Z nudów przeżyłam mini załamanie nerwowe dziś: - Netkobiety.pl

Trochę czytam Twoje odpowiedzi w różnych tu wątkach i w oczy się rzuca, że masz kiepską energię. Wszędzie widzisz czarną stronę spraw, rozsiewasz wręcz coś dziwnego ... wybacz, takie jest moje wrażenie.

I wiesz ... nie obrażaj się, że nie mogę traktować takiego posta poważnie ... szczególnie ten powód nietargnięcia się na życie rozwalił mnie na łopatki.

Masz rację, jestem cyniczną, neurotyczną pesymistką, ale czy tacy ludzie jak ja nie mają prawa do istnienia? Absolutnie się na Ciebie nie gniewam, to co piszesz jest w 100 procentach prawdą, powiem więcej mam złą, to mało powiedziane mam wredną energię, a do tego bywam złośliwa ...

Moja babcia powiedziałaby na to słowa, których zacytować tu nie przystoi, a które moim zdaniem dość trafnie sytuację opisują ;-)
No pewnie, że cyniczne, neurotyczne pesymistki mają prawo istnienia, niestety jednak ich istnienie dość skutecznie "kwasi" istnienia innych.
Jest coś co miałabyś ochotę zrobić? (oprócz strzelenie sobie w łeb ;-))

To i tak połowa sukcesu, że wiesz jaki jest powód. Ale moim zdaniem to jesteś zwyczajnie leniwa żeby to zmienić :-) albo zwyczajnie nikogo nie potrzebujesz do szczęścia ;-)

Dziś czuję się lepiej, cały dzień miałam intensywnie wypełniony praca i jest ok. Czyli depresja u mnie beirze się z nudów.

Terapia z powodzeniem stosowana na psach. Aktywnosc fizyczna skutecznie wywala w glowy glupoty!! Jak czlowiek sie zmeczy to tez nie miewa takich wlasnie odchylow

A ja zawsze powtarzam, że "inteligentni ludzie się nie nudzą".

Z tych mądrych myśli wyniaka, iż jestem płytka i mało inteligentna, skoro się nudzę. Pewnie tak jest...Tak, mieszkam w Gdańsku i chadzam na spotkania z różnymi ciekawymi ludżmi (Longin Pastysiak, radek Bińczak), dużo czytam, pisuję blogi, pielęgnuję swe psy, opiekuję sie starszymi rodzicami, czasem spotykam się z koleżankami, ale i tak wszystko mnie tak znudzi, że mam małe załamania nerwowe z braku bodźców pobudzających mnie do życia.
Często odzcuwam psutkę i bezsens istnienia. Tylko proszę nie kieroewać mnie do kościoła. Odpada.

dzieki A co do Miss (trzeba sie dowartościowac chociaz tak ) a NowymYroku nikt nie sprawdzi....hehe

a co to bedzie jak naprawdę umrzesz!

Miss - nie sadze, ze to nuda - tak naprawde to jak nie jestes zajeta to jestes skazana na wlasne mysli i emocje - i nie lubisz tego co sie z ciebie wydostaje.
Moze napisz o tym? To pomaga.

Miss - gratuluje poziomu inteligencji (bez ironii) - malo kto potrafi robic takie analizy - ten twoj komputer dany od Boga (mozg) masz niezle rozwiniety, niestety wkradlo sie tam pare wirusow a bez instrukcji (niestety nikt z nas jej  nie ma) trudno sobie poradzic.

NB. Jest bardzo interesujaca terapia gdzie uzywa sie maski (teoretycznej) - wywarla na mnie duze wrazenie i spowodowala dosc duza zmiane w moim zachowaniu. Zdalam sobie sprawe ze pewne maski ktore nosilam sprawialy mi duzy bol - wiec je odrzucilam; oj nie spodobalo sie to poniektorym...... Ale to juz inna historia.

Masz tylko 42 lata. Duzo zycia przed toba.

A "psychiczne" programy da sie zmienic - troche jak w komputerze. Niektore sie zmieniaja w ciagu kilku sekund, inne dluzej; tyle ze tego "psychicznego gowna" strasznie duzo w sobie nosimy.

Maski sa czasem konieczne - np. wychodzac do pracy zakladasz maske pracownika; maske petenta idac do urzedu itp - jedne maski sa sztywne, inne elastyczne i moga wyrazac emocje.

