Odeszłam, ale czy to była słuszna decyzja? - Netkobiety.pl

rena_sz. a powiedz co działo się przez ten rok??? dlaczego ty stanęłaś w miejscu w tym czasie???żyłaś nadzieją czy co???nie potrafię zrozumieć dlaczego przestałaś się rozwijać.jeśli podjęłaś decyzje o odejściu musiały byc ku temu poważne powody,tak???a ty odeszłaś i czekałaś na niego tak jakby coś wracało...jeśli się odchodzi to trzeba w tym wytrwać i przede wszystkim poważnie przemyśleć...nie możesz odejść i czekać na niego skoro odchodzisz...tak?tak się nie da. musisz to zrozumieć.teraz uważasz że coś nie ma sensu a co było przez ten rok???masz mieszkanie masz swoje 4 kąty.wiele osób podejmuje dziś poważny błąd-odchodzą z nadzieją że ona zawsze będzie czekał-nie lepiej jest pogadać szczerze w 4 oczy o tym co zmienić?o tym co zrobić?to tak nie wiele.teraz jedyne co tobie pozostaje to zrozumieć to wszystko...wyrzucać to wszystko tutaj i iść do przodu zupełnie inaczej nastawionym do życia do samej siebie.uwierz mi.wszystko ma swój sens tylko znaczenie rozumiemy po jakimś czasie...bądź spokojna wszystko się ułoży ale czas musi troszkę ulecieć.

Uwierzcie mi, że rozmów w cztery oczy było na pęczki. My właściwie ciągle rozmawialiśmy i to bardzo szczerze i nie jedna łza się polała. Wtedy często słyszałam, że może tak musi być, że mamy siebie, choć nie do końca jest wszystko ok. Może po prostu nie mamy innych możliwości. I ja się z takim podejściem nie mogłam zgodzić, chciałam walczyć proponowałam terapię dla par, ale byłam w tym sama. On godził się na taki stan rzeczy jaki był. Ja nie mogłam, nie chciałam. Przez ten rok jak już wcześniej wspominałam pomimo tego, że nie mieszkaliśmy razem byliśmy wciąż dla siebie najważniejsi, najbliżsi. W ciągu dnia kontakt telefoniczny kilka razy dziennie, spotkanie co najmniej raz w tygodniu. Tylko z nim rozmawiałam tak w 100% o wszystkim co się u mnie dzieje, a on miał tylko mnie. Taka trochę niezdrowa zależność. Ja sobie tłumaczyłam, że nie będę nikogo szukać, bo rozstanie trzeba przeżyć odreagować zanim zacznie się nowy etap w życiu. Dzisiaj wiem, że sama siebie najbardziej oszukałam. Może i się wyprowadziłam od niego, ale nie odeszłam. Często łapałam się na myślach typu dobrze, że z R mamy siebie. Wiem, że to co dzisiaj czuję to ból i strach przed tym, że po nim nie będzie nowego życia. Jestem DDA i wiem, że mam mocno zaburzone poczucie bezpieczeństwa. Bez niego teraz się czuję jak mała dziewczynka zostawiona na środku tej wielkiej paskudnej i przytłaczającej Stolicy. Bezpieczniej było tkwić przy nim i mieć świadomość, że ma mnie kto przytulić i że mam dla kogo upiec pyszny sernik :-) Dzisiaj mam wrażenie że bez niego nie jestem pełnowartościowym człowiekiem. Mamy wciąż ze sobą kontakt z tym, że ja płacę za każdą rozmowę z nim i spotkanie bardzo wysoką cenę w postaci totalnego rozbicia i zagubienia. Dlaczego nie potrafię dać sobie choć cienia nadziei, że jeszcze coś dobrego w tym życiu mnie spotka. Tak wiele już przeszłam, tak wiem trudności pokonałam i nagle zaczyna brakować mi siły. Cieszę się, że znalazłam to miejsce. Z jednej strony dlatego, że mogę się "zwierzyć" ze swoich problemów, ale dlatego też, że chętnie będę udzielać się dla innych korzystając ze swoich przeżyć i doświadczeń. Łatwiej jest zasypiać wiedząć, że są na tym świecie ludzie, którzy przejmują się innymi i za to Wam wszystkim dziękuję, o ile doczytaliście to do końca :-)

