Małżeństwo bez seksu.. - Netkobiety.pl

Może na początek zwykły psycholog wystarczy. Trochę wygląda jakby miał do Ciebie wstręt. Czy on był przy porodzie??

Nie, nie było go przy porodzie.. widział mnie tylko przez chwilę kiedy jechałam na stół operacyjny. Czy się zmieniłam? hmm oczywiście, że tak, niestety po porodzie nie miałam z górki ze zrzuceniem nabytych kg, ale jestem osobą aktywną, lubię się ruszać, odkąd mój maluszek ma rok uczęszczam na fitness, pilates i inne zajęcia - oczywiście jeśli tylko mogę, nie robię tego za wszelką cenę (przed porodem miałam problemy z odżywianiem, byłam wychudzona i mój organizm szwankował). dlatego teraz właśnie postawiłam na zdrowy styl życia, i chcę wrócić do ładnej zgrabnej sylwetki w normalnym czasie, nie forsując się jak to bywało kiedyś. Jednak mój mąż często mi wypomina że chodzę na siłownię, tak jakby nie cieszył się z tego, że chcę o sobie zadbać.. nie rozumiem go. Parę dni temu zgodził się na wizytę u specjalisty, dziś - kiedy uświadomiłam go że umawiam nas na następny tydzień na wizytę zaczął protestować, kiedy jechałam do sklepu powiedział żebym kupiła prezerwatywy to zobaczymy czy potrzebny nam specjalista.. tak jakby te parę razy miało nagle zmianić i odwrócić to co zmieniło się w nas i naszym związku przez tak długi okres czasu.. nie wiem co mam o tym myśleć. jestem wyczerpana psychicznie. Powiedziałam mu, że jeśli zamierza podchodzić do tego tematu w ten sposób to nigdy nie będzie dobrze, a koniec końców wylądujemy u prawnika omawiając szczegóły rozwodu. Nie chce tak żyć.. jestem załamana

Anna M.
Seks był zawsze udany piszesz, więc mu też się podobał i pasował. Chyba, że kompletnie nie znasz swego męża, co dość wątpliwe. Ja widzę, że być może stracił tobą kompletnie zainteresowanie, nie czuje żadnej potrzeby seksu z tobą, unika, wymiguje się. Powodem może być, że nie podobasz się po ciąży, że ma uraz jakiś z tego powodu. Co świadczy jednak o niedojrzałości jego i braku uczuć do ciebie. Zakładam jednak, że lubi seks, bo było wam dobrze, a skoro lubi, to bardzo dziwne, czemu zrezygnował i unika czegoś co lubi. Mężczyźni są jak małe dzieci - nie cierpią jak nie mogą robić co lubią... Prawdopodobnie ma kochankę. I wtedy nie potrzeba mu seksu z tobą. Porównaj częstotliwość seksu kiedyś, czy po ciąży zaspokajał się sam i jak często, zamiast z tobą. Jeśli mężczyzna lubi seks, ma przyzwyczajenia do ilości, ma swoje potrzeby, to kwestia libido, natury, tego nie idzie wyrugować ani zmienić...

Dlaczego bywały pojedyncze sytuacje, kiedy pragnął abym zaspokoiła go oralnie i wtedy było ok. tylko o zaspokojeniu mnie nawet nie pomyślał. Czasem mam wrażenie jakby czekał na ruch z mojej strony tzn żeby wyszło że go zdradziłam. Są sytuacje w których wychodzi z niego prawdziwe dziecko, na zasadzie "Każdy będzie widział że to twoja wina".

W takim razie po co puste słowa "kocham" ? jestem osobą która nie boi się radykalnych rozwiązań.. ale teraz jestem  w kropce. Nie potrafię sama sobie pomóc, a nikomu o tym nie mówiłam..ze wstydu. Zawsze byłam taka odważna a teraz czuje się jak dziecko we mgle. nie wiem co robić. czuje się potwornie zraniona, a człowiek z którym żyję wydaje mi się obcy. Nie zabiega o zrozumienie, o rozwiązanie problemu, o rozmowę .. o nic. Dla mnie to osobisty dramat. Może gdybyśmy byli sami..ale jest dziecko. Które nigdy nie postawię jako argument, aby trwać w nieszczęśliwym małżeństwei..ale zawsze jest jakieś "ale". Jakby na to nie patrzeć rozbiję rodzinę. JA to zrobię, bo on jak widać żyje tak już dość długo i jemu nic nie przeszkadza. Zawsze wszystkie problemy i kłopoty chce rozwiązać w jeden sposób " wystarczy być dla siebie miłym" mawia wtedy..Nie wiem dlaczego mnie to spotkało. Dlaczego nie potrafi mi wytłumaczyć o co chodzi. coraz częściej łapię się na tym, iż nie myślę o nim jak o mężu, ani jak o przyujacielu. Pozostałości uczucia przeradzają się w nienawiść. od tygodni nie mówię "kocham". mam wrażenie że to przywiązanie, a nie miłość.