Sa tez maski typu - jestem szczesliwa i usmiechnieta (a srodku to az mi sie gotuje - ale tego nie pokaze), maski cierpietnicy,czy tez maski typu - ja jestem wielkim biznesmenem i wszyscy powinnini mi sie klaniac. Oj duzo tych masek - zycie to jak bal maskowy; tylko niemowleta ich nie nosza, ale szybko dorastaja i sie ucza ich przydatnosci.

Rozumiem ze szukasz rozwiazan - mnie to zajelo ponad 20 lat. Literatura, ktora moge poradzic jest tylko jak na razie po angielsku; podawac metody w krotkim opisie jest trudno, jako ze czasami jest wymagane podejscie indywidualne.
Jesli osoba robiaca terapie nie ma odpowiednich kwalifikacji, lub robimy to sami i nie do konca wiemy jakie beda efekty moze dojsc do tzw. re-traumatyzacji - powiekszenia traumy i problemow z nia zwiazanych.
Bylam sama tego swiadkiem na seminarium organizowanym przez "niedouczonego" guru - Amerykanke - bylo to straszne.
Ja nawet mialam zamiar  w Polsce organizowac szkolenia i seminaria, by ludzi ukierunkowac i troche pomoc ale moje zycie poszlo w innym kierunku.....

Odporna na terapie nie jestes - sadze ze jestes traktowana metoda tradycyja - taka terapia na wiele osob nie dziala i omawianie problemow czasem powoduje ich zaostrzenie. Wiadomo Amerykanie cale zycie chodza do psychologa lub terapeuty.

Znaczna czesc moich nauczycieli (nawet lekarzy) nazywala terapie tradycyjna metoda z epoki kamienia lupanego - niestety tradycyjne metody terapii nie biora pod uwage nowych osiagniec w tej dziedzinie.

Rozmawialam kilka miesiecy temu z pania ktora jest magistrem psychologii po studiach w Warszawie. Zaczelam ja przepytywac o pewne metody terapii - dla nas podstawowe - ona sie przyznala ze o nich nic nie wie, a jak wyrazilam zdziwienie to powiedziala ze to chyba jest na studiach podyplomowych.

Napisz jak przebiega twoja typowa sesja terapii.

Osoby niepelnosprawne czesto tryskaja zyczliwoscia i akceptacja swojej sytuacji. Tak jakby Bog dajac im te niepelnosprawnosc jednoczesnie dodal im extra sile charakteru. Sama znam taka osobe.

Dobrze ze masz osobe gdzie w atmosferze bezpieczenstwa mozesz sie wygadac; sadze ze przynosi ci to pewna ulge, natomiast na dluzsza mete nie zmieni bardzo twoich odczuc i emocji.

Dobry terapeuta potrafi pomoc w tym sensie, ze jestes w stanie calkowicie pozbyc sie negatywnego  ladunku emocjonalnego zwiazanego z wydarzeniami w twojej przeszlosci.
Przeszlosci nie jestesmy w stanie zmienic, natomiast mozemy zmienic nasze odczucia wobec przezytych bolesnych i traumatycznych wydarzen i nie pozwolic by obciazaly one terazniejszosc.

Podam przyklad - wczesniej gdy  opowiadalam  o moim dziecinstwie i biciu oraz wyzwiskach ojca - z frustracji, ze mu sie urodzila kolejna corka a on chcial syna- to drzal mi glos i pojawialy sie lzy w oczach - mialam juz wtedy wlasna firme i zatrudnialam wiele osob, mialam tez wiele osiagniec na swoim koncie.
Jednak w tym momencie, kiedy wspominalam dziecinstwo zamienialam sie w ta mala odrzucona dziewczynke, ktorej nikt nie chcial. Duza czesc  swojego zycia spedzilam starajac sie udowodnic ojcu ze moge osiagnac tak wiele jak potencjalny syn - lub wiecej; wszystko na darmo, on nigdy sie w stosunku do mnie nie zmienil. Reszta rodziny tez byla po jego stronie.

W dysfunkcyjnej rodzinie pozycja czlonka rodziny sie nigdy nie zmieni. Dzieci dysfunkcyjnych rodzin sa tez zawsze dysfunkcyjne. Ja sama taka bylam przez wiele lat. Na zewnatrz praca ponad sily (pracoholizm), sukcesy a w srodku bol, ciagla krytyka samej siebie i negatywne emocje.

