dzieci odwracają się od rodzica "ofiary tyrana" , a "tyrana" akceptują - Netkobiety.pl

pozbierałam się po strasznych ekscesach na szczęście już byłego ( rozwód z jego winy) , ale po ekscesach dzieci nie potrafię . Bardzo cierpię , a byłam przecież starającą się matką . No i często wymagającą ! Może tu jest pies pogrzebany

A może po prostu dzieci racjonalniej oceniają sytuację niż Wy? Może to, że czujecie się ofiarami tyranów nie ma oparcia w realiach, to tylko Wasza nieuzasadniona opinia?

Droga Walcząca,moje dzieci są w wieku 15 i 11 lat. Niestety były jest współwłaścicielem mieszkania. Ja dopiero pracę zacznę od września,więc dług urośnie. Będę miała ok. 600zł,więc dlatego też jednocześnie uczę się angielskiego,żeby wyjechać do pracy do Anglii. Rozmawiałam z psychologiem,który stwierdził,że najpierw ja muszę pozbierać się psychicznie żebym mogła pomóc dzieciom. Bardzo za nimi tęsknię. Wakacje spędzę z nimi,ale co z tego skoro były i jego ojciec (dawny wojskowy) robią wszystko,aby dzieci myślały o mnie źle. We własnym mieszkaniu spałam na podłodze,sąsiadka dawała mi kanapki,bo w domu była przemoc fizyczna,psychiczna,werbalna,a w końcu ekonomiczna. Ośmieszanie przy dzieciach i znajomych jego..itd,itp. Nie wytrzymałam.

Kobiety trwają w patologicznych związkach dla "dobra dzieci", tak twierdzą. A tak naprawdę to dlatego, że się boją. Że sobie nie poradzą, że będzie tylko gorzej. Więc trwają, mimo, że on pije i bije. Trwają i ciągle się łudzą, ze on się zmieni. Dzieci patrzą i tracą szacunek dla matki. Matka miała im zapewnić poczucie bezpieczeństwa, miała być opoką, a tymczasem okazało się, że nie umie być oparciem nawet dla siebie samej. W dzieciach jest żal i złość do matki, za to że pozwoliła, by tak wygladało ich dzieciństwo. Za co szanować swoją matkę? Za to, ze zgodziła się być podnóżkiem tyrana? Za to, że godziła się na przemoc? Za to, ze postawiła swoje dzieci w sytuacji, gdy musiały patrzeć na jej poniżenie? I to wszystko wytłumaczone TROSKĄ o nie? Dzieci dobrze wiedzą, że nie o to tu chodzi. Dlatego zamiast współczucia dla cierpiącej matki, jest w nich złość, irytacja i niejednokrotnie pogarda dla niej.
Znam to z doświadczenia. Moja matka była taką stłamszoną i cierpiącą ofiarą, która szukała we mnie, dziewczynce, wsparcia i współczucia. A to ona, dorosła kobieta powinna dać to swoim dzieciom, nie my, dzieciaki, jej. Kiedyś, po strasznej awanturze z ojcem, ubrała się i wyszła z domu nocą. Na odchodne powiedziała, że idzie się zabić. Zostawiła nas z pijanym, rozjuszonym ojcem. Te kilka godzin, gdy jej nie było zmieniło moje życie. W jednej sekundzie zrozumiałam, że jestem SAMA na tym świecie i NIGDY WIECEJ nie pokocham nikogo. Żeby juz nigdy tak nie bolało.
Gdy wróciła, miałam juz lód w sercu. Byłam wtedy 10-letnia dziewczynką. Przez następne 10 lat przygladałam się jej jak obcemu człowiekowi. To co mówiła nie miało znaczenia, nie ufałam jej.
Szybko odeszłam z domu, a ponieważ byłam młoda, głupia i spragniona miłości, skomplikowałam sobie życie. Nawet w swoich najtrudniejszych chwilach nie  zwróciłam się do matki. Matki, która mnie dawno temu porzuciła.
To wszystko historia, działo się bardzo dawno temu i wszystko skończyło się dobrze.
Ja w końcu ułozyłam sobie życie, a odbudowywanie relacji z matką trochę trwało. Kilka lat byłam w terapii, zeby zrozumieć i pogodzić się z przeszłością. TERAZ wiem i rozumiem co się z NIĄ działo 50 lat temu. Wiem co to znaczy współuzależnienie. Ale wtedy nie wiedziałam i nie musiałam wiedzieć. Wtedy byłam dzieckiem....
Rozmawiałam o tym z matką wiele razy i nie były to łatwe rozmowy. Ona ciągle skupiona na sobie, na swoim cierpieniu, na tym jak ojciec nią poniewierał. Dlaczego więc w tym tkwiłaś, mamo??? Dla waszego dobra, odpowiadała, dla DOBRA DZIECI! Jakie to dobro? Nieprzespane noce, awantury, wyganianie z domu, bicie? Ciagły niedostatek, wstyd przed ludźmi? Przemykanie się ulicami ze spuszczoną głową? Ukrywanie siniaków na WF? Potem moje bolesne uczenie się dorosłości? Alkoholizm mojego brata? Jego powikłane związki z kobietami? A moja matka trwała w przekonaniu, że była matką heroiczną, dobrą i wspaniałą, bo nie pozbawiła dzieci OJCA. Lepiej by było, gdyby nas go pozbawiła po pierwszym laniu, które dostała. Mielibyśmy szanse na normalne dorastanie. A tak, to mieszkaliśmy w jednym domu z kimś nieobliczalnym, niebezpiecznym, zagrażajacym naszemu zdrowiu i życiu. I nie mieliśmy z bratem wyboru. ONA miała WYBÓR.
Moja matka to zrozumiała, dotarło do niej co zrobiła swoim dzieciom i sobie samej. Dzięki temu juz od wielu lat jesteśmy ze sobą blisko.
Dlatego, bezduszna, zastanów się, jaki jest TWÓJ udział w tym, że Twoje dzieci są takie, a nie inne. Użalanie się nad sobą nic nie pomoże. Może pomóc rozliczenie się ze swojego życia i swoich wyborów i szczera romowa z dziećmi, chyba już dorosłymi. I porzucenie przekonania o swojej wspaniałości.
Mało napisałaś o swoim życiu, ale jest tam zdanie, że "...tatuś był tyranem...". Dla tego zdania pisze w Twoim wątku.

