Ratowanie małżeństwa w obliczu zdrady żony...pomocy!! - Netkobiety.pl

Można wybaczyć skok w bok, ale nie całoroczny romans. Wróciła do Ciebie bo kochanek ją zostawił? Na co ty liczysz. Zaufasz jej? Jesteś pewny że za rok czy dwa nie pojawi się kolejny amant i ona znów się nie wyprowadzi? Wróciła do ciebie bo tak jest bezpieczniej.

Nie to ona zostawiła kochanka. Nie wiem, czy się nim znudziła, czy chce spróbować ratować małżeństwo dla dzieci ale to ona go zostawiła. No tak tylko, że w czasie tego roku jak nie mieszkaliśmy razem notorycznie okłamywała mnie, moją matkę i wszystkich dookoła. Przez pierwsze pół roku praktycznie w ogóle nie chciała ze mną rozmawiać. Potem niby się pogodziliśmy ale co z tego skoro od tego "pogodzenia" kolejne pół roku jechała na dwa fronty. Np. jedziemy w góry z dziećmi spędzić "pojednawczy" weekend, a za chwile ja wyjeżdżam do pracy a ona znowu ląduje u niego w łóżku. Przychodzi kolejny weekend a ona podrzuca mi dzieci jak gdyby nigdy nic i mówi, że jedzie do Warszawy na weekend do znajomych co oczywiście jest kłamstwem bo od 10 lat mamy tych samych znajomych. Oczywiście, że jechała z nim, a ja się wykańczałem i udawałem, że niczego nie widzę:-(

Przykre to co Cię spotkało.
Ale uwierz mi, że dla dobra dzieci nie warto.  Tu musi być obopólna chęć na odbudowę związku.
A z tego co czytam, to chyba raczej Tobie tylko na tym zależy. A to troche za mało.
Sam widzisz, że kręciła długo nawet podczas waszego "pojednywania". Czy to dobra  prognoza na przyszłość?
A dzieci były z Tobą czy żona wyprowadziła się z nimi?

Oj Maniu Maniu...smutne to co piszesz...sytuacja jak w większosci przypadkow w tym dziale niedopozazdroszczenia.

...mysle, ze Ty od dawna znasz odpowiedziec na powyzsze pytanie...a pytasz Nas aby sie tylko utwierdzic...chodz moge sie oczywiscie mylic.

Dzieci cały czas były z nią i to mnie też w pewnym sensie przeraża bo gdy ona spędzała z nim płomienne noce nasze szkraby spały tuż za ścianą. A na drugi dzień gdy je odbierałem potrafiła mi patrzeć w oczy i je przekazać do opieki jakby nic się nie stało. Nie wiem albo mnie tak bardzo wtedy nie kochała, że nawet dzieci przed niczym jej nie powstrzymywały albo po prostu tak bardzo była wówczas zakochana w kochanku, że nie czuła żadnych wyrzutów sumienia wobec mnie???

Maniu, bardzo dobrze, że widzisz swoje błędy, że zdajesz sobie sprawę, że oboje odpowiadacie za ochłodzenie Waszych relacji...ale przecież sam piszesz, że ona Ci nie dała szansy na zmianę tego, a teraz ciężko to byłoby naprawić, zwłaszcza że ona nie bardzo tego chce....myślisz, że4 stać Cię na zdrową relację z nią pomimo uczucia, jakim ją darzysz? ja jakoś nie wierzę, że w przyszłości nie skorzystałaby z podobnej okazji..teraz nie chciała walczyć, to nie będzie chciała nigdy i przy każdym mniejszym kryzysie w przyszłości się podda i poszuka ukojenia u innego..

Nie wiem już sam:-( Gdyby nie jej uroda i dzieci to pewnie bym ją kopnął w tyłek. Boli mnie też jak cholera to, że ponad pół roku ostro się z nim bawiła to potem nawet z moimi rodzicami miała poważną rozmowę a i tak to nic nie dało. Ja wyjechałem, minęło kilka tygodni i znowu podrzucała dzieci mojej mamie (mimo, że miesiąc wcześniej rozmawiała z nią w cztery oczy i powiedziała, że do mnie wraca) i jechała do niego spędzać upojne noce:-( Ja to dosłownie wypieram z mojej psychiki i gdy jestem koło niej to udaję, że nic się nie stało bo po prostu nie mam odwagi jej tego wprost wykrzyczeć. Zresztą ona i tak by się wszystkiego wyparła.

Wykrzyczeć to jej powinienes to już dawno!
Bo jej sie chyba zdaje, że może po Tobie jeździć jak po łysej kobyle!
Musisz pokazać że nie pozwolisz się tak traktować! Przeciez ona traktuje wasz do jak hotel!

