Nie rozumiem jego zachowania :( - Netkobiety.pl

Spróbuj wziąć go na dystans. Daj mu trochę czasu, niech zastanowi się czego tak naprawdę chcę i zdecyduje się, albo w jedną albo w drugą stronę. A jeżeli nadal nie będzie potrafił się zdecydować, to odpuść sobie. Taka szarpanina emocjonalna jest gorsza niż samo rozstanie, zmienne humorki, nie wiadomo co będzie za 5 min, jakie będzie jego nastawienie.

Dzięki Wam dziewczyny za odpowiedzi. Ważne dla mnie są takie opinie, bo może nie jestem obiektywna, czegoś nie widzę..
Podczas naszego zeszło-czwartkowego spotkania powiedział mi, ze nie dorasta mi nawet do piet, nie ma kasy, jest 'babiarzem'(!)..  Szuka usprawiedliwienia? Cały czas mnie przytulal i całował. Prosiłam, żeby traktował mnie poważnie.
Nie rozumiem po co robi mi nadzieje?? A może źle to wszystko odczytuje? A może to tylko litość?
Na koniec rozplakalam sie, powiedziałam mu, ze go kocham i pojechałam do domu.
Od niedzieli sie nie odzywa

Kurcze, nie rozumiem facetów, im tak szybko "przechodzi". Jednego dnia sielanka i wielka love a później ucieczka. Zastanawia mnie to co napisałaś, że on określa siebie babiarzem, dziwne to, tak jakby wiedział, że lubi rozrywki i z jedna kobietą mu nie wyjdzie? Piszesz, że określa siebie, że nie dorasta Ci do pięt, jakoś na początku znajomości mu to nie przeszkadzało, teraz nagle się zorientował? Nie rozumiem tego...Myślę, że chce się wycofać tylko sam nie wie, jak Ci to powiedzieć, faceci tak mają, nie powiedzą wprost tylko kombinują na wszelkie sposoby, dobrze, że jeszcze Ci nie powiedział, że to dla Twojego dobra, bo takie teksty powalają na łopatki, po jaką cholerę obiecują i w ogóle zaczynają relacje z kobietą, powinno się być odpowiedzialnym nie tylko za swoje uczucia, ale również za uczucia osoby z którą się jest. Ja na Twoim miejscu dałabym sobie czas, ja wiem, że tęsknisz okropnie, ale wytrzymasz jakoś. Piszesz, że byłaś u niego, że był czuły, całował Cię ale zaznaczył jednocześnie, że nic to nie zmieni w waszych relacjach? To co to ma być?Nigdy nie zrozumiem facetów..

To częściowo prawda. Chciał sie mną/nami opiekować. Np. pozmienial mi w domu wszystkie żarówki na oszczędne, chciał jeździć ze mną na zakupy do makro, żeby było taniej.. Trochę jakby chciał narzucać nam swoj tryb życia. Uważałam to za słodkie i przyjmowalam pomoc z uśmiechem..
Co do bycia babiarzem- faktycznie on podziwia i dużo mowi o pięknych kobietach.  Aktorkach, modelkach. Zawsze tez mówił ze śmiechem "żebyś była tak mądra, jak jestes piękna" - to w kontekście oszczędności np.
Miał wiele związków, wiem o tym. Ale zarzeka sie, ze myśli tylko o mnie. Ze jest "zdobywany", ale z nikim nie jest.. Kłamie? Dodam, ze aktywnie działa na fb, czego akurat nie pochwalam. I ma ukryty profil.
Czuje sie fatalnie. Śpię tylko dzięki lekom, nie mam humoru, to mnie rozwala. Dzieci sie o mnie martwią:( nie mogę sobie z tym poradzić
Chciałabym, żeby sie ocknal, ale sama już nie wiem czy to możliwe

Opiekunka ma racje jestes zaslepiona, a mimo slepoty zauwazylas jego kombinacje, odczekaj...
cos tu smierdzi i niedlugo wylezie szydlo z wora.

A są tu jacyś Panowie? Napiszcie jak to widzicie proszę..

To rzeczywiście bardzo przykre. Taka zabawa czyimiś uczuciami: raz przytulę, pocałuję, zobaczę jaki to przyniesie efekt, a potem będę chłodny i opanowany. PRZYKRE. Szczególnie kiedy jest dziecko. Mój były był baaardzo zaangażowany w moje dzieci. Aż mnie to trochę dziwiło, bo przecież byliśmy razem stosunkowo krótko. Teraz nawet nie zadzwonił na święta. Zaprosiłam  go na ciasto do nas po świętach, nawet nie odpowiedział na sms.  Wiesz, ze powoli przestaję to interpretować i analizować.. I wątpię czy ON też tak się nade mną, czy dzieciakami zastanawia
Odkryłam dziś kolejne wielkie kłamstwo z jego strony. Nie żebym bardzo szukała, samo mi prostu wpadło mi w ręce. I po raz kolejny się przekonuje, że kłamstwo zawsze wylezie na jaw prędzej czy pozniej. Nie chcę go już znac.

