..wierzyć czy się poddać?... - Netkobiety.pl

Bardzo smutna, chociaż pięknie opisana historia!

Niestety, w życiu piękne są tylko chwile... W Twojej sytuacji niewiele można poradzić, bo nie da się nikogo zmusić do miłości. Czas leczy rany i ta miłość stopniowo będzie się stawać odległym wspomnieniem.

Głowa do góry, jesteś młoda i najlepsze jeszcze przed Tobą! A on? Po prostu nie jest Ciebie wart i tyle...

Sama wiesz co robić - idź do przodu!

Jakbym czytała siebie przed 12 laty...:) To minie, zobaczysz. Nie-nie mówię, że minie to uczucie, bo jeszcze długo będzie Ci towarzyszyło, ale z czasem nabierze innego znaczenia. Będziesz wspominać dobre chwile z uśmiechem na twarzy i cieszyć się, że spotkało Cie to całe szczęście. O złych rzeczach zapomnisz, bo nie warto ich rozpamiętywać.( Bo po co pamiętać słowa "po prostu mi się znudziłaś, to tak jak z zbawką, gdy się nudzi..."?). Bolało, ale z perpspektywy czasu te wszystkie złe słowa nie mają znaczenia. Bądź sama dla siebie, maluj się dla siebie, śmiej się i żyj dalej. Wszystko się ułoży - uwierz:)

czasem zdarzają się takie przypadki,że ktoś kogoś zostawia, później tego żałuje....potrzeba czasu..
w moim przypadku to niemożliwe?

dziękuję za wsparcie, jesteście wielcy!

To jest niesamowite, jak skomplikowaną psychikę mają kobiety. Chciałbym Cię uświadomić, że faceci raczej nie postrzegają tych spraw tak, jak to opisałaś. Na przyszłość powiem Ci, że nie możesz udawać przed chłopakiem, że wszystko jest OK, robić dobrą minę do złej gry. Czekać aż pierwszy zadzwoni, jeżeli bardzo Ci na nim zależy.
Jeżeli spędziłaś z nim w związku dłuższy czas i widziałaś, jak się o Ciebie troszczy, że jest dobry, że się stara, to znaczy, że nie wszystko stracone. Niekiedy przychodzi kryzys i facet twierdzi, że nie kocha, ale kocha. Twierdzi, że już nie da rady, ale da radę. Jak Ci raz powie, że chce zakończyć związek, to potem może nawet i tego żałuje, to jak widzi, że Ty się z tym uporałaś, gdyż nie piszesz, nie dzwonisz, nigdy mu nie powiedziałaś, jak bardzo mu na Tobie zależy, itp, to on uważa, że wszystko jest OK i tak się stać musiało.
Ja miałem taką sytuację. Sam stwierdziłem, że związek należy zakończyć, nazbierało się w nim różnych rzeczy, były to totalne błahostki, nic zbyt ważnego, ale jakoś po połowie roku stwierdziłem, że to chyba nie to. Jednak moja dziewczyna nie dała mi odejść, dzwoniła cały czas i chciała się spotkać, porozmawiać, wyjaśnić. I dopiero, jak ona ochłonęła, ja ochłonąłem, i porozmawialiśmy poważnie, dużo łez się polało, zrozumiałem, że jestem nienormalny i jak mogłem tak łatwo próbować to zakończyć. Minął już prawie rok od tego i osobiście nie wyobrażam sobie życia bez swojej sympatii i jestem jej wdzięczny za to, że nie dała za wygraną. A sam nie potrafię zrozumieć swojego zachowania.

Jaki z tego morał? Faceci niestety nie myślą o tym wszystkim tak jak kobiety. Dlatego trzeba grać z nimi w otwarte karty. Nie możesz liczyć na to, że on się domyśli, albo, że on się opanuje sam. Koniec kropka.

Proponuję faceta zlokalizować na naszej-klasie (totez FB) i zobaczyć, czy ma jakąś dziewczynę. Możesz zawsze do niego zadzwonić, tak jak 2 miesiące temu. Jeżeli 2 miesiące temu nie oddzwoniłby do Ciebie, albo spławiłby Cię podczas rozmowy, to nie miałabyś co kombinować. Ale tak nie było. Jeżeli chcesz być spokojna, to się z nim skontaktuj i podziel się swymi najszczerszymi odczuciami, powiedz jak Ci było z nim dobrze. Faceci doceniają to, jak ktoś ich docenia. Porozmawiaj szczerze, nie wstydź się własnych uczuć. Jeżeli on szczerze Ci odpowie, że nie jest zainteresowany, to zapomnij o nim.

Napisałem tak, bo wydaje mi się, że masz jakieś wyrzuty sumienia, że to Twoja wina. Musisz z nim porozmawiać, będziesz wtedy miała czyste konto i będziesz wiedziała na 100% na czym stoisz.

Powalcz, jesli nie o Was, to dla siebie.  Tak, abyś mogła powiedzieć, ze zrobiłaś wszystko co mogłaś aby to miało szanse. Powiedz wszystko co czujesz, dobrze Ci to zrobi- zobaczysz.
Najważniejsze, to wyrzucić z siebie cały ten zgiełk rozterek i wątpliwości- bo takie na pewno masz.

