Chec zaznania wolnosci mimo udanego zwiazku - czy to normalne? - Netkobiety.pl

Moim zdaniem po kilku latach (i przy odpowiednim temperamencie) to normalne tęsknoty. Niestetety trzeba je zdusić, czymś skompensować. Nie da się zjeść ciastka i mieć ciastka...

JA TEGO NIE ROZUMIEM;P jak mozna kochać jdnego faceta ale chciec flirtować z innymi;pja tez mam jednego faceta od 3,5 roku i to też mój pierwszy poważny zwiazek i szaleje ale to nie oznacza odrazu bycie wobec niego ok

Ja tez jetem z facetem już trochę czasu - 3,5 roku.
To jest mój pierwszy poważny związek.
Początki były bardzo szczeniackie i dziecinne ze wzgledu na nasz dość młody wiek, teraz z biegiem czasu się to zmieniło i mamy inne potrzeby.
Powiem Ci marzycielka4, że też mi brakuje tej odrobiny "wolności", kocham swojego faceta i również nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Ostatnio byliśmy na dużej imprezie, poznałam wielu facetów z którymi bardzo miło mi się rozmawiało i tańczyło, ale w głebi duszy czułam, że nie powinnam tego robić.
Tzn, wiem, że to nie było nic złego, ale nie chciałam, aby coś dalej mogło się potoczyć...
Widziałam to perfidnie, że wielu facetom się podobałam(nie chce przychelbiać sobie, nie o to mi chodzi) i ubiegali o mnie, jeden pytał się o numer, wręcz się prosił. To było bardzo miłe i imponowało mi to, ale nie potrafiłam się "poddać", wiedziałam, że mam coś więcej do stracenia niż jakiś pijany koleś, któremu się spodobałam a na następny dzień nie pamiętał o mnie.

Mam 20 lat:). Mam to samo co Manotka. Mam ochote zaszalec, a nie potrafilabym mu tego zrobic i nigdy nie korzystam z okazji. Moze jestem zbyt przykladna, moze gdybym dala troche na luz (oczywiscie nie mam na mysli zdrady) to bym nie miala takich mysli. Ja nawet nie zatanczylabym z obcym chlopakiem, wiec troche sama sie ograniczam:).

podzielam zdanie StarX  -lepiej wyszaleć sie teraz, niż po slubie....

Zupełnie normalne masz tesknoty i kazdy je posiada nawet po wielu latach małżeństwa, pocieszę Cię że jeszcze nieraz zamarzy Ci się wolnośc, chęć flirtowania, pogadania z tym czy innym, po prostu dbaj o swoją przestrzeń życiową żeby nikt Ci jej nie zakłócał i nieograniczał.

Nie wiem dziewczyny co Wam doradzic, bo osobiscie takiego problemu nie mam ale jak sie nie wybawicie to pozniej Wam tego bedzie bardzo brakowac. Na imprezy zawsze mozecie pojsc z kolezankami, ale jak widze Wam o flirt chodzi i chec poznawania nowych ludzi itd.. Ja to jak najbardziej rozumiem. Macie pozadnych chlopakow ( takich ze swieca szukac!) a jednak brakuje Wam troche szalenstwa... Trudna sprawa generalnie. Wiem, ze duzo nie wnioslam do postu, ale chcialabym Wam zyczyc abyscie byly spelnione, i podjely dobra decyzje, a jaka? to same musicie zdecydowac. Pozdrawiam

Pewna jestem tego, ze z nim nie zerwe, mimo wszystko to zbyt banalny powod. Postaram sie zyc tak zebym czula sie spelniona i nie krzywdzila przy tym nikogo, a na pewno nie mojego chopaka. Pozostane przy tym, ze czasem mozna sobie pomarzyc:). Coz chyba kazdy ma prawo do chwili zwatpienia...

Myślę, że to nie jest kwestia "niewyszalenia się", tylko takiego a nie innego temperamentu, charakteru. Według mnie nie można się wyszaleć na zapas, bo to tak, jakby przez miesiąc codziennie jeść po trzy tabliczki czekolady po to, żeby potem już do końca życia nie mieć na nią ochoty i ułatwić sobie trzymanie figury Wiadomo, że tak "na zapas" się nie da.

