Czy potraficie śmiać sie z siebie....... - Netkobiety.pl

Pewnie, że tak przecież śmiech to zdrowie, a rozbawienie towarzystwa to dla mnie plus

Ja też potrafię śmiać się z samej siebie,przytrafiają mi się różne śmieszne sytuacje

Miałam całą masę różnych przypadków i różnych wpadek Czasami z tego powodu mam ubaw po pachy I towarzystwo też się nieźle bawi Zatem odpowiadam na pytanie: TAK umiem śmiać się z siebie :)

Ja też miałam "butową" przygodę Niestety mój klapek się rozwalił i trzeba było iść boso. Co tam, że to centrum Zakopanego, na szczęście na Krupówkach kupiłam jakieś inne buciki. A co najlepsze zamiast zgarnąć pierwsze lepsze to jeszcze chodziłam i wybierałam.
Ojj znalazłoby się jeszcze kilka śmiesznych sytuacji.
Nic tak nie rozluxnia sytuacji, jak śmiech w takich dziwnych momentach

Przygoda z japonkami i słupami to jest chyba norma jeśli chodzi o śmieszne sytuacje, mi oczywiście również wielokrotnie się przytrafiają. Moja przygoda ze słupem skończyła się poza zderzeniem jeszcze przeprosinami owego słupa, że na niego wpadłam, było to dość zabawne, bo odwróciłam się do niego przeprosiłam go i poszłam dalej, gdzie po pewnej chwili dotarło do mnie , że chyba coś jest nie tak.  No jak dotarło już do mnie, że to był słup, to nie było szans żeby mnie uspokoić, szłam i śmiałam się sama do siebie a ludzie oglądając się na mnie śmiali się ze mnie i do mnie. Ja oprócz japonek gubię jeszcze trampki i to zdarza mi się również wychodząc z tramwaju czy autobusu zostawić coś po sobie. Ale powiem wam, że uwielbiam śmiać się sama z siebie i lubię też jak rozbawiam swoimi gafami innych, dlatego odpowiadam na pytanie- Tak potrafię się śmiać z siebie! Pozdrawiam

Ja się ostatnio śmieję z różnych sytuacji w których nie dosłyszę co ktoś mówi i zupełnie coś przekręcę
A z siebie bezpośrednio mogę się śmiać i bez powodu, przy znajomych. Co prawda czasem można już doprowadzić do sytuacji w której następuje przesada śmiania się z kogoś, ale lepiej tak niż robić wokół siebie wielkie halo ;P

a ja kiedyś poszlam sobie do spowiedzi, wchodzę do konfesjonału odmawiam cała ta regułke, a z drugiej strony cisza... myśle sobie może ksiądz jakiś dziwny i nie odmawia swojej części na głoś, wiec lece dalej dopiero po chwili zorientowałam się że KONWESJONAł JEST PUSTY!

Ale się uśmiałam czytając to
Sama miałam tyle gaf w takim momencie, ale JaCzyliOna - pobiłaś mnie pod tym względem

Tak potrafie sie smiac z siebie.kiedys ,dawno temu cos nie tak zrobilam np.to jak ja to przezywalam.smiech.teraz potrafie sie smiac z siebie

Oj kobitki kobitki:D nie ma to jak śmiech a jeszcze jak się człowiek potrafi śmiać z siebie to dopiero jest frajda:D Ja tam niektóre "wpadki" do tej pory wspominam i się śmieje. Gubiłam różne rzeczy jak dziewczyny wyżej ale nie zdarzyło mi się jeszcze spowiadać do pustego konfesjonału- to by było rzeczywiście dobre:D

bardzo często zdarzaja mi sie gafy i musialem sie przyzywczaic do tego zeby sie z nich smiac i wiekszej zenady nie robic

hehe pewnie ze tak choc czasem jest to trudne

podczas takich wpadek jak tu kobietki opowiadają to najlepsze chyba wyjście parsknąć śmiechem ale denerwuje mnie gdy ktoś robi coś serio głupiego i zamiast przeprosić albo umiejętnie wybrnąć z sytuacji zaczyna się histerycznie śmiać! A za śmianiem się z niektórych gaf jestem jak najbardziej za przecież nie jesteśmy wszyscy chodzącymi "ideałami" hehe

Ja tez czesto popelniam gafy, ale zazwyczaj jakies slowne. Za to moja przyjaciolka (ktora jest w PL) zawsze wpada na jakies slupy itp. Zawsze sie z niej smiejemy. Nigdy nie zapomne jak chcialysmy sie zwolnic z ostatniej lekcji we dwie i poszlysmy (w LO) do wychowawcy i spotkalysmy go na korytarzu i on nam pozwolil sie zwolnic, co bylo na tyle dziwne ze M sie tak przejela, ze... weszla w sciane... Od razu jak skonczylysmy z nim gadac (on stal przy scianie) to pomylily sie jej kierunki i mowiac 'dziekuje' z calym impetem walnela soba w sciane... hahahha
LO to najlepszy czas w ogole byl...

