Mój chłopak ma skłonności do alkoholu, jest leniwy i bez ambicji - Netkobiety.pl

Powiem Ci tak bardzo mnie wzruszyła twoja historia i myślę,że jednak bądź co bądź powinnaś spróbować się pogodzić i dogadać z rodzicami wtedy by to zmieniło twoje życie tak jak przeczytałam masz braci również do nich powinnaś się udać o pomoc bo w takiej sytuacji trzeba . W przyszłości możesz mieć jeszcze gorzej , możliwe że pojawi się dziecko i wtedy bedzie nie wesoło jeszcze wszystko możesz uratować !! Pozdrawiam

i tak myślą prawdziwi faceci na tym świecie!!!

Mnie bardzo boli to, jaki on jest. Ale potrafi być czuły, dobry. Tyle razy szukałam rozwiązania, tyle razy obwiniałam siebie. Ale zawsze zwyciężało to, że go kocham. Jesteśmy razem 5 lat. 3,5 roku się ukrywaliśmy a od 1,5 roku mieszkamy razem. Nie tak łatwo przekreślić taki kawał życia. Tyle razem przeszliśmy. On na mnie czekał, aż zdam maturę i będę mogła zacząć z nim się normalnie spotykać. Przeszkadza mi jego zachowanie, to wszystko bardzo ciężkie. Nie umiem go przekonać do zmiany...  Ale jak mam przestać go kochać? I jak zbiorę się w sobie i odejdę to dokąd mam iść? Do rodziny, która zaraz znajdzie mi męża? A sama nie dam rady, nie mam nikogo. A chcę dalej studiować, rozwijać się. Marzyłam o tym, że się nam ułoży, że będziemy szczęśliwi. A jak nikt mnie już nigdy nie pokocha? Jak zostanę zawsze sama? Boję się, że już dla nikogo nigdy nie będę ważna:( To nie jest takie proste.

OK, ale nie trać życia na sentymenty. Zacznij wymagać nie słów, a czynów. Z takim facetem daleko nie zajedziesz, choćby był najczulszy i najukochańszy pod słońcem. Niech się chłop za siebie weźmie.

Nikt nie powiedział, że masz kogokolwiek oceniać na podstawie wykształcenia. Wielu inżynierów to po prostu buraki bez wiedzy, którym indeks kupili rodzice itp. itd. Razi zwyczajnie brak chęci rozwoju i pracy nad sobą. Facet który nie chce polepszyć swego życia, swojej sytuacji, poszerzać horyzontów jest z góry przegrany. Nie wiem, czy pasuje Ci życie na kupie, z ojcem, z miesiąca na miesiąc, bez większych planów i osiągnięć. Jemu taka sytuacja pasuje. Zamiast chodzić na wódkę, mógłby pieniądze odkładać na kurs prawa jazdy. Czy to wiele? Nie. A już byłby to jakiś krok naprzód, symbol, że mu się chce. Nie przeczę, że Cię kocha, ale po prostu w pewny momencie wasze wspólne cele się rozeszły. Ty chcesz iść naprzód, uczyć się, rozwijać, zdobywać, a jemu widać podoba się już poziom który osiągnął, skoro nie pragnie poprawy.

Jak to nie radzi... z tego co tutaj wypisujesz to on nawet nie próbuje sobie zacząć radzić... bo co innego jak by próbował i by nie wychodziło, a co innego jak nie zamierza spróbować. Może on nie bierze pod uwagę tego, że możesz od niego odejść i dopiero jak by zdał sobie z tego sprawę to zaczął by coś robić? Powiedział bym, abyś mu zagroziła, że jak tak to będzie wyglądać to sprawy potoczą się w innym kierunku... choć nie wiem, czy tutaj nie potrzebne jest jakieś konkretne działanie, bo pogrożenie palcem może być zbyt banalne...
Są ludzie którym nie zależy na poprawie swojego życia, czy kobiety czy mężczyźni... jest takich wielu i obawiam się, że jeżeli on do takich należy to nic tego nie zmieni.

