Potrzebuję porady, a może tylko się wygadać. - Netkobiety.pl

Potrzebuję się Wam wygadać. Mam 19 lat, jestem z chłopakiem 4 lata, nie jestem typową nastolatką w tych czasach, żyję zwyczajnie (mam na myśli bez żadnych ostro alkoholowych imprez i przebieranie w chłopakach, a potem dziwota że któraś w ciąży). Jestem lubianą w rodzinie mojej i chłopaka dziewczyną, mam wielu dobrych znajomych, którzy mnie wysoko cenią, mówię to po to żebyście miały jakiś obraz o mnie. Kocham M., nasz związek jest poważny na nasz wiek, on ma 22 lata. Planujemy powoli zaręczyny itd. Po liceum od razu dostałam pracę, w firmie jego rodziców, w biurze, w ten sposób widzimy się codziennie co mnie ogromnie cieszy, bo lubię spędzać z nim czas. Naprawdę go kocham, bardzo, ale ostatnio jakby to wszystko tak "zarastało" rutyną, przyzwyczajeniem itp. Czasem moją "odskocznią" był kolega, dla którego ja jestem kimś znacznie więcej jak to przeważnie w przyjaźni damsko-męskiej. Często pisaliśmy ze sobą, aż postanowiłam się z nim spotkać jak akurat M nie przyjeżdżał do mnie. Rozmawialiśmy itp, zwyczajnie. Drugie spotkanie z nim nastąpiło po około pół roku, to samo, rozmowa i nic więcej. Jakiś miesiąc temu znów się spotkaliśmy, ale nie na rozmowie się skończyło, jakoś doszło do tego że zaczęliśmy się przytulać i całować, tak to się ciągnęło ale do niczego więcej nie doszło, nie byłabym w stanie aż takiego świństwa zrobić. Wiedziałam że on marzył o tym, często mówił mi że jego marzeniem jestem ja i nasze wspólne życie, ale ja nie chce z nim być, kocham M. Dodam też, że M nie był święty, zrobił prawie to samo co ja, też z dziewczyną, która nie może o nim zapomnieć tyle, że w jego przypadku wyszło to na jaw, ale było to 2-3lata temu i wybaczyłam, jakoś żyjemy z tym, choć ona ciągle pisze lub dzwoni do niego, przeważnie w nocy, kiedy myśli że nie ma go u mnie, raz była sytuacja że akurat źle trafiła, ale nie o tym chce mówić, dodaję to żebyście wiedziały, że tutaj nie tylko ja popełniłam błąd. Tak myślę, że chyba to co on zrobił dało mi odwagi i takiej jakby zawiści albo chęci zaspokojenia własnej złości, coś w stylu odwdzięczenia się mu za to, ale tak dla własnej świadomości. Mój kolega to niestety też nie ostatni mój wybryk, jak już mówiłam pracuję w rodzinnej firmie chłopaka. U niego w firmie jest taki jeden pracownik, z którym od samego początku miałam świetny kontakt, miły, uprzejmy, zabawny itp, problem (?) w tym, że ma 35lat i własną rodzinę. Zauważyłam po pewnym czasie, że powoli i skromnie mnie podrywa, i tak się zaczął nasz flirt, nie wiem naprawdę jak to się stało, coś mi porządnie odwaliło... Jednego dnia wystąpiła taka sytuacja, że musiałam z biura zadzwonić do niego, a że tel z biura był zajęty to wzięłam swój.  W ten sposób on miał już mój nr, i tak z tego do tego zaczął dzwonić i po kilku dniach się spotkaliśmy. Do dziś nie mogę uwierzyć, pojechaliśmy w ustronne miejsce i rozmawialiśmy, o firmie, naszych planach itd, miła rozmowa. Aż nagle on zaczął mnie dotykać i całować, weszłam w to niestety. Jakoś mnie emocje poniosły, dałam się ponieść całej tej sytuacji, mówiłam mu że ja nie mogę, nie chcę ale jakoś on nie chciał przestać i ja w myślach też tego nie chciałam, mówił mi tylko że jak nie będę chciała się kochać to nie i już. Trwało to może pół godz - godz, postanowiłam to zakończyć, nie dopuszczając do dalszego przebiegu wydarzeń i pojechaliśmy do domu. Potem jeszcze tak rozmawialiśmy przez kilka dni aż w końcu wyrzuty sumienia zaczęły mnie strasznie gnębić, nie dawałam już rady, zerwałam z nim kontakt, powiedziałam że każde z nas ma swoje życie i już nie chce tego wszystkiego, spokojnie choć z bólem to przyjął. Teraz mówimy sobie w pracy tylko 'cześć' lub sprawy służbowe.  Chcę żebyście mi cokolwiek o tym wszystkim powiedziały, czy też tak miałyście, czy to jest chore lub dziwne itp. Kocham M, ale ostatnio często się kłócimy, w łóżkowych sprawach też nie najlepiej, w sensie ja jakoś nie mam ochoty choć on bardzo, wiem że go pociągam itp. Już nie jest tak jak choćby rok temu, często odzywamy się do siebie po chamsku itd. Nie wiem czy te spotkania 'na boku' to było lekarstwo psychiczne, czy w ten sposób chciałam się uspokoić też z myślami i ciągłymi pretensjami do niego o jego incydenty? Teraz jak ją widzimy to nie mówię nic, bo do głowy przychodzi mi to że i ja święta nie jestem. Nie mam zamiaru już spotykać się z innymi, chciałam poprawić nasz związek, jakoś nam pomóc znów się 'zakochać' ale jak ja chce to on ma humory i na odwrót. Żałuję tych spotkań itd, ale czasu nie cofnę. Może jakbym się z innymi nie spotkała to nie miałabym tej świadomości jaką mam teraz: że to z nim mi najlepiej i go kocham pomimo wszystko i że chcę być z M. Powiedzcie mi coś, tylko proszę o poważne słowa nie jakieś rozpuszczone rówieśniczki co miały po kilkunastu chłopaków. Dałam się ponieść emocjom, nie wiem może zwykła ciekawość... No nic, czekam na Wasze słowa.