Rozterka życiowa - Netkobiety.pl

Agacik 80 jak najszybciej namawiałabym go na wizytę u psychologa; policjanci najczęściej nie radzą sobie ze stresem, sięgają po alkohol- właściwie trudno znaleźć już po kilku latach pracy w policji policjanta, który nie ma problemu z alkoholem, w dodatku praca w miejscu wśród samych takich, nieumiejących sobie psychicznie poradzić facetów, którym wmówiono, że muszą być "macho" potrafi przyprawić o rozstrój nerwowy, często depresję.Teraz doszło dziecko: podwójna odpowiedzialność dla niego.
Sytuacja jest do opanowania, ale potrzebna jest pomoc specjalisty.
Pozdrawiam!

Wspominasz o dziecku! Tak jak pisałam mieliśmy małe problemy , które zostały zażegnane , ale nie mamy dziecka, bo jak już wszystko było o.k , to on stwierdził że teraz to on dziecka nie chce. Do psychologa nie pójdzie , proponowałam. Byłam 3 razy na takich spotkaniach , dla żon policjantów które mają podobne problemy. Boże , ja to jestem pikuś ! Czego ja się tam nasłuchałam. Mój mąż ma 33 lata i miło by było, aby wreszcie poniósł konsekwencje za swoje czyny . Ile można czekac na jego decyzję życiową. Ja nie jestem jakąś maskotką, którą można się pobawic , odłożyc na półkę , a później znów po nią sięgnąc.

Ja uwazam ze nie nie wytrzymal presji w pracy jako policjant.Na poczatku to sie wydaje ze to fajna i przyjemna praca a niestety tak nie jest,ci co maja slaba psychike to sie zalamuja,popadaja w alkoholizm albo jest jeszcze gorzej.Jestem zdania ze Twoj maz powinien skorzystac z porady psychologa problem w tym czy sie na to zdecyduje

To jest trudna sytuacja, tak mam jakąś nadzieję , bo z jakiegoś powodu nie chce odejśc. Może dla tego że nasze małżeństwo było bardzo partnerskie. 100% zaufania, ufaliśmy sobie , czas spędzany razem , ale nie miał zbytnio zaciśniętej pętli na szyi . Mówił mówił  mi o wszystkim. Byc może boi się że odejdzie i nie znajdzie nikogo lepszego. Tak jak pisałam jego koledzy dziwią mu się , bo większośc mnie zna , że odwala takie cyrki , i że powinien się cieszyc . Nikt nie jest idealny , i ja też mam jakieś wady . Tylko do tej pory mu to nie przeszkadzało. Wszystko jest dla ludzi , ale w miarę rozsądku . On jest bardzo świadomy , że ja sobie bez niego poradzę.

.

Wychowałam się w rodzinie policjantów i wojskowych. mój tato również pracował w policji. Ale był człowiekiem. Obserwował go , gdy poszedł do drogówki, i z twierdził , że popadł w samozachwyt , i władza uderzyła . Rządzi w pewien sposób na ulicy , i może w domu też by chciał. Ja nie jestem zakompleksioną żoną , tak jak inne żony policjantów , które siedzą z dziecmi w domu , i udają że są szczęśliwe , a mąż robi co chce . Jak się go zapytałam dlaczego robi to wszystko , to odpowiedział że mogłam życ w nieświadomości , to było by mi lżej . Z drugiej strony myślę że on się teraz wstydzi , i udaje twardziela , a wcale tak nie jest . Nie umie stanąc twarzą w twarz , tylko ucieka. Psychologa proponowałam , ale nawet nie ma mowy

Jedynie długą, otwartą rozmowę dwojga ludzi. I terapię- jesli rozmowy w 2 osoby nie będą pomagać.
A że on nie chce.... czasem trzeba wybrać: Terapia i budujemy dalej związek, albo rozstanie.
Jesli mu zalezy na związku, zrobi wszytsko, by go ratować.

On żyje w jakiej dziwnej matni . Nie chciał ze mną rozmawiac , więc koledzy którzy z nim pracowali też nie potrawią go otworzyc na rozmowę. On uciekł w swoją pracę , siłownię i motor. I tak naprawdę nikomu nic nie chce powiedziec . Zastanawiałam się , czy może powinnam wyprowadzic się na jakiś miesiąc , aby może pobył sobie sam. On się delikatnie mówiac zachłysną trochę pracą .

Myślę , podobnie . Coś go zaczęło wciągac . Może koledzy pokazali mu coś nowego , ekscytującego. U nie go powstało coś na zasadzie kryzysu wieku średniego

Nawet nie wiesz co ja robiłam przez te 2 lata. Bardzo walczyłam . Słuchałam jak znajomi mi mówią , że muszę go bardzo kochac , że tyle robię . Oczywiście byłam na komendzie , na rozmowie , ale osoba która miała go skierowac , a była to bardzo fajna babka, bo najpierw trzeba iśc do takiego specjalnego działu, który go kieruje , to powiedziała mi , że policyjni psychologowie takie sprawy mają w tyłku , i za bardzo mi nie pomogą . Powiedziała również , że on sam się nie zgłosi , bo to za bardzo nie jest utajnione , i jak by wyszło na jaw to dopiero by zrobił ze siebie posmiewisko. Chodziłam na terapię małżeńską sama . Ona mówiła mi co mam do niego mówic , oraz robic , aby on się wreszcie otworzył. I nic . Nie mogę go siłą zaciągnąc . Jest dorosły . Sam stwierdził , że dziwi mi się , że to wszystko robię , bo on na moim miejscu , już by się poddał

Ciebie stawiam tu jako osobę pakującą manatki.

Masz rację! Nie mogę całe życie walczyc z wiatrakami . Zapytałam się go nie dawno , dlaczego myśli tylko o sobie , to odpowiedział że myśli o nas . Czyli jak? A on mi odpowiedział , że myśli czy to się jeszcze jakoś ułoży . Może się ułożyc , ale jak 2 osoby tego chcą. Prawdziwa miłośc to nie patrzenie sobie w oczy , to patrzenie w tym samym kierunku.

Kiedy pracował w prewencji , był zupełnie inny , i z innymi ludźmi pracował. To wszystko zmieniło się jak poszedł do drogówki. To tam coś musiało się stac , wydaje mi się że tam dostał więcej władzy , i ludzie tam pracują inni. Rok temu była taka impreza policyjna( w drogówce od 2 lat) . Kiedy ich obserwowałam , widac było gołym okiem , że są mało sympatyczni , oraz bardzo stawiają się na piedestał

Oczywiście że powiedziałam

Jego chyba już może obudzic położony pozew na stole. Ale on sam już czuje , że ta pętla zaczyna się zaciskac

Masz rację!!! Ja nie mogę byc dla niego jakimś wyjściem awaryjnym. Właśnie dzisiaj rano pojechał sobie nad morze motorem na 3 dni . Jeździ sobie Bóg wie gdzie , i z kim. Dorwał sobie jakiegoś kolegę wdowca i tak sobie ujeżdżają. Nie martwi się tym co ja czuję , i siedzę z psem , którego sam kupił , a teraz ja się muszę nim zajmowac. Zachowuje się jak dziecko który ma 16 lat i dostał wiatru w żagle. Jak mu mówię że chce rozwodu , to jest bardzo zdziwiony. Ale ten wyjazd postawił kropkę nad i .