Tylko, że ja (jako to wszystko jeszcze się działo) kilka razy pytałem, czy ona się z kimś spotyka? Ona zawsze wszystkiego się wypierała i tworzyła taką legendę, że nie jesteśmy razem bo ja ją źle traktowałem i ona nie wie czy dać mi szansę bo nie wie czy ja się rzeczywiście zmieniłem itd. Ja się wtedy starałem jak cholera a ona niby już ze mną ale co chwila gdy tylko wyjechałem do pracy kontaktowała się z nim, że za nim tęskni itd. Co chwila tak do niego wracała bo on się w niej zakochał.
Napisałem, że ona "chyba" no ale gdyby nie chciała to przecież nie próbowalibyśmy teraz i by się ze mną rozwiodła i dalej utrzymywała relację z kochankiem. Wnioskuję zatem, że skoro z nim zerwała to chce naprawić nasze małżeństwo?

Maniu a jaką tak naprawdę masz pewność, że ona ma lub miała kogoś?
Mówisz, że gdy wyjechałeś żona się z tamtym spotykała. Ale skąd wiesz? Ktoś ją z kimś widział, słyszał jak do niego dzwoni?

Och wiele by teraz tłumaczyć skąd to wiem. Wiem na 1000000%, że przez ponad rok miała romans.

Bardzo bardzo dziękuję wam netkobiety za rady. Muszę wyjść na chwilę ale wrócę na pewno. A jak myślicie, czy jeśli kobieta jest w stanie tak dalece odjeść emocjonalnie, że np. przez tak długi czas może mieć kogoś na boku, patrzeć mi w oczy, dać dzieci a po 15 minutach jechać do innego spędzić z nim noc to czy jest szansa na to aby miłość, która kiedyś nas łączyła znowu wróciła??? Czy jak kobieta raz zakocha się w innym do jest w stanie potem wskrzesić swoje dawne uczucia do męża????

ona wykręca kota ogonem, a on udaje, że nic się nie stało...czarno widzę Maniek Wasz związek...

Przypadkiem przeczytałam post, jak ulał pasujący do tej sytuacji.
Pozwolę sobie zacytować... siebie:

Dodam jeszcze ze jesli wybaczysz to nie ma powrotu do tematu.Trzeba bedzie zapomniec o krzywdzie.A nie kazdy sobie z tym radzi i po paru latach to wychodzi.

no to masz odpowiedź na swoje pytanie: "Czy ona będzie mnie znowu w stanie tak pokochać by już nigdy mnie nie zdradzić? ..historia lubi się powtarzać ..

a Twoje kolejne pytanie Czy wy jakbyście zdecydowały się na tak długi romans to byłbybyście w stanie wrócić do męża i znowu go pokochać?...po pierwsze, nie potrafiłabym będąc mężatką przez rok romansować z innym, a potem wracać do męża i udawać, że nic się nie stało..ona potrafiła..to tylko o niej świadczy, jakim typem jest kobiety..po drugie, ona nie kocha Cię od dłuższego czasu, nie sądzę, żeby jej uczucia się do Ciebie zmieniły...jeśli jej pozwolisz wrócić, ona nie będzie postrzegać Cię jako wielkodusznego faceta..dla niej będziesz facetem bez jaj, który daje się rolować...nie po raz pierwszy zresztą..

Dobry wieczor,
Mysle, ze skoro jestes skolonny do wybaczenia to wspanialy z ciebie czlowiek
pelen czlowieczenstwa i mam wrazenie, ze kochasz twoja zone,
wiele rzeczy w naszym krotkim zyciu musimy wybaczac, jak na przyklad ponizenia wpracy,wybaczyc chorobie, ze nas zwalcza itd....
ALE? nie mowie ze masz zapomniec, czlowiek, jego etyka ksztaltuje sie tylko wtedy, gdy jest wystawiona na proby

z powazaniem
leszczynek i nie sluchaj nigdy kategorycznych rad ( nie ma bialego ani czarnego, zycie przejawiasie jako szare kolory

Samo zycie .wlasnie to zawsze sie tak konczy,kiedy chcemy uciskac chowac co boli
!!
Sama wybuchlam ,peklam wiem jak to smakuje............