Jest przemęczony, ale przez te ponad półtora roku seks orany był może trzy razy. Więc jak sama widzisz to nawet nie jest rzadko. To były jakieś pojedyncze sytuacje. Dla mnie to chore, że młody człowiek, zdrowy, nie ma potrzeby kochania się ze swoją partnerką. To już nie jest małżeństwo, skoro jedyne role jakie odgrywamy to mama i tata a nie mąż i żona..

jesteś kolejnym facetem - poza moim mężem - który doprowadził mnie do łez. Bardzo trafnie zauważyłeś, że moja sytuacja jest nienajlepsza. Zdaję sobie sprawę, że nie uda się, jeśli tylko ja będę się starała albo starała się za dwojga bo tak się nie da. Moi rodzice rozwiedli się po 30 latach. Miłość wygasła, pozostały kłótnie o majątek.. JA nie dopuściłabym do tego aby czekać tyle czasu.. a jednak czekam z nadzieją, że coś się zmieni choć szanse są nikłe. Nie chcę powtórzyć losu moich rodziców, nie chcę być rozwódką. Na samą myśl skręca mnie w żołądku, bo czuję, że przegrałam swoje życie. Boję się że już zawsze będę sama.

Masz 24 lata, życie zaczynasz, niczego nie przegrałaś. Czymże jest niepowodzenie w stosunku do 10 latków przed tobą...
Rozmawiałem z ludźmi w każdym wieku - wiesz, że rozwód bardziej akceptują ludzie dużo starsi niż młodsi, opiera się to na pojęciu bycia szczęśliwym. Zauważ, jaka jesteś naturalnie, a jaka jesteś teraz. Z natury ludzie lubią się cieszyć, mieć plany, czuć, że jest ktoś kto ich szanuje i rozumie, a gdy jest niechęć, niezrozumienie, potem kłótnie, potem nienawiść to dużo gorsze. I wniosek dawno temu mi się nasunął jeden - moje miejsce jest tam gdzie się jest potrzebnym i czuje szczęśliwym, inaczej to wegetacja albo męka.
Jeśli chcesz coś zmienić, może wyprowadzka w inne miejsce, zmiana otoczenia, ale żadnej gwarancji nie ma.

droga autorko, zajmujesz się rezultatem a nie przyczyną. Sam temat nazwałaś "małżeństwo bez seksu", a prawda jest taka, że brak tego seksu jest jedynie rezultatem, a nie przyczyną waszych problemów.
Bardzo Cię proszę, przestań sugerować się domorosłymi ekspertami z tego forum. Ich opinia (także moja) jest bardzo subiektywna, a niestety niektórzy prezentują ją jako absolutny FAKT. Spójrz na to co pisał do tej pory Remi. Nie zna on Twojego męża, wnioski wyciąga na podstawie kilku zdań które napisałaś i widzisz do czego Cię doprowadza? niszczy Cię i dołuje, doradzając rozstanie, prezentując wszystko w czarnych barwach i potęgując Twoje kompleksy i obawy.
Oto kilka wyssanych z palca teorii Remiego:
1. "Prawdopodobnie ma kochankę" - gratulujemy sherlocku, cieszę się, że autorka jest na tyle bystra by to wykluczyć na podstawie solidnych podstaw, bo to ona zna całą sytuację, a nie ty. Gdyby autorka była inną kobietą pewnie ze łzami i nienawiścią w oczach złożyłaby po takiej radzie papiery rozwodowe.
2. "nie podobasz się po ciąży" - widziałeś autorkę? nie? to niby po co piszesz coś takiego. Dziewczyna pewnie wygląda normalnie, a szukasz dziury w całym na siłę i prezentujesz to jako FAKT a nie jako swoje wyobrażenie sytuacji, które może być zupełnie różne od tego co rzeczywiście ma miejsce
3. "kolokwialnie znudził się tobą. Są tacy faceci, którzy osiągną cel i znudzą się wtedy"
krew zalewa jak się czyta takie głupoty. Skąd remi możesz niby wiedzieć jak wygląda ich życie, jak został wychowany, co widział w domu, co spotyka go w pracy i w ciągu dnia, skąd możesz niby to wszystko wiedzieć i osądzić go?

