Czuje się jak wyrodna matka! - Netkobiety.pl

Podobnie jak poprzedniczka zastanawiam się jak to mąż zaplanował Ci kolejne dziecko? Zrobił dziury w prezerwatywach?
Wiesz, ja trochę wiem jak polskie kobiety dojeżdżające do mężów pracujących zagranicą nie potrafią się do życia w nowym kraju dostosować. Jak nie uczą się języka, nie spotykają z nikim poza znajomymi z Polski, jak trzymają dzieci w domu zamiast posyłać do przedszkola. Izolują się, być może ze strachu, a być może z wygody. Prędzej czy później jest u nich taka sytuacja jak u Was.
Przykro mi, że nie umiesz się odnaleźć, ale nikt za Ciebie tego nie zrobi. Zapisz starsze dzieci do przedszkola, zacznij uczyć się języka, wyjdź do ludzi. I przede wszystkim porozmawiaj o tym z mężem.

Postaram się odpowiedzieć na wasze pytania.Pytacie jak zaplanował?Byłam w trakcie zmiany antykoncepcji,maz wiedział kiedy powinien byc ostrozny,oczywiscie była prezerwatywa,stąd moje żale nawet frustracja.Kiedy zrobiłam test ciążowy nie był zaskoczony.Ponadto kilka tygodni wczesniej otwarcie mowił do znajomych,iż musi"zrobic mi kolejne dziecko"bo chce mu uciec do Polski.Ponadto przypomina mi się sytuacja,w której mąż zaraz po stosunku wspomniał o tabletce 72h po.Pytałam po co skoro uważamy...To wyglądało tak jakby dotarło do niego co się stało.Ja nadal jestem w szoku.
Następna sprawa dojazd do męża-ja nie miałam wyjścia,mamy dziecko opoznione neurologicznie w rozwoju i potrzebowaliśmy pieniędzy na dalszą rehabilitacje.Nie mamy tu za wielu znajomych,praktycznie nikt nas nie odwiedza,mieszkamy na wiosce i tu nie ma gdzie wyjsc.Izolacja której poniekąd doswiadczam wynika raczej z sytuacji w jakiej jestem,chore dziecko,ciąża.Moj język  jest na poziomie komunikatywnym wiec to nie jest główny moj problem.
Co do czułości męża -wcześniej było innaczej,tzn.jak byłam w poprzedniej ciąży to  mąż zachowywał się podobnie,po ciąży wszystko już było dobrze.Wydaje mi się ze jestem mało atrakcyjna dla niego w tym stanie.

Czy mam inne życie procz dzieci??
W tym kraju nie.
I ciężko byłoby to zmienic.Mąż wyjezdza do pracy o 15,wraca o 23.Do południa jest zajęty-codziennie!Po pracy ma swoj sposob relaksu.-play station.

Postaram się odpowiedzieć na wasze pytania.Pytacie jak zaplanował?Byłam w trakcie zmiany antykoncepcji,maz wiedział kiedy powinien byc ostrozny,oczywiscie była prezerwatywa,stąd moje żale nawet frustracja.Kiedy zrobiłam test ciążowy nie był zaskoczony.Ponadto kilka tygodni wczesniej otwarcie mowił do znajomych,iż musi"zrobic mi kolejne dziecko"bo chce mu uciec do Polski.Ponadto przypomina mi się sytuacja,w której mąż zaraz po stosunku wspomniał o tabletce 72h po.Pytałam po co skoro uważamy...To wyglądało tak jakby dotarło do niego co się stało.Ja nadal jestem w szoku.
Następna sprawa dojazd do męża-ja nie miałam wyjścia,mamy dziecko opoznione neurologicznie w rozwoju i potrzebowaliśmy pieniędzy na dalszą rehabilitacje.Nie mamy tu za wielu znajomych,praktycznie nikt nas nie odwiedza,mieszkamy na wiosce i tu nie ma gdzie wyjsc.Izolacja której poniekąd doswiadczam wynika raczej z sytuacji w jakiej jestem,chore dziecko,ciąża.Moj język  jest na poziomie komunikatywnym wiec to nie jest główny moj problem.
Co do czułości męża -wcześniej było innaczej,tzn.jak byłam w poprzedniej ciąży to  mąż zachowywał się podobnie,po ciąży wszystko już było dobrze.Wydaje mi się ze jestem mało atrakcyjna dla niego w tym stanie.

