ślepa miłość? - Netkobiety.pl

Elede,
wiesz, na początku związku był taki jak ja, pragnący stabilizacji, ale... myślę,że przez moje awanturnictwo się może zniechęcił?;( Od miesiąca staję na głowie by było dobrze ale nie widzę żadnego wkładu z jego strony, powiedzmy,że chciałam mu zadośćuczynić swoje zachowanie, ale zwodził mnie z tym mieszkaniem i na prawdę zaczęłam mieć jakieś chore podejrzenia;/ Byłam paskudna,wiem to-jednak psycholog stwierdził,że poniekąd sam mnie troszkę do tego prowokował, choć ja nie do końca się z tym zgodzę. Kiedy ja się nie odzywam-on dzwoni z pytaniem "co robisz, siedzisz w domu?".. Zero jakiejś więzi z jego strony,chęci rozmowy o związku, na spotkanie ciągle nie ma czasu-to zresztą  od początku. Kiedy mu napiszę jakiegoś czułego smsa to czasami odpisywał,ale czułam,że to takie "na siłę".. Jest mi bardzo przykro, czuję,że dałam z siebie wszystko,a on nadal oczekuje więcej, ja już nie dam rady, jestem typem domatorki,czułej i kochającej; wydało mi się,że on też jest taki,ale teraz widzę co innego, a na pytanie dlaczego taki jest odpowiada "na Twoje własne życzenie";(

Tak,masz rację...Tyle,że ja dałam z siebie więcej niż norma wskazuje, a efektów brak, staram się jak mogę.. Psycholog uznał,że nie jestem dla niego ważna, bo pragnąłby spotkań, bliskości itp. Rozumiem,że praca jest ważna,ale czy najważniejsza? Czy dorośli ludzie nie mający nad sobą szefów, posiadajacy własny biznes niewymagający wiecznej obecności w miejscu zamieszkania twierdzą,że dwa dni w miesiącu na spotkanie wystarczy bo "są inne ważne sprawy"? Po naszym ostatnim spotkaniu usłyszałam "teraz mam dużo pracy, bo PRZEZ NASZE SPOTKANIE mam trochę zaległosci" ;O W życiu mu nie powiedziałam,że nie pojechałam na studia i mam zaległości bo w tym czasie się spotkałam z nim;O

Dziękuję;*
Jednak wpadłam w taką fobię na jego punkcie,że wmówiłam sobie,że nic lepszego mnie już nie spotka-mam dziecko i wiadomo,że w tej sytuacji ciężko o nową miłość.. Nie wiem co mam zrobić, czuję jakby mu nie zależało na mnie i wtedy budzi się we mnie zdanie "to przeze mnie pewnie, muszę mu to wynagrodzić, pewnie jest mu smutno i źle".. Ciągle płaczę, unikam koleżanek, siedzę w domu i wszystko co potrafię z siebie wykrzesać to obowiazki domowe i związane z dzieckiem.. Czuję się fatalnie;( Ciągle mam nadzieję,że może on się "obudzi" i będzie dobrze, doceni moje starania..

aliah - po pierwsze twoje ślepe zapatrzenie w niego nie prowadzi do szczęśliwego finału to raz - bo nawet kota można zagłaskać, po drugie swoim "psim" oddaniem i uwielbieniem zaczynasz go dusić i chcąc czy nie on będzie od ciebie i twojej zaborczej miłości uciekał - nikt nie lubi być więźniem nawet w imię miłości.
Trzy coś mi się zdaje że jego wcześniejsza deklaracja że chce się ustatkować miała zupełnie inny wymiar "ustatkowania" niż twoja. Ty chciałaś ciepła domowego ogniska, bliskości zawsze i wszystko razem  - a on miał chyba inny tego obraz i gdy ty po wpływem emocji zaczęłaś pokazywać swój obraz dalszego wspólnego życia on po prostu stwierdził że to nie jego "bajka" i on nie tego oczekuje od bycia razem.
I tu koniec bajki - on nie jest partnerem który spełni twoje marzenie o rodzinie bo ma inne oczekiwania dlatego nie będziecie szczęśliwi nawet jak on wróci do ciebie po wpływem twojego "żebrania" to na krótko!
Więc przestań użalać się nad swoim losem samotnej matki która już nie może liczyć na prawdziwe uczucie i szczęście - to bzdura, poczekaj wszystko w swoim czasie i miejscu.