Dasz radę, wierze w Ciebie, piątka!

Oczywiście,że napiszę ! Chętnie podzielę się z Wami tym co mnie spotka .. dziękuję wszystkim , bo to dzięki wam zrobiłam właśnie mały krok w jego stronę..
Spotkanie ustaliliśmy dopiero na 19 sierpnia, ponieważ wcześniej nie da rady..
ale uwierzcie Kochani,że już żyję tylko tym spotkaniem !!!
Idąc do pracy przeglądam się w szybach sklepów i myślę " niecały miesiąc , niecały miesiąc i ja będę w zasięgu Twojego wzroku , a Ty w zasięgu mojego.."  od razu jest mi lepiej...a jednocześnie boję się
nie wiem czego mogę się spodziewać, być może zwykłej koleżeńskiej rozmowy, a może odrzucenia...
...nie wiem jak się zachować...najprościej byłoby rzucić się na szyje i przytulać, przytulać bez końca...

czy powinnam trzymać dystans ?

ja osobiście też trzymam kciuki

Jaka piękna historia. Rzeczywiście zakochana to Ty jesteś po uszy! Trzymam w kciuki za spotkanie!:)

Rozumiem, że ta nagła zmiana nastąpiła po moim poście?
Ale kochana, radzę Ci, tylko, żebyś nie nastawiała się tylko na sukces! Żebyś potem się nie załamała psychicznie!
Jednak jestem z Ciebie dumny, że mnie posłuchałaś i się wreszcie uzewnętrzniłaś! Wy - kobiety macie z tym ogromny problem. Faceci są prości, nieskomplikowani, jak się coś od nich chce, należy to im powiedzieć, a nie czekać na ich ruch

Dlatego jakkolwiek się to Wasze spotkanie nie zakończy, to i tak wygrałaś. Gdybyś się z nim nie spotkała, to byś to dusiła do końca życia. A tak funkcjonować się nie da. Wywal na tym spotkaniu wszystko co Ci na wątrobie leży. Nie wstydź się swoich uczuć. Tym bardziej, że opisywałaś, że on był w porządku w stosunku do Ciebie. Dlatego wszystko zapewne zrozumie. Jeżeli WRESZCIE porozmawiasz z nim szczerze, a on z Tobą, to powinnaś również zrozumieć jego zdanie. Jakkolwiek ono by nie było. Trzymam kciuki!
Aha i się ładnie ubierz na to spotkanie, faceci są wzrokowcami. I chociaż często zapominają powiedzieć swoim dziewczynom, że pieknie wyglądają, to dobrze to dostrzegają i o tym nigdy nie zapominają

I jak tam ? Nic się nie zmieniło względem Waszego spotkania ? Smutna historia...

Witajcie kochani, pisze i mam nadzieję,że ktoś jeszcze tu zajrzy i pamięta moją smutną historię..

opowiadałam wam,że mamy się spotkać 19 sierpnia. nie spotkaliśmy się.
przed spotkaniem była cisza, zero kontaktu z jego strony , postanowiłam się odezwać.. dziś zastanawiam się czy to był dobry pomysł..
Napisałam"zastanawiam się czy myślisz o mnie czasem.."
odpisał "Hmmm..może czasem. Nie spotkamy się,bo moja kol. ma o to pretensje,we wrześniu też nie dam rady bo mam wesela "
zwątpiłam..
odpowiedziałam,żeby powiedział wprost że kogoś ma i nie kazał mi czekać.
odpowiedzi nie dostałam..

od tamtej pory minął tydzień, tydzień ciszy oczywiście..
wczoraj pod wpływem chwili bedąc w złym nastroju wysłałam do niego link z piosenką.. taka która najbardziej kojarzy mi się z tym co było..
odpisał. napisał " co ja poradzę,że tak się stało..sam już nie wiem przez co to się skonczyło"
strasznie się zdenerwowałam, chyba spanikowałam, chciałam napisac tysiąc słów , rozmawiać i rozmawiać, ale chyba nie znalazłam odwagi.. nie wpadłam na lepszy pomysł niż to,żeby napisać " człowieku, tak bardzo mi Ciebie brakuje.. powiedz mi,że jeszcze kiedyś się zobaczymy i będzie wtedy dobrze" ...nadal milczy, nie dostałam odpowiedzi...zapewne nie dostane..
czuję się totalnie rozbita.. moje wszystkie nadzieje kolejny raz ktoś zgniótł i wyrzucił ;/
chciałam napisać mu,że nie umiem ogarnąć tego co się stało,chciałam spróbowac przypomnieć mu wszystkie nasze dobre momenty z nadzieją,ze to wzbudzi w nim jakieś dawne uczucia,że za czymś zatęskni??
powoli jednak tracę nadzieję na wszystko......
proszę, pokierujcie mnie..

gdybym wiedziała,że wszystko wróci mogłabym czekać wieczność