Wyrzucilam to emocjonalne "gowno" i teraz jak o tym wszystkim opowiadam to juz bez emocji.
Przeszlosci swojej nie zmienie - ale teraz juz mnie ona nie boli, jak rowniez nie wplywa na moje postepowanie i emocje.

Nie jest to  latwe ale jest mozliwe. Moje decyzje w zyciu teraz nie sa motywowane potrzeba akceptacji oraz udowodnienia innym ze moge cos w zyciu osiagnac- sa one motywowane potrzebami moich  dzieci, moimi i mojego meza. Potrzeba pomocy innym, ktorzy sa w gorszej ode mnie sytuacji - natomiast nie daje sie juz wykorzystywac (w przeszlosci bylo to na porzadku dziennym).

Moje zycie jest oparte na zdrowych zasadach. Zaluje straconych lat ale rowniez dziekuje Bogu ze dal mi szanse zmiany i normalnego zycia.

Miss - nabierz otuchy - odnajdziesz swoja droge....

Miss - czy to co opisywalas w innym poscie to o tobie? Bardzo wspolczuje.

Ja sama sobie teraz zaczelam przypominac rozne choroby jako 20+ latka. Strasznie sie balam ze utrace wzrok- oczy mi spuchly tak ze nie moglam ich otworzyc. Rozne inne bole i nieustanne choroby. Bylo to wszystko na tle psychosomatycznym ale o tym wtedy nie mialam pojecia.

Teraz to czytajac te posty tutaj to sie czuje nawet troche winna. Przeczytalam ponad 1000 ksiazek o rozwoju osobistym - po polsku, po angielsku, przeszlam przez wiele szkolen, kursow i seminariow -chodzilam po ogniu i lamalam deski technika karate.

Moglabym wielu osobom pomoc bo znam rozne techniki i mam duza wiedze na ten temat, ale pomoc na odleglosc jest praktycznie niemozliwa. Nie chce tez sie stylowac na guru i mowic ze mam specjane sily bo to mnie jako naukowca nie rajcuje.

Moge podac kilka prostych rad one moga tylko troche pomoc.
Wiekszosc potrzebuje by wyrzucic z siebie te obciazajace negatywne i traumatyczne emocje. Niestety tradycyjna psychoterapia sobie z tym nie radzi. Dlatego cos co mozna zrobic w miare krotkim czasie trwa latami i nie zawsze jest skuteczne.

Miss - postaram sie wytlumaczyc dlaczego nachodza nas te nastroje, ktore czasam przeradzaja sie w prawdziwe choroby.

Postaram sie wytlumaczyc na przykladzie  komputera. Moglabym sie starac przy uzyciu fizyki kwantowej , szamanow czy kahunow – ale sadze ze to z komuterem jest najprotsze, bo komputer prawie kazdy ma.

Wyobrazmy sobie ze nasz mozg jest komputerem – posiada olbrzymia moc i zakres pamieci. Uczucia, odczucia i emocje to sa programy komputerowe.
Jak sie rodzimy komputer ma juz pewne programy na twardym dysku – takie, ktore zapewnia nam zycie i przezycie – wyrazamy radosc jak nas spotka cas dobrego (mama przytuli), bol gdy nas ktos uderzy, placzemy gdy chcemy jesc lub czegos  potrzebujemy.

Ogolnie jak sie rodzimy to komputer nowka, w swietnym stanie ale programow to jeszcze ma malo i duzo na nim sie nie da przeprowadzic.
Zakladam ze w ciazy bylo normalnie – jak nie bylo to komputer juz po przyjsciu na swiat uszkodzony.

W ten nasz komputer po urodzeniu (a nawet jeszcze przed) inni ludzie i okolicznosci zaczynaja wkladac nowe programy. My sie rozwijamy i nasz komputer tez. Nikt ani my ani nasi rodzice czy tez nauczyciele nie maja do niego instrukcji – robia co moga, ale nawet nie wiedza ze ten nasz komputer programuja – nazywaja to „wychowaniem”.
Jak w rodzinie, szkole, pracy , czy zwiazku z partnerem dzieje sie dobrze to programy sa OK, zyje sie miare normalnie i jest dobrze; ale jak sa klotnie, przemoc, choroby itp to programy tez sie koduja tyle ze nie beda korzystnie na nas wplywaly.
Im wiecej w zyciu doswiadczen tym wiecej programow zaladowanych w nasz komputer.

