Mój mąż zachowuje się jakby był 15-letnim, niedojrzałym chłopcem :/ - Netkobiety.pl

Można tak żyć. Do śmierci.
Pytanie, czy taką decyzję podejmujesz?

Jeśli nie odpowiada Tobie zachowanie męża, to kolejny krok jest do wykonania przez Ciebie.
Zastanów się, jak TY chcesz żyć, na co TY się decydujesz. To jest istotne.

No i widzisz.
W tym problem.
Dla NIEGO jego zachowanie jest właściwe, ON nie ma powodu do zmiany swego zachowania. To TY oceniasz jego zachowanie za niewłaściwe, to TY chcesz, by on się zmienił. Możesz chcieć. I tyle.
On nie zmieni swego zachowania dopóty, dopóki nie zauważy w tym  s w e g o  interesu, nie Twojego.

Zastanów się nad tym, czy decydujesz się na życie z takim mężczyzną. I rozumiem, że nie chcesz rozwodu. Tutaj nie o chęciach mowa, tylko o decyzjach.

Ile Ty masz lat, że o Twym życiu decyzje mają podejmować Twoi rodzice?
Oni nie muszą uznawać lub nie uznawać Twojego ewentualnego rozwodu. A rady są po to, by je rozważyć i podjąć swoją decyzję. Chyba, że dla Ciebie rada jest rozkazem, który Ty musisz wykonać.

Mając do wyboru życie z niekochanym i niekochającym człowiekiem i powrót do rodzinnego domu, co byś wybrała?

***
Rodzice mają rację, jeśli tu o racje chodzi, że przed podjęciem decyzji o rozwodzie dobrze jest wykorzystać inne metody.

Nie znam Twojego męża, nie będę wróżyła z fusów.

Wiem jedno, straszenie przynosi skutek odwrotny do zamierzonego.
Jeśli zdecydujesz się na danie mu do wyboru: "albo zmieniasz swoje zachowanie wobec mnie, albo wyprowadzam się", to bądź przygotowana na jego odpowiedź "tam są drzwi". Wówczas, po takim swoim tekście i po braku zmiany w jego zachowaniu, masz się wyprowadzić. Inaczej mąż Twój będzie już wiedział, że mówisz jedno, robisz drugie i nie warto przywiązywać się do Twych słów i gróźb.

List też już pisałam...ale nie zareagował w ogóle...
W każdej rozmowie (albo raczej próbie rozmowy) mówię, że słowa "nie wiem" nie uznaję, ale nadal uparcie go używa. Jest mu tak łatwiej, bo wie, że mnie tym zdenerwuje i przestanę od niego wymagać odpowiedzi...
Skoro żałuje ślubu, to dlaczego nie chce rozwodu?

On nie kocha Ciebie.
Ty nie kochasz jego.
On Ciebie lekceważy.
Ty starasz się go wychować.
Obecnie oboje stosujecie wobec siebie bojkot.
Ty żądasz od niego rozwodu.
On nie chce wyrazić zgody na rozwód.

Dlaczego jeszcze z nim mieszkasz?
Przecież, gdy będziecie w nieformalnej nawet separacji, prowadząc oddzielne gospodarstwa, nie mieszkając ze sobą i nie żyjąc ze sobą, łatwiej dostaniesz rozwód.

ja na Twoim miejscu wyjechałabym na jakis czas do rodziców, dwa tygodnie...... taki mały urlopik, rodzice powinni zrozumieć- nie musisz im od razu mówić, ze uciekłaś..... 

może wtedy on znajdzie czas na przemyślenia.... może dojdzie do wniosku, że jesteś dla niego ważna i przyjedzie po Ciebie....

a jak nie zechce... wtedy powiesz rodzicom: Mamo, Tato On mnie nie chce w swoi domu, nie każe mi wracać, myślę, że nie wygonią Cię, 

jesteś w bardzo dobrej sytuacji, bo nie macie dzieci, nie trać czasu... kiedy się pojawią, będzie trudniej

Uciekaj do domu i myśl o rozwodzie.

Niestety nie wiem, ja na pewno się do tego nie przyczyniłam...

