Nasze babcie. Jakie one są? - Netkobiety.pl

To bardzo Ci takiej babci zazdroszczę u mnie jest troszeczkę inaczej a nawet bardzo. Zawsze marzyłam o takiej babci do której można uciekać na herbatkę i pyszny placek mniam:)

U mnie moja babcia bardzo faworyzuje tylko jednego wnuczka a reszta idzie w odstawkę. Że by dostać od niej kakao z pianką to musiałby chyba zdażyć  się cud. W przyszłości na pewno będę lepszą babcią ale to jeszcze dużo czasu:)

No ja jeszcze mam dwie babcie. Ta, z którą mieszkam to babcia ze strony mamy. Była/jest wspaniałą osobą. Nieba by mi przychyliła. Praktycznie mnie wychowała, bo gdy mama szła do pracy, ja zostawałam z babcią. Wiem, co to znaczy kakao z pianką, i wiem, co znaczy, gdy się wraca ze szkoły, a na stole jest ulubiony obiad. Niestety, od trzech lat to babcia wie, co to znaczy dostawać od swojej jedynej wnuczki, to co najlepsze. Babcia ma demencję i teraz ja się Nią opiekuję, razem z mamą oczywiście.
Tu znajdziecie moją historię związaną z babcią http://www.netkobiety.pl/t42109.html .

Druga babcia natomiast...hmm...Owszem, doradzi, jest mądrą osobą. Ale to nie jest typ babci, która przytuli, która oddaje wnukom ostatnie okruszki. No cóż, można rzec, że jest chytra. Zawsze byłam odsunięta, ponieważ nie jestem owocem małżeństwa. To mój kuzyn był "tym" wnukiem, choć też nie było mowy o jakimkolwiek przytuleniu. Ale teraz role się odwróciły, bo kuzyn babci nie odwiedza i ja jestem lepszą wnuczką. Zawsze pomogę, jak czegoś potrzebuje. Ale kocha mnie na swój sposób.

moja babcia hm....ze strony mamy mam z nia rzadki kontakt i zawsze tak bylo tez nigdy mnie nie przytulila nie poglaskala....ale staram sie ja odwiedzac co jakis czas zeby dzieci ja zapamietaly to w koncu ich prababcia a poza tym jakas taka potrzebe mam ze chce ja odwiedzac mote to przez jej chorobe?????a ze strony taty juz nie zyje 11lat ale ona byla cudowna wychowala mnie bo rodzice sie rozwiedli a ja z nia mieszkalam i z tata bylo super zastepowaka mi matke i robila to w najlepszy mozliwy sposob.bardzo za nia tesknie do dzis tak bym chciala zeby dzieci ja znaly...

Moja babcia była cudowna. Nie znałam i nie poznałam do tej pory tak dobrego człowieka. Długo by opisywać, ale to był taki typ osoby, która dawała innym choć sama miała mało. Bardzo cenie w ludziach bezinteresowność. Cecha, która zdarza się sporadycznie. Ona ja miała. Bezinteresowność, dobroć, troskliwość. Moj niedoscigniony wzór do naśladowania. Bardzo za nią tęsknie, za wspólnymi wyprawami na grzyby, za Jej pierogami z jagodami i za Jej śmiechem... bezcenny.....

moja jedna babcia w ogóle ma mnie gdzieś...odzywa się do mamy tylko a mnie olewa...jak dzwonię do niej to nawet nie spyta co u mnie tylko zaraz mówi żeby podać mame...a druga bardzo fajna...da się z nią pogadać i lubi opowiadać o latach wojny a ja chętnie słucham u niej często się zjawiam....niestety w ogóle nie umie gotować dziwne prawda ??? a ja chyba mam to po niej

Ja za moją babcię dałabym się pokroić. Teraz ma 84 lata już nie ma tyle werwy co kiedyś ale dla rodziny zrobiłaby wszystko. Za każdym razem powtarza mi, jak mocno mnie kocha. To jest niesamowicie budujące. Uwielbiam jej opowieści mimo, iż słyszałam je już tyle razy to wsłuchuję się w każdy szczegół bo wiem, że kiedyś mi ich zabraknie. Dla niej wzięłam urlop i pojechałam się nią opiekować tak jak i ona całe dzieciństwo przesiedziała przy mnie. Nasze wspólne spacery i wyprawy na ryneczek są niezapomniane. Smak babcinych obiadków to coś niesamowitego, cerowanie skarpetek, dzierganie dla mnie szalików i rękawiczek. Kocham ją za wszystko jest mi najbliższa z całej rodziny. Zawsze wysłucha, doradzi, mogę z nią porozmawiać o wszystkim i o polityce i o religii często bardzo krytycznie i to w niej lubię bo mimo swojej wiary trzeźwo patrzy na codzienne wydarzenia. Nie jest fanatyczką nie stara się narzucać swojego zdania. Lubi za to jak się ją pochwali, że ładnie wygląda, że ładnie ułożyła włosy. Jest cudowna.