Sa osoby, ktore sa jakby bardziej „komputerowo” uzdolnione i sobie poradza nawet jak programy nie najlepsze – cos tam pomajstruja, poracuja nad nimi (czasem trwa to latami) i potrafia je zmienic ze zlych na dobre lub nieszkodliwe.
As sa tez osoby co pojecia nie maja odnosnie tego co sie z ich komputerkiem dzieje – i jak czuja  ze praca jego jest zaburzona, to tak sie zamartwiaja ze program „zamartwiania” jeszcze im sie bardziej doladowuje. Wyobrazaja sobie rozne choroby – podlaczaja sie do internetu – hop –nowy programik zaladowany - czasami w sekundach.

Trauma, negatywne przezycia, nawet nasze wyobrazenia i mysli to te zle programy, ktore uposledzaja funcjonowanie naszego komputerka.

Tak samo jak z prawdziwym komputerem, jesli nie ma dobrych programow lub sa wirusy to nic dobrze nie bedzie pracowalo.
I wtedy pojawia sie tzw. GIGO efekt – garbage in garbage out – smieci wlozone smeci wychodza.

Np wczoraj nasz „komputerek” pracowal w miare sprawnie a dzisiaj juz rano przycisnelismy jakis klawisz (nawet nie wiadomo jaki bo i skad -  ciagle brak jest instrukcji) i sie wywala cale g.... emocjonalne – jestesmy w depresji, myslimy o chrobach, zaczynamy chorowac.

Jestesmy tez polaczeniem psychiki z cialem fizycznym, tak ze jak umysl prawidlowo nie funkjconuje to i cialo nawala. Robia sie nowe programiki i tak w kolko, jedno sie nawarstwia na drugie i pewne rzeczy sie poteguja; az sie zyc  odechciewa.

Schemat ten jest baaaaardzo uproszczony – mozna by do niego dolozyc jeszcze bardzo wiele- pominelam tez aspekt duchowy, wplyw religii itp. – mam jednak  nadzieje ze choc troche pomoze pewnym osoba, ktore zamiast obwiniac siebie zdadza sobie sprawe ze tak naprawde to sa ofiara swoich doswiadczen ,  procesow myslowych i emocjonalnych.

Czasami mozna proces myslowy przerwac; przeprogramowac emocje, wyrzucic obciazajace programy. I wtedy jest lepiej, zaczynamy lepiej funkcjonowac lepiej sie czujemy, mozemy nawet wlaczyc sobie program szczescia i  milosci.

Oczywiscie wszystko to tylko bardzo uproszczona przymiarka do objasnienia dlaczego to nam sie przydarza – wiele negatywnych rzeczy w zyciu sami przyciagamy – coz takie programowanie.

Ja np. bylam kompulsywnym dawca – typu – zgwalci a da – wiekszosc ludzi, ktorzy sie kolo mnie pojawiali to byli kompulsywni biorcy - tylko bierze bo mu sie nalezy i jeszcze laske robi. Wliczajac w to mojego bylego meza.
Zdawalam sobie z tego sprawe i staralam sie to zmienic, ale przez wiele lat mi sie  nie udawalo- sadzilam ze to cecha mojego "glupiego" charakteru.

Jak ja sie wreszcie zmienilam (przeprogramowalam) ci ludzie odeszli – z wielkim krzykiem o mojej niesprawiedliwosci i byciu zlym czlowiekiem (bez podania wytlumaczenia dlaczego jestem taka zla – o pieniadzach sie przeciez nie mowi) – a ja odetchnelam.....

właśnie, tak sie to teraz ładnie nazywa "praca nad sobą", dla mnie to abstrakcyjne bardzo, mam jedną książkę o rozwoju duchowym ale kurzem oblazła, żadna książka nie oddaje prawdy, no może czyjaś tam prawdę oddaje ale na pewno nie moją...

no to ty wymagająca kobitka jesteś,ale w końcu Miss:).... trzeba trochę tej poprzeczki obniżyć, pokochać zalety a wady przełknąć, ale ty pewnie taka wymagająca bo i względem siebie bardzo krytyczna, no cóż musisz się jakoś rozwieść z tym "brzydkim głosem" bo on ci kandydatów potencialnych odgania:)

Ale żadnego "dziada" pod jednym dachem już nie zdzierżę

a broń boże dziada:)