No chyba masz czarno na białym ze z jakiegos powodu ma Cie gdzies.
Czas zaczac nowe zycie.

A tylko zapytam po co ty sie decydowałas na slub? Bo nie wierze ze on aż do tego stopnia sie zmienił. Bo to widac odrazu czy facet sie garnie do załozenia rodziny i odpowiedzialności. chyba ze byłas az tak ślepo zakochana. Dlatego nie rozumiem po co slub odrazu, mozna pomieszkac razem przez slubem , zobaczyc jak jest. Ja mieszkam ze swoim facetem juz 2 lata i teraz widze ile rzeczy jest inaczej niz miało byc. Ale po slubie wydaje mi sie ze nie jest juz tak łatwo np. sie rozstac gdy jest cos nie tak. Ale napewno nie patrz na to co powiedza rodzice tu chodzi o twoje zycie.

Jeśli przed ślubem Twój mąż był czuły, kochający, robił dla Ciebie wszystko, snuł plany, a teraz milczy i odwraca się do Ciebie plecami, to... coś musiało się stać pomiędzy.
I Ty o tym wiesz.
Nie ma innej opcji.

Obowiązków? Przecież on nie robi w domu NIC. Wszystko robię ja i jego rodzice. On tylko chodzi do pracy, a jak wraca- siada przed komputerem.

Faktycznie dziecko.
Focha ma:)

Oj biedna Ty jestes.

Rzuc to wszystko i zacznij zyc normalne, a nie w zabawe w dom (co i tak nie wychodzi gdyz malzonek nie dorosl do roli "glowy rodziny").

mysle ze powiannas zastanowic sie czego ty chcesz, chcesz ratowac malzneswto? jesli tak to mysle ze powiannas porozmawiac z psychologiem o sytulacji, moze madiator pomoze.

a jesli chcesz odejsc(a chyba z jakis nieznanych mi powodow chcesz zostac) to idz do psychologa, nabierz sila i odejdz.

jestem pewna ze najwiekszym problemem a zarazem powodem dla ktorego trzymasz sie przy mezu to rodzicem.
jedz do mamy, opowiedz wszystko mamie, moze pojedzcie gdzies gdzie nikt wam nie bedzie przeszkadzal i spytaj co masz robic, czy mozesz na nich liczyc, moze zupelnie mylnie okreslasz ich postawe, mysle ze rodzicom najwazneijsze jest szczescie dziecka.

Próbowałam z nim rozmawiać, tłumaczyć mu, że przecież założył rodzinę, chciał tego, więc powinien teraz zachowywać się odpowiedzialnie itd. To, że jesteśmy małżeństwem nie znaczy przecież, że mamy siedzieć w domu, jakbyśmy mieli po 60lat... proponowałam wyjście do kina (odpowiedź "nie, bo nie ma ciekawych filmów"), na łyżwy ("nie, bo za daleko bym musiał jechać" --> 30km), na kawę do znajomych ("przecież kawę mam w domu")...mogłabym mnożyć przykłady. Kiedyś wyszłam sama do znajomych, obraził się, że śmiałam gdzieś wyjść bez niego
Apropos ciągłego przesiadywania przy komputerze- powiedziałam mu, żeby się lepiej żoną zajął, w odpowiedzi usłyszałam "yhym".
Proszę o naprawienie jakiejś rzeczy- mówi "ok", ale nic z tego nie wynika. Żeby coś kupił do domu muszę użyć podstępu na zasadzie "jak to kupisz, to ja ...coś tam" (tak wiem "coś za coś" to zła metoda). Ale działa ;p

Od teściowej w sumie nie dowiedziałam się nic ciekawego, tylko tyle, że ona mnie rozumie i może mnie poprzeć, ale nie wie, czy to coś da.
Kiedyś moja szwagierka powiedziała mi, że rodzice tak na prawdę nie wychowywali mojego męża, bo nie mieli czasu, nie zajmowali się nim, więc nie nauczyli go, jak powinien postępować. No ok, nawet jak tak było i nie wyniósł z domu podstawowych informacji, to ja go chcę tego teraz nauczyć, ale on nie daje sobie nic wytłumaczyć. Już nawet moi rodzice czy siostra próbują mu uzmysłowić różne rzeczy, ale ich też nie słucha. Poprosiłam jego kolegów (przyjaciół), żeby mu uświadomili, że tak się nie da żyć, bo ich zdanie się dla niego liczy. Na razie nie przyniosło to żadnych efektów.