Droga autorko, proszę miej dużo dystansu do tego co tutaj ludzie piszą, bo oni nie znają ani Ciebie ani jego i w ciemno rzucają kamieniami, a wg mnie to o czym piszesz to tylko rezultat, a nie przyczyna. Gdybyś na codzień była przez swojego męża noszona na rękach, ważna, doceniona, przytulana, całowana, to ewentualny brak seksu byłby dla Ciebie tematem do pogadania, ale z pewnością nie tak ważnym jak piszesz w tym temacie. Jak dla mnie to bardziej wygląda na to, że oddaliliście się kompletnie od siebie. Kto ma być dla Ciebie bliższy niż mąż, kto ma być lepszym przyjacielem niż on. Gdyby nagle od jutra mąż się zmienił i uprawiał z Tobą seks dzień w dzień, ale wasza relacja byłaby tak chłodna jak dziś, byłabyś szczęśliwa? gdyby robił to mechanicznie, oczywiście dając Ci dużo przyjemności itp, byłabyś szczęśliwa? Jeśli tak, to rzeczywiście wizyta u seksuologa albo podobne rozwiązanie wydaje się słuszne. Jeśli nie - przestań słuchać rad internetowych mędrców i napraw swój związek. Nie ma na to gotowej rady, może to trwać wiele lat, ale możesz osiągnąć szczęście z tym co masz, chyba że ukrywasz przed nami jakieś dziwne rzeczy w stylu że on jest narkomanem i Cię regularnie bije.

Nie, nie ma u nas żadnej patologii. Nie zamierzam również, decydować o swoim związku tylko dlatego, że ktoś mi tak poradził. Niemniej jednak Remi patrzy na sytuację jako facet i prawdopodobnie ma dużo racji. Tak samo jak i Ty. Bowiem gdybym uprawiała seks a relacje z mężem były takie jak teraz to oczywiście również byłabym nieszczęśliwa. Niemniej jednak brak seksu nie pomaga w codziennych troskach i kłopotach. Kiedy człowiek nie może skonsumować swojego uczucia, albo inaczej kiedy człowiek nie może się nawet fizycznie wyżyć, napięcie w nim rośnie.. zresztą potrafisz sobie chyba wyobrazić? dlatego nie mam pojęcia od czego zacząć. Rozmowy z mężem podejmuje średnio co parę tygodni bo w tych okolicach zawsze moja psychika siada na tyle, że drążę temat do sedna. W te i z powrotem, z każdej strony. Tylko co z tego że ja będę walczyła, próbowała, kiedy on jest bierny? Kiedy kolejna rozpoczęta przeze mnie rozmowa staje się moim monologiem a kończy rzuconym przez niego "musimy postarać się to zmienić", w które sam chyba nie wierzy. Nie chce słów, chce czynów! On dobrze o tym wie, że nie nabiorę się na kolejne piękne słowa. Przestałam mu już wierzyć, bo jest bajkopisarzem. Nie potrafi albo i nie chce słów zamienić w czyny.

Dla mnie to bardzo cenne uwagi. Właśnie dlatego, że jesteś mężczyzną. Co do wcześniejszego postu, to pragnę odpowiedzieć, że jestem bardzo wymagająca. Stąd też często marudzę, bo mój mąż to facet, przy którym mamusia zawsze wszystko zrobiła. Niestety. Chce zjeść ale marudzi, że długo stoję przy garach, chce przyjmować znajomych ale nie lubi kiedy sprzątam, bo jestem wnikliwa i jak ma być czysto to na 100% a nie tylko pobieżnie. Wszystko staram się robić dokładnie, a On tego nie lubi. Nie lubi kiedy się czepiam, że majtki rzucił tu a nie włożył do brudownika, że naczyń po sobie nie myje itd. Ale to wszystko kosztuje moją pracę, której również nie doceni. Uważam, że albo pomaga sprzątać albo powinien zadbać o to by dłużej było czysto. Nie może być tak ,że ja będę robiła za jego drugą mamusię. Podaj, posprzątaj, pozamiataj. Wiem, że powinnam też czasem odpuścić i czasem się staram, ale nie lubię brudu i bałaganu. A kiedy On coś zrobi staram się go pochwalić, dać przysłowiową marchewkę na zachętę, ale to nie działa.

Chciałabym dodać, iż ogólnie zawsze mu nadskakiwałam, taka moja natura. Dbałam, prawiłam komplementy, robiłam niespodzianki. Może to dziecinne, ale taka jestem. Wiedziałam o czym marzy i te marzenia starałam się spełniać, ale najczęściej bez wzajemności. Czasami miałam wrażenie, że w tym związku to ja noszę spodnie a on przejął kobiece cechy. Wiem, że moje narzekanie, teraz nadpobudliwość nie jest dobra, że czasem wystarczy jak złym tonem coś powiem a On już się denerwuje, że zaczynam się czepiać (mimo iż nie mam takiego zamiaru), ale do tego doprowadziła sytuacja w związku. Wszystko ma swoją przyczynę i skutek. Oboje mamy dość mocne charaktery, stąd ta sytuacja.