Ehhh... jeszcze jeden przykład na to, że miłość wcale nie zawsze musi być dobra. Zakochałaś się w facecie, który nie może być dla Ciebie podporą bo nic sobą nie reprezentuje. Czasami trzeba oddzielić swoje myślenie od uczuć, które nie są przecież racjonalne.

Droga Autorko,
Miłość, niestety, nie jest w stanie zwyciężyć wszystkiego - to smutne, ale tak jest. Musisz również wziąć pod uwagę, że to wcale nie jest miłość.
Twój facet ma rozbuchane ego i bardzo nie lubi krytyki, nie wiem, czy ktoś taki jak on jest w stanie wejść na takie wyżyny empatii jakie stanowi miłość, nie własna ale do innej osoby. Widzę, że umie wszystko wytłumaczyć, ale głównie to, co jego dotyczy, dla Ciebie jest pewnie mniej wyrozumiały. Twoje jest w tym związku mniej ważne, bo jego zawsze musi być na wierzchu. A może się mylę? Poświęcił się kiedyś w jakiś sposób dla Ciebie? Usiądź i pomyśl, może było coś takiego.
Jeśli ktoś ma w pracy taką atmosferę, która pozwala na  picie, to bardzo źle, a to, że jest to budowa niczego nie usprawiedliwia. W ogóle jest mi trudno wyobrazić sobie, że można pić będąc budowlańcem, bo dla mnie to jest to samo co picie będąc taksówkarzem - spacer po linie, a jak zdarzy się kontrola, to koniec - pracy, pieniędzy, etc. Ale wiedz, że nawet w takiej sytuacji będzie bardzo ważny. Znam kilka takich osób, nie jest to fajny typ.
Masz przyjaciół? Ja bym się na Twoim miejscu spakowała i wyprowadziła do znajomych, a potem zobaczyła, jakie mam możliwości dalszego  działania. Jeśli będziesz to odkładać, nigdy Ci się nie uda. Najlepiej coś postanowić i zrobić.
Jeśli nie masz dobrej relacji z rodzicami, to czy bracia nie są w stanie Ci pomóc?

Z rodzicami sprawa wygląda tak, że jeśli zaczną mi pomagać to będą wymagali ode mnie, abym spełniała ich oczekiwania w stosunku do wyboru męża, szkoły, a nawet stroju czy życia codziennego. Wrócą dawne przyzwyczajenia, bo będą mnie mieli pod kontrolą. A z nimi nie da się w tej sprawie dyskutować. Bracia moi zawsze byli jak kolejni ojcowie- kontrolowali, czasem radzili i we wszystko się wtrącali. Nie sądzę by miało się to zmienić. Przecież dlatego musiałam się od nich odciąć wyjeżdżając. Co do Adama- podjęłam kolejną próbę rozmowy z nim. Postawiłam sprawę bardzo jasno i na ostrzu noża. Omówiłam wszystkie moje wątpliwości, zmartwienia itd. W końcu udało mi się do niego dotrzeć. Zrozumiał chyba, że może mnie stracić. Powiedziałam mu, że się od siebie oddalamy, a on tego nie widzi. Zadeklarował, że się za siebie weźmie. Podał konkretny plan, tak jakby o tym wcześniej myślał. To chyba jakiś dobry znak...? Poza tym podał mniej więcej terminy załatwienia poszczególnych spraw, powiedział, że przemyśli sprawę pracy. Poza tym sam zaproponował, że pójdzie na kursy doszkalające. Obiecał, że będzie dbał o nasze fundusze. A co do alkoholu zaproponował, aby mógł wypić czasem jedno piwo, ale tylko jeśli będę obok. Nie będzie pił za moimi plecami i nie będzie się upijał. Obiecał się poprawić i zaangażować we wszystko. Szczerze mówiąc nie mam pewności, czy mu wierzyć. Ale może warto mu dać szansę? Nie odtrącił wyciągniętej do niego ręki. Nie chcę go wrzucać do rynsztoka, chcę wierzyć, że on zmieni nastawienie. Przecież chyba każdy zasługuje na szansę. Zwłaszcza, że to ostatnia szansa. Nie wyjaśniliśmy do końca sprawy mieszkania... Poprosił, abym dała mu trochę czasu. Nie wiem jednak ile to potrwa, bo tego nie określił. Powiedział tylko, że ograniczy kontakty z ojcem, aby nie mącił mu w głowie... Nie wiem, co miał na myśli, zobaczę jak się sprawy potoczą. Czy uważacie, że to może być pierwszy krok do zmiany na lepsze? Boję się znów zawieść i cierpieć po cichu... A nawet jeśli bym musiała odejść to wolę chyba dać mu ostatnią szansę. Będę miała czyste sumienie. Oby podołał. Samej będzie mi trudno żyć, nie chciałabym tego... 23 marca nasza 5-ta rocznica. Może to ten przełomowy moment?