Może on po prostu nie chciał zostać starym kawalerem (miał trudności w komunikowaniu się z dziewczynami), więc się ze mną ożenił. A teraz już jak mnie zdobył, to stwierdził, że nie musi się starać i nie będzie nic robił.

Przecież ja go nauczyłam ROZMAWIAĆ! Tak, dokładnie, rozmawiać. Wcześniej w ogóle nie potrafił mówić o uczuciach, o tym, czego chce, jego wypowiedzi były krótkie, odzywał się rzadko itd. Ja to podobno zmieniłam (tak twierdzi mój mąż i jego brat). I co, nagle znowu zapomniał jak się rozmawia?!

Uderzające w Twojej wypowiedzi jest fakt, że ciągle piszesz "moje, u mnie, dla mnie, jego itd" Nie znalazłam ani jednego słowa typu "dla nas, nasze". W końcu jesteście małżeństwem. Myślę, że zamieszkanie w Twoich okolicach też nie jest dobrym rozwiązaniem, bo on będzie się tam czuł tak jak Ty teraz u jego rodziców. Powinniście oboje odciąć pępowinę i spróbować stworzyć dom z dala od swoich rodziców. Chociaż z drugiej strony ewidentnie widać, że facet jest mało dojrzały i nie wiadomo czy warto zaryzykować. Już ty to powinnaś wiedzieć.

Słowa takie jak "my" czy "nasze" nie istnieją w słowniku naszego małżeństwa. Mój mąż uważa, że wszystko jest jego- pokój, komputer, samochód itd. Więc ja zaczęłam postępować tak samo. Nie "na złość mamie odmrożę sobie uszy", tylko- on nie chce, żebym ja nawet dotykała cokolwiek, co jest "jego", więc odpłacam mu tym samym. Niech zobaczy jakie to miłe.

Koszmarne malzenstwo...
Jak obcy ludzie.
Przeciez to sensu nie ma.

Opis męża  początkowo pasował do homoseksualisty, chcącego za parawanem małżeństwa ukryć swoją orientację. Teraz wygląda mi na próbę tresury, jeśli będziesz postępować jak on każe będzie dobrze, albo i nie. Ileż to razy słyszałyście: bo zonę\męża trzeba sobie wychować.

Zapytaj jak wyobraża sobie wasze małżeństwo w przyszłości. On chce by wszystko pozostało tak jak było do tej pory, z tą małą różnicą, że zamiast mamusi sprzątać i gotować będziesz ty, no i doszedł darmowy seks. Twój mąż to wieczny kawaler z opcją domator. Sama dobrze to wyczułaś, zostałaś zdobyta, koniec dalszych starań, rodzina się nie czepia.
Za jakiś czas zaczną się awantury jeśli nie znajdziesz pracy. Nie zrób błędu i nie sprzedaj przypadkiem swojej działki, bo będziesz ugotowana.

Pozostaje kwestia twojej łatwowierności, ja wiem na początku to wszystko widzimy przez rózowe okulary, a i te motyle w brzuchu tak łaskoczą.
Czy twój mąż ma  zawód, wykształcenie umożliwiające dobre zarobki, bez względu na to gdzie się przeniesie i będzie mieszkał?
Gdyby na świat przyszło dziecko, jest w stanie choć te parę miesięcy bez problemu was utrzymać?
Jakie ty masz ewentualne możliwości zarobkowe?
Wiesz, obiecywać to on mógł, ale czy to było wiarygodne?

Przepraszam Misiaczku, moja odpowiedź była skierowana do Niuni.

U ciebie Misiaczku04 sytuacja niestety podobna. Mąż nie szanuje ani twojej pracy, ani ciebie. Dobrze wie, że powrotu nie masz, jesteś skazana na jego łaskę i niełaskę i perfidnie to wykorzystuje.
Rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać, jeśli to nie pomoże to znaczy, ze on nie chce ani słuchać, ani się zmieniać. Pozostaje odejść, tylko gdzie?