wiesz moim zdaniem to że ty się z nim kontaktowałaś to duży błąd nawet nie wiesz jak duży...ja tez po odejściu gdy już był konie szukałem z nią kontaktu...to było bez sensu każda rozmowa była prowokowana do kłótni itd. obrażała mnie a ja nie mogłem się bronić itd. popełniłaś błąd...ty nie czekałaś aż ochłoniesz tylko myślałaś że wszystko wróci do normy a było inaczej...ja wiem jak to jest. nie ratowałaś się ani trochę.kontakt z osobą która byłą z nami to duży błąd uwierz mi...sama wiesz do czego cię to doprowadzało...ja tez mam ojca alkoholika ale w życiu radzę sobie sam...i mimo że zostałem sam czuję się z tym dobrze bo trafiłem na kobietę nie godną siebie...co ja więcej mogę poradzić tobie???zauważ w sobie plusy samej siebie.zauważ to wszystko i pokochaj to wszystko.każdy z nas ma wady i nigdy nie będzie inaczej ale możesz zrozumieć że tak ma być.że tak może być...teraz musisz się pozbierać i dać z siebie tyle ile możesz.też na początku byłem rozbity...tylko ona taka była tylko ona tyle dała...to są banały...każdego można pokochać sobie każdy może być naszym ideałem i dla nas bardzo ważny.nigdy nie będzie inaczej.doskonale o tym wiemy.tylko wiara gdy emocji w nas jest tak wiele jest trudna...na ową chwilę.ale to mija trzeba dać sobie czas...musisz być bardziej pewna siebie...stawiać na swoim i wiedzieć jedno że to ty masz być szanowana itd a nie na odwrót.nie mylmy tak ważnych pojęć.to bardzo ważne jest...

rena_sz nie możesz sama siebie dołować. jak wygląda piekło to ja wiem...nie ty jedna czułaś coś czego ktoś inny nawet nie umie sobie wyobrazić. Bardzo mi przykro że ciebie to spotkało. Wiem co to jest mieć na twarzy uśmiech a w sercu ból...musisz zrozumieć to wszystko i zacząć walczyć o siebie. jeśli twoim znajomi mówią tobie zobacz w lustro na pewno mają na myśli twoją urodę... po drugie wiemy jak ma się patrzenie na piekło i jak to ma się do wnętrza takiej osoby.Słuchaj nie masz pewności siebie,czujesz lęk w życiu, nie masz pewności siebie...ale wiesz co wszyscy dokoła widzą w tobie coś innego.to tylko pozór nic więcej. wiara w siebie i będzie dobrze-uwierz mi.więcej pracy nad sobą.wiary w siebie.nie możesz się poddawać.co teraz ci zostało?co jest lepsze aby pokazać mu co stracił???czy zobaczył ciebie jako poddaną kobietę...nie możesz się pogrążać.nie daj mu satysfakcji-uwierz mi.nie daj mu jej.nie warto.teraz jesteś ty i sobą się interesuj.wszystko inne nie ma prawa być ważniejsze.ja tez czułem podobnie jak ty teraz...rozmowy dla niej to było coś bez sensu...ratowałem to wszystko dzięki mnie to trwało o wiele dłużej ale nie myślałem że jestem juz na dnie ;( jak się ocknąłem nikogo już nie było obok mnie, wszystko skreśliłem dla niej...nie warto zatracać siebie uwierz mi.nie warto.też to zrozum.straciłaś rok.nie zostaje tobie nic innego jak walczyć o siebie...