...a ja swoją niedzielę spędziłam w domu, kaca miałam strasznego po imieninach mojego brata, także snułam się jak cień po mieszkaniu, za to dziś sobie wyszłam, poszłam do sex shopu żeby kupić jakiś gadżet na panieński dla przyjaciółki, wybrałam gadającego penisa i biały piuropusz na szyję, myślałam żeby jej stringi z jakimś pomponikiem kupić co by je można podczas baletów na głowę założyć albo na uchu powiesić;)

...hmm dla każdego człowieka co innego jest szczęściem, jak mnie się coś tam w życiu waliło np.ostatnio straciłam pracę, to zaangażowałam się w pilnowanie swojej chrześnicy, miałam też więcej czasu na życie osobiste i takie swoje zwyczajne małe rzeczy, i to dawało mi szczęście...:)

ale nie zawsze jestem szczęśliwa, czasami mam ochotę być nieszczęśliwsza, tak jakoś mam, chociaż neee to chyba nie jest związane z nieszczęściem, bardziej z tym że właśnie chce się poczuć słabsza, a nie że ciągle mam mieć cele i zajęcia i stawać na wysokości zadania, no coś takiego prędzej:)

Miss – zapytalas jak sie “przeprogramowac”?. Odwieczne pytanie. Dawniej (a gdzieniegdzie to i dzisiaj) wypedzali demony, robili exorcyzmy.
Dzis przesyla sie energie,  odblokowuje czakry, robi rebirthing, propaguje rozwoj osobisty.
Te metody pomagaja ale nie do konca....

Zapytalas sie jak wypedzic diabla. Ano prosto – powiedziec – wychodz diable.
-A jak diabel bedzie sie opieral????

Metoda porownania ludzkiego mozgu do komputera jest bardzo uproszczona – chcialam odpowiedziec na pytanie dlaczego czujemy sie tak a nie inaczej.
Metody „przeprogramowania” z reguly sa proste i wiekszosci osob pomagaja – ale ze jestesmy indywidualistami to  co pomaga jednej osobie moze nie pomoc innej; trzeba wtedy zastosowac inna metode.
Praca na programach emocjonalnych moze byc tez na tyle skomplikowana, ze mozna powiekszyc problem jesli  sie nie ma odpowiednich kwalifikacji tzw. –re-traumatyzacja.  Sama bylam tego wielokrotnie swiadkiem na seminariach z tzw. Guru, ktorzy proklamowali, ze maja specjalne sily czy tez metody.

Zasada lekarza jak i dobrego terapety powinno byc przede wszystkim – nie szkodzic. Dlatego nie jestem w stanie podac krotkiego opisu „przeprogramowania” jako ze moze to wiecej zaszkodzic nic pomoc.

Zabic sie z nudow-nie skomentuje
Tu chyba nie tyle chodzi o nude,tylko o to,czego Pani/Ci brakuje

Ja tak sobie czytam ten temat i się zastanawiam... MissNY... Ty jesteś chyba strasznie niezadowolona z życia i strasznie nieszczęsliwa. Mam wrażenie jakbyś miała mega wymagania i nie potrafiła iść na kompromis i to chyba spowodowało, że się zawiodłaś na facetach i życiu. Masz wymagania ktorym ktoś nie sprostał i za nic w swiecie nie pójdziesz na kompromis. Twoje podejscie to "wszystko albo nic", a czasami trzeba odpuścić i wziąć to, co jest po środku.
Wydajesz się być strasznie zgnuśniała, sfrustrowana, zniechęcona do wszystkiego i zrezygnowana. Odnosze wrażenie, że nic ci nie sprawia przyjemnosci i robisz wszystko by zabić czas.

I im będziesz starsza tym będzie gorzej. Swoim zachowaniem będziesz odstraszać dalej ludzi i potencjalnych kandydatów na faceta - chociaż twierdzisz, że go nie potrzebujesz, to ja myślę, że w głęboko w środku gdzies jest taka mała, smutna dziewczynka pragnąca ciepła i miłości, kogoś do kogo można by się przytulić, wyzalic.

Takie przynajmniej odnoszę wrażenie. Mogę się oczywiście mylić.