Zmiana męża jest możliwa, pod warunkiem, że on sam będzie tego chciał, a wy umiejętnie to poprowadzicie. Płacze, szantaże, jęki dadzą efekt odwrotny od zamierzonego.
A czasami mozecie nic nie zrobić, bo mąż taki obraz idealnego wg niego małżeństwa wyniósł z domu. Matka zapieprzająca jak robot wieloczynnościowy, orbitująca wokół pana i władcy. Mogłaby pomóc sama teściowa, nakładając do zakutego łba synalka łopatą, że czasy się zmieniły i ona patrzeć nie może na powielane błędy. Tylko czy ktoś widział taki cud?

Tylko ten mąż zareaguje i będzie starał poprawić, który wie, że ma żonę niezależną mogącą w każdej chwili odejść. Może stracić - stara się.

macie racje że to jego matki wina nie przeczę bo sama mi to powiedziała bo on jest najmłodszy z rodzeństwa ale teraz jak mąż ma 29 lat co ona może. Wie że nie mogę dać rady a ona biedna stara się , tłumaczy ale niestety jest już chyba za późno . Nie wiem czy dorosły człowiek może się zmienić chociaż dobry powód jak będzie? ale jaki??

do śmierci sądzę że nie. Bo nikt nie jest tak wytrzymały psychicznie

Podobno do 50-tki da się wychować każdego, później to już beton.
A twoja miłość jest jednostronna.
Czy ktoś mając dobrze, z własnej i nieprzymuszonej woli rezygnuje z dobrego? Jesteś żoną idealną, o takiej niejeden marzy. Kasę do domu przynosisz, obsługujesz męża w sposób perfekcyjny, a jak jeszcze w sypialni gra, to miód malina taka kobieta.
Na rodziców się nie oglądać, oni odejdą prędzej czy później, a ty zostaniesz z ręką w nocniku.

I panowie się dziwią, że przecież nie pił, nie bił, a żona odeszła.

Opis Twojego męża pasuje w 100% do mojego męża. Tylko,że ja już męczę się ponad dwa lata,różnica jest taka że mamy dziecko i dlatego jeszcze tkwię w tym małżeństwie. Do tego poszukuję pracy. Niestety z takim człowiekiem nie da się normalnie żyć. Z dnia na dzień będzie Ci dokuczał coraz bardziej,mój już się czepia mnie że nie mam jeszcze pracy.Poczytaj moje posty i uciekaj dziewczyno od niego. Ja w czwartek wybieram się po poradę prawną co dalej robić.Pozdrawiam i głowa do góry jeszcze Ci się życie ułoży.

Prawda jest taka że niektórzy faceci zmieniają się diametralnie po ślubie. Z kochających i szanujących facetów zmieniają się w podłe świnie. Moim zdaniem facet po ślubie myśli że już się nie musi starać o swoją kobietę bo już ją ,,usidlił" to co się będzie starał.  Nie zgodzę się w 100% z Twoim komentarzem bo jeśli chodzi o mnie to na własnej skórze się przekonałam jak facet może się zmienić na gorsze. Nas poza wymienionymi przez Ciebie buziaczkami seksem itd łączyła wspólna pasja, wspólnie spędzone chwile których było wiele. Dużo rozmawialiśmy ze sobą również na poważne tematy typu wspólna przyszłość. Ty tego nie rozumiesz że facetowi może się nagle odmienić. Ja nie wiem dlaczego u mnie tak się popsuły relacje z mężem, sądzę  że do tego może być wmieszana osoba trzecia.  Z czasem kiedy facet naprawdę daje w kość to nie ma mowy już o miłości do niego,bo cóż to za miłość kiedy osoba z którą się związało poniża? Rozwód to nie jest łatwa sprawa poza tym jak są dzieci to większość normalnych matek dąży do tego żeby było w małżeństwie jak najlepiej. Dzieci są najważniejsze i matki dążą do tego aby uratować małżeństwo. Wiadomo jak już nic nie poskutkuje to rozwód jest nieunikniony. Czytam Twój komentarz i się zastanawiam co byś zrobiła gdybyś się znalazła na miejscu autorki postu?