Myślę, że dzięki temu co tu napisałaś powooooli dochodzimy do sedna sprawy. Wiem jakie to uczucie "nosić spodnie" i sprawiać przyjemności i wiedzieć naprzód i nic praktycznie w zamian nie dostawać.
Mam wrażenie, że on Cię w jakiś sposób karze, a wręcz jakby był zazdrosny o Waszego syna? Jak starsze rodzeństwo, bo cała Twoja uwaga już nie jest na nim skupiona tylko na dziecku, na sobie, na Twoich potrzebach i dziecka i nagle się nim przestałaś interesować więc on się odsuwa, przestajesz mu się podobać, nie da Ci seksu, ostatecznie możesz mu "obciągnąć".
Ja to widzę w ten sposób, że on wie, że nie jest już dla Ciebie całym światem. Co nie oznacza, że teraz masz rzucić wszystko i zajmować się nim. To on ma problem, nie Ty.

dlaczego ostatnie pieniądze wydajesz na dziecko ewentualnie męża a nie na siebie?

Ja CHYBA wiem, co sie dzieje w Twoim malżeństwie. Twoja niska samoocena i płacz odbiera mu ochotę na sex. Wiesz, jestem pewna, że jesteś piękna, zgrabna i bardzo kochasz męża. Ale swoim płaczem i dołami sprawiłaś, że on już nie chce się kochać. Ale rozwiązanie może być ( podkreślam MOZE) bardzo proste: wyjdź do kolezanek, idz do klubu, potańcz, zabaw się i zacznij czerpać radość z życia. Radość z życia to nie tylko mąż i dziecko, ale też coś poza rodziną. Jeśli on zobaczy, że masz swoje życie poza nim i dzieckiem, że się uśmiechasz i jesteś pełna egerii, sex wróci. Bo zobaczy, że jego żona jest piękna i atrakcyjna. Narazie jesteś smutna, dlatego tego nie widzi, jest przygnębiony prawdopodobnie tak jak ty. A jeśli będziesz go przymuszać terapią i namowami, efekt będzie odwrotny.

Uśmiechaj się i zacznij żyć, żeby mu pokazać, że nie jest całym światem, że bez niego też potrafiłabyś być szczęśliwa. Wiem, że to trudne, ale da się.

Będzie dobrze, zobaczysz. Nie jestem ekspertem, ale tak mi się wydaje. Powodzenia

Witaj Serioo,  Twoja sytuacja jest gorzej niż beznadziejna i według mnie nie ma tu czego ratować. Lepiej zakończyć ten związek. Ja rozstaje się po 8 latach,  przez ostatnie prawie 2 seksu nie było,  tylko że w moim przypadku seks był gdy ja inicjowalam, wiem też że gdyby nie ja to seksu nie byłoby w ogóle, o czym się przekonałam przez ostatnie lata. Podejrzewam albo aseksualizm, choć wcześniej było ok,  albo jakieś patologiczne niezainteresowanie seksem, albo uzależnienie od masturbacji lub porno. Współczuję Ci,  ale mogę domyślać sie jak się czujesz. Do tego ta teściowa. Moi tesciowie są na szczęście wyrozumiali, wiedzą o co chodzi i zalecają specjalistę. Ale co z tego skoro oni i ja tego chcemy,  a partner nie?  Tak jakby czegoś ukrywał, bal się że coś wyjdzie na jaw...

jakie to smutne. mamy tu klasyczny przypadek kobiety która albo wierzyła w utopijna maksymę "jakoś to będzie" albo zupełnie zignorowała według mnie bardzo poważny sygnał ostrzegawczy który bije tak po oczach że aż człowiek ślepnie od tego blasku i wreszcie kobietę która omotały bajki i baśnie maści wszelakiej że miłość w związku jest najważniejsza a seks to gdzieś tam jest ale tak naprawdę nie wiadomo do końca gdzie. i mamy dramat. jak można dopiero po 4 latach wreszcie zauważyć zaburzenie w relacjach które tak naprawdę było widoczne od początku znajomości. ja sądzę że to wynika z niedostatecznej dojrzałości do zarówno zawierania związku małżeńskiego jak i wszelkich poważnych deklaracji w związku. i piszę to z własnego doświadczenia bo jestem po rozwodzie i byłam tą naiwną wierząca w bajki niedojrzałą kobieta która zawarła związek małżeński bez poznania tego czego od życia partnera/męża siebie oczekuję, co mogę dać, gdzie są moje granice i kim jestem. i wyszło jak zwykle. ciągłe pretensje niespełnione oczekiwania zawiedzione nadzieje. czyli standard. ten błąd bardzo jest przykry w konsekwencje. co zresztą seriooo widać w twojej historii bardzo wyraźnie. możesz unieważnić małżeństwo z powodu braku skonsumowania go. poza tym jak dla mnie to nie jest żaden związek. nie mam pojęcia co was łączy ale nie ma to nic wspólnego z żadną więzią która rodzi się między dwojgiem kochających się ludzi. nie ma między wami ani bliskości ani intymności. jeśli mąż jest osobą odpowiedzialną dojrzałą niech rozwiąże swój problem z oporem przed seksem. najlepiej niech uda się po poradę do specjalisty bo opór przed seksem jest dysfunkcją. ale też może być wymówką. od czego i dlaczego wie już sam mąż. i jak zwykle napiszę nie ważne co zrobi czy nie zrobi twój mąż tu chodzi o to CO TY TERAZ ZROBISZ I JAK DALEKO MASZ PRZESUNIĘTE GRANICE. bo mąż jest wolnym człowiekiem i może robić co chce i może nie robić niczego. wolno mu. a ty MOŻESZ pokornie to znosić MOŻESZ nie pokornie to znosić wszczynając awantury MOŻESZ wziąć sprawy we własne ręce wszak dotyczą twojego życia i odpowiedzialności za jego jakość i PRZERWAĆ ten impas dokonując właściwych zgodnych ze sobą wyborów jednocześnie ponosząc za nie odpowiedzialność jak i przyjmując konsekwencje jako naturalny bieg spraw. i z mojego własnego ogródka ja właśnie z powodu braku seksu zostawiłam mężczyznę. teraz po roku od mojej decyzji uważam że była to jedna z najlepszych decyzji w moim życiu. dzięki niej poznałam czym jest PRAWDZIWE zaspokojenie oraz odkryłam PRAWDĘ że można mieć WSZYSTKO (w kontekście związku). życzę głębokich przemyśleń i właściwych wyborów.