Drugiej babci nigdy nie miałam, nie miałam też dziadków bo już nie żyli za to moja jedna jedyna ukochana babcia nadrobiła wszystko. Dzwonimy do siebie 3x w tygodniu i to jest niesamowite.

Niestety nie mam takich wspomnień jak niektóre z Was. Moje babcie miały swoich ulubieńców i jak u jednej tak i u drugiej nie należałam do nich   Ale chyba bliżej było mi ku mamie mojej mamy.  Babcia ma już 91 lat, jest bardzo zadbaną wyprostowaną i bez laseczki ze świetną kondycją fizyczną kobietką. Ale niestety ma poważne zaniki pamięci i narobiła nieco problemow rodzinie. Mimo wszystko jest kochana

Ja żałuję, że tak mało poświęcałam czasu babciom pod koniec ich życia.
Koleżanki, potem  jeszcze chłopaki, imprezy, kino, wycieczki były ważniejsze niż wizyta u babć.
A można było pogodzić wszystko jedno i drugie.

Moja babcia ze strony ojca... Niezwykła, wykształcona, wielka erudytka, pasjonatka nauk politycznych, prawa i ekonomii. Piękna, mądra kobieta, która przeżyła wojnę, zdradę i wiele innych smutnych, nieprzyjemnych wydarzeń, a mimo to zachowała pogodę ducha i spokój wewnętrzny. Poetka o wielkiej wrażliwości i intelekcie. Jedna z najinteligentniejszych kobiet, jakie poznałam. Kokietka i flirciara. Takiej klasy i taktu jak ona, to nie miał chyba nikt. Zawsze, do późnej starości kobieca, elegancka i zadbana. Nauczyła mnie dobrych manier, dygania i rumienienia się na zawołanie.  Zawsze traktowała mnie jak dorosłą - partnerkę do rozmów. Kiedy miałam dwa lata zabrała mnie do Krakowa na weekend. Poszłyśmy do Mariackiego - tłumaczyła mi każdą scenę na ołtarzu. Tak samo na Wawelu - szeptała mi do ucha wszystko, czego nie rozumiałam. Opowiadała mi świat. Czytała "Pana Tadeusza", a potem mówiła, o co w tych fragmentach chodzi. Kiedy byłam dzieckiem myślałam, że moja babcia jest młodą dziewczyną, tylko staro wygląda. Była moją najlepszą przyjaciółką. Nigdy więcej takiej już nie będę mieć, bo to była przyjaźń i miłość jednocześnie - totalnie bezwarunkowa. Zawsze czułam się przez nią kochana. Zmarła kilka lat temu, ze starości, bezradna jak dziecko. Miała silną demencję, już nas nie poznawała. Kiedy widziałam ją ostatni raz, dwa tygodnie przed jej odejściem, to czułam, że "to" się już zbliża. Wiedziałam, że to pożegnanie. Pochyliłam się nad nią i wyszeptałam jej do ucha, że ją kocham, a ona zrozumiała i uśmiechnęła się. Potem przez długi czas mi się śniła i nie było to dobre sny. Nie ma dnia, żebym o niej nie pomyślała. Byłam z nią bardzo mocno związana emocjonalnie, chyba nawet bardziej niż z rodzicami.

Mojej babci ze strony ojca nie znalam - zmarla przed moim urodzeniem. Ta ze strony mamy byla wiecznie zapracowana na gospodarstwie, prawie nigdy ze mna nie rozmawiala- pogaduszki urzadzalam sobie z dziadkiem i to z nim bylam emocjonalnie zwiazana. Ale spedzalam z nimi na tyle malo czasu, ze nie zdarzylam sie zbyt mocno zwiazac.

Została mi już tylko jedna babcia (ze strony mamy). Wliczając prababcię miałem kontakt z moimi trzema babciami. Prababcia (ze strony taty) była niezwykłą osobą. Przeżyła dwie wojny, wypędzenie z domu przez Niemców a następnie przez jakieś bandy szabrowników, tułała się po całej Polsce w poszukiwaniu rodziny, którą wojna rozrzuciła po kraju. Dzięki niej poznałem historię mojej rodziny, ona wpoiła mi sporo życiowych wartości. Była ciepła, opiekuńcza i po prostu wspaniała. Mój tata mówi, że jej miłość spajała całą rodzinę. Gdy odeszła sporo się zmieniło, zabrakło kogoś bardzo ważnego. Babcia ze strony taty była taką trochę królową na zasadzie - siedzę, pięknie wyglądam a więc się cieszcie Jednak dla mnie była ciepła i kochająca. Do dziś wspominam rozmowy z nią i nasze wspólne zabawy w sklep. Gdy rodzice byli w pracy to po lekcjach pędziłem do babci. To ona odrabiała ze mną zadania domowe z matematyki, którą miała w jednym palcu. Świetnie sumowała, dzieliła i mnożyła w głowie nawet duże liczby. Zmarła kilka lat temu.
Babcia ze strony mamy ma obecnie prawie 90 lat. Jest taką babcią z obrazka. Kiedyś mieli z dziadkiem domek na wsi. Tam spędzałem każde wakacje mniej więcej do 14 roku życia. Miłość i ciepło wypełniały ten dom. Jest cudowną osobą

