Jak sobie poradzić po rozstaniu? Kiedy przestanie boleć? - Netkobiety.pl

Mario, a ile już trwa to u ciebie??

U mnie dzisiaj mija jeden miesiąc i jeden dzień od kiedy dowiedziałem się, że żona nie chce już ze mną być. Jest nadal cholernie ciężko i nie mogę się otrząsnąć. W zasadzie nie wiem co ci poradzić, ja byłem 7 lat w związku, a więcej niż połowę z tych lat w małżeństwie. To bardzo boli i będzie długo boleć i przez ten czas nie da się normalnie funkcjonować, przynajmniej ja nie potrafię. Najlepiej nie być samemu, przebywać wśród znajomych, rodziny, uprawiać sport, oglądać seriale... Ja w zasadzie musiałem się odciąć od sporej grupy znajomych, bo są to ludzie od strony żony, a ci których znałem przedtem mają już poukładane życie i mają rodziny. W zasadzie wypadałoby wszystko zaczynać od nowa, a na to nie mam już siły... OK, zapędziłem się trochę i zacząłem za dużo o sobie. Nie napisałaś najważniejszej rzeczy - czy kochasz jeszcze swojego męża?

Ja nawet nie potrafię nazwać tych uczuć. Głównie jestem na niego wściekła. I na siebie, że tyle razy wierzyłam w jego obietnice.
W każdym razie - nie potrafię zdefiniować swoich emocji jako nienawiści. Niechęć, rozgoryczenie, rozczarowanie, brak zaufania.
Jednocześnie jest mi go żal. Oboje ponieśliśmy życiową porażkę. Największego doła powoduje przypominanie sobie chwil, które były dobre, mam wtedy poczucie, że wszystko diabli wzięli.

To prawda teraz wierzę w to że dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi, a powtarzała mi to osoba z rodziny, której ufam najbardziej, miała rację. Bo to się sprawdza, chyba chciałem się przekonać czy jego słowa są prawdziwe.

Przestaje boleć  kiedy zaczynasz pozwalać żeby nie bolało, czyli próbujesz żyć dalej, a nie rozpamiętywać w nieskończoność, co by było gdyby....

Jestem 6 lat po rozwodzie, potrzebowałam dwóch lat, żeby się otrzasnąć. Pomimo, ze nie był moim pierwszym, to wiem, że to była miłość mojego życia, cos takiego już mnie nie spotka:(

Co Wy piep...ycie?!

Co wobec tego mają powiedzieć pary, które schodzą się ze sobą ponownie i żyją długie lata szczęśliwie?
A znam takie.

Niewchodzenie dwukrotnie do tej samej rzeki to jest szukanie wymówki dla siebie - nie udało się, bo nie miało prawa się udać...
A że już starożytni w to wierzyli, to dlaczego nie my, tak?

Notabene - Mario75 jestem w prawie identycznej sytuacji jak Ty. Mąż wrócił po 2.5 m-ach osobnego mieszkania, juz po kilku dniach powiedział, że to jednak nie to. Ciągnie się wszystko od stycznia.

Najwyraźniej nie wszyscy potrafią się dobrać. Ale mnie już lata koło nosa.

Jeśli chcesz, mogę CI wyjaśnić mój punkt widzenia na Twój problem, ale od razu mówię, że nie będzie to pochlebne dla Ciebie...
I na Twoim wątku, żeby tego nie zaśmiecać.

Na mnie kop w tyłek zazwyczaj działa mobilizującą:)

Pierwsza rada: nie hoduj w sobie poczucia krzywdy.

Zapomnieliście, że to nie Wasz  wątek.
Niewesoła- rycz ile wlezie, nie wyznaczaj sobie granic na odczuwanie smutku, to tak nie działa. Będziesz miała momenty, kiedy nie będzie boleć, a za chwilę będziesz wyć z tęsknoty...teraz jest czas dla Ciebie, byś zadbała o siebie i o to maleństwo, które nosisz w sobie..A gdy już pojawi się na świecie całą swoją uwagę skupisz na nim.
Zaopiekuj się sobą tak jakbyś opiekowała się swoją najlepszą przyjaciółką. Będzie dobrze, my kobietki jesteśmy silne, czasem nie zdajemy sobie nawet sprawy jak bardzo.

Dziękuję za odzew
Trochę mało optymistycznie to wygląda, ale chociaż widzę, że te moje odczucia to nie jest nic dziwnego - będzie mi raźniej łzy przelewać (jakkolwiek dziwacznie to brzmi;)).
Więc jeszcze sobie pobeczę. Bez wyrzutów, że teraz, zaraz, natychmiast muszę się pozbierać. Na to pewnie też przyjdzie czas.
Cieplutko pozdrawiam współcierpiących i spadam po chusteczki.

Dla blondynki? Cóż za bezguście.
A na poważnie ja też jestem trzy miesiące po rozstaniu i wyję już tylko co trzeci dzień.
A jestem facetem.

U mnie we wrześniu minie rok od momentu kiedy mój prawie mąż odszedł do innej. Przez pierwsze trzy miesiące wyłam codziennie. Nie mogłam już na siebie w lustrze patrzeć. Nie potrafiłam spać , jeść , nie wiem jak dałam radę w pracy. Myślami byłam gdzie indziej. Każdego dnia o nim pomyślę , nie ciągle, ale codziennie w mojej głowie pojawia się jakiś mały przebłysk wspomnień. Przez ten rok był czas ,że szczerze go nienawidziłam za to co mi zrobił , był czas , że nie mogłam wytrzymać z bólu i tęsknoty ... Tęsknoty nie tylko za mężczyzną , kochankiem , ale za przyjacielem, bo przez te wszystkie lata uważałam go za swojego najlepszego przyjaciela. Ta cała wybuchowa mieszanka skrajnych uczuć i emocji przeorała mnie mentalnie i fizycznie. Jestem już chyba tym wszystkim zmęczona. Tak to u mnie przebiega , nie wiem ile jeszcze czasu będę potrzebowała. Dlatego odpowiadając na pytanie autorki tego wątku ... Każdy przeżywa swoją tragedię na swój sposób :-(