Śmierć - Netkobiety.pl

Dzięki mojej nauczycielce z plastyki, potrafiłam to przetrwać.Całymi dniami malowałam, rzeźbiłam by kształcić się później w kierunku plastycznym.Ona była dla mnie wyrocznią, przyjaciólką i dawała mi to wszystko czego mi brakowało.Tak bardzo jestem jej wdzięczna, bo gdyby nie ona nie było by mnie teraz.Motywowała mnie do życia, w momentach gdy byłam bliska zatraceniu.
Dzisiaj mam 21 lat, wyjechałam na wymarzone studia do dużego miasta, jestem modelką...Realizuję się we wszystkim co kocham.Poradziłam sobie ze śmiercią taty, ale wciąż boję się śmierci bliskich mi osób.Gdy mama ma wyłączony telefon panikuję. Czuję że gdyby teraz coś się stało moim bliskim ja nie wytrzymam.

Offline

Taki lęk towarzyszy wszystkim, którzy stracili kogoś bliskiego. Stąd tak aktualne pozostaną słowa ks. Twardowskiego: "Śpieszmy się kochać ludzi. Tak szybko odchodzą." Masz mamę i ciesz się każdą chwilą z nią spędzoną. Pozwól jej cieszyć się  Twoimi osiągnięciami, spełnionymi marzeniami. Jak sama piszesz, Również dzięki Twojej nauczycielce. Jeśli rozejrzysz się wokół siebie, z pewnością dostrzeżesz osoby, które obecnie potrzebują czyjegoś wsparcia, pomocy. Możesz zrewanżować się losowi i dać im to, co sama otrzymałaś. Sprawi Ci to z pewnością dużo satysfakcji i zadowolenia, a jednocześnie odwróci uwagę, lęki i niepokój.
Wyciągnij tylko przyjazną dłoń.
  Życzę pogodnych myśli i powodzenia.

Dokładnie tak, wszyscy kiedyś umrzemy, może to nastąpić jutro, za rok lub za 50 lat. Tylko Pan Bóg to wie i tylko On o tym decyduje. Ja 9 lat temu straciłam bliska mi osobę...utopiła się...wtedy nie umiałam zrozumieć dlaczego ktoś kto ma dopiero 18 lat musi odchodzić tak nagle i tak tragicznie. Kilka lat później o mały włos sama nie straciłam życia właśnie w wypadku samochodowym...wtedy podwójnie doceniłam życie i zrozumiałam po raz kolejny że jest ono naprawdę krótkie i trzeba starać się przeżyć je jak najlepiej. Na życie ziemskie staram się również patrzeć jako na misję, która Pan Bóg nam wyznaczył i którą powinniśmy spełnić.  Tak więc spełniaj się i dawaj innym jak najwięcej dobra, tego co w sobie masz najlepsze. Idź do przodu!

ja straciłam tatę w wieku 16lat...mam teraz 20...mam ten dzień ciągle przed oczyma,i do tej pory nie ma dnia bym nie płakała za nim,bo był jedyną osobą przy której czułam się bezpieczna...
Mam taką samą sytuacje...nie wyobrażam sobie gdyby zmarł mi ktoś bliski...chyba sama bym się zabiła. Ja nawet nie chodzę na żadne pogrzeby,różańce...bo zawsze przypomina mi się ten najgorszy dzień w życiu.
Myślę że kiedyś się z tym poradzimy...ale sama nie wiem...obawy przed stratą ukochanych nam osób zawsze będą.

Smutna20tka- ja również uważam  że jesteśmy w stanie sobie z tym kiedyś poradzić.Mówi się że czas leczy rany, może nie do końca tak jest, ale upływający czas pozwala na zmniejszenie bólu.U mnie minęło już więcej czasu i nie czuję tego już tak silnie jak jeszcze 2, 3 lata temu.Ale nigdy nie pogodzę się ze śmiercią bliskich mi osób, wolę sama umrzeć.
też omijam takie wydarzenia jak pogrzeby, ogólnie kościół, źle się tam czuję...

"Jeśli chodzi o wolontariat to nie koniecznie musisz udzielać się w hospicjum."- wiesz, po prostu wystrarzy żyć dalej i tym życiem sie cieszyć i dziękować Bogu /losowi za kazdy dzień.

Może macie rację z tym wolontariatem.Postaram się więcej czasu poświęcać rodzinie, bo tak rzadko bywam w mieście rodzinnym.Jak już jestem to latam wszędzie.Dziękuję za pomoc

Tak czytam te posty i pomyślałem, że podam dobrą przepowiednię, która się sprawdza: smierc.org/news/index.php . Polecam!