- jak mezczyzna kocha, to chocby skaly pekaly i mury sr*aly, znajdzie czas i mozliwosc spotkania sie, nawet, jezeli ma mnostwo obowiazkow i pracy;
- jezeli naprawde nie ma wiele czasu na spotkania, daje kobiecie do zrozumienia, ze za nia teskni i o niej mysli. I to nie sa zadne obludne slowa, bo on NAPRAWDE teskni i o niej mysli;
- kobieta nie musi pytac go, czy laskawie odpowiedzi ja w szpitalu. On znajdzie sie przy niej jak najszybciej i jak najczesciej bedzie ja odwiedzal - Z WLASNEJ WOLI;
- jezeli nie podoba mu sie zachowanie partnerki, to mowi jej o tym, rozmawia z nia o tym, dlaczego przesadzila;
- nie zgania winy za rozpadanie sie zwiazku na partnerke w sytuacji, kiedy wina jest ewidentnie po jego stronie;
- ma odwage zerwac, kiedy nie widzi juz swojego miejsca w danym zwiazku.

Wiesz,myślałam kiedyś tak samo,ale cały czas uważam,że przeze mnie tak jest; on twierdzi,że przy mnie i dziecku nie da się pracować, że nie może przyjechać do mnie kiedy go ewidentnie potrzebuję bo ma pracę, od dwóch miesięcy nie chce byśmy do niego przyjechali bo twierdzi,że będą kłótnie, że mi nie ufa;/ Kiedy pytam czy teskni,mówi "za tym jak było kiedyś tęsknie..", kiedy go pytam co mogę zrobić by było mu lepiej mówi "nie wiem, ale czegoś brakuje..", kurde-już nie mam siły ani motywacji, bo moje starania idą na marne. Jakby mi napisał,że chciałby mnie teraz mieć obok to wsiadłabym w samochód z dzieckiem i pojechała tego samego dnia.. Zaczęłam nawet go podejrzewać o jakąś zdradę, bo nie szanuje moich uczuć, nie liczy się ze mną, liczą się tylko jego uczucia i jego wybory, to okropne;/

I Ty sie jeszcze zastanawiasz? Nie chodzi o to, ze temu facetowi cos przeszkadza w Twoim zachowaniu. Chodzi o to, ze on nie daje od siebie NIC, aby choc pozwolic Ci je naprawic.

Nie mozna byc az tak zaleznym od drugiego czlowieka.
Traktujesz go jak generala.
To co powie, to jak sie zachowuje, wszystko zalezne jest od niego.

"Jakby mi napisał,że chciałby mnie teraz mieć obok to wsiadłabym w samochód z dzieckiem i pojechała tego samego dnia.."

Nawet tutaj czekasz na jego skiniecie. Po co? On nie chce. Dalej chcesz byc nieszczesliwa?

"Zaczęłam nawet go podejrzewać o jakąś zdradę, bo nie szanuje moich uczuć, nie liczy się ze mną, liczą się tylko jego uczucia i jego wybory, to okropne;/"

A Ty pozwalasz i cierpisz przez te jego wybory z wlasej woli.

Na początku krzyknę sobie CHOLERA JASNA! bo z wielkim bólem ale też zaciekawieniem czytam to co napisane jest w tym wątku. I nie mogę tylko czytac tego co tu jest pisane chociażby ze względu na fakt że sama przeżyłam coś niezwykle podobnego... Z większością przeżyc o których tu piszesz... z moją jak to nazywasz 'awanturniczą naturą' - która była środkiem obrony, z jego nie wiem, z wykręcaniem się - w twoim przypadku pracą / u mnie podobnie... z dzieckiem z obwinianiem się za większośc kłótni.
W skyrócie żeby zrozumiec pewne kwestie potrzebowałam wiele czasu .
No i tak doszłam do wniosków wszystkich tych o których pisze Iskra1221

plus jeszcze żelazna zasada : sama związku nie zbudujesz bo potrzeba na to chęci 2 osób i chocbys nie wiadomo jak bardzo kochała nie dasz rady bo związek tworzą 2 osoby! a ta druga zwyczajnie nie chce/nie potrafi/nie stara się/ uważa że nie warto/ uważa że za wcześnie  i tak można usprawiedliwiac w nieskończonośc...