pozdrawiam ciepło
karolina

Sprawa autorki jest bardzo poważna, ale dopóki mąż jest bierny nic nie jestes w stanie zrobić. Seks to jedna z ludzkich potrzeb, prawda ? Tak jak sen, jedzenie itp. Z tego co mówisz Twojemu mezowi niczego nie brakuje, przyzwyczailas go, ze sama wszystko zalatwiasz i tak mu wygodnie.Mam taka radę; nie sprzątaj mu, niech posiłki sam sobie szykuje, pranie, prasowanie to samo. Ciężko haruje ? Ty tez, ciezko pracujesz na upragnioną bliskość ktora powinna byc czymś naturalnym. Nie odzywaj sie, nie tłumacz, bądź bierna tak dlugo aż sam bedzie potrzebował rozmowy

....ale jesteście wystarczająco silne by trwać w niesatysfakcjonującym frustrującym związku pseudopartnerskim. ja znam ten mechanizm wyparcia i racjonalizacji własnego "nicnierobienia". to jest po to by do końca nie "zwariować" i wciąż móc ulegać samooszukiwaniu się bo (i tu można wymieniać): 1. jestem uzależniona od osobnika z którym jestem, 2. miłość myli mi się z przyzwyczajeniem oraz mieszanką uzależnienia i strachu przed samotnością, 3. paniczny strach właśnie przed samotnością, 4. strach przed brakiem akceptacji przez otoczenie (jak to możliwe że kobieta odchodzi od tak wspaniałego męża/partnera z tak ŚMIESZNIE BŁACHEGO POWODU jakim jest BRAK SEKSU I BRAK ZAPSPOKOJENIA W TEJ SFERZE), 5. często w niesatysfakcjonujących niszczących związkach pozostają ludzie z dysfunkcyjnych rodzin gdzie panuje chaos w stawianiu granic oraz wyniesione wzorce zaburzają percepcję rzeczywistości a dana osoba niemalże pozbawiona jest narzędzi do wzięcia odpowiedzialności za jakość własnego życia obarczając tym otoczenie wokół itp. itd. można w nieskończoność racjonalizować unikanie odpowiedzialności za jakość naszego życia obarczając wokół wszystkich. a nikt za nas ani go nie przeżyje ani nie weźmie za nie owej odpowiedzialności i czy nam się to podoba czy nie innej drogi nie ma.

co do twojego przyjaciela to fajnie że za nim tęsknisz w końcu właśnie jest twoim PRZYJACIELEM i w tej ROLI spełnia się NAJLEPIEJ. ale z tego co pamiętam chciałaś żyć w związku PARTNERSKIM a tu już twój PRZYJACIEL się do tego nie nadaje. więc ciesz się z przyjaźni i szukaj odpowiedniej osoby do stworzenia partnerskiego satysfakcjonującego związku.

pozdrawiam ciepło
karolina

karolcia_38 masz dużo racji...niestety.