A moja gafa (swieza) to byla calkiem niedawno, gdy w pracy karmilam rybki (pracuje na recepcji i mamy w ogrodku przy recepcji staw z rybkami) i troche pokarmu spadlo mi pod nogi i ja chcialam noga zamiesc ten pokarm, zeby wpadl do stawu i tak machnelam ze but mi tam wpadl. Smiechu bylo co niemiara, wszyscy ludzie sie ze mnie smiali, ale pozniej musialam poskakac za biurko i wziac takie cos do wylawiania ryb i wylowic moj but;) Dobrze ze w szawce mialam drugie na zmiane

Obracanie swoich gaf, pomyłek i niedociągnięć w żart to dobry sposób na życie  , jednak do tego  potrzebna jest wysoka samoocena, bez tego ani rusz...

Oczywiście, że potrafię się śmiać z siebie i to jak Najczęściej kiedy popełnię jakąś mega gafę A najgorzej jest jak idę gdzieś sama, przewrócę się czy coś. Wtedy mam ochotę wybuchnąc śmiechem. A musze się powstrzymywać żeby nie wyjść na wariatkę która brechta się sama do siebie ;d

No pewnie, ze potrafię się śmiać z siebie. Ba! nawet sama opowiadam o swoich gafach a w związku z tym, że popełniam ich pełno zawsze stanowią one urozmaicenie spotkań towarzyskich

umiem sie śmiać z siebie,ale gdy widzę obok siebie superlaskę, bardzo pewną siebie to już mi nie jest do śmiechu

Też umiem się śmiać z  siebie i sama również często opowiadam o swoich 'wpadkach' . Było ich tak wiele,że nie pamiętam ale przypomniała mi się właśnie jedna,gdy kiedyś jako młoda i głupia rozmawiałam z koleżanka stojąc niedaleko znajomych chłopaków.Stałyśmy tam specjalnie,aby na nich popatrzeć i się z  nich pośmiać.No i żeby nie było,że specjalnie tam stoimy to udawałam ,że jestem zaabsorbowana rozmową przez telefon kiedy nagle zadzwonił mi przy uchu .. ogólnie to śmiech +żal nam się wtedy nas zrobiło hahaha. Ech duużo tego było

Wieczorem wracalismy od znajomych zapalalem papierosa a byl wiatr. Odwrocilem sie by oslonic zapalniczke. Moja byla cos powiedziala odwrocilem sie do niej i oslepiony ogniem wyrznalem w znak drogowy. Duzo tego bylo. Konfesjonal numer 1!

hihihihi, faktycznie historia z konfesjonałem przebija wszystko! niesamowicie się obśmiałam
Lubię się z siebie śmiać Uważam, że takie gafy to coś, co najlepiej się wspomina i opowiada ;D

Oczywiście,że tak.Bez skrępowania opowiadam znajomym historyjkę z moim udziałem.Niech oni też się z tego pośmieją.W ogóle,to uważam,że jesteśmy narodem,który zna swoje słabości i często są one wyśmiewane przez nas samych.Proszę zaobserwowac frekfencję na występach kabaretów!

Ja nie za  bardzo umiem się śmiać z siebie, ale kilka śmiesznych przypadków w życiu mi się trafiło
1.Raz kiedy miałem 15 min do wyjścia do szkoły(mama mnie za późno obudziła) i po zrobieniu wszystkiego wybiegałem z domu i założyłem na siebie bluzę. Kiedy byłem w szkole zaczęło mi być gorąco i chce ją ściągnąć i nagle patrze że mam na sobie górę od piżamy . Myślałem że ktoś to zauważył, ale na szczęście nikt na mnie nie patrzył więc mogłem się uśmiechnąć i dalej słuchać nauczyciela.

2. Na lekcji religii bawiłem się długopisami. Wsadzałem i wyjmowałem tusz aż nagle z kolega mnie naszło że zrobimy wielką plamę w zeszycie i zaczęliśmy wydmuchiwać tusz na kartki. Mieliśmy umazane ręce i zęby tuszem. Przypadkowo gdy dmuchałem źle ustawiłem rurę i wszystko się wylało na moje spodnie. Na szczęście miałem wtedy w-f więc po lekcji zmieniłem spodnie uwalone całe w kroczu na spodenki. Wtedy się śmiałem z tego, bo miałem spodenki, ale jak bym ich nie miał to raczej bym się wkurzył.