Jako facet cos napisze..Nie zdradzilem nigdy,bylem lojalny zawsze,uczciwy.Owszem popelnialem bledy ale jak kazdy,moze nie zawsze staralem jak rozumie to dzis,ale staralem i jakos zawsze bylo tak ze zostalem odzucony..Bo tak naprawde te wszystkie bajki o czulym,kochajacym,wiernym,inteligentnym mezczyznie nie maja przekladu na zycie..Mysle ze my mezczyzni kochamy inaczej niz kobiety.Jak pokochamy to na zaboj,jestesmy opiekunami.Natomiast kobiety potyrzebuja caly czas nowosci..Rok,dwa,trzy do pieciu jest ok ale pozniej zaczynaja sie nudzic i szukac,choc moze byc im dobrze to i tak cos nie gra i najgorsze jest to zzucanie winy na mezczyzne,tak jak w Twoim przypadku..Powiem tak..to ze macie dzieci nie znaczy ze wszystko dla nich i ze musicie byc razem,dla dzieci..Nie wracaj do tej kobiety..nie zasluguje na to,na pewno jestes wpozadku gosciem skoro potrafisz wylac smutki i sie nie wstydzic tego,to pozytywne..Po tym co piszesz ta kobieta liczy sie tylko ze soba nie z Toba czy nawet z dziecmi,czy sadzisz ze wszystko sie naprawi i bedzie jak dawniej? nie!! bo ona tego juz nie potrzebuje.Skoro jezdziles w delegacje tak jak opisales,czula sie osamotniona tylko nie rozumie dla czego w takich chwilach laski nie pojda do kolezanki,z dziecmi do kina,do mamy,taty, z psem na spacer tylko do lozka innego faceta..to zenujace,ten brak szacunku do siebie nie mowiac o innych czyli najblizszych.To Twoje zycie,rob co czujesz i co chcesz ale pamietaj ze to juz nie jest ta sama kobieta ktora poslubiles.Powodzenia

Ze zdumieniem przeczytałam Twoje słowa:

I dalej:

Rozumiem. Poślubiłeś szarą myszkę. Teraz szara myszka przekształciła się w pewną siebie kobietę. Jak z nią postępować, gdy nie jestem dla niej pępkiem świata, gdy ma swoje zdanie? To Twoje podstawowe pytanie i prawdziwy dylemat.

Gdyby jej już całkowicie nie zależało to by się rozwiodła i nie zostawiła kochanka.
"pamietaj ze to juz nie jest ta sama kobieta ktora poslubiles"
W tym zdaniu jest dużo prawdy. Kiedyś opiekowała się dziećmi. W stu procentach wiedziałem co robi, miałem nad nią kontrolę a teraz....jest tak pewna siebie, że nic nie mogę jej powiedzieć. Np. dwa tygodnie gdy byłem w pracy ona poszła sobie na dyskotekę z koleżanką:-( Kurde nie tak sobie wyobrażałem naprawianie naszego małżeństwa. Jak spytałem po co tam poszła to mi odp: "że nie chciała siedzieć w domu i myśleć o tym wszystkim". Kiedyś też miałem w pewnym sensie nad nią przewagę, słuchała mnie i zależało jej na mnie a teraz po tym romansie poznała swoją wartość i wie jak bardzo jest atrakcyjna. No i jeszcze coś...rok temu w lipcu gdy ja starałem się na maksa i błagałem o powrót a ona spotykała się z kochankiem zrobiła sobie operację plastyczną (lifting pupy). Kurde jak z nią rozmawiam to jestem tak miękki, że łykam jak pelikan wszystko co ona mi mówi i wierzę, że to ta sama dobra dziewczyna którą kiedyś poślubiłem. Z drugiej strony myślę sobie jednak jaka odpowiedzialna matka wyprowadza się z domu z dziećmi, mydli oczy mężowi, spotyka się z kochankiem i też go zwodzi a na dodatek wydaje 20.000 tyś zł na ujędrnienie pupy? Ja z nią latam małżeństwo w rozsypce a ona robi pupę żoby być super laską i przy okazji żeby jej kochanek miał uciechę?

Teraz niby wszystko jest ok i chyba dociera do niej co złego zrobiła ale czy to nie oznacza, że w tamtym czasie baaaaaardzo daleko odeszła ode mnie emocjonalnie??:-( Nie wiem może była tak zakochana, że straciła głowę i kompletnie nie wiedziała co robi???? Choć ona twierdzi, że a tamtym czasie z racji tego, że nie mieszkaliśmy razem = NIE BYLIŚMY razem. Ale przecież małżeństwo to nie konkubinat, że dziś zrywamy i nie jesteśmy razem, więc każdy ma prawo robić co chce a jutro do siebie wracamy i znowu obowiązuje nas przysięga małżeńska:-(

I czy da się teraz znowu wskrzesić naszą miłość, zaufanie, przywiązanie, oddanie, ciepło itd.????

Ona sobie zrobila lifting pupy dla kochanka? to juz jakis hard core..Mysle ze mozna probowac odbudowac relacje ale jesli dwie strony tego na prawde chca.Dwie,nie tylko jedna.Zreszta i tak sie nie dowiesz co jej w glowioe swista,nikt z nas sie nie dowie co swista tym baba w glowach.Jedno jest pewne nie wygramy z nimi,nigdy.