Bardzo dziękuję za wszystkie wypowiedzi . Analizowałam je gruntownie i na pewno mogę zanegować stwierdzenia , że :
1.    moje życie było poświęceniem się dla dzieci . Miałam dzieci i trzeba było je karmić, uczyć itd. Itp. Zwykła kolej rzeczy.
2.    byłam wspaniałą matką . To dzieci chciały mnie taką widzieć i o to miały pretensje  gdy nie byłam . A ja chciałam mieć prawo do błędów .
W większości wypowiedzi przewija się fakt , że kobieta matka ma być  pozbawiona wad, ma być idealna , że mężczyzna może wychodzić poza normy , a kobieta matka cudotwórczyni ma absolutnie wszystko naprawić.
Na pewno moje dzieci też rozczarowałam , ponieważ nie byłam w stanie naprawić wszystkiego.
Na pewno nie byłam w stanie zlikwidować zaproszeń do domu przez ich tatusia  dziwek z burdelu. Walczyłam z tym faktem ponad dwa lata. Syn też wyrzucał tatusia dziwki z domu, po nocnej konsultacji ze starszą siostrą, gdy go przebudził hałas . Miał wtedy 17 lat .
I wciąż zadaję sobie pytanie , czy mogłam popełnić coś znacznie gorszego , że nie utrzymują ze mną kontaktu , a  z tatusiem się kumplują .