Witaj

Dam Ci najlepszą radę jaką moge Ci dać. Kopnij go w tyłek, poprostu. Odejdź i zacznij żyć. Znajdź kogoś kto Cie będzie kochał, szanował, wspierał. Faceci nie zmieniają się, albo szanują albo nie. Proste.

Pozdrawiam

Skoro jest jak mowisz ze obiecuje ze bedzie OK a po kilku dniach to samo to starego psa nowych stuczek nie nauczysz no i ten pociag do alkoholu to tez nic dobrego. Nie mi jst decydowac ale wg. mnie robisz slusznie zapewne nie bedzie to latwe on bedzie natretny zebys wrocila ale sila woli dasz rade. Chyba ze sie zmieni w co watpie- predzej trafie 6 w totka Powodzenia

Twoja historia jest bardzo smutna. Z tego co wnioskuję jesteś mniej więcej w moim wieku. Nie będę Ci odradzała tego chłopaka, bo sama już widzisz minusy tego związku. A skoro je widzisz, to kwestią czasu jest powiedzenie sobie dość.
Myślę, że może powinnaś pomyśleć o wynajęciu pokoju może wraz ze studentami albo innymi pracującymi osobami. W Warszawie to na pewno nie problem.

Dziękuję M. Współczuję Ci bardzo, rozumiem co czujesz...  Jesteś w potrzasku, jak ja. Masz ciężką sytuację jak ja. Różni nas w naszych związkach to, że u Ciebie są poważne długi, a u mnie chłopak pije. Ja swoich długów nie mam, bo na całe szczęście wiedziałam, że nie mogę się pakować w coś takiego, kiedy nie mam stabilizacji. Mojemu chłopakowi to nie przeszkadzało jednak i ma w bankach 1500 zł długów, poza tym już go ścigają za mandaty (coraz to nowsze powiadomienia przychodzą), a obecnie znów nie płaci za kolejny telefon. Poza tym on i jego ojciec wiszą mi 500 zł, jeszcze w tym miesiącu nie opłacili czynszu, a termin minął pierwszego... Adam zwolnił się z jednej pracy, bo nie płacili całości, tylko tyle co na konto, czyli ok 1200 zł. Ale zawsze było na czynsz. Przez ostatni miesiąc pracował w innej firmie i nie dostał wcale wypłaty. Teraz znów jest w innej firmie i jeszcze nie dostał tygodniówki. Nie stać mnie na opłacanie szkoły, czynszu i utrzymanie nas dwojga i psa. Dlatego opłacam tylko swoje opłaty, psem się sama zajmuję (ostatnio miała sterylizację, którą sama opłacałam i sama się zajmowałam naszą suczką), kupuję to, co jest konieczne, żeby przeżyć. A co się uda, to odkładam na konto, bo... postanowiłam. Definitywnie odchodzę od niego. Muszę. Kocham go, kochałam... Bo po tym wszystkim już sama nie wiem, co czuję do niego. Raz mi żal tych 5 lat zwiazku. Innym razem go nienawidzę za jego zachowanie... Szkoły nie ma zamiaru skończyć, nie szuka lepszej pracy, a co gorsza rezygnuje z propozycji jakie dostał kilka razy (wojsko, ochrona). Umie mnie tylko krytykować. Ostatnio mi powiedział, że mam podkrążone oczy i wyglądam okropnie. A jak mam wyglądać po 9 godzinach pracy, 5 godzinach snu, 2 godzinach w kuchni, godzinie sprzątania, 4 godzinach nauki, godzinie spaceru z psem... I tak codziennie. Chyba, że jadę na uczelnię na cały dzień. A poza tym mam ponoć gruby brzuch. A zapewniam, że nie jest gruby. Może nie płaski jak decha, ale też nie wystaje. Ale to nie ważne. On krytykuje wszystko i myśli, że ja muszę mu usługiwać i wszystko miec na swojej głowie. Ale to koniec. Zdecydowałam i na poczatku lipca