Czy mam inne życie procz dzieci??
W tym kraju nie.
I ciężko byłoby to zmienic.Mąż wyjezdza do pracy o 15,wraca o 23.Do południa jest zajęty-codziennie!Po pracy ma swoj sposob relaksu.-play station.

Mozecie mnie krytykować,oceniać tylko to nie zmienia faktu że spodziewam sie kolejnego dziecka.A nie  jestem na to gotowa-nie mam po prostu sił.Wiem co to  znaczy wychowywac dzieci,po prostu czuje ogromny żal...Dziecko to nie zabawka,owszem to ogromna radośc ale i ogromne poświęcenie.Nie umiem sobie z tym poradzic...

mieszkamy w irl,to bedzie 4 dziecko.Mam juz 2 corki i syna.Syn jest starszy.Dziewczynki maja 5 i 2  lata.Jestem po cc wiec teraz musze szczegolnie uwazac.To już wysoka ciąża-22 tydzien.

Starsze dzieci chodzą do szkoły.Myślałam nad oddaniem dziecka do adopcji,ale mąż nie chce o tym słyszec.Pyta czy umiałabym z tym życ???A ja mu mowię ze tak bo przeciez nikogo nie zabiłam.Chciałabym zrobic cos dobrego dla tego dziecka,bo przeciez dziecko potrzebuje miłości,to nie tylko zmiana pieluchy i podanie mleka.Ono zasługuje na lepsza matkę.Mąż niewiele pomaga w domu,zawsze tak było,podzielił nasze życie na dwa światy-moj domowy i jego-kariera,praca i kasa.Wiele razy pytałam go czy gdzies pojedziemy,to on zawsze zmęczony,jak ja chce gdzies wyjsc to zawsze sama-tzn.nie sama bo z dziecmi.Jedynie gdzie wychodzimy razem to na zakupy.Nawet głupie wypicie kawy z kolezanka to ciągłe spoglądanie na dzieci.Nie mam chwili wytchnienia,nie mam nawet czasu by zastanowic sie spokojnie co dalej.Czuje sie przytłamszona i osaczona.Nie chodzi mi tu o jakies swoje ambicje bo wiem ze sa dzieci i one mnie potrzebują tylko marze o chwili oddechu.Przemawia przeze mnie złośc bo uwazam ze jeste m na tyle rozsądna by nie byc w takiej sytuacji a tu ta ciąża.Nie potrafie tego zaakceptowac,zmienic juz sie nic nie da,czasu nie cofne.Jestem zła na siebie ze nie umiem sie odnalezc.

Gdybym miała wybierać, Marietko, między postawą Twoją a Twojego męża - wybrałabym stanowisko męża.

Pracuje na rodzinę - piszesz, że dużo...
Skrytykował Cię, gdy mówiłaś o oddaniu dziecka - i miał rację!!

Winisz go za wszystko - za ciążę, za twoja bezczynność, za samotność, że nie chce wrócić....

Macie 4 dzieci - jak tu zarobi na taką gromadkę??
Z zasiłku z opieki społecznej będziecie żyli??

Przestań Myślec o sobie - popatrz na dzieci, a masz ich czwórkę. Od tego nie ma odwołania - one są i Waszym obowiązkiem jest zapewnić im dostatnie życie. Widzę, że teraz to robicie.

W Polsce będzie ich tyle samo - tez zapomnij o kawie z koleżankami.

Masz jakiś pomysł, co będziecie robili w kraju?
Czym sie zajmiesz?
Gdzie będzie pracował Twój mąż? Gdzie będziecie mieszkać?

No to pogoń męża do pomocy.
Czy On wie co czujesz? Wie, że Ci ciężko?

