kobieta jest ponad religiami - Netkobiety.pl

Prawdę prawisz. Ale jest coś takiego jak: zawiść i potrzeba kontroli. I to niestety zamyka nawet i kobietę w ograniczającym kodeksie:) Natomiast prawo jest po to by je łamać, a prawo oparte na stereotypach łamać wrecz należy !

Pluć na religię, co innego wiara, duchowość, a co innego instytucja...

tfu, na psa urok...

Wydaje mi się, że człowiek z natury poszukuje duchowości, a właściwie chce gdzieś przynależeć, do jakiejś społeczności... A te najcześciej skupiają się wokół jakichś usankcjonowanych religii.

Często tak bywa, jak piszesz. Niewielu ludzi wybija się ponad swoją społeczność z niezależnymi sądami i dojrzałym spojrzeniem na otaczającą go rzeczywistość. Czesto bóg ma oblicze i cechy, jak ludzie którzy go czczą.

Podobno kobieta to nie człowiek...

Pojachalas tym stwierdzeniem po bandzie moja droga

Z wypowiedzi autorki można się domyśleć, że wszystkiemu winni mężczyźni. Mi nie pozostaje nic innego jak przeprosić. Dodam tylko, że jeszcze nie spotkałem doskonałej kobiety chociaż moja żona jest super.
Mam nadzieję, że kobieta wyzwolona i ponad wszystkim nie jest pełna pychy i nie gardzi myślącymi inaczej.

Jeśli chodzi o mnie to mężczyzn nie obwiniam, jedynie napisałm co od wielu z nich słyszałam... Ale może to nie o mnie chodzi, koledze...

"tacy świadkowie jechowy za niejedzenie kaszanki będą żyć wiecznie, a dewotki za 1000zł wysłane ojcu rydzykowi pójdą do nieba z butami."   tylko szkoda że tylko oni tak twierdzą

Może też powiedzieć "dość" w przeciwieństwie do konia w kieracie.

Kizia wymaganie asertywnosci to juz przesada
Nawet jest obecnie jeden z nowszych tematow na forum jawnie ukazujacy ze asertywnosc nalezy do baaardzo dawno zaginionych artefaktow

Można powiedzieć "dość"  sobie samej, to nie ma nic wspólnego z asertywnością. Innej opcji nie ma. Trzeba sobie uzmysłowić, że albo samemu spróbuje się coś zmienić albo sytuacja będzie niezmienna, ewentualnie ulegnie pogorszeniu. Nie nadjedzie królewicz na białym rumaku z pomocą.

Jak to o co? O to co ukryte i niesprecyzowane ...

A ja słyszałam że " kobieta to też człowiek"  Od zarania dziejów , tak ukształtowano kobietę aby za wiele nie miała czasu na myślenie a ręce miała wciąż zajęte robotą. Nic się przez wieki nie zmieniło, niech nie gadają bzdur o emancypacji bo po oczach bije że w każdej dziedzinie życia mamy przechlapane. W każdej religii , kobietę stawiano w pozycji najniżej, nawet niewolnik stał wyżej i tak też zostało, zauważcie chociażby jaki stosunek wśród wiernych panuje w odnoszeniu się do zakonnic a jaki w odnoszeniu się do zakonników i księży. Kobiety , niestety godzą się z takim traktowaniem i sprawiają wrażenie jakby myślenie , ich bolało.  Może doczekamy się jeszcze że w KK pojawi się ksero o. Rydzyka, kościół to biznss, zawsze był nim i zawsze będzie a wiarę wykorzystuje się dla wszechpotężnej Sw. Kasy.

missnowegojorku masz rację, w krajach muzłumańskich kobiety przeżywają osobiste tragedie.
A na co mogłaby, w związku z Kościołem, narzekać Polka?

A czy ktoś jawnie powiedział VETO? Ja odeszłam z KK, to nie moja bajka, nie zgadzałam się na to. I po prostu...proponuję to samo innym.

Tak, ale to już jest ich własna wina, brak poczucia własnej tożsamości, odrębności, indywidualizmu. Oczywiście, jest to tępione od młodych lat, jednak każdy człowiek dochodzi do takiego momentu gdy może dokonać jakiegoś wyboru- bo wybór jest zawsze i wbrew wszystkiemu zadecydować o swoim życiu. Ja to zrobiłam w wieku 15 lat, porzuciłam KK.
To o czym piszesz missnowegojorku, to wszystko prawda, ale daje smutny obraz kobiet w naszym kraju, zniewolonych mentalnie- na to wygląda.
Antykoncepcja w KK: burzyć się i walczyć o zmiany czy..odejść? Oto jest pytanie...

Sądzę, że są w naszym kraju kobiety, które dzielnie walczą i nadstawiają głowy (oczywiście w przenośni) za te liczniejsze i mniej odważne, mam na myśli choćby polskie feministki, tak krytykowane i wyśmiewane nie tylko przez mężczyzn, ale i przedstawicielki własnej płci. Wydaje mi się, że warto walczyć...przy pomocy intelektu, prób poszerzenia świadomości kobiet i mediacji z przedstawicielami religii.

Dzięki Emilia to cenny wątek, na pewno go sobie dokładnie przeczytam w dłuższej, wolnej chwili:)

Być moze się powtórzę, ale naprawdę cieszę się, iż urodziłam się w kraju, w którym mogę wybierać.... Mogę sobie być bezwyznaniowa, ponad religiami albo należeć do takiej religii jaka mi odpowiada

Kobiety w islamie nie są szczęśliwe. One się nie zgadzają na to, ale przywykły, cześć z nich uważa że nie ma wyboru, BOJĄ SIĘ męzczyzn.