W tej chwili chcę byc po prostu sama.. Nie myślę o tym co będzie w przyszłości i czy tam się coś pozytywnego dla mnie jeszcze kryje.
Mieliśmy kontakt sms w piątek, zaczepił mnie co tam słychac, ja na to, że ok. I zapytałam jeszcze jak jego mama się czuje, bo rzekomo byłam chora.. On na to, że już lepiej i że dopiero w weekend wyjezdza do domu.. Więc ja na to "super, ze z mama już lepiej". Już nic dalej nie napisał. Normalnie rozmowa jak u starych przyjaciół. Bardzo mnie to boli, ale cóż zrobić.

Jest trochę starszy.. ale wiesz ja myślę, ze on sam nie wie czego chce, zresztą powiedziałam mu to na naszym spotkaniu przed świetami. Doswiadczenie mi mówi, ze jednak kogos poznał, może jakas stara love się do niego odezwała i wszystko mu się pogmatwało.
Daje mi tak sprzeczne komunikaty, a juz to nasze spotkanie z czwartku przed swietami gdzie całowaliśmy się i przytulaliśmy (to był cholerny błąd..), mówił, ze wybierzemy się na basen i w ogóle, ze jakbym potrzebowała pomocy to on zawsze mi pomoze, mam tylko zadzwonic, ze mamę moją bedzie przywoził z dworca do mnie (a mieszkam pod warszawa). Powiedziałam mu wtedy 'ale przeciez od 3 tyg. nie jestesmy razem', wiec nie bede do ciebie dzwonic jak na 112. Na to on, ze nie wierzy i tak bede dzwonic. Rozumiesz coś z tego?
Usztywnił się dopiero na koniec kiedy zapytałam go wprost co to z nami bedzie. Widziałam, ze to dla niego niewygodny, bolesny temat. Powiedzial, ze nic z niego w tej chwili więcej nie wyciągnę (!), ze on mi ufa (!), ze niepotrzebnie go pytam czy sie z kims nie spotyka..
Jeszcze jak przyjechalam do domu od niego zapytał 'dojechalas zdrowo myszko?'
A potem przez 1,5 tyg wymienilismy moze z 3 sms. i w swieta sie nie widzielismy, choc go zapraszalam i nawet nie odp. Wiem, ze gdybym zadzwonila, napisala to by 100% odebral i normalnie ze mna gadal.
Mam juz tego DOSC. Manipuluje mna chyba, jestem taką idiotką

a ja coś czuję, ze w tej chwili to ja jestem tą trzecią

to prawda.. ale moje zycie musi iść dalej, bo inaczej zwariuje. A w tej sprawie, choć boli mnie bardzo, nie mam zamiaru sie spieszyc, zostawiam tak jak jest. Co prawda kusi mnie napisac mu jakiegos soczystego maila, a najlepiej list, ze powodzenia mu zycze, a w ps. że kocham, ale to bez znaczenia przeciez. Bo jaki to ma SENS?

Kaja, a długo już trwasz w tym zawieszeniu? Rozstaliście się jak należy?
Ja ze swoim eks rozmawialam dzisiaj i to ja zadzwoniłam niestety. Nie wytrzymalam po prostu. Od razu odebrał. Ucieszył się chyba nawet. Rozmawialiśmy sobie o dzieciach, o jego mamie. Ja na pewno nie wrócę juz do tematu naszego bycia razem. Nie potrafię na razie jeszcze zapomnieć o nim, był i jest dla mnie ważny. Czasami nawet wydaje mi się, że rozumiem jego rozterki.. Ale powiem szczerze, że nie czekam na niego już. Co będzie, to będzie. Nie będę się spieszyć. Nie zrywam kontaktu, ale tez nie będę drążyć tematu, bo to nigdzie prowadzi. Chcę myśleć o sobie i moim życiu ! Mam nadzieję, ze Tobie tez to się uda Trzymam kciuki za Ciebie

Martyniko
W tym zawieszeniu jestem od 9 miesięcy, tyle czasu go nie widziałam, mimo że żyję swoim życiem, spotykam się z moimi znajomymi i zajmuję się dzieckiem to jednak On wciąż jest w mojej głowie. Rozumiem tych, którzy nie potrafią spać albo wariują, ja zachowuję się tak, że w ogóle po mnie nie poznać, że cierpię. Każda z nas inaczej to przeżywa. Z mojej strony uważam, że zrywanie ostateczne to też niczemu nie służy, bo może być tak, ze facet rzeczywiście potrzebuje czasu, żeby uporać się z jakimś problemami lub po prostu może w końcu przejrzeć na oczy i zrozumieć, że jednak chce być ze mną. Przynajmniej ja należę do tych osób, które nie robią sobie wielkich nadziei ale zawsze jakąś mam. W Twoim przypadku to całkiem prawdopodobne, że on wróci, ale zgadzam się, że wywieranie presji albo próba kolejnej rozmowy o tym to zły pomysł. Ja pierwsza nie odezwę się do mojego byłego i nie zaproponuję nic. Najgorsze, że przez te doświadczenie też straciłam zaufanie do facetów i nie ma szans żebym kogoś miała teraz poznawać. Prawda jest taka, że mimo, że go nie widuję wciąż się dla mnie liczy.
Ale trzymam się - pozdrawiam.