"jak można dopiero po 4 latach wreszcie zauważyć zaburzenie w relacjach które tak naprawdę było widoczne od początku znajomości. ja sądzę że to wynika z niedostatecznej dojrzałości do zarówno zawierania związku małżeńskiego jak i wszelkich poważnych deklaracji w związku"

kilka razy czytałam wasze wypowiedzi, ale ten właśnie fragment jakoś najbardziej daje mi do myślenia...no bo może i masz racje ale z drugiej strony jaka normalna dziewczyna wskakuje chłopakowi do łóżka na drugiej randce. Jakby nie patrzeć jakaś bogobojna też nie jestem, ale w czasie kiedy rodził się "nasz związek" byłam bardzo zasadnicza. No i czym się kierowałam... moja mama musiała się rozwieść(ojciec ją zostawił w 8 miesiącu ciąży...wolał alkohol). Nie chcąc podzielić jej losu znalazłam sobie chłopaka...spokojnego, miłego, pomocnego, pracowitego i bez nałogów. Całe moje krótkie życie wypominałam mamie jak mogła być tak ślepa i wyjść za ojca... i o to na ironie losu trafiłam w pewnym sensie jeszcze gorzej.

bordowa "Z tego co mówisz Twojemu mężowi niczego nie brakuje, przyzwyczaiłaś go, ze sama wszystko zalatwiasz i tak mu wygodnie.Mam taka radę; nie sprzątaj mu, niech posiłki sam sobie szykuje, pranie, prasowanie to samo." moja droga ten etap już jest za mną!!!
tak też robiłam: nie sprzątałam, nie gotowałam ... totalna olewka, zero zainteresowania. Jednak, że męża ojciec umarł przed narodzinami syna to moja teściowa wróciła do domu rodzinnego: teściowa i troje dzieci, brat z żoną (i w sumie) 5 dzieci + dziadkowie czyli 13 osób w jednym domu... MÓJ MĄŻ JEST PRZYZWYCZAJONY DO BAŁAGANU. Odnoszę wrażenie, że w rodzinnym domu męża obowiązuje motto: Każdy sobie rzepkę skrobie!!! Wracając do mojego totalnego olewania...skończyło się kiedy właścicielka miała przyjechać po kasę za mieszkanie (wynajmujemy kawalerkę) no i siłą rzeczy trzeba było doprowadzić mieszkanie do ładu. Mąż wiedział, że właścicielka ma przyjechać w poniedziałek a on przesiedział całą niedzielę nic nie robiąc no bo jak zona wróci z pracy o 22 to jeszcze będzie miała wystarczająco czasu, żeby ogarnąć. Inna sytuacja... mąż pracował w firmie zajmującej się wykańczaniem wnętrz i nie mógł odebrać pensji...problem nr 1 nie mamy kasy na mieszkanie a mojej wypłaty jeszcze nie ma; problem nr 2 jak próbowałam zmotywować męża żeby jakoś wpłynął na szefa i walczył o własne pieniądze to powiedział ŻE TO NIE MOJA SPRAWA I ŻEBYM SIĘ NIE INTERESOWAŁA.

Całą noc myślałam o tym co mi tu napisałyście a teraz mam pustkę. Mój mąż nie ma znajomych z którymi mógłby się spotkać np na piwo, ta sytuacja doprowadza do tego, że czuje się winna że spotykam się z ludźmi z pracy. Nie wiem gdzie sie podziała moja asertywność i racjonalne podejście do życia. Chciałam stworzyć RODZINĘ, chciałam dobrze a wyszło jak zwykle.

seriooo według mnie jesteś zdecydowanie jeszcze za młoda na tak poważne zobowiązanie jakim jest małżeństwo. to można wyczytać z twoich postów. twoja "zasadniczość" cię zgubiła. gdybyś była bardziej dojrzała i nie kojarzyła seksu ze stereotypowymi poglądami twoje życie byłoby bardziej świadome i bliższe prawdzie o sobie. ogólnie nie rozumiem postawy ani tekstu ...." ale z drugiej strony jaka normalna dziewczyna wskakuje chłopakowi do łóżka na drugiej randce." przyjrzyj się temu co napisałaś. czy tak o tej intymnej sferze pisze dojrzała kobieta? świadoma własnej wartości tego kim jest jakie ma potrzeby? świadoma tego że ona i tylko ona jest odpowiedzialna za własne życie jego jakość jej wybory za zaspokajanie jej potrzeb? nie. to pisze niedojrzała osoba traktująca zarówno siebie swoje ciało jak i sam akt bardzo stereotypowo płytko wręcz dewaluacyjnie. niejedna NORMALNA kobieta decyduje się na zaspokojenie jej potrzeby bliskości poprzez seks chęci osiągnięcia satysfakcji poprzez przeżycie orgazmu na pierwszej drugiej trzeciej ......... randce. to na której, wybiera ona sama i jej potencjalny partner. nic na siłę nic wbrew sobie ale bez zbędnego oglądania się na otoczenie. wszak to jej życie jej wybory i jej odpowiedzialność i nic nikomu do tego a że wartość własną ma na właściwym poziomie nie ma potrzeby sztucznie jej podnosić używając do tego własnego ciała. myślę że twoje wcześniejsze podejście czyli chęć wizyty u psychologa przyniesie dobre rezultaty. co do reszty to ja już nie wierzę w żadne gierki one z reguły są mało efektywne a osoba "będąca graczem" z reguły boleśnie dowiaduje się że mało co obchodzi partnera/rkę jej prowadzenie czy wręcz jest mu to na rękę. dlatego psycholog pomoże ci określić gdzie są twoje granice i pomoże odkryć naturalne zdolności do prowadzenia dialogu z mężem. jest w tym jednak jedno ale...... to że ty będziesz gotowa do prowadzenia dialogu nie oznacza że mąż będzie do tego zdolny lub zwyczajnie może go dialog z tobą nie interesować. stąd potrzebne są tobie granice do których się zbliżysz by określić kiedy należy opuścić coś co nie przynosi ci ani spełnienia anie satysfakcji ani szczęścia a za to jest źródłem frustracji trosk i cierpienia. nikt przecież nie rodzi się masochistą.