Powiedz... Czego ty tak na prawdę chcesz od życia? Nawet jeśli jest to nie realne i nie ma mozliwosci by się to spełniło. Co to jest?

ps. tez nie mam zadnych przyjaciol i wiem jak to jest. Prawie nikt mnie nie lubi i jest tak od lat az do dzisiaj, ludzi nic nie obchodzę, nikt do mnie nie pisze by pogadac, męczę tylko ludzi swoimi problemami, jestem nieciekawy i chyba nudny. nikt mnie nawet nie chce za faceta do związku. siedze caly czas w domu i prawie nigdzie nie wychodze. czasem tylko z psem na krotki, bardzo krótki spacer. mam juz tego dosc i często tez myślę o samobójstwie, bo juz nie mogę, a mam dopiero 26 lat i wrazenie ze nikt mnie nie zechce, zostanę sam do konca zycia. taka wizja strasznie odstrasza od zycia i odbiera wszelkie checi by egzystowac na tym swiecie. zyje jakąs glupią i chora nadzieją na to, ze w koncu sie to zmieni, ze jutro ebdzie lepiej, a w cale nie jest lepiej ;/

Celne spostrzeżenie
Całkiem jak przed II WŚ... takie znudzone panie dyrektorowe, prezesowe czy ministrowe TEŻ leczyły się chronicznie i bez końca na MELANCHOLIĘ.
"Ból istnienia" (w takim wydaniu) może funkcjonować wyłącznie wtedy, gdy człowiek się NUDZI... albo nie ma wciągających "po uszy" zainteresowań.
Gdy walczy się codziennie o "przetrwanie" w trudnej rzeczywistości, to nie ma czasu na takie dyrdymały...

Tomku jakoś dziwnie wzruszyłam się (?), kiedy po zalogowaniu się przed chwilą na forum, zobaczyłam, że został odgrzebany mój watek sprzed roku. Tak, masz rację jestem przez większość czasu nieszczęsliwa. Chociaż nie cały czas, podejmuję bowiem próby bycia zadowoloną i czasem się udaje. Dziś mam dobry nastrój w odróżnieniu od wczorajszego. Poszłam sobie do kina na film postapokaliptyczny, a takie pasjami uwielbiam. Lubię to forum, gdzie dorobiłam się już starych znajomych. Lubię moje psy, moich siostrzeńców i inne rzeczy jeszcze. Co do potencjalnych kandydatów na partnerów nie mam aż tak wielkich wymagań jak piszesz. Takie normalne raczej, ludzkie. Żeby to był drugi człowiek. Naprawdę nie uganiam się za jakimiś niedoścignionymi ideałami. To, że moim podstawowym problemem jest nuda to fakt. Wydaje mi się, że ona większość rodzaju ludzkiego sprowadza na manowce, nie tylko mnie.

A tak abstrahując od moich niedoli, bardzo mi Ciebie szkoda, jakoś rozumiem jak ktoś czuje się źle psychicznie, to dla mnie norma bowiem. Jakie są przyczyny Twego złego mniemania o sobie?

Nie wiem jakie masz wymagania, czego oczekujesz od drugiego człowieka, ale minęło sporo czasu i aż dziwne, że nikogo nie znalazłaś do tej pory. To też i smutne, bo pokazuje, że dzisiaj ciężko kogoś znaleźć nawet z normalnymi wymaganiami...

To nie jest złe mniemanie o sobie tylko rzeczywistośc która mnie otacza. Widzę jak jest, jak mnie ludzie traktują, jak traktowali. Kiedys nie bylem taki jak teraz i w cale nie bylo lepiej. Nie bylo w moim zyciu dobrych znajomych, przyjaciół, ludzie się mną nie interesowali, nie lubili mnie. Bylem dla nich tylko piątym kolem u wozu gdziekolwiek bym się nie pojawił. To ciągnie się do tej pory.

Wszystkim wokół się udaje, mają jakieś tam sukcesy w zyciu, coś im wychodzi. Nie sa to w cale duze rzeczy, ale coś jednak im wychodzi, a ja ciagle siedze sam, nic mi prawie nie wychodzi, nikt mnie nie chce i zaczynam widzieć już tylko wizję tego, że nic sie nie zmieni.... Jakoś przestałem się odnajdywac w życiu. Wszystko zaczeło mnie przytłaczać, zacząłem sie czuć jakbym tu kompletnie nie pasował, bo to jaki jestem, co wiem, co widzę i jak to widzę skutecznie sprawia ze czuje się inny niż wszyscy wokół, wyróżniam się i nie pasuje do większości.
Coraz częsciej wolał bym byc tępakiem jak wiekszość, nie wiedziec tego co wiem, nie widziec tego co widze i czerpac z zycia garsciami nie przejmujac się zadnymi konsekwencjami, nie myslec o przyszlosci tylko zyc jak wiekszosc trzymając się maksymy CARPE DIEM! i uwazac ze zycie jest po to by sie bawic i z niego korzystać. Tacy ludzie przez większośc sa okreslani mianem ciekawych, towarzyskich i zyciowych, chętnie do nich ciągną, a ja za nieciekawego i nie wartego poznania, nudnego, bo przecież moje zycie nie jest takie jak innych, nie ma co opowiadać, nie jestem zabawny, towarzyski...