rena_sz powiem tobie coś. Popełniasz ogromny błąd w partnerstwie-mianowicie. jeśli z kimś jesteś  lokujesz w nim wszystkie swoje uczucia, wierzysz bezgranicznie w te osobę, planujesz z tą osobą wszystko, itd. to duży błąd słuchaj musisz mieć swoje granice. jeśli ich nie ustalisz a ktoś będzie je przekraczał ciągle znaczy że nie masz szacunku do siebie. zrozum jedno że ty też możesz odejść że ty tez masz godność że to ty jesteś lepszą. zrozum jesteś kobietą. szacunek dla ciebie to podstawa. inaczej nie ma rady. zrozum że jeśli jest inaczej trwasz w relacji która zmierza donikąd i koniec prędzej czy później tak będzie. to czy związek się uda czy nie można zauważyć już na początku. wszystko się tak układa"zawsze" że jeśli nam zależy zauważymy to.nie można ślepo wierzyć w coś czego nie ma-zrozum. inaczej będzie zawsze tak samo...zawsze. zawsze możemy siebie uratować-zawsze.nie ma innej opcji.tylko musimy chcieć.

Dziękuję dor57 za Twoje słowa. Mam dokładnie takie same odczucia i przeżycia jak Ty. Za wszelką cenę chciałam i niestety myślę, że wciąż chcę z kimś być. Bez mężczyzny czuję się krucha i bezradna. Pierwszy związek trwał 7 lat i myślę, że o jakieś 5 za długo, ale bałam się zostać sama, że sobie nie poradzę. Dopiero zbliżająca się data ślubu dodała mi odwagi i odeszłam. Nie byłam długo sama bo po 3 miesiącach w nowej pracy poznałam R. Naprawdę wierzyłam, że to jest własnie to. I tak jak u Ciebie tak i u mnie życie zweryfikowało wyobrażenia. W pewnym momencie nasze życie to też była wegetacja. Czasami miałam wrażenie, że żyjemy jak 2 stare 80 letnie pierniki a jesteśmy młodzi i powinniśmy czerpać z życia i naszej miłości wszystko to co najlepsze. A my tylko praca dom żadnego kina, teatru czy wyjazdu na urlop. Ponieważ miałam trudne dzieciństwo nie chciałam sie godzić na takie jałowe życie, chciałam w końcu poczuć jak życie może być piękne i radosne. I odeszłam. A dzisiaj bez niego mam wrażenie, że nie będzie już niczego dobrego. Mogę to chyba porównać do niezdrowego uzależnienia od niego. Z nim było źle bez niego jest jeszcze gorzej. Ale nie zrobiłam jeszcze nieczego dla siebie. Dlaczego? Bo nie umiem :-( Ale mam chytry plan ;-) pokochać w końcu siebie. Trudne ale chyba nie nierealne.