pozdrawiam ciepło
karolina

Droga Mamo.
Gratulacje, pierwsze. Wracając do tematu to uważam, że dajesz sobą za bardzo pogrywać, zaspokajając go oralnie. To bardzo osobisty uklad. Jeśli on nie odwzajemnia takiego nomen omen podlizywania się, to ty też powinnaś przestać. Jeśli on nie ma ochoty na seks, to zdrada jest bardzo prawdopodobna. Jeśli twój mąż protestuje przeciwko wizytom u specjalisty i głębokim rozmową to też może coś skrywać. Jeśli sam się zaspokaja to może jest uzależniony od porno w internecie. Miewa chwiejny nastrój? Jest zdenerwowany, a za parę godzin totalnie olewa wszystko? Musisz się bardziej skupić, bo coś jest nie tak. Wydaje mi się, że macie realną szansę na bycie szczęśliwą, jedną rodziną. Musicie zacząć rozmawiać. Musisz sobie wymyślić plan i trzymać się zasad i wymusić na nim zmiany zachowania. Jesteś matką i nie jesteś już wolna, żeby iść do przodu musisz zadbać o rozwój rodziny. Mąż ma chyba dużo stresu, więc nie zapominaj "Kocham Cię". Pozdro

Na piątek jestem zapisana do psychologa.

Ja już chyba nie mam pytań...może lepiej nie wiedzieć ;/

Ja ze swojej strony nie widzę żadnego "tupania nóżkami". To co napisałam to była  raczej  w miarę obiektywna ocena mojej sytuacji. A z tym linczem...jestem już przewrażliwiona i to dlatego.

"....ale jesteście wystarczająco silne by trwać w niesatysfakcjonującym frustrującym związku pseudopartnerskim. ja znam ten mechanizm wyparcia i racjonalizacji własnego "nicnierobienia". to jest po to by do końca nie "zwariować" i wciąż móc ulegać samooszukiwaniu się bo (i tu można wymieniać): 1. jestem uzależniona od osobnika z którym jestem, 2. miłość myli mi się z przyzwyczajeniem oraz mieszanką uzależnienia i strachu przed samotnością, 3. paniczny strach właśnie przed samotnością, 4. strach przed brakiem akceptacji przez otoczenie (jak to możliwe że kobieta odchodzi od tak wspaniałego męża/partnera z tak ŚMIESZNIE BŁAHEGO POWODU jakim jest BRAK SEKSU I BRAK ZASPOKOJENIA W TEJ SFERZE), 5. często w niesatysfakcjonujących niszczących związkach pozostają ludzie z dysfunkcyjnych rodzin gdzie panuje chaos w stawianiu granic oraz wyniesione wzorce zaburzają percepcję rzeczywistości a dana osoba niemalże pozbawiona jest narzędzi do wzięcia odpowiedzialności za jakość własnego życia obarczając tym otoczenie wokół itp. itd. można w nieskończoność racjonalizować unikanie odpowiedzialności za jakość naszego życia obarczając wokół wszystkich. a nikt za nas ani go nie przeżyje ani nie weźmie za nie owej odpowiedzialności i czy nam się to podoba czy nie innej drogi nie ma"
Szczerze? jak to czytałam to się popłakałam!!!
Ad 1. Prawda!
Ad 2. Ja już jestem świadoma, że to jest przyzwyczajenie, reszta też prawda
Ad 3. Prawda
Ad 4. I to właśnie będzie lincz!
Ad 5. No właśnie!

Nie tupię nóżkami...wasze odpowiedzi czytam parę razy, żeby zrozumieć intencje i przesłanie. Dołączyłam się do tego wątku, żeby ktoś obcy, bezstronny mógł moja sytuację. A dlaczego chciałam sie tutaj wygadać...a to dlatego, że nie jestem gotowa żeby powiedzieć  o tym komuś bliskiemu bo się po prostu tego wstydzę! Dziękuję za każdą odpowiedź, za każde zdanie które ukazuje mi prawdę!