Witaj Zyworodko
Tak dzieci sa dorosle .Corka zaraz po mojej decyzji wyrzucenia tatusia z mojego zycia zrobila mi karczemna awanture , ze wszystko zmyslilam , a on i tak stanie na cztery lapy i wszelkie dowody moge sobie wsadzic . Dodatkowo odsunela ode mnie wnuczke. Jej maz oraz jego rodzina nie zajela stanowisko. Przez rok ona i tatus urabiali brata i syna , ktory mieszkal wowczas ze mna , a objawialo to sie jego klamstwami , wynoszeniem z domu rzeczy , ktore potrzebne byly im na wyjazdy , bez mojej wiedzy i potem klamstwa prosto w oczy. Bardzo to
wszystko bolalo. W konsekwencji pod byle pretekstem wyprowadzil sie do tatusia .
Coreczka postepuje tak od dwoch lat , a synus rok.
Byly w miedzyczasie sytuacje , w ktorych oboje mnie solidnie upokorzyli , a we mnie duzo zalu pomieszanego z wsciekloscia , wiec nie bylo sensu , abym podejmowala jakakolwiek rozmowe. Poza tym czesto bywaja 2 domy dalej  i z ich strony zero reakcji. Wiedza o chorobie , mojej operacji nie przydala im sie.
Ja natomiast nie wiem juz jakbym miala z nimi rozmzwiac. A na pewno rozplakala bym sie.

Witaj wuzetko. Odejściem z chorego domu zdecydowałaś się na bardzo heroiczny czyn.Rozumiem ,że nie mia łaś , gdzie się udać razem z dziećmi i dlatego zostały z tatusiem.
Nie masz dodatkowo jeszcze pracy, więc sytuacji bardzo skrajna. Ale dla Twoich dzieci niekorzystna.
Pomyślałam sobie , że wyjściem dla Ciebie i dzieci byłoby już zwrócenie się do osób zajmujących się domami dla samotnych matek . Tam moglibyście otrzymać doraźną pomoc.
Nie wiem ,czy ta rada jest właściwa , bo piszesz ,że wakacje spędzisz z dziećmi , więc pewnych zależności personalnych tu nie rozumiem. Musiałaś uciekać od męża , ale pozwoli on  dzieciom na wakacje z mamą .
W każdym razie spróbowałam.
Odnośnie mojej sytuacji proszę Cię o wyjaśnienie dlaczego "Dobrze,że dzieci mam już dorosłe"

pozdrawiam

(....Dlatego, bezduszna, zastanów się, jaki jest TWÓJ udział w tym, że Twoje dzieci są takie, a nie inne. Użalanie się nad sobą nic nie pomoże. Może pomóc rozliczenie się ze swojego życia i swoich wyborów i szczera romowa z dziećmi, chyba już dorosłymi. I porzucenie przekonania o swojej wspaniałości....)

(...Mężczyznę wychodzącego poza normy się zostawia, zanim zdąży zdemoralizować swoje dzieci. To jest jedyna rzecz, którą troskliwa matka powinna zrobić. Jak się nie da czegoś naprawić, to się to wyrzuca na śmietnik. I to szybko, z troski o dzieci.
To dość znany fakt, że osoby zależne (a takie są małoletnie dzieci) często stają po stronie ciemiężyciela, a nie po stronie ofiary. Tak każe instynkt samozachowawczy. To on, a nie bezradna matka, daje im jakie takie poczucie bezpieczeństwa, choć robi rzeczy złe, okrutne i niemoralne. Dziecko nie ma wyboru, w przeciwieństwie do dorosłej matki, która może zostawić oprawcę i zapewnić dzieciom spokój.
Zachowanie Twoich dzieci, manipulacje Twojego ex męża i Twoja uraza do dzieci to zawiły problem psychologiczny. Myślę sobie, ze dobrze by było, gdybyś zasięgnęła porady psychologa. Sądzę, że obwinianem dzieci i pretensjami do nich nic nie osiągniesz. To tylko pogłębia problem i wzmacnia ich postawę. Trzeba inną drogą, dobry psycholog pomoże....]

Witaj marena7
wiesz mojego udziału w tym ,że dzieci są takie, nie potrafię określić . Wydaje mi się ,że zdecydowały złe geny tatusia . Dzieci mają jego sposób myślenia , jego pasywność w rozwiązywaniu problemów, jego lenistwo i zamiatanie spraw pod dywan. Uczyłam je np. systematyczności ,  porządku , sprzątania , a córka na swoim jest totalną bałaganiarą ( no cóż jak tatuś). Mnie określała jako perfekcjonistkę.