nie zasłaniaj się dzieckiem i nie mów nigdy że przez dziecko trudniej z miłością i z nowym związkiem bo najprawdopodobniej to dziecko jest najlepszym co cie do tej pory spotkało i dużym błędem jest mówic że jest utrudneniem. To że masz dziecko nie oznacza wcale że masz się bac ze zostaniesz sama i brac pierwszego lepszego faceta bo kolejnej szansy juz miec nie będziesz.. ile ty masz lat 80 żeby tak podchodzic do sprawy? Masz większe szanse na znalezienie faceta odpowiedzialnego i takiego który pokocha Ciebie i dziecko.

No i przede wszystkim nie myśl tyle! Życie jest takie ciekawe , takie przewrotne i takie nieprzewidywalne że nie wiesz co spotka cię za 2 dni. Nie mów że to że nie wyszło z jednym to koniec świata bo to początek czegoś nowego. Od ciebie zależy jak daleko zajdziesz...

No i taka maleńka rada : czasami warto zacisnąc wargi i nie roztrzasac tego co  było. Nawet jezeli będą komunikaty 'chcę do ciebie wrócic'. Niestety musisz byc ostrozna i odstawic na bok sentymenty bo naprawde takie nadzieje sa złudne...

Jest mega trudno wiem że czasami ma się ochotę płakac całymi dniami bo dziecko ci o nim przypomina bo powinnas miec kogos przy sobie a nie masz... Jest jak jest musisz to zaakceptowac. Jutro moze byc inaczej , masz przeciez tyle czasu... tyle rozwiązań...

więc nie rań go skazując na ojca który postępuje tak z tobą, dla dziecka z czasem nie będzie lepszy.

Jeśli chodzi o NIEGO- zadzwoniłam dziś i zapytałam czy wszystko w porządku, był dość oschły, jednak zaproponowałam rozmowę, mam zamiar zapytać jak dalej on to sobie wyobraża, bo ja "wysiadam"..

Dobrze wiesz czemu był oschły.
bez sensu, totalnie bez sensu. Równie dobrze mogłabyś nie odzywac się wcale i tez dałabys mu do zrozumienia że "wysiadasz" .
Gdyby wiedział 'jak on to sobie wyobraza' to na pewno poinformował by cię o tym, nie musiałabyś ciągnąc go za język. Ewidentnie na upartego łudzisz się.

Co mogłabym mu powiedzieć tak by zrozumiał,że mnie rani, nie robi nic? Bo wprost raczej bezskutecznie,odpowie,że się stara a ja się czepiam;/

On wie że cie rani i wie, że nie robi nic.

Ech, jak widać, wciąż jest w Tobie pamięć tych dobrych chwil, ale sytuacja uległa dużej zmianie na gorsze, nie ma moim zdaniem szansy na poprawę, skoro druga strona ma takie podejście:

Nie wiem, czy już spotkałaś się z kimś, kto przekonująco umie snuć piękne wizje, tylko gorzej z ich realizacją. Ja miałam tą wątpliwą przyjemność i od tej pory biorę dużą poprawkę na takie rzeczy:

Rok czasu to sporo, żeby się poznać, jak widać wychodzi prawdziwa natura tego faceta i chyba nie pozostaje Ci nic innego jak się z tym pogodzić, jakkolwiek trudne to jest Jak już ktoś wcześniej pisał, chyba nie do końca zdawał sobie sprawę z Twojej wizji waszego życia razem i teraz się z tego wycofuje.

aliah, za bardzo zyjesz deklaracjami, a za malo rzeczywistoscia, ktora tych deklaracji nie spelnia. Ja kiedys zwiazalam sie z chlopakiem, ktory wszem i wobec twierdzil, ze wyglad kobiety nie jest dla niego najwazniejszy. Efekt? Przytylam doslownie 5 kg i juz bylam dla niego "za brzydka", zeby byc jego dziewczyna. Z tym, ze ja nie blagalam go na kolanach, zeby pozwolil mi do siebie wrocic, ale jeszcze kopnelam go w tylek na odchodne i nie mam teraz do niego szacunku jako do mezczyzny, i wspolczuje wszystkim jego dziewczynom.