Moja babcia była i jest dla mnie mamą. Wrażliwa, inteligentna, pomocna. Świetna babka.

Babcia ze strony mamy - zupełnie inny typ osobowości, niż babcia ze strony ojca. Ciepła, kochana, miła, bardzo troskliwa, opiekuńcza, czuła, taka matczyna nawet. Spędzałam z nią dużo czasu w dzieciństwie, zabierała mnie na działkę, gotowała pyszne tradycyjne jedzenie... A dziś mieszka za granicą od wielu lat, spotykamy się rzadko. Bardzo za nią tęsknię.
Jest wierząca, taka typowa Ślązaczka-katoliczka. Wiele gorzkich lat przeżyła, a te które miały być słodkie wcale takie nie były. Różne dramaty, śmierć dziecka, rozwód... Bardzo mnie wspierała, kiedy się rozstałam z eks mężem. Była w 100% po mojej stronie, zupełnie odwrotnie niż matka. Ma "nosa" do facetów, nigdy eksa nie lubiła, zawsze mi powtarzała, że ten facet to jakieś totalne nieporozumienie. Mojej drugiej babci nic nie mogłam powiedzieć, bo lekarz zabronił, jej stan mógł się od takiej wiadomości pogorszyć, więc musiałam przed nią grać, a wypłakiwać się do słuchawki drugiej babci. Doskonale mnie rozumiała, bo przeżyła podobną historię. Rozmowy z nią i z dziadkiem w tym trudnym czasie dały mi dużo siły.
Bardzo doceniam to, że mogę się nią cieszyć tak długo. Ma już 82 lata, wygląda 10 lat młodziej, ale niestety coraz więcej choruje. Na szczęście tam gdzie mieszka chorych ludzi się po prostu leczy, a nie odsyła. Wiem, że marzy o wygranej w totka i o prawnuku. Za totka nic nie mogę, a nad prawnukiem pracujemy. Chciałabym zdążyć zajść i urodzić za życia jej i dziadka. Dać im chociaż trochę radości i powód do dumy .

Babcia ze strony ojca : kobieta spracowana, dotknięta przez los , sama wychowała 8 dzieci a mimo to zawsze pogodna ciesząca się z życia zwłaszcza gdy pojawiał się nowy członek rodziny.
Babcia ze strony mamy: bardziej wyważona, licząca się z opiniami innych na swoj temat i mimo swoich lat lubi sobie dogodzić dobrym strojem lub fryzurą.
A ogólem obie przekochane , dla wnuków typowe ciepłe babcie KOCHAM !!!

Nie miałam jakichś bardzo bliskich relacji ze swoimi babciami. Przypuszczam, że częściową winę za ten stan rzeczy ponosi odległość oraz brak telefonu. Jednym słowem były to zbyt rzadkie kontakty, aby nawiązać prawdziwą, emocjonalną więź. Za to wiem, bo to po prostu czułam, że obydwie babcie kochały mnie bezwarunkowo. Zresztą dla jednej z nich byłam jedyną wnuczką wśród ośmiu chłopaków, przy czym aż siedmiu, bo oprócz mojego brata, na co dzień miała na miejscu, co - kiedy już się u niej pojawiałam - skupiało na mnie niemal całą jej uwagę. Ta babcia do dziś kojarzy mi się z taką prawdziwą, uśmiechniętą, ciepłą babunią, która dla wnuczki zawsze ma czas i dobre słowo. Pamiętam też, że jej dom na nasz przyjazd pachniał ciastem drożdżowym, a na podróż powrotną każdorazowo dostawałam torebkę suszonych gruszek, które uwielbiałam. Takie niby nic, a dziecko jednak zapamięta .

Niemniej pomimo braku tej mojej więzi, o której wspomniałam, jestem im bardzo wdzięczna - za to, że wlewały w moje życie poczucie własnej wartości, za ich serdeczność i za wakacje, bo to właśnie dzięki babciom poznałam i pokochałam prawdziwą, polską wieś.