Ja sama mam podobnie, związałam się z moim facetem będąc bardzo młoda - miałam dopiero 16 lat. Wtedy zupełnie nie myślałam o związku, ale się zakochałam. Po pięciu latach związku rozstaliśmy się. Wtedy mogłam sobie "poszaleć" i skorzystałam - umawiałam się z facetami, chodziłam na imprezy ze znajomymi zadowolona, że nie muszę się nikomu tłumaczyć z tego o której wróciłam do domu i ile wypiłam. Nie brakowało mi stałego partnera - nie jestem chyba typem, który potrzebuje faceta, ślubu i dzieci żeby być szczęśliwą, jestem samowystarczalna. Niemniej, stało się tak, że wróciliśmy do siebie z byłym. Owszem, jestem z nim szczęśliwa i nie chcę się rozstawać, ale wciąż czuję, że czegoś mi jednak trochę brakuje - tej wolności, braku konieczności tłumaczenia się, co, z kim, jak długo i dlaczego, możliwości nieodmawiania zainteresowanym, którzy także mnie interesują Ale nie oznacza to, że zdradzę czy odejdę, jestem daleka od tego. Muszę chyba tylko przestawić myślenie na inne tory i przestać utożsamiać małżeństwo z kajdanami...

"Według mnie nie można się wyszaleć na zapas, bo to tak, jakby przez miesiąc codziennie jeść po trzy tabliczki czekolady po to, żeby potem już do końca życia nie mieć na nią ochoty"  -Anemone, to nie to. To "wyszalenie się" o którym tu mowa, to chęć zdobywania doświadczeń, sprawdzenie się/spojrzenie na siebie z innej perspektywy, u boku kogoś innego. To poznanie świata męzczyzn tak naprawdę. Ja będąc w wieloletnim niegdyś związku, zostałam tego pozbawiona. Gdy się rozstaliśmy, musiałam dopiero dowiedzieć się jacy INNI mężczyźni są, bo wcześniej myslałam że tacy jak mój ówczesny chłopak.

e, tak chyba rzadko kiedy jest człowiek to ciekawskie stworzenie ...ale nic dziwnego: tak poznaje świat i siebie.

czasem mija, mozna je w sobie zdusić, czasem trzeba im po prostu dac upust   każdy jest inny

W całej rozciągłości zgadzam się z Anemonne. To nie zależy od tego, czy ktoś się zdążył wyszaleć czy nie - zależy wyłącznie od osobowości człowieka. Niektórzy takiej potrzeby nie posiadają wcale, u innych jest bardzo silna. Owo "wyszalenie" niesie za sobą różne skutki, nie zawsze pozytywne. Niektórym wystarczy kilka doświadczeń, żeby uznać, że "swoje przeżyli", dla innych będzie to zaledwie przedsmak czegoś, za czym nigdy nie przestaną tęsknić.

Dojrzałość polega na umiejętności świadomego wyboru. Świadomie wybieram związek lub świadomie wybieram życie singla. Jeśli wybrało się związek - nie warto tęsknić za tym bliżej nieokreślonym szaleństwem. "Wyszalenie" nie zawsze powoduje uczucie spełnienia - czasem powoduje jeszcze dotkliwsze uczucie straty czegoś w momencie, kiedy się wstępuje w związek.

W tym wszystkim nawet nie chodzilo mi o seks, bo oczywiscie jest ta mala ciekawosc jak to jest z kims innym, ale nie ciekawi mnie to na tyle zeby zerwa lub zdradzic i sprobowac z kims drugim. W tej kwestii akurat jestem dumna i szczesliwa, ze zrobilam to z jednym jedynym i wylacznie z milosci. Zreszta on rez zrobil to ze mna pierwszy raz, wiec wiadomo. Poza tym przygodny seks nigdy mnie nie interesowal, to dla mnie niemal cos swietego (nie wiem jak inaczej to okreslic). Bardziej ciagnie mnie do takiej 'swobody ducha', ale w gruncie rzeczy wiem, ze mam na tyle oleju w glowie, ze pozostawie ten zwiazek takim jaki jest, bo mimo wszystko milosc jest na pierwszym miejsu. Wiec jak vinnga napisala, ze dojrzalosc to umiejetnosc swiadomego wyboru to ja juz wybralam:). Ta rozmowa z Wami pomogla mi to sobie uswiadomic. Moral z tego taki, ze warto w granicach rozsadku szalec, choc nie da sie zrobic tego na zapas, ale warto przynajmniej dla wspomniem i nie warto zaprzepascic milosci tylko po to, by bawic sie bedac singlem.

