Problem z synem - nastolatkiem ! - Netkobiety.pl

Witajcie !
Cóż tu dużo wiele, mam duże problemy ze swoim dorastającym synem (16 lat), może zacznę od początku, w sumie to mam już dość jego wiecznych wybryków. Mam czasem wrażenie że wraz z mężem odnieśliśmy porażkę wychowawczą. Wszystko mu dajemy, komputer, komórkę, pieniądze. A on wcale tego nie docenia. Problem polega na jego zachowaniu w stosunku nie tylko do mnie, bo przed mężem ma jeszcze jakiś respekt, ale do wszystkich osób starszych jak i młodszych od niego.
Zniosłam naprawdę dużo, byłam kilkadziesiąt razy wzywana do wychowawcy lub dyrekcji szkoły w której się uczył. Wysłuchiwałam różnych złych rzeczy na jego temat. "Przerobiliśmy" alkohol, papierosy i fajkę wodną. Zawsze starałam się być wyrozumiałą, starałam się nie krzyczeć tylko rozmawiać, razem z mężem nie dawaliśmy mu jakiś wygórowanych kar. Dostaje szlabany, czasem zabieram mu kieszonkowe czy komórkę, ale to nic nie daje.
Mogła bym opisywać setki przypadków kiedy musiałam się za niego wstydzić. Doszło już nawet do tego, że odbieraliśmy go z komisariatu oczywiście pod wpływem alkoholu.
Ale ostatni, znaczy dziś wieczorem przegiął, rozmawialiśmy on i ja na temat jakiegoś filmy byłam naprawdę zadowolona, że tak dobrze układa nam się dialog. Aż do czasu kiedy moja młodsza córka (3 lata) wylała sok na stole czym przypadkiem oblała Igora (mojego syna). Uderzył ją, co mnie bardzo zdenerwowało, bo nigdy nie uderzył siostry, zaczęliśmy się kłócić. W sumie najpierw próbowałam spokojnie, ale się nie dało... doszło do tego, że mój własny syn, stwierdził, że jestem skończoną idiotką i mam się od niego odczepić, użył znacznie cięższych słów, chciał wyjść z domu a ja próbowałam go zatrzymać, jednak nie wiele to dało, może tylko tyle, że wypomniał mi to iż kiedy go urodziłam miałam zaledwie 17 lat. Nie będę cytować jak zostałam przez niego nazwana. Chłopak wyszedł z domu trzaskając drzwiami. A ja stałam tak przez chwilę patrząc bezradnie w ścianę, łzy same zaczęły spływać mi po policzkach, zadzwoniłam do męża bo jest na nocnej zmianie w pracy. Tak jak i ja bardzo się zdenerwował.
Teraz dochodzi 21.00, moja córeczka śpi, Igora nie ma w domu, a kiedy próbuje się do niego dodzwonić odrzuca mnie. Siedzę sama i nie wiem co ze sobą zrobić. Może piszę to tylko dlatego żeby się z kimś podzielić tym wszystkim. Może któraś z was będzie wiedziała co zrobić, bo ja już nie mam siły. Dodam tylko jeszcze, że byłam z synem u psychologa... i ta wizyta wcale nie skończyła się optymistycznie, mianowicie Igor obraził panią psycholog i stwierdził, że nie zamierza chodzić do psychologa, bo nic mu nie dolega.