Zrobiłam tak, nie odzywałam się-milczał, nie zadzwonił, dziś zapytałam czy mogę go odwiedzić, odpowiedział,że ma dużo pracy i możemy sie zaobaczyć w połowie lutego.. Może ja zbyt wiele chcę? Mieliście do czynienia z mężczyzną,który dużo pracuje? A co do mojej przesadnej miłości-to prawda, czułam,że muszę mu zrekompensować swoje kłótnie z nim, bo poniekąd były zbyt przesadne z mojej strony.. Mam wyrzuty sumienia i nie wiem co robić. Przykro mi tylko,że nie ma ochoty na spotkanie..

Mam wyrzuty sumienia,że kiedyś go zraniłam,że nazwałam go nikim itp;( przeprosiłam;( A zaczęło się od smsów z koleżanką typu "hej,co słychać?", kiedy zapytałam o to "koleżeństwo" powiedział,że nie wierzy w kumplestwo damsko-męsknie bo to kończy się romansem i spanikowałam !;O zaczęłam kontrolować i być zazdrosna... Sam mnie w to wciągnął.. Czuję się winna,ale z drugiej strony myślę,że już chyba zadość uczyniłam.. Myślicie,że jakby miał ochotę się spotkać to by znalazł chwilę nawet w natłoku pracy? Uargumentował mi bark chęci tak: "będziesz się wściekała,że nie ma mnie w domu cały czas i będą kłótnie";(

Odpowiedz brzmi: TAK, znalazlby czas, aby sie z Toba spotkac, gdyby rzeczywiscie mu zalezalo. Po drugie - masz racje, dosyc juz zrobilas, aby srekompensowac swoje winy. On pokazuje, ze ma to centralnie gdzies. Jaki z tego wniosek?

Sama pewnie wiesz,że to łatwe teoretycznie, a w praktyce jest gorzej;( Najgorsze jest to,że ja go kocham, cały czas i chcę mu zadość uczynić swoje podłe zachowanie kiedyś, tyle,że efekt jest mierny, pewna osoba mi powiedziała:"można mieć żal tydzień,ale nie miesiąc, przecież go nie zdradziłaś ani nie oszukałaś, pogubiłaś się i dałaś ponieść złym emocjom"..

Wiecie, chciałabym żeby to wszystko przeczytał,żeby zobaczył,że nie tylko ja mówię,że mam powody do martwienia się o to,że ten zwiazek nie wygląda tak jak powinien i nie wszystko jest z mojego powodu..Ale pewnie nazwałby "was" feministkami ;/ Nie wiem czy to dobry pomysł,ale chciałabym mu móc to wszystko powiedzieć, tyle,że on mówi,że ja nic nie rozumiem chcąc być ważniejszą CZASAMI niż praca..

czytam i nie wierzę! co on jeszcze musi zrobić abyś zrozumiała że ma cię gdzieś?!
I wiesz co-współczuję Twojemu dziecku. biegasz za facetem, który nie zasługuje nawet na to aby spuścić po Tobie wodę w toalecie!

ja też sama wychowuje córkę-i wiesz co nie spotkałąm jeszcze takiego faceta, który mógłby wejść w jej życie, tzn spotkałam tyle tylko że wtedy też byłam zapatrzona na takiego frajera w jakiego ty teraz patrzysz jak w obrazek

Kochana, raz w zyciu uwierz ludziom, ktorzy chca dla Ciebie dobrze, a nie tyranowi, ktory chce Toba manipulowac!