Witam .... wiem że to forum w zasadzie kobiece - ale dziś granica między kobietą a mężczyzną jeśli chodzi o strefę uczuciową uległa rozmyciu ...dziś i my cierpimy potrafimy uronić łzę chodz w ukryciu .. Próby radzenia sobie samemu z problemami strefy uczuć  w dzisiejszych czasach wymagają chyba większej uwagi ... nie wiem ale może kiedyś facet radził sobie ze stresem butelką wódki czy agresją dziś to społecznie nieakceptowane - i dobrze ale zostaliśmy bezbronni .. Kobieta potrafi doradzić kobiecie wysłuchać może nawet doradzić ... Męska rozmowa zaczyna się i kończy konkluzją - jak nie ta to inna . A jeśli właśnie tą pokochaliśmy odaliśmy serce włożyliśmy uczucia i troskę ...  Wiem że nie byłem w moim ostatnim związku idealny ...  Wręcz doszło do swoistej zamiany ról - to ja gotowałem i sprzątałem nie dlatego że byłem zmuszany do tego .. ale po przyjściu z nocnego dyżuru wstawałem o 13- 14 po południu .. moja "kobieta" przychodziła z pracy 2 godziny później ... przecież ja pan i władca nie będę czekał aż obiad sam się ugotuje .. wydawało mi się że świetnie się dogrywamy .. Prowadzimy ciekawe rozmowy ... może mamy inne zainteresowania .. była również strefa zarezerwowana dla nas samych jak wyjście jej z przyjaciłóką i moje z kolegami ... jej świetna praca moja również .. ale czegoś brakowało jej .. Uważała że jestem za mało męski ... praca po 10 - 12 godziny wypluwała ze mnie tą męskośc - praca w jednym z najbardziej męskich zawodach jaki znam - górnictwo powodowało że nie miałem ochoty na sprzeczki i kłótnie .. były owszem ale nie zaniżałem tego poziomu .. jesli wiecie o co mi chodzi .. - orażnie słowne docinki wmawianie winn .. a z jej strony zaczeły takie uwagi padać .. zaczołem poczułem się jak w błędnym kole .. dziwne uczucie ale czułem że jest ktoś trzeci . .. zbyt zaabsorbowany pracą uczelnią .. nie zauważalem jak się oddalamy zaczołem winić jej koleżankę z którą zbyt często zaczeła sie widywać .. powodowało to spięcia ale nie na tyle by nie zaradzić temu .. brak bliskości w łóżku tłumaczyła depresją i anemią .. co w takim wypadku robi facet .. ? zaczyna się troszczyć o nią specjalna dieta .. dla niej .. lekarz ... odpowiednie warunki w domu by nie była przygnębiona lub zła .. zaoczłem się zatracać coraz mniej mnie było w tym związku .. kocham ją kochałem.. ale w dniu moich urodzin nie pojawiła sie w domu ... poszła z koleżanką na imprezę by oznajmnić mi o 1 w nocy ze jedzie do niej .. ma depresję .. do naszego mieszkania było 300 m do mieszkania koleżanki .. jakieś 5 km .. nie wytryzmałem ... o 2 w nocy wypiłem dość dużo by o 12 po południu następnego dnia wyprowadzić się .. do brata .. miala to być nauczka dla niej .. ona sama tego dnia wróciła o 14 .. pijana .. wieczorem wróciliśmy do siebie ale rzeczy nie przywiozłem .. miałem to zrobić za parę dni .. spaliśmy w łóżku przytuleni obok siebie .. Boże jak ja ją wtedy kochałem .. po dwóch dniach poprosiła mnie o klucze .. oddałem jej prosiła mnie o przemyślenie paru spraw ... może nawet mała separacja przydała by się nam oboje ... przystałem na to .. ale po 2 tygodniach ... zaczeł mi jej brakować ..  oddaliła się jeszcze bardziej .. nie wiedziałem ... o co chodzi .. kwiaty prezenty wspólna wigilia .. i .. przed sylwestrem dowiedziałem się że jest ktoś inny .. kolega z pracy .. który od 4 lat woził ją do pracy samochodem .... szok .. sylwestra spędziłem sam .. zresztą tego samego dnia .. rozmawiałem z nią ... walczyłem... tłumaczyłem ... że przecież pragnołem naszego dobra .. parę miesięcy i miałem dostac upragniony awans w pracy .. nic nie pomogło jak głową w mur .. było tylko gożej ... zaczołem sięgać po alkochol instynktownie .. staczałem się na dno .. tutaj na to nie ma mocnych .. hmmm rozmowa z tak zwanym mediatorem jej przyjaciłoką pograszała sprawę .. chyba też próbowała mnie wykorzystać nie tyle emocjonalnie co i finansowo .. hmmm nie dwno dowiedziałem się że pierścionek który miał być na przeprosiny sprzedała w lombardzie ... wiem to od tygonia ... nie wiem co mam zrobić .. kontak nasz w zasadzie urwał się .. kiedy na początku dzwoniłem wysyłałem sms-y to hmm zaczeły się wyzwiska od ... potem goźby ... by się nie dowłować nie pisałem ... moze jeden na tydzień .. :hej .. tęsknie .. kocham się .. : z relacji innych osób dowiedziałem sie że wywołało to tylk jej śmiech ... dziś zmieniła prawdopodomnie nr tel .. po miesiącu bycia z nim stwierdziła mi w sms-e że go kocha że chce zmienić mieszkanie urodzić mu dziecko że jest prawdziwym męsczyzną .. ehhhhh dla mnie raczejnie .. nie będę sie rozpisywał dlaczego tak uważam .. piszę to w zasadzie bo potrzebuję pomocy ..  chce zapomnieć że kocham .. i to bardzo .. mam 34 lata i zakochałem się jak gówniaż .. nasz związek trwał rok ... wpsaniałe wczasy na krecie na zdjeciach jesteśmy wręcz idealną parą .. i za taką uchodziliśmy .. wystarczyło dla niej 2 miesiące mojego spadku formy ... bo nie dbałem o siebie nie chodziłem ogolony i pachnący .. sorry zajmując się domem opieką nad córką z innego związku uczelnią .. i moją kobietą która jak uważała jest chora na depresję .. nie miałem jeszcze czasu by chodzić po mieskzniu w garniturze .. ahha nie wiem jest z nim szczęśliwa mówi że go kocha .. straciłem ją ... nie widzę dla siebie sensu .. do tego urwałem jescze kontakt z naszą wsopólną znajomą bo informowała mnie o jej szczęściu co Darek zrobił dla niej itp ..  hmmm tylko ze robi w zasadzie to samo co ja ... gdzie tu sens ...? czy mam mieć nadzieję że wócimy do siebie .. dużo o tym myśle ... widzę błędy po obu stronach .. nic czego nei dało by się naprawic .. ale pozostaje niesmak że mieszka już z innym .. ja sam zatracam się w smutku .. wygladam coraz gorzej .. pomocy ..