Twoje stanowisko ,że troskliwa kobieta matka wie i umie wszystko . To skąd tylu złodziei i morderców na świecie . Bo co ? Aż tyle nietroskliwych matek na świecie ?
Zgadza się , powinnam była zaraz po urodzeniu córki odejść , bo okazało się ,że najlepszym zajęciem domowym tatusia jest leżenie na kanapie i wrzaski o posługi .   
   Mój dom był inny niż Twoje dzieciństwo. Tatuś był tyranem psychicznym ,nie fizycznym i dla mnie i dla dzieci. Uczyłam je od początku jak sobie z tym radzić .
Problemy z panienkami zaczęły się nagle w 2008 roku , przynajmniej ja się o tym dowiedziałam nagle , a w 2010 wyrzuciłam facia z mojego życia.
Rozpoczynając ten wątek miałam nadzieję ,że ktoś mądrzejszy ode mnie , znajdzie powód  , nie związany z chęcią łatwych pieniędzy , dla którego moje dzieci są dla mnie tak okrutne.
Bardzo właściwie ujęła sprawę żyworódka i bardzo jej za to dziękuję. Ja po prostu poniosłam fiasko wychowawcze.
Wiem także ,że całe lata ( ale nie poświęcenia ) mojego żmudnego wysiłku matki poszły w gwizdek.
I to boli.
Wiedz ,że nie tylko matki bywają głupie i bezmyślne i wygodne

pozdrawiam

To nie moje stanowisko, ze troskliwa kobieta matka wie i umie wszystko. Moje stanowisko, to takie, ze troskliwa matka ucieka wraz z dziećmi z toksycznego związku. To bardzo istotna różnica.

Bezduszna, nie wszystko da się zrzucić na geny.

I moja droga, jestem PO TWOJEJ STRONIE! Dobrze zrobiłaś, że wreszcie rozwiodłaś się z dewiantem. Ale chyba nie chcesz, żeby to co teraz się dzieje i nie dzieje pozostało na zawsze. Czy naprawdę tak źle myślisz o swoich dziecach?
Naprawdę dobrze Ci życzę i dlatego radzę, idź na terapię, pozwól sobie pomóc!

Witaj,chodziło mi o to,że jeśli Twoje dzieci są dorosłe,to więcej rozumieją,znają sytuację. Ja w sądzie przez własną głupotę i strach zdecydowałam się,żeby dzieci zostały tam,gdzie mają szkołę i swoich znajomych. Ojciec moich dzieci (jesteśmy po rozwodzie) jest skrajnym materialistą. Sprzedałby dzieci. Są dla niego kartą przetargową. Ja zwyczajnie boję się nawet smsów od niego. zaraz się denerwuję. Wiem,że muszę coś zrobić,aby być z dziećmi,tylko policja nie widzi problemu w tym,że on pije,że krzyczy. Mnie mówią,że się przyzwyczaiły do takiego traktowania. Nie wierzę im,bo wiem,że się boją jak ja.

Drogie Kobiety...Zupełnie nie wiem jak mam się zachować,gdy spotkam się z dziećmi,jak zacząć rozmowę (wiedząc,że mają codzienne "pranie mózgu",są przekupowane (laptop od dziadziusia),zastraszane przez ich ojca (jeśli będziecie gadały z matką,to oddam was do domu dziecka),itd,itp. Zaczynam się bać,że na mój widok uciekną. a mnie serce pęka,gapię się na zdjęcia,wspominam jak byłam z nimi. i ryczę. mam natłok myśli...nie wiem jak będzie. Boję się czy nie jest za późno i żeby nie trafiły jak ja. Z deszczu pod rynnę. Bo jeśli znajdą sobie mężów na podobieństwo ojca,to zginą. Ten człowiek zniszczy każdego.

Marena, Twoje posty pomogły mi zrozumieć mój nieco skompilkowany stosunek do moich rodziców. Jestes super mądrą kobietą. Mamy duże problemy z moim mężem. Widzę teraz jakie dzieciństwo zaczynam fundować moim dzieciom. Jak przypomnę sobie bezradność w oczach mojej ośmioletniej córeczki, kiedy pytałam jej co ja mam zrobić, że nie mam już sił, szlag mnie trafia na moją głupotę. Zrozumiałam, że nie mogę płakać przy dzieciach, mam być dla nich opoką, zapewnić im bezpieczeństwo, komfort psychiczny.
Dzięki. Od dzisiaj coś zmieniam, póki nie będzie za późno.