Martynika super, cieszę się , że jednak drgnęło i wrócił, wiadomo musisz być ostrożna i trudno żebyś mu  bezgranicznie ufała, ale jednak miałam trochę racji, że może wam się udać. U mnie jest zupełnie inaczej, ja już kroczę swoją drogą, bo nie widzę szans abyśmy się zeszli, nie jest On ojcem mojego dziecka, po prostu pojawił się kiedyś w moim życiu i to na krótko a jednak poczułam coś tak silnego, że trudno to opisać. Jednak teraz już wiem, że z jego strony to nie było nic poważnego a ja niestety się zaangażowałam. Po prostu tak bywa, czasami spotyka nas naprawdę coś niesamowitego, czasami z niewinnego spotkania lub romansu powstaje uczucie na całe życie. Tobie wyszło i jest duża szansa, że będziecie razem na zawsze, ja mam tylko wspomnienia, czasami mi smutno, że tylko one mi zostały, ale trudno, pracuję więc dużo czasu i energii poświęcam na pracę, córkę i spotykanie się z przyjaciółmi, czuję, że mogę i tak mieć fajne życie. Znalazłam ten portal przypadkiem i spodobało mi się, będę czasami tu pisała, informuj mnie o Twoich sprawach, jestem ciekawa jak ci się będzie układało.

hej ! jak tam u Ciebie Kaja? jak samopoczucie? Jak córeczka?
u mnie chyba lepiej, choc staram się nie nakręcać. Nie nastawiać za bardzo.
Spędzamy sobie razem czas, raczej on to proponuje. Wczoraj cały dzień razem, dziś też; kino, zakupy, kawa.. Był nawet u nas w domu. Wszystko normalnie jak gdyby.
Ale cały czas mi się wydaje, że jest jakiś dystans, obserwowanie się. Nie wracamy do tematu naszego rozstania. Dziś powiedział, ze jesteśmy już razem od roku.. nie wspomniał nawet o miesięcznej przerwie, którą nam zafundował. Ani tym bardziej o jej przyczynach, czy też skutkach..
Może powinnam sama zainicjować taką rozmowę?
Jest między nami dużo czułości, chodzimy za rękę, przytulamy się, całujemy.. Sama nie wiem co mam myśleć...

hej:) Kaja, mam nadzieję, ze wypoczywasz sobie spokojnie z dala od kłopotów i myśli o przeszłosci. Koniecznie napisz jak do tego wszystkiego w ogóle doszło. Myslę, ze nie tylko mi, ale też wielu dziewczynom tutaj może to pomóc.
Myślę, ze spotkaj się z nim o ile już masz w sobie wystarczająco sily na opanowanie emocji.
Czytam tak sobie czasami te wątki i jakie nasze historie są powtarzalne
Czy jestem szczęśliwa? Tak:) ale czy jestem szczęśliwa, ze wrócilismy do siebie?? to juz trudniejsze pytanie. Pomimo, że jestesmy w kontakcie, spotykamy się, okazujemy sobie mnóstwo czułości (bez seksu), nie wiem gdzie jestem jesli chodzi o ten związek.
Czasami wydaje mi się, ze jemu pasowałby taki własnie związek bez zobowiązan, na zasadzie przyjazni (?) Zresztą parę razy nazwał mnie swoją przyjaciółką, a wczesniej nie przypominam sobie, zeby tak mówił.
Nie chce czepiac sie słów, bo wiem dokładnie, ze można coś zle zinterpretowac i zle kogos ocenic, ale czuje, ze jego stosunek do mnie sie zmienił jakoś.
Obserwuję go bardzo. Nie dzwonię sama, nie narzucam się, raczej żyję własnym życiem.
Teraz np. jest długi weekend a on sobie pojechał do swojej rodzinki na południe Polski. ehhh, spędzam wiec te dni sama i z moimi znajomymi, choć koleżanki dziwią się 'jak to pojechał? na CALY weekend?' no wlasnie, nie wiem co myslec. Co prawda, rzekomo miał powód - jakiś wielki problem z siostrą i jej mężem, awantury i rozwody, ale pewnie doceniłabym to, gdyby się chociaż zapytał - nie masz nic przeciwko temu, że pojadę?
Co do jego stosunku do moich dzieci - jest ok. Bardzo się nimi interesuje, widzielismy sie wszyscy  w zeszły weekend, było dobrze.
Nie wiem, może za dużo gdzieś w głębi serca od niego oczekuję.. Może po prostu na więcej go nie stać, pomimo niewątpliwie tego, że czuję, ze mu na mnie zależy...