3. Teraz opowiem wpadkę która powtórzyła mi się 3 razy w ciągu 2 lat i to pechowo, bo wszystkie w szkole w 1 i 2 lic. Nowa szkoła, super, ekstra, już znam wszystkich(to było nowe lic i tylko 50 osób w 1 i 2 klasach, teraz jest ponad 100). Graliśmy sobie w ping-pong-a i miała już zacząć się lekcja, ale jeszcze nauczyciel nie przyszedł do klasy. Zacząłem się kłócić z kolegą gdy siedzieliśmy na fotelikach które mieliśmy na korytarzach i nagle słyszę jakiś dźwięk i nastała cisza. Ja sprawdzam spodnie i widzę dziurę z tyłu spodni. wszyscy oczywiście w śmiech a ja też uśmiechnięty. Na szczęście miałem kurtkę więc miałem się jak zasłonić i pójść o domu.
Dwa kolejne były wynikiem wyciągnięcia mi krzesła z pod czterech liter. Najlepsze było to że jak mi się to przytrafiło za trzecim razem zauważyłem to dopiero po 30 min. Jakoś też miałem szczęście i miałem przy sobie bluzę i jakoś mogłem się owinąć. Przy rozprutych spodniach było tez oczywiście czas na śmiech z tego bo fajnie to wyglądało . Tylko raz musiałem jechać tramwajami i autobusami 10km od centrum miasta.

Lubię się śmiać z siebie kiedy jestem w dobrym humorze. Jeśli jestem poddenerwowana i smutna, jeśli zrobię coś co normalnie by mnie rozśmieszyło, to wcale mi nie jest do śmiechu, wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej mnie dołuje. Na szczęście takich dni mam mało.
Także jak najbardziej potrafię śmiać się z siebie.

Owszem.. umiem śmiać się z siebie.
opowiem Wam taka krotka "butową" historyjkę,. ktora sie mi przytrafiła i kolezance.
Otóz wybralysmy sie na spacer kiedys w bardzo cieply dzień... Ona była w japonkach ja w adidaskach moich ukochanych No i pech chciał, że japonka Jej się rozwaliła.. ten trzymający paseczek odkleił sie od reszty buta... no i dziewczyna zostałaby bez buta gdyby ne moj pomysł idiotyczny, bo idiotyczny ale ratujący życie
Wyciągnęłam ze swojego buta sznurówkę..ogólne zamieniłyśmy się butami. Założyłą moje adidasy idąc z okalpniętym jęzorem na całym bucie i takim perfidnie wystającym, bo bez sznurówki, a ja związałam podeszwę japonki tak, żeby powstał sandał... i z taką osznurowaną stopą szłam. Wyobraźcie sobie takiue dwie dziewczyny... najlepszy motyw, że minęłyśmy Prezydenta Wrocławia i aż się za nami oglądnął, bo non stop się śmiałyśmy i w tych butach wyglądałyśmy jak idiotki. Ale jednak było śmiesznie A jakoś radzić sobie trzeba było.. ale to tylko nasze szczęście jest takie, zeby jeszcze w tak kompromitujacej sytuacji natknąc się na Prezydenta Wrocława..eh

Niestety, nie wychodzi mi śmianie się z samej siebie Staram się jak najszybciej zapomnieć o gafie i tyle.

No jeśli chodzi o mnie to zazwyczaj mam dystans do siebie, ale czasem są dni kiedy nie jestem w stanie się z siebie śmiać tylko się na siebie wściekam... ale na szczęście czasami

Ja też zdecydowanie umiem i lubie sie smiac z siebie:D
ostatanio na fitnessie spadłam ze stepu układ był troszke skomplikowany i nogi mi poplatały:D troche sie obiłam, ale jeszcze dobrze nie upadłam a juz wstałam:D
wszystkie kobitki  a było nas z 15 wzrok na mnie i smiech i ja razem z nimi  :)

Potrafię się nie tylko z siebie śmiac, ale i nabijać:-)

Jasne, że potrafię. Trzeba umieć śmiać się z siebie inaczej życie było by bez sensu.

Myślę, że śmiech potrafi rozładować najbardziej nawet niezręczne i napięte sytuacje, często więc z niego korzystam. Ponadto umiejętność śmiania się z siebie jest dowodem na pewien zdrowy dystans jaki ma się do własnej osoby. Tak, zdecydowanie potrafię śmiać się z samej siebie, co więcej bardzo to lubię .