Maniu, piszesz, że miałeś nad żoną kontrolę, ze opiekowała się dziećmi, była w domu itd., a Ty nie zawsze byłeś dla niej miły, nie poświęcałeś jej dostatecznie dużo uwagi.
Nie bronię jej i staram się spojrzeć obiektywnie. Może ją unieszczęśliwiało takie życie, poczuła się zaniedbana, niedoceniana i postanowiła coś z tym zrobić. Pokazać sobie i światu, że nie jest zahukaną, głupią, nieatrakcyjną kurą domową, tylko że może być kobietą, którą jeszcze wiele dobrego w życiu czeka.

Chciałbyś, żeby było jak dawniej między Wami, ale uważam, że ona nie da się już więcej kontrolować. Będzie chciała być niezależna i żyć własnym życiem.

Nie powiem Ci czy warto dać jej szansę, bo nie wiem. Jedno, czego jestem pewna to to, że nawet jeśli się zdecydujecie odbudować związek, to będzie już całkiem inna relacja.

W moim prawie dziesięcioletnim małżeństwie byłam szczęśliwa. Szanowałam męża, byłam dla niego przyjaciółką, żoną, kumplem, matką dla dzieci i kochanką. Jednak przestał mnie doceniać....., okazało się że od prawie czterech lat miał drugą rodzinę, dziecko. Gdy to odkryłam nie umiałam się z tym pogodzić. Jesteś w stanie wybaczyć ale nigdy nie zapomnisz. Nie umiałam odnaleźć się w tym dziwnym związku, chociaż mówił że żałuje i kocha. Ale prawda była taka że poświęcił mnie, dzieci......naszą rodzinę dla niej. Kim bym była gdybym z nim została - byłabym wrakiem człowieka który boi się jutra, kolejnej zdrady, kłamstwa.
Jeżeli postanowisz pozostać z żoną wiec ze nie jest to takie proste. Ale życzę Ci powodzenia:)

Na początku mieszkaliśmy razem, bo dzieci. Mówił że kocha, że zbłądził, że popełnił błąd. Ale ja nie umiałam z tym żyć, zasypiając widziałam go z nią, nie wierzyłam w jego obietnice że jestem wspaniała i że rodzina dla niego jest najważniejsza, że nigdy więcej. To było straszne, biłam się z myślami. Jednak stwierdziłam że nie będę już z nim szczęśliwa - nie po tym co nam zrobił. Rozwiodłam się, nadal czułam pustkę w sobie i wokół siebie, samotność, lęk przed przyszłością. Minęło parę miesięcy, rany się wyleczyły i żyję dalej. Sama ale szczęśliwa.

Jak przytulić się do takiego człowieka który ma we krwi kłamstwo. Jak sypiać z nim w jednym łóżku, kochać się!!!

Nikt Ci nie da odpowiedzi na to czy jest szansa dla waszego wspólnego życia, czy się zmieni, doceni, czy będzie wierna, czy wróci miłość, szczęście. Pamiętaj że nigdy nie będzie tak samo. Może być lepiej czego Wam życzę, ale może być także gorzej. Wszystko zależy od Was. Czy ty dasz jej szansę, oraz czy ona zrozumie swój błąd i będzie się starała go naprawić.

Strach przed samotnością - będzie zawsze. Ja nadal go czuję. Pusta połówka łóżka, połówka szafy, samotne wieczory, brak bliskości. Stałam się inną osobą, bardziej ostrożną, mniej ufną. Czy szukam drugiej połówki - nie!!! Myślę że blizny na duszy pozostaną na dłużej.

Staram się z całych sił to zmienić. Zresztą od prawie roku staram się jak mogę. Choć wiem, że jestem jaki jestem i mój charakter zawsze będzie taki sam. Nie wiem co będzie kiedyś. Może te wszystkie wydarzenia kiedyś wyjdą na jaw i uderzą ze zdwojoną siłą. Boli mnie jednak to, że jak ja się tak starałem i wierzyłem, że to wszystko moja wina tak naprawdę przyczyną naszego rozstania był jej romans. No i najgorsze jest to, że pomimo tego, iż niby już doszliśmy do porozumienia ciągnęła to dalej przez kolejne pół roku. Tęskniła z nim i nie mogła się rozstać. Raz była ze mną a za chwile gdy wyjechała do niego i pewnie płakali nad swoim losem, że tak się kochają ale okrutna proza życia musi ich rozdzielić bo dzieci, rodzina itd., dlatego też wiem, że gdyby nie było dzieci za żadne skarby świata by do mnie nie wróciła i dziś pewnie bylibyśmy już po rozwodzie.

Myślę, że tak było na pewno. A co jeśli mój charakter się nie zmieni i kiedyś będę do tego wracał??? Co jeśli ona już nie pokocha mnie tak jak kiedyś????

Jestem kiedy chcesz to pisz