Niezapominajka,
Nie dopuszczałam do siebie takiej myśli;/ bo po co w takim razie pisze, niekiedy nawet czule?
Dla mnie to nie związek kiedy dwoje ludzi widuje się raz na miesiąc, planował wspólne mieszkanie,ale...nie wydaje mi się,żeby przez te kłótnie tak nagle mu się odwidziało..Nie wiem co jest tego powodem,bo szuka tego kontaktu,albo milczy kompletnie;/ Nie wiem co mam mu powiedzieć, bo z jednej strony chciałabym wiedzieć co on o tym wszystkim myśli,ale mówi "nie wiem,obserwuję co się dzieje i wyciągam wnioski"...Ale ileż można?;/

To okropnie trudne wręcz;(
Dziewczyny bardzo wam dziękuję za wsparcie, nawet nie wiecie jak mi otworzyłyście oczy na kilka spraw..
Jednak kilka dni temu on nie pisał i nie dzwonił, nie interesował się, był chłodny,a dziś ni stąd ni zowąd napisał jakże czułego smsa;( A we mnie od razu pojawiły się nadzieje,że może coś zrozumiał,że się zmieni jego podejście...
Zawsze zastanawiałam się nad tym jak on sobie radzi przez cały miesiąc niewidzenia się ze mną, bo mnie to niszczyło wręcz, wywoływało tęsknotę na zmianę ze złością... Kiedyś go o to spytałam i stwierdził,że "nie zawsze robi się to na co ma się ochotę, facet musi pracować na rodzinę".. (pomijając fakt,że mnie nei utrzymuje w najmniejszy nawet sposób)

Masz dwa wyjscia: albo go zostawiasz, albo nie. Wybor nalezy do Ciebie. Zadna z nas tego za Ciebie nie zrobi, wiec przestan sie mazac i wez zycie swojego i swojego dziecka we wlasne rece.

Dziewczyny..posłuchałam was, pomalutku się odsuwałam, dałam spokój...

Muszę się tylko z wami podzielić jednym: wymówką po pracy stała się złą sytuacja w rodzinie, zepsuty samochód, zmęczenie...

Nie będę ukrywać,że trochę liczyłam na zwrot akcji,że się postara..
Napisałam mu wiadomość wczoraj- powiedzmy "dającą do zrozumienia", bo nie chcę go RANIĆ(;O) jakimiś smsem w stylu "nie ma sensu być dalej razem"..
Z drugiej strony wszystko wskazuje na to,że trochę mnie prowpkuje do mocnych i niemiłych słów, by móc mi powiedzieć znowu "nic się nie zmieniłaś"...

Doradźcie, jak to ująć delikatnie, chciałabym by była to jakaś dłuższa wiadomość, ale by poczuł,że to z jego winy się skończyło, bo w przeciwnym razie zostanę posądzona o zakończenie związku i zbombardowana narzuconymi wyrzutami sumienia...

Niestety, rozstania bolą, daj sobie czas, ale też nie rozpaczaj i nie rozmyślaj cały czas, tylko staraj się coś zrobić dla siebie. Ważne, że zrozumiałaś, że nie chcesz z nim być i tego się trzymaj.Hmm, to coś to są różne rzeczy, w zależności od tego co lubisz, ale parę moich sposobów

- idź na zakupy ciuchowe
-posprzątaj mieszkanie/ piwnicę /strych
-pogadaj z przyjaciółką i wyżal się jej
-płacz
-napisz list, a potem go spal
-pisz pamiętnik
-rozbij jakieś stare i niepotrzebne naczynia (uwaga: ryzyko zniszczeń
-pokrzycz do poduszki
-porzucaj poduszkami po pokoju
-idź do kina/teatru/na wystawę
-jeśli mieszkasz na wsi lubi w małym mieście przejedź się do większego miasta na całodzienną wycieczkę (bez wymówek typu 'nie mam samochodu, jest zimno, nie chce mi się, życie jest bez sensu itp)
-idź na spacer (bez wymówek - patrz wyżej)
-idź na siłownie, tańce, dyskotekę,
-znajdź nowe hobby
-znajdź strony z kawałami i czytaj
-oglądaj komedie (byle nie romantyczne)

Mam nadzieję, że coś tu znajdziesz dla siebie - choć pewnie, jako mamie, jest ci ciężej znaleźć chwilę dla siebie. Powodzenia

Witajcie netkobietki..
Dziękuję wam za wasze porady,od czasu kiedy tutaj ostatnio byłam minęło trochę czasu, rozstałam się z NIM, na początku jakoś sobie z tym radziłam jednak do dziś zdarza mi się popłakać w kącie;/ tęsknie..nie umiem sobie z tym poradzić.. Nie chcę oszukiwać samej siebie.. Zdarzyło mi się w chwili słabości napisać do niego,że tęsknie-odpowiadał,że on też i na tym koniec...Zapytałam także czy widzi szanse byśmy byli razem..;/- odpowiedział-że nie wie, może za 3-4 lata (!)