MEDEMAGAN. Słuchaj stary ja byłem z kimś dwa lata zaręczony. Sam na nas pracowałem sam nas utrzymywałem...wszystko...dbałem o kobietę tak bardzo: kremiki, balsaminki,lakiery wszystko aby miała...chciałem dla niej dobrze...dawałem wszystko co miałem...co dostałem zamian za to??? awantury ciągle mało, stała się zaborcza itd ale to moja historia. Ja ci powiem tak twoja była zachowała się wobec ciebie gorzej niż zero-rozumiesz to???weź sobie daj spokój...waliła cie w boki twoje uczucia-wyśmiewała-wiesz co ty sie ciesz że ten margines jest z kimś innym a nie z tobą...co ty myślisz ze z nim będzie szczęśliwa cale życie???stary takie cuda stwierdza się na początku świadczy to o tym jak mało dorosła jest ta laska...z nim będzie będzie i znowu wróci to samo...takie osoby się nie zmieniają...graja sobie na uczuciach...uzależniają od siebie a gdy czują że zrobi z tobą co chce odejdzie a jak sie sparzy zawsze będzie mogla wrócić do ciebie,tak???weź nie wierz w te brednie co ci nasiała do głowy...ze tamten to prawdziwy facet...itd. nie daj sobie wmówić.a te filmy erotyczne co sobie w głowie tworzysz-nie dokładaj sobie.one tobie nie pomogą.alkohol-stary to pomyłka jaką możesz zrobić...problem mija na chwilę a drugi dzień jaki jest???kac ból głowy istna masakra...masz córeczkę.żyj dla niej.zaopiekuj się nią.nie możesz jej teraz pokazać kim jesteś...przez jedną kobietę-chłopie zrozum to.olej o co było...nie będę jej uprzedmiotawiał ale to chore jest  im szybciej to pojmiesz tym lepiej dla ciebie...ja tez myślałem ta była moja jedyną...daj luz...więcej sobie sam wmówiłem niż faktycznie było!!!zrozum co ci zrobiła...jak cie potraktowała...co z ciebie zrobiła...tak chcesz przeżyć resztę życia???pozbieraj się.bo masz córkę.masz cel-pokazać kim jesteś-jej.to tylko rok twojego życia.a kontaktu z nią nie szukaj.musisz to zrozumieć...to błąd chłopie-błąd...ta kobieta jest niczym i taka już zostanie...to co zrobiła jest tak podłe że brakuje mi słów.to tylko rok.zrozum.uwierz w siebie.i nie pij bo to nie pomaga...wiem co mówię.posłuchaj mnie...a emocje wylewaj na forum...załóż swój własny temat opisuj co czujesz...na dana chwilę...i będzie mijało.