Probowalem to zmienic przez 4ry lata, bo widzialem, że wiele rzeczy jest złych i trzeba bylo je zmienic i zadnych zmian na plus nie bylo, a mam wrazenie ze sie jeszcze cofnąłem i jest gorzej Nabawiłem się tylko sporej frustracji, niecheci i desperacji.

Mozna by o tym pisać długo, tylko po co? Wyrzucę z siebie co mnie boli, pare dni bedzie dobrze i znowu wroci szara, nudna, nieciekawa rzeczywistość w ktorej jestem sam, nielubiany, nie chciany, do ktorej nie pasuje...

A żebym ja to jeszcze wiedział... Może to przez to ze wyrozniam się i nie robie tego co wiekszość? Może przez to ze wyrozniam sie tym co mowie i jak widze swiat, a ludziom to po prostu nie pasuje. Nie wiem, nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. To się ciągnie od dziecinstwa aż do teraz i nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie.
Nielubiany jestem i tyle, do tego każda kobieta mnie odrzuca. Co zrobić... Nic na to nie poradzę. Myślalem pare lat temu jak trafilem na tematykę uwodzenia kobiet, że coś mi to pomoze i ze moze w koncu poznam kogoś, ale neistety. Nie udalo mi sie nikogo poznac stosując wszelkie rady jakie tam byly i nadal bylem i jestem odrzucany cokolwiek bym nie zrobił... Przez to wszytsko tylko wzrosła frustracja i desperacja.

Nie mam pojęcia jak na to odpowiedzieć...

Czym się wyróżniam? Nie wiem, chyba niczym. Wmawiam sobie, że jestem inteligentny(chociaz nawet duzo osob mi to mowi), normalny, nie taki jak wszyscy, nie robie tego, co robi większosc (czyli to co pisze niżej). Nie wiem co tu jeszcze napisać. W sumie nic we mnie specjalnego...

Nie pije, nie upijam się na umór/do porzygu i nie wmawiam sobie i innym dookoła, że to jest dobra zabawa, ze to są i będą zajebiste wspomnienia, ktore każdy czlowiek powinien mieć. Nie ćpam, nie imprezuję, nie chodze na dyskoteki, do pubów, barów, nie dupcze jak wszyscy ktorych znam i nie robie z tego wielkiego halo łechtając sobie w ten sposob ego... Nie jestem towarzyski, zabawny, w żaden sposob ciekawy.

Przestałem mówić co mysle, wyrażać swoje poglądy na jakikolwiek temat i odzywac sie w towarzystwie (przynajmniej jak jeszcze mialem z kim wyjść) bo i tak nikt tego nie sluchał. Ciągle mialem wrazenie i widzialem ze mowie sam do siebie... Mowilem, a wszyscy w polowie albo chwile po tym jak zaczałem zaczeli sobie znajdywac nowe tematy do rozmowy i mnie ignorowali. W koncu uznalem ze nie ma po co sie odzywac bo i tak nikt tego nie bedzie sluchał.
Uczucie odrzucenia przez otaczajacych ludzi, kobiety skutecznie spowodowało że wycofałem się z życia ktore mnie otacza.

Siwat widze tylko taki ze do niego nie pasuje, czuje sie tu inny... Moje zycie stalo się nudne i nieciekawe, bezwartościowe... A może nawet nigdy wartosciowe i ciekawe nie było?

Może warto było im powiedzieć o swoich spostrzeżeniach. Powiedzieć, że nie życzysz sobie takiego zachowania i zapytać czemu tak robią. Wtedy byś się dowiedział o co kamon. teraz to możesz siedzieć i gdybac.

A nie chciałbyś studiować zaocznie?