wyprowadzam się. Muszę do tego czasu przeczekac ze względu na sesję, chcę też zebrać trochę pieniędzy na poczatek. Rodzina mi pomoże. Juz z nimi się dogadałam. Poza tym nie mogę w tej chwili zrezygnować z pracy, bo kasa mi potrzebna (nie chcę rodziny soba obciązać, chcę niezależności finansowej), a też nie mogę powiedzieć "przepraszam, od jutra nie pracuję". Szanuję innych i tak się nie zachowam. A po wyprowadzce chcę mieć "luźną" głowę. To było 5 lat związku z wieloma trudnościami, myślałam, że będziemy jak z jakiejś baśni: zakochani, walczacy z przeciwnościami, osiągający sukcesy ciężką pracą, wspierający się i oddani sobie... Bzdura. Jak od początku jest ciężko to marne szanse, że się ułoży. Ale może nie powinnam tak mówić. Jestem po ciężkich przeżyciach i przed kolejnymi niedługo, więc brak u mnie obiektywnej oceny sytuacji. Pragnę, żeby ktoś mnie pokochał, ale to nie wszystko. Teraz wiem, że to nie wystarczy. Chcę życzliwości, dobroci, wsparcia, a nawet oparcia w mężczyźnie. Chcę, aby tak jak ja się starał i kochał bezwzględnie jak ja. Pragnę szczęścia i w tym związku go nie znajdę. Poniekąd zostałam oszukana, bo tyle obiecywał i tak zapewniał... Rozbudzał moje ukryte tęsknoty... Teraz wiem, że kłamał, żeby mnie usidlić. Chodzi mu o korzyści. Z resztą on tego nie kryje. Ostatnio powiedział, że jak skończe studia i otworzę swój gabinet (o którym marzę i to zrealizuję) to mu powinnam kupić samochód z salonu, bo on sam nigdy na taki nie uzbiera kasy. Mnie to rozbiło. Bez komentarza... Nie mam sily nawet napisać jaki mam w sobie ból. Nie wiedziałam, że można kogoś tak wykorzystać. Ale nie chcę być ofiarą i nie będę. Zacznę jeszcze raz swoje życie prywatne. I już nie popełnię tych samych błedów. Ale tak jak mówiłam, to było 5 lat, wiążą się z tym ogromne emocje, cała sytuacja będzie ciężka. Nie mam zamiaru się z nim rozmówić twarzą w twarz. Zostawię list, spakuję się, zabiorę psa i wyjadę na zawsze. Nie da nic rozmowa, bo decyzje podjęłam, próbowałam rozmawiać 5 lat, nic to nie dało, a masochistką nie jestem, żeby celowo szukać dodatkowych ciosów w serce. I tak to przeżyję bardzo, bo już to przezywam. Nie sypiam dobrze. Najgorsze, że tak go kochałam, tak mu wierzyłam i on mnie oszukał ze wszystkim. Moja miłość do niego kona, zaufanie i wiara w ten związek już umarły. Nie da się tego ratować. Zgadzam się, że nie ma dobrego rozwiązania. Ale mam do wyboru- godzić się na poniżenia i wykorzystywanie pod osłoną rzekomej miłości, albo uciekać i ratować siebie. Wybrałam wyprowadzkę, zakończenie związku. Nie chcę jednak by to wpłynęło na moją naukę, więc aby uniknąć problemów, wyprowadzę się po sesji. Ta sytuacja będzie dla mnie jedną z gorszych w życiu. Będę potrzebowała czasu, żeby się otrząsnąć. W czasie sesji tego nie ma. Nie ma czasu na załamania, płacz, nieprzespane noce i brak skupienia. Teraz chyba będziecie wiedzieli dlaczego zwlekam. Muszę udawać, że jest normalnie, jak zawsze, ale to nie trudne, bo od dłuższego czasu jest źle.
A do M.chciałam powiedzieć tylko jedno: ratuj siebie, bo nikt inny tego nie zrobi.
dziękuję Wam. Będę pisać jak się sytuacja rozwija.