Hej. Jestem po wizycie i teraz mogę się przyznać. Byłam w centrum, w którym bezpłatnie przyjmują specjaliści, m.in właśnie psycholog.
A tym psychologiem był KSIĄDZ!!! SERIO!!!l
Bałam się tej wizyty, ale pomyślałam, że warto poznać opinię i takiej osoby. Ksiądz jak to ksiądz przynajmniej teoretycznie nie powinien wiedzieć na czym polega problem braku współżycia w małżeństwie... i idąc tym tropem skupił się na kwestii duchowej i różnic między mną a mężem wynikającymi z wartości  wyniesionych z domu. Miał dużo dużo racji...że jest we mnie dużo emocji, że każde wyniosło z domu inne wyobrażenie o małżeństwie. W sumie nie powiedział nic czego bym  nie wiedziała...po prostu ktoś mi to głośno powiedział. Jednak jak się spodziewałam problem naszego współżycia został zbagatelizowany. Na wizytę poszłam po nocnej zmianie, u psychologa popłakałam się ale nie czułam się na tyle swobodnie, żeby mu powiedzieć, że w łóżku odrzuca mnie od męża. Obecnie czuję spokój ale nadal nie wiem co zrobić. To jest taki spokój pogodzenia się z beznadzieją sytuacji.

CZASAMI ŻYCIE STAWIA NAS PRZED TRUDNYM WYBOREM. BOIMY SIĘ ZMIAN.
NIE DLATEGO, ŻE NIE WIEMY CZY TO SIĘ UDA, PO PROSTU TRUDNO NAM SIĘ ROZSTAĆ Z TYM, Z CZYM SIĘ JUŻ NAUCZYLIŚMY RADZIĆ, ZBYT CZĘSTO PATRZYMY W PRZESZŁOŚĆ I TRACIMY TO CO MOŻEMY ZYSKAĆ!

niestety ja także uważam że sprawy duchowe nie należałoby mieszać w kwestię relacji małżeńskich. według mnie najlepszą alternatywą była by kobieta psycholożka. jedna wizyta to nie jest żadna pomoc. poszukaj w innym miejscu i zdecydowanie nie ksiądz. poza tym nie każda psycholożka będzie dla ciebie. jeśli nie potrafiłaś się otworzyć to oznacza że cel wizyty w ogóle nie został osiągnięty. a jeśli twój problem został zignorowany oznacza to stronniczość i brak profesjonalizmu. i dotyczy to nie tylko księdza ale każdego innego psychologa czy psycholożki. między pacjentem a psychologiem w trakcie terapii wytwarza się specyficzna relacja oparta na zaufaniu szczerości i otwartości. ty obligujesz się być szczera i otwarta a psycholog działa w jak najlepszej wierze w zgodzie z jego doświadczeniem oraz nabytą wiedzą zyskując twoje zaufanie. jeśli coś w tej relacji brakuje czy też nie działa oznacza że należy szukać pomocy dalej aż znajdziesz osobę która będzie ci odpowiadać.

Zawsze patrzę na ludzi z "lekkim" oszołomieniem, gdy wchodzą w związek małżeński nie poznając siebie wzajemnie od strony seksu. Takie zaufanie na ślepo,  a nuż widelec się dotrzemy w lóżku a jak nie to jakoś to będzie. Efekty na dłuższą metę fatalne , wręcz opłakane. Ludzie zanim zawrzą związek małżeński autentycznie od strony łóżkowej powinni siebie poznać , bo później wychodzą takie ceregiele i schody ,a nie żyje na tym świecie od wczoraj i nie jedno już widziałam jaki finał był tak odważnego (naiwnego kroku) że seks to dopiero po ślubie

U nas wszystko było na początku ok. Na szczęście nie jesteśmy małżeństwem. Po ok 2 latach jego podejście do seksu zaczęło się zmieniać.

Witam moje drogie. Podjęłam decyzję a nawet ją zrealizowałam! Od lutego nie mieszkam z mężem a od marca mieszkam na nowej stancji. I uważam, że podjęłam słuszną decyzję. Teraz moje pytanie co do rozwodu czy to cywilnego czy kościelnego. Czy sądy wymagają jakiegoś zaświadczenia, że jeszcze nie współżyłam co by potwierdzało brak skonsumowania mojego małżeństwa?! Czy któraś z Was spotkała się z czymś takim?

Witajcie kobietki!

Wiem, że wątek jest stary i dawno nic tu nie pisałyście, ale liczę na to, że do którejś z Was dotrę. Zbieram materiały do artykułu o braku seksu w małżeństwie. Może chciałybyście opowiedzieć o swoich doświadczeniach? Jeśli będzie potrzeba, może być anonimowo. Liczę, że któraś z Was się skusi, Wasze historie mogę być pomocne dla innych kobiet w podobnych sytuacjach. Pozdrawiam