Rena_sz zrobiłam dokładnie jak Ty z moim narzeczonym
Mieliśmy doskonały kontakt emocjonalno-intelektualny a z fizycznością to ja miałam problemy( uczyłam się przy nim fizycznej miłości ).
W pewnym momencie związku zaczęliśmy żyć jak dziadkowie: nigdzie nie wychodziliśmy, tylko nauka,praca,dom. On całkowicie się skupiał na sobie a ja byłam w jego życiu na zasadzie wplatania się. Jestem DDD i poczucie bezpieczeństwa jest dla mnie bardzo ważne. Tyle tylko ,że kiedyś to poczucie bezpieczeństwa uzależniałam od związku, bycia z kimś; a dziś wiem ,że poczucie bezpieczeństwa daję sobie ja! i zarówno mogę sobie je odebrać
Związek długoletni rozpada się duużo dłużej. Wysyła się sygnały, rozmowa, rozmowa, prośby i nagle pakuje się walizki i się odchodzi.
U mnie zaczęło być za dużo egoizmu, brak wspólnych decyzji aż w końcu niesamowicie mnie zawiódł jak bardzo go potrzebowałam.
Odeszłam ,tak jak Ty z nadzieją ,że się ocknie, będzie starał się walczyć bo związek miał szanse być rewelacyjny ale jedna osoba nie ciągnie związku.
Walczył, prosił o powrót, coś tam przepraszał jednak w międzyczasie poznał inną dziewczynę i zauważyłam ,że zaczyna wybierać. Więc uważaj na kontakt z nim żeby nie zrobił z Ciebie koła zapasowego! Jak mu nie wyjdzie.
U mojego wygrał egoizm i chęć bycia z kimś kogo będzie sterował.
Tak samo jak Ty przez pewien czas nosiłam maskę szczęśliwej a środek aż piszczał.
I nastąpił przełom : nie, nie zapchałam klina klinem zaczęłam się siebie uczyć i rozwijać. Zobaczyłam jak mój rodzinny dom zamazywał mi obraz partnerskiego związku. Jak mało siebie doceniałam i szanowałam. I prędzej czy później ten związek by się rozpadł.
Jeżeli już się podjęło decyzję o wyprowadzce to powód musiał być duży. Tylko uświadom sobie ,że świat i Twoje szczęście nie zależy od drugiego człowiek w całości. Prawda jest taka : jeżeli Ty sama ze sobą nie umiesz być szczęśliwa to nigdy nie dasz szczęścia drugiej osobie.
Drugi człowiek ma być partnerem - jeżeli był chłód łóżkowy on powinien iść z Tobą na terapię, cokolwiek zrobić...Chciałabyś być z kimś kto Twoje odczucia ignoruje? kto nie dba o Twoje potrzeby?
I urwij kontakt całkowicie.

To byłby  z Tobą.
Jest nie fair w stosunku do obecnej i do Ciebie.
Ale mu dobrze bo sobie może wybierać

W moim przypadku od tamtej decyzji minęły juz ponad 2 lata... Powód identyczny, choć teraz myślę, że byłam za mało dojrzała i zbyt mało świadoma siebie, by zaakceptować stabilny związek bez chorych emocji (DDA). On bardzo szybko się ożenił, ma dziecko. A ja? Na początku czułam, że tracę oddech bez jego wsparcia. Wpadałam w histerię, gdy nie mogłam do niego zadzwonić z jakimś problemem lub tylko po to, by usłyszeć jak bardzo mnie kocha i jak jestem wspaniała. Potem rzuciłam się w wir beznadziejnych, ekspresowych znajomości, łącznie ze związkiem z żonatym facetem, kóre zapewniły mi wrażenia, których tak mi w tamtym związku brakowało. W końcu sobie uświadomiłam, że to droga donikąd.