3 moich dzieci była planowana,ostatnie urodziło sie chore i to mnie chyba przerosło.Inaczej człowiek opiekuje sie dziećmi zdrowymi a innaczej chorym.Stąd moje przerażenie,kolejne dziecko spowoduje ze zaniedbam to chore a tego nie chce.Dla wszystkich moich dzieci chce jak najlepiej,tylko ze ja juz po prostu nie daje rady.To nie jest lenistwo czy próżnośc,tylko brak sił.Poza tym co jeśli i następne będzie chore?jak ja wtedy dam rade?Nie rozdwoje sie a wszystkie dzieci mnie potrzebują.Mąż wie o tym wszystkim ale uważa ze to hormony ciążowe i stąd te emocje.Nie widzi innego problemu.Ciąży tez nie znosze dobrze,to dopiero połowa a wiemy że urodzi sie wcześniej.Dziecko jest bardzo nisko ułożone,blizny po poprzednich cięciach nie wytrzymują.Prosiłam męża jak jest w domu zeby pomagał mi przy ciężkich pracach,żeby jak najmniej mnie obciążac jednak do niego nie dociera co moze spowodowac wczesniejszy porod.Ja nie podjęłąm jeszcze decyzji czy oddam dziecko,po prostu chciałam zrzucic z siebie te wszystkie emocje,które mną targają.
Może i jesli zdecyduję się na oddanie dziecka będę tego załować ale nikogo nie zabiłam,dałam mu takie samo prawo do życia jak pozostałej 3.Chce dla niego jak najlepiej,po prostu nie wiem czy sprostam temu.Chce wychowac moje dzieci a nie wychodowac,chce dac im wszystko co moge.

Kochana widzę w Tobie bardzo przestraszoną osobę. Nie popieram poprzednich wpisów. Nie dziwię się Twoim lękom, to zupełnie normalne, że boisz się tej sytuacji... Czwórka dzieci to nie przelewki. Wiesz co o tym sądzę? Poradzisz sobie znakomicie A Twoje myśli nie są czymś złym, nagannym To normalne: czasem się boimy, czasem brak nam sił. Mąż ma wybór: może "uciec w pracę", my matki zostajemy w większości z odpowiedziałnością same. Mówie o takiej "psychicznej odpowiedzialności" za dzieci. Nie chcę tu bagatelizować roli ojca, absolutnie nie!
Co Ci mogę poradzić? Niewiele niestety Proponuję Ci dać czasowi czas. Niektóre sprawy rozwiązują się same. Może uda się przekonać męża do powrotu do Polski? Czy masz w Polsce jakiś bliskich, rodzinę? Na Twoim miejscu przyjrzałabym się też uczuciom męża? Może On też się boi? Może te granie po pracy, to Jego sposób na oderwanie się od smutnej rzeczywistości? Być może czuje się też przytłoczony chorobą dziecka i ciągłymi pretensjami żony? Znaleźliście się w impasie, może zainicjuj szczerą, pełną ciepła rozmowę o Waszej sytuacji. Wysłuchaj męża ze zrozumieniem, może On później chętniej wysłucha Ciebie? Pozdrawiam cieplutko!

Czytając Twojego posta nasuwa mi się jedna myśl...nie wiem, może nie mam racji, ale nie wyobrażam sobie zajść w ciążę, kiedy wiem, że nie dam rady ani fizycznie ani psychicznie tego dziecka wychować. W dzisiejszych czasach, kiedy antykoncepcja jest wszędzie tak naprawdę dostępna raczej nie powinny się zdarzać ciąże z zaskoczenia....kurcze masz troje dzieci, jedno chore już teraz jest Ci jak piszesz bardzo ciężko i zachodzisz w czwartą ciążę?...Przepraszam, ale nie mogę tego pojąć....i właśnie z tego faktu(że wiesz jak będzie Ci ciężko) bierze się Twoja złość...Teraz to już i tak za późno na takie rozmyślania bo Twoja ciąża jest faktem...musisz wziąć się w garść, nie masz innego wyjścia, powiedz sobie sama do siebie, że dasz radę, że robisz to dla dzieci...bo one nie są niczemu winne, na pewno chciałyby mieć mamę zadowoloną, a nie wściekłą, bo mama jest w ciąży i jest z tego powodu zła...