Catwoman - to zależy od człowieka. Ja zawsze byłam dość niepokorną duszą, ale w moim pierwszym związku jakoś specjalnie nie brakowało mi tego, że się "nie wyszalałam". Czasem przebiegała przez głowę myśl "to ja tak już zawsze z jednym?", ale to był taki mało napastliwy, delikatniutki, sporadyczny przebłysk. Związek się zakończył (wcale nie z mojej potrzeby "poszalenia") i wtedy mogłam się wyszaleć, z czego w całej rozciągłości tego słowa skorzystałam. I teraz czasem czuję, że moja przeszłość jest przeszkodą...

Z kolei uważam, że osoby, które się "nie wyszalały" często mają przesadzone wyobrażenie o tym "wyszaleniu się". Ludzie są różni i nikt nie zagwarantuje, że osoba, która czuję potrzebę "wyszalenia się" będzie zadowolona, kiedy to już zrobi. Skutki mogą być różne - poczynając od rozczarowania na wielkim niesmaku do siebie kończąc. To tak jak w powiedzeniu, że za płotem trawa jest zawsze bardziej zielona. Może i jest bardziej zielona, ale kiedy już na tej trawie będziemy może się okazać, że jest pełna psich odchodów...

Jest z czego byc dumnym, bo zrobilam to z jednym facetem z milosci, a nie z kilkoma w ramach przygody. Nie potepiam nikogo kto tak robi, po prostu kazdy zyje wedlug wlasnego sumienia, ja wiem, ze nie czulabym sie z tym dobrze.

z Kilkoma nie da się przezyc pierwszego razu

UWAGA NA KOLCE! Ja się mocno nacięłam, a właściwie rozczarowałam swoim facetem na maxa, jak beztrosko prowadził swój zmysłowy 10-minutowy flirt NA MOICH OCZACH, po 3 latach małżeństwa (5 latach związku). Dbałam o nasz związek jak mogłam, i mimo, że nie zawsze jest kolorowo i mnie nieraz czegoś w tym związku brakowało nie uciekałam się do jawnego flirtu, przy którym oczywiste jest, że druga osoba czuje się podle.
Potraktował mnie jak ścianę, a może trampolinę już nie pierwszy raz: w czasie narzeczeństwa nawet zdradził, rzuciłam go, ale zabiegał tak długo i wytrwale, że wróciłam do niego. Jednak w swojej naiwności wierzyłam, że zrozumie mój ból i uszanuje pewne granice, zwłaszcza gdy założymy razem rodzinę - myliłam się strasznie i teraz myślę na przemian o zdradzie i o rozwodzie, bo nie chcę byc z taką osobą, brzydzę się nim i czuję zdradzona.
Sama nieraz prowadziłam lekki flirt by poczuc, że się komuś podobam, ale będąc przy nim zawsze dawałam mu do zrozumienia, że jest dla mnie najważniejszy, dbałam przede wszystkim o jego dobre samopoczucie i NASZĄ dobrą zabawę, a on mnie tak łatwo olał, flirtował na poziomie takim jak ze mną przed pierwszymi zabawami w łóżku.
Ogromnie żałuję, że zawarłam poważny związek z takim lekkoduchem i egoistą.
Napisałam ten post, żebyście zastanowiły się nad tym jak się z tym czuje druga osoba. Znam dobrze parę dziewczyn, które łatwo flirtują i może one nie czułyby się tak zle przy takim mężu jak mój, choc żadna z nich nie jest jeszcze mężatką. Najważniejsze to szanowac drugą połowę, także chyba najlepiej jak ludzie mają podobną wrażliwośc.