Z perspektywy czasu uważam, że tamta decyzja nie była dobra, że moje potrzeby nie były moimi potrzebami - były odzwierciedleniem atmosfery związku moich rodziców, przyzwyczajeniem do ekstremalnych emocji. Jednak dzięki temu rozstaniu usamodzielniłam się, znalazłam wymarzoną pracę, rozwinęłam skrzydła, uwierzyłam w siebie. I musiało się to wszystko wydarzyć, żebym teraz mogła docenić spokój i stabilizację (choć ciągle ciągnie mnie w tą złą stronę). Wtedy się dusiłam, czegoś mi brakował, miałam nawet depresję. Także w tamtym momencie życia to nie był człowiek dla mnie, więc i tak by się to rozpadło bez tego co wiem teraz i jaka jestem teraz. Banał, ale wszystko ma jakiś sens...

Cześć dziewczyny tak fajnie sobie tutaj gadacie. dobrze to wszystko ujmujecie...zgadzam się z wami. tez teraz byłem z osoba mało dojrzałą...to co przeżyłem było wspaniałą lekcją i wiem że mój kolejny związek będzie cudowny-dlatego że wiem że nie ma co wierzyć że ktoś się zmieni...w słowa...że jeśli ktoś ciągle się spóźnia i jest nie słowny dalej jest taki...gdy nadal traktuje nas jak powietrze i wiele innych to od razu trzeba to urywać i się nie bawić czy to w jedną czy druga szansę...ktoś nie ma szacunku nie będzie go miał i tyle. ktos nie umie nic docenić to nie doceni i będzie uważał ze jemu się wszystko należy itd. itd. mam za sobą dwa nie udane związki jeden 4 lata drugi 2 lata. w pierwszym ja nie umiałem zaufać w drugim ktoś mi nie umiał zaufać i ciągle robił mi awantury... a teraz jestem pełen optymizmu i wigoru aby wejść w coś nowego z osobą która bedzie stała ze mną murem...i tyle.wiem to.bo ilekroć gdzieś wyjdę widzę że nie jestem niewidzialny...i wiem że moje szczęście jest przede mną.jak przed wami tak samo...wnioski to coś pięknego...3mam za wszystkich kciuki.mam w sobie tyle energii że mogę podzielić się z wami( dziewczyny) pozdrawiam.

Choć nie o mnie - przeczytałam jak dla siebie. I bardzo Ci dziękuję. Cieszę się, że na forum znajduję tak wiele pozytywnych wypowiedzi i osób, od których mogę się uczyć. Moje życie wyglądało podobnie. Nie miałam jednak dotąd odwagi powiedzieć sobie: nie moja wina, że związek się rozpadł, bo gdyby były mąż chciał cokolwiek zmienić, to zrobiłby to. Jedna osoba nie uciągnie związku za dwoje - święta prawda. Chciałabym tylko jeszcze wprowadzić w czyn słowa: "urwij kontakt całkowicie". Bardzo się staram.

Czasem, podobnie jak i Ty, idealizuję mój były związek. Potrzebuję dużej dawki racjonalności -- pamiętania upodlającego proszenia o uwagę, również tę w łóżku - aby nie zapętlić się w myśleniu jak to było cudnie (bo, do jasnej, nie było!) A jednak nie umiem sobie wyobrazić bycia z kimkolwiek innym. I nie mam na myśli motyli w brzuchu, bo wydaje mi się, iż jasne jest dla mnie, że nie o to w życiu chodzi. Moje myśli biegną w stronę rozumienia się jakąś częścią instynktownego, wewnętrznego kodu, którego nie znalazłam z nikim innym. Z emocjami, których nie umiem zapomnieć do dzisiaj. DO zapachu, który tak mi pasował. Do myślenia: "gdyby tylko choć trochę chciał!". NIE WIEM  dlaczego nie umiem sobie powiedzieć - nie chciał,nie był wart.