O co chodzi?!!!

Sądzicie,że gdyby mu nadal na mnie zależało to by próbował odnowić relacje między nami/zaproponować spotkanie itp?

Wiem jedno, nigdy tak nikogo nie kochałam..;(

Marti,jesteś cudowna
To co napisałaś wywołało uśmiech na mojej twarzy
Dziękuję;)
Co do NIEGO; kontaktuje się ze mną czasami, napisał mi nawet,że "byłam,jestem i będę ważną osobą" w jego życiu..
Zapytał nawet jak wyobrażam sobie życie z mężczyzną..?
-Odpowiedziałam tak jak myślę " normalnie,szanując się, dbając o siebie, tworząc fajny związek"...
Wiesz co usłyszałam? - "No tak, ale wiesz-nasz związek był pokręcony"..
To przykre, bo mam nadzieję,że pisze poważnie o tęsknocie a później takie podsumowanie.. Byłoby okey, gdyby nie to,ze tęsknie ;/ sama sobie się dziwie ale tęsknie i myślę i płaczę w poduchę wieczorami...

U mnie tez tak było pięknie na początku- telefony po 10 razy dziennie, rozmowy do 3 rano, wspólne gotowanie, a na koncu nawet nie dzwonił po 3 dni, nie pytał jak się czuje, czepiał się jak opowiadałam na co dzieci zachorowały i co jakiś czas pretensje, że się za bardzo rozbestwiłam i przyzwyczaiłam do częstych spotkań wicć trzeba mi to było ukrócić. zamieszkać też nie chciał ze mną, bo ma swoje mieszkanie które musi dzielić z byłą żoną i nie w takim UKŁADZIE, może pózniej jak dzieci podrosną bo u mnie nie dadzą mu się wyspać. Dobrze było jak nie chciałam nic więcej, gdy próbowałam coś przedyskutować, to kwitował, że jak mi nie odpowiada to mogę odejść,ta obojętność bolała, jakby mnie nie było w tym wszystkim. Związek i rodzina to było dla niego więzienie.

ALIHU ja też starałam się za dwoje, dbałam o jego potrzeby za dwoje, a gdy moja próba dyskusji na temat moich potrzeb spełzła  na niczym, czuła się winna, że nie potrzebnie o tym mówiłam, choć gdy potem byłam parę dni sama,  to wszystkie przykre uczucia powracały. Bolało, że nie mówił, że kocha tęskni, że nie interesuje się i nie dzwoni. Gdy widziałam się z koleżankami i widziałam ich mężów z dziećmi, serce mi pękało, że też tak bym chciała dla moich dzieci. Zawsze znajdował powód na nie, bo mam brzydką fryzurę, bo nie umiem się  ubrać i mu się nie podobam, a jego kobieta się powinna podobać wszystkim. Nie pomogły tłumaczenia, że nie mam teraz na nowe ciuchy, na fryzjera, nie wspominając o tym, że nigdy nie dawał mi kasy, ani na fryzjera, na potrzeby dzieci czy na rachunki. Nie liczyło się, że ja zawsze miałam jakieś pieniądze, że nigdy nie pożyczałam bo jakoś z rozsądnym podejściem starczyło. On natomiast ciągle pożyczał, bo to na fajki mu brakowało, bo zjeść trzeba było, choć jego rachunki płaciła za niego rachunki i nie miał żadnych wydatków.Prawda jest taka, że jak facet kocha, to się  troszczy i zawsze znajdzie czas i powód, żeby się z ukochaną spotka.

ania-s-25 to się nazywa: "nadzieja matką głupich" lub brutalnie: oszukiwanie się