Związek na odległość i co dalej? - Netkobiety.pl

Przestałam wierzyć w związki na odległość.

Mówi się, że miłość przetrwa wszystko. Że teściowie są jacy są, jedni lepsi, inni gorsi. Ale ja mam doskonały przykład u mnie w rodzinie. Bart i bratowa. Małżeństwo doskonałe, dopóki jej matka nie zaczęła w nie ingerować. Zrobiła to tak skutecznie, że dziś są po rozwodzie. Oczywiście nie był to jedyny powód, ale to było siłą napędową. Od tego zaczęły się tworzyć konflikty, nieporozumienia. Wiecie jak to jest- każdy będzie bronił swojego rodzica.
W moim przypadku, jeśli mój mężczyzna zamieszkałby ze mną, to mogę się spodziewać ingerencji jego matki, ciągłego wypominania, krytyki pod moim adresem. Nie wiem do jakiego stopnia może się posunąć; póki co zachowuje się raczej powściągliwie w mojej obecności. Ale wiem od niego, że już przejawia symptomy zazdrości.
Żałuję, że nie mieszkamy blisko siebie; wtedy wszystko byłoby oczywiste.
Wtrące jeszcze jedno, odnośnie związków na odległość. Tutaj wsszystko od razu staje się oficjalne. Wiadomo, odległość robi swoje, a partner/partnerka raczej nocować w hotelu nie będzie tylko w domu. A to z automatu wiąże się z przebrnięciem przez rodziców/rodzeństwo/psa/kota itp...:) Dlatego też często takie spotkania wyglądają bardzo sztucznie i w dodatku są dość krępujące dla obu stron. Przynajmniej na początku. Pamiętam jak jechałam do niego po raz pierwszy. Chyba większy stres był przed ważnym egzaminem:)

W tego typu związku mało się ukryje; wiadomości rozchodzą się z prędkością światła. Można powiedzieć, że cała rodzina, bliższa i dalsza, żyje tym związkiem.
Jak coś pójdzie nie tak, jeśli związek się rozsypie to nastąpi analogiczna sytuacja. Niezbyt komfortowa sytuacja.
Trochę ponarzekałam i już mi lepiej. Póki co, podejdę do tego z dystansem bo inaczej się zadręczę myślami i zamiast pracować nad związkiem, cieszyć się nim, to tworzę czarne scenariusze, które sprawiają, że zaczynam we wszystko wątpić.
Ale czasem jest po prostu trudno....bardzo trudno:(

Ja też jestem w związku na odległość już od kilku lat. Dzieli nas 300 km. Dla mnie i mojego chłopaka nie stanowi to aż tak dużego problemu jak wyobrażają sobie to inni. Nie wiem, może to przyzwyczajenie, ale da się to wytrzymać, a czasami wręcz uważam, że to nawet fajne, bo czeka się na ta drugą osobę, tęskni, a każde spotkanie wygląda jak pierwsza randka Jednak nie da się tak na dłuższą metę i wiadomo, trzeba będzie podjąć jakieś życiowe decyzje. Znajdujesz się "miedzy młotem, a kowadłem", ale po pierwsze musisz się zastanowić, czy na pewno chcesz z Twoim mężczyzną spędzić całe życie, czy on Ci się oświadczył? A co on myśli, mówi o Waszej wspólnej przyszłości? Jeśli nie wyobrażacie sobie życia bez siebie, to musicie wypracować jakiś kompromis. A może jest jeszcze jakieś inne wyjście? może Ty znalazłabyś ciekawe zajęcie- pracę u niego w firmie? Moglibyście ją prowadzić wspólnie?

Witam domyslam sie co czujesz, tez jestem w zwiazku na odleglosc, on w Wawioe ja w gorach i jestesmy razem od ponad roku, wcale mi sie to nie podoba ale probujue byc cierpliwa bo kocham go.. Mysle tak sobie czasem ze prawdziwa milosc wszystko pokona, owszem jest mi ciezko juz chce zmienic cos w swoim zyciu ale to nie takie proste, ja mieszkam sama moja facet moze wprowadzic sie kiedys tylko chce ale tam ma dobra prace tu ciezka o nia, choc mysle ze jakby sie postaral to moze moze... Poza tym jak wraca z pracay jedzie prosto dop mamy tam ma dom zapisany tez musi cos tam porobic, choc w sumie malo co robi bo zaraz wyjezdza do mnie na pare dni a potem znow dp racy, i co 6 tyg sie widzimy a ja tesknie, jedyne co nam zostaje to skype i telefon, nie wiem ile jeszcze dam rade bo opadam nieraz z sil i mam dosc tego ale potem znow mam sily i tak sie to kreci...

Ja tez jestem w zwiazku na odleglosc. Ja gory-on W-wa. Trwa to juz niemal 4,5 roku. Widujemy sie 1-2 razy w m-cu, nieraz wyjezdzamy gdzies na kilka dni.
Ostatnio jest troche trudniej, bo oboje jakos bardziej tesknimy. On zaczal miec pragnienia bycia blizej mnie-mi to pasuje. Wiem jednak, ze przez najblizszy rok musi byc jak jest...
Nie jest latwo, roznie bywa i dodatkowo dzieli nas morze lat, ale skoro jest dobrze, to po co sobie utrudniac?