Ze świadomością może zrobić właściwie wszystko To też zależy...co chcesz osiągnąć? Czego tak naprawdę szukasz?

spokoju wewnętrznego? równowagi?

Rownowagi.....

Jako dziecko wierzylam w Boga,dzisiaj nie ,uwazam ze religie zostaly utworzone przez naszych przodkow zeby zachowac harmonie wewnetrzny umiar i z czasem okreslac prawa czlowieka .Religie ewoluowaly jak ludzie jak rozwoj.
Dla mnie Jezus byl terapeuta wszechczasow ,moze nawet korzystal z wlasnych sil ktore potrafil odnalesc.
Najwazniejsza jest dla mnie Ziemia jako planeta ona zyje ,jak my.
Jednak z drugiej strony wierze w wymiary ,interesuje mnie fizyka kwantowa.
Wzrastanie duchowe.
Nie wydaje mi sie zeby ludzie ,majacy dary ,mieli dary jako dary ,bardziej ze oni potrafia korzystac ze swoich mozliwosci.

Dzisiejszy swiat mnie przeraza ,wpadlam w gonitwe i zatrzyamalam sie czegos mi brakuje wlasnie tego wzrastania.

Racja
Jesli Bog to milosc,to tak warto jej szukac w sobie,tylko jak?
Jesli wkolo ,wyscig szczurow.
Swiadomosc posiadania Boga w sercu - ciekawa propozycja......

Nie postrzegam Boga w moim zyciu jako istoty ograniczającej mnie, czy nakazującej jakiś określonych zachowań. On mi nic nie nakazuje, nie nagradza mnie ani nie karze. Istota ta jest tak ponad czasowa i ponad wymiarowa, że proba jej zrozumienia jest bezcelowa.  Pojecie grzechu nie jest według mnie jakimś nakazem czy grożeniem, jest za to świadomoscią że jako istota zywa i omylna w swym rozumieniu jestem narazona na popełnianie grzechów. Dlaczego?? bo Bóg dał mi wole dał mi pełną swobodę wyboru. Tak Go postrzegam i wcale nie przeszkadza mi postrzeganie Go takim poprzez pryzmat KK czy jakiejkolwiek innej wiary czy religii.
Jak wiec postrzegam Boga?? jako istote, która uczestniczy w moim zyciu w pełnym wymiarze, która podaje mi określone wskazówki czy stawia na drodze mojego zycia określonych ludzi. Czy z nich skorzystam czy zignoruje jest moim wyborem.
O jedyną rzecz zatem modle się do Boga czy Istoty jakkolwiek ją sie pojmuje, abym umiała odczytać wskazówki i działać zgodnie z samym sobą
Czy KK wyklucza mnie jako kobiete ze swojego grona?? Umniejsza moje znaczenie?? Nie odczułam tego nigdy i w żadnym wymiarze.
Pozdrawiam

A ja w ogóle nie odczuwam żadnego boga w moim życiu.... Mam potrzebę duchowści, ale nie bogą...Najbliżej chyba jest mi do buddyzmu...

Wiem, że to nie religia, to system filozoficzny, ale potocznie uznawana jest właśnie za jedną z trzech najważniejszych religii świata...Daltego właśnie wspomniałam o nim, mówiąc, że nie odczuwam potrzeby obcowania z bogiem, a ważna jest dla mnie duchowość...
Na Wschodzie jednak buddyzm, mimo, że opiera się na podstawach filozoficznych stał się ? z powodu istnienia naturalnego instynktu i potrzeby posiadania Istoty ponad sobą (lub jak wolą chrześcijanie ? z powodu naturalnego dążenia każdego człowieka do Boga) ? religią w pełnym tego słowa znaczeniu. Religią, która buduje świątynie, stupy i wielkie posągi, religią, której nawet w ascetycznym soto zen towarzyszą nieodzowne rytuały, religią, która obfituje w mity i legendy, religią, która stworzyła instytucje, utrzymywane przez swych wyznawców.

Nie wiem czy bóg istnieje, czy nie. Nie ma to przecież większego znaczenia. Odnaleźć siebie, odnaleźć siłę, która pozwoli przetrwać.

"...jaźń przebudzona mimo świata bóg poszukujący zbawienia... "

Człowiek i bóg podążają wspólną drogą szukając prawdy, która mogłaby ich wyzwolić. Nie w imię teorii, ale doświadczenia wolności, wolności od więzów wszelakich religijnych dogmatów. Bogom obojętne zdaje się być to, czy człowiek oddaje im cześć, czy nie. To jest pierwszy krok do oświecenia.

Bóg nie poszukuje prawdy, On JEST samą Prawdą. Bóg nie podąża tą samą drogą co człowiek, to człowiek podąża (lub nie) drogą do Niego. Ta droga według mnie dla każdego człowieka może być inna. Jeden znajdzie ją w Kościele Katolickim, jeśli się nie zamknie w dogmatach i rytuałach, tylko otworzy na istotę Chrześcijaństwa, inny tę drogę znajdzie w innym wyznaniu, a jeszcze ktoś inny nie czując przynależności do żadnego wyznania, ale starając się iść za Jezusem w pojedynkę. Mam bowiem przekonanie, że tylko ci, którzy podążają za Jezusem są na najlepszej drodze do Boga. Czy ci, którzy odrzucają Jezusa będą zbawieni, znajdą Prawdę, dostąpią pełnej i doskonałej miłości z Bogiem? Być może tak, bo niezbadane są Wyroki Boskie. Bóg kocha każdego człowieka i jest sprawiedliwy według swoich własnych kryteriów, więc być może i oni dostąpią zbawienia, ale ja mam pewność, że kochając Jezusa i przyjmując z wdzięcznością Jego poświęcenie dla mnie, jestem na właściwej drodze i nie muszę się martwić, czy aby na pewno.