No to koniec. Zamknęłam sprawę swojego związku - nie związku zdaje się ostatczenie. Nie będzie już niepotrzebnych złudzeń, wyobrażeń. Tylko dlaczego czuję się jakbym miała się zaraz rozpaść. Mam wrażenie, że jutro stanie się ze mną coś złego, że nie przeżyję kolejnego dnia. Nie czuję nic oprócz pustki i poczucia bezsensowności. Uzależnienie od drugiego człowieka jest równie destrukcyjne jak alkoholizm. Nie wiem, czy wyjdę cało z tej choroby. Generalnie nic już nie ma sensu. A chciałam być taka dzielna i walczyć o siebie. Niestety okazuje się, że mi na sobie nie zależy. Nie potrafię się pokochać.

Wracam dzisiaj do Was bo nie mam już gdzie dać upustu swojemu smutkowi. Pomimo starania się urwania kontaktu z byłym za każdym razem, kiedy on dzwonił, ja odbierałam :-( Po ostatnim moim poscie, gdzie napisałam, że już urwałam całkowicie kontakt, nie dalej jak godzinę później, otrzymałam od niego telefon, że właśnie zakończył swoją znajomość. To był poniedziałek. Możecie się domyślać, jaka nadzieja zrodziła się w mojej głowie. W niepamięć poszło urywanie kontaktu, bo przecież on był wolny i mogło się tak stać, że będziemy znowu razem (nie pytajcie po co, bo sama nie myślałam racjonalnie w tamtym momencie). I cóż 2 tygodnie od tamtego czasu dokładnie w ostatnią sobotę zadzwonił i grobowym głosem poinformował mnie, że zostanie ojcem (po 2 m-ach znajomości). Usłyszałam również przepraszam. Kiedy zapytałam za co, usłyszałam "że nie z Tobą". Od tamtej chwili snuję się jak cień i nie potrafię się pozbierać. Najbardziej boli mnie to, że oddałam temu człowiekowi 7 lat życia a on w 2 miesiące był gotów na dziecko z inną kobietą. Z całą świadomością nie starali się zabezpieczać. On tego chciał. Przykre, że rozstali się a po tygodniu ponownie zeszli, bo ona jest w ciąży. Mi jednak chodzi o to, że czuję się nic nie warta, oszukiwana przez te wszystkie lata wymówkami: teraz nie jest odpowednia pora, nie mamy warunków ani środków, sami też nie jesteśmy gotowi na to, aby zostać rodzicami. Ale po 2 miesiącach można już wiedzieć, że to jest kobieta, z którą chce się mieć dzieci i spędzić resztę życia? Czuję się na wpół żywa, mam do siebie żal, że jestem taka żałosna. Po raz kolejny i mam nadzieję, tym razem definitywny urwałam kontakt. On jednak pisze, ze on tak nie chce, że nie wyobraża sobie, że już nigdy więcej mnie nie zobaczy, że mnie potrzebuje i że paradoksalnie boi się dalej iść beze mnie. Ciągle gra na moich uczciach nie chcąc chyba zauważyć, że ja przez niego cierpię. Kochani, napiszcie mi proszę, co mogłam zrobić nie tak, że mi się nie powidło. Boję się, że kiedyś powiele te błędy. Sama domyślam się, że byłam zbyt wyrozumiała czekając na jego dojrzenie do założenia rodziny. Chciałam aby to było nasze wspólne przemyślane życie, bo tylko tak w moim odczuciu można budować szczęście, nic na siłę. Jak większąść samotnych i nieszczęśliwych z miłości kobiet boję się, że już nic dobrego mnie nie spotka. Nie chciałabym nigdy więcej przeżywać i czuć tego co obecnie się ze mną dzieje. Najgorszemu wrogowi tego nie życzę. Wesprzyjcie mnie proszę dobrym mądrym słowem, to zawsze pomaga i niejednokrotnie daje do myślenia. Liczę na Was.

Witaj, bardzo dobrze Cię rozumiem. Bo sama przeżywam podobną sytuację... Jak chcesz to zajrzyj do mojego wątku.
Bardzo ciężko jest tez jestem DDA i rozumiem ze ma to wplyw na zwiazki, na kontakty z innymi i na cale zycie