Gratuluje Ci, że jesteś taka silna i podjęłaś decyzję. Słuszną Wiem, ze Ci ciężko, ale gdy zaczniesz nowe życie zobczysz jak Ci ulży..  Naprawdę nie żałuj tych 5 lat - czasu się nie cofnie. Ale pamiętaj że przed Tobą przyszlość i może ona być lepsza niż te 5 lat. To tylko od Ciebie zależy

A ten facet... szkoda słów. Nie jest Ciebie wart po prostu, nie zasługuje na Ciebie. Znajdziesz sobie kogoś lepszego, uwierz mi I jeszcze jedno.. Gdy odejdziesz on na pewno będzie probował się z Tobą skontaktować i będzie zawracał Ci tyłek... Zrób to tak, aby nie miał takiej możliwości, zmień numer telefonu i nie podawaj mu swojego nowego adresu. Wtedy będziesz mogła raz na zawsze zapomnieć i odetchnąć.

Wyprowadziłam się do innego miasta. Zakończyłam ten toksyczny związek. I zdałam sobie sprawę, jak było mi ciężko, jaka byłam przybita i zaniedbana. Wszystko maskowałam pod makijażem, całe swoje zmęczenie. Już  koniec z tym, zaczynam nowe życie. Adam, kiedy się wyprowadzałam nawet się nie odezwał, potem sam zaczął mnie pakować. Podejrzewam, że bał się mojego brata, który pilnował, aby było bezpiecznie. Następnego dnia dzwonił do mnie i obiecywał, że koniec z alkoholem, że się za siebie weźmie. Powiedział, że beze mnie nie będzie sobie życia układał. Groził, że się zabije, że nie odpuści, ze mnie odzyska... Powiedziałam mu, że to definitywny koniec i się rozłączyłam. Popłakałam się, bo czułam się właśnie winna, bo on skamlał do słuchawki jak zbity pies. Strasznie mi było ciężko... Kolejnego dnia znów zadzwonił, ale tym razem kompletnie pijany. Powiedziałam, że jak jeszcze raz zadzwoni do mnie to zgłoszę na policji, że mnie nęka. Jego siostra do mnie też napisała, żebym jej powiedziała, czy to faktycznie koniec i nie mam zamiaru ratować związku. Oczywiście napisałam, że nie ma co ratować i to koniec.  Bardzo było ciężko. Minęło już trochę czasu, ale jeszcze nie uspokoiłam się do końca. Widzę jednak same plusy tej decyzji. Nawet mój pies jest szczęśliwszy. Także temat Adama uważam za zamknięty i dziękuję Wam za wsparcie, bo nie wiem, jak bym inaczej sobie z tym poradziła. Buziaki:)

Dziękuję aggy! Jestem już wolna od tygodnia. I mówię Wam szczerze, warto było zakończyć ten związek. Nareszcie oddycham swobodnie. Adam dzwoni, ale planuję zmienić numer. Teraz już wiem, że w związku nie muszę ciągle ustępować i być ofiarą. Mogę żyć normalnie, a jak Bóg da to spotkam mężczyznę, który będzie dla mnie dobry przy którym będę się czuła szanowana i bezpieczna. Pozdrawiam:)