Nie wiem jak bedzie-czas pokaze, ale poki co-nie mam powodow do narzekania.

A jak jestes w zwiazku, w ktorym oboje jestescie z tego samego miasta to rozumiem, ze juz jest wielka wiadoma?

Na zaden zwiazek nie ma gwarancji.

Tutaj nie chodzi o to, czy związek to jedna wielka wiadoma bądź niewiadoma. Ludzie się schodzą i rozchodzą. Normalna rzecz. Tyle tylko, że jeśli mieszka się w tym samym mieście nie ma tego dylematu, kto do kogo ma się  przeprowadza. Najwyżej z jednego końca miasta na drugi. Tutaj jest znacznie łatwiej.
Jeżeli chodzi o tak dużą odległośc jaką  są dwa krańce Polski taka decyzja wymaga już głębokich przemyśleń. Nie jest łatwo spakować się, powiedzieć wszystkim "do widzenia" i na zawsze pojechać w siną dal.
W takim związku trzeba wybrać mniejsze zło. Jednak chcąc nie chcąc w tej sytuacji zawsze któraś ze stron ucierpi. Nie jest łatwo tak po prostu rozstać się z najbliższymi, rodziną, przyjaciółmi, miejscem, które się znało od lat, pracą, która dawała większą bądź mniejszą satysfakcję itp.
Tak po prostu zostawić wszystko i wyjechać.
Chyba za bardzo przywiązkuję się do miejsc i ludzi...
Zawsze byłam przekonana, że dotrwam do późnej starości w miejscu, w którym mieszkam:(

Ja byłam w związku na odległość - 2 lata. Teraz jesteśmy małżeństwem od 4 lat. Więc jednak można. Tylko my od początku wiedzieliśmy kto do kogo się przeprowadzi, nie było w tym temacie problemu. Musicie poważnie na ten temat porozmawiać, bo jeżeli każde z Was jest za bardzo przywiązane do swojego miejsca i nie jest w stanie się przeprowadzić, to niestety lepiej zakończyć to jak najwcześniej niż brnąć dalej w coś co nie ma przyszłości. Należy przemyśleć wszystkie za i przeciw i robić tak by to wam było w życiu dobrze a nie ich rodzicom. Jego rodzice nie przeżyją życia za was. Pytanie też czy Twój facet w razie czego będzie potrafił przeciąć pępowinę.

A to już zalezy od pracy nad związkiem...

Chyba najwazniejsze w tym temacie jest to czy miedzy wami jest prawdziwe uczucie Jesli jestes pewna ze spedzisz z nim reszte zycia bedac szczesliwa to ani miejsce ani codzienne niedogodnosci was nie podziela Sa takie cechy u partnerow ktore moga wrozyc klopoty w zwiazku Najlepszym podpowiadaczem jest wlane serce

Witajcie drogie panie
mam taki problem poniewaz moj maz wyjechal do pracy za granice  i pol roku go nie bylo, przyjechal na dwa tyg. i dowiedzialam sie bardzo ciekawej rzeczy co tam robil. oczywiscie dla niego to nic takiego. z usmiechem na twarzy powiedzial mi ze w weekendy chodzil na piwo z kolegami do pubu i na dyskoteki co najlepsze tanczyl z dziewczynami obejmowal je ..... po calym tym zajsciu jak to ja mu gadke strzelilam powiedzial ze mnie nie zdradzil i nie robil nic takiego co moglo by to spowodowac . a tlumaczyl sie tym cytuje : " ja bawiac sie tam myslalem tylko o tobie i to nic zlego ze ja sie bawilem " no myslalam ze skonam .to ja siedzie tu w polsce z dzieckiem no fakt chodze do pracy tez ale ja nie daje rady poprostu w weekend wyjsc gdzies na zabawe bo ja musze odpoczywac zeby miec sile na prace i na dziecko.a tym bardziej nawet jesli bym poszla gdzies na dyskoteke to napewno bym nie wyrywala kolesi bo ja chce sie pobawic . bo ja mam meza a on tam sobie sie bawi w najlepsze. no i niehc mi ktos powie o co chodzi w koncu czy mu ufac czy  nie . bo szczerze mowiac on jak troszke wypije to ma lepkie raczki i to mnie najbardziej martwi

Bo widzisz, jeśli naprawdę kogoś kochasz to nie zrezygnujesz zniego NIGDY...
Rozumiesz mnie? NIGDY. Choćby niewiem co zrobił, gdzie był i z kim był. Zawsze wracasz, nie ważne jakby Cię zranił. Czekasz i zastanawiasz sie co teraz robi, gapisz się całymi dniami na telefon, oczekując że zadzwoni. Jeśli kogoś kochasz to o niego walczysz. BEZWARUNKOWO!