nie wiem co myśleć - Netkobiety.pl

o tak nie dojrzał do związku i daj sb z nim święty spokój.
manipuluje, a jaka ta odległośc Was dzieli ?

Dzieli was nie tylko duża odległość ale też stosunek do poważnego związku.
Ten facet albo faktycznie nie dojrzał do związku albo ma jakąś tajemnicę.
Owszem manipuluje Tobą w sposób wygodny dla siebie.To chyba z jego strony nie jest uczucie tylko chęć posiadania odskoczni od czasu do czasu.
Według mnie nie ma sensu ciągnięcia tej znajomości,bo w pewnym momencie nie wytrzyma Ci psychika.
Zakończ to Ty a będzie Ci się po pewnym czasie żyło lepiej.

ja uważam że się bawi Twoimi uczuciami:(
niestety ale taka jest prawda
raz chce zamieszkac raz nie
jezu jak dziecko !

kochana - nie daj sobie wmówić, że to twoja wina. ja też byłam o wszystko obwiniana. wiem jak to niszczy. starasz się go tłumaczyć, żeby nie zobaczyć jaki jest naprawdę. ja będąc jeszcze z moim mężem mówiłam, że mojej miłości nie starczy dla nas dwojga. i miałam rację. pojawił się kryzys i on szybciutko znalazł taką co przed nim nogi rozłożyła...
wiem, że to trudne ale powinnaś z nim szczerze na spokojnie porozmawiać. ja w takiej rozmowie usłyszałam to czego żadna kobieta nie powinna usłyszeć... a tym bardziej że jestem matka jego dzieci. bolało jak cholera i do tej pory boli. ale wiem przynajmniej jak on to widział. jak jest teraz to już nie ma dla mnie znaczenia... jeśli macie się rozstać to nic nie zmieni, że ty się będziesz dwoiła czy troiła, bo za niego żyć ze sobą nie będziesz...
ile jeszcze jesteś w stanie tak trwać? w takiej agonii nieszczęścia?

Ale to on jest ciągle nieszczęśliwy. Ja kiedy staram się żyć normalnie to napotykam na drodze jego humorki i złe dni,albo "nie mam czasu", owszem był okres kiedy byłam niedobra ale to przez ten brak spotkań i zainteresowania mną. Kiedyś był inny, mówił "jak zamieszkamy to to i tamto..", a teraz ciagle widzi,że coś nas różni, nie stara sie, bo uważa,że ja powinnam to robić skoro ostatnie kłótnie były przeze mnie. Ale ile można? oznajmił mi ostatnio,że chciałby sie wybrać na jakiś koncert ale nie może bo jest ze mną, ale bardzo by chciał, a na pytanie: dlaczego mnie nie weźmiesz mówi: bo zapewne cos Ci tam nie będzie pasowało;/

Maja
daj sobie z nim na spokój. Wiem, że łatwo powiedzieć, ale prościej to zniesiesz jak Ty to zirobisz niż on za jakiś czas. Zasługujesz na to, zresztą każda z nas zasługuje, żeby być szczęsliwą. W parze trzeba się uzupełniać i się wzajemnie szanować. Choć to też nie gwarantuję stałości związku, u mnie było to wszystko i jeszcze więcej, więcej i legło w gruzach z nienacka.
Ale Ty Skarbie szukaj szczęścia przy innym, bo ten Ci go nie zapewni.

A wiesz,że czasami sobie myślę tak samo? Tylko po chwili zadaje sobie pytanie: " po co by jeżdził w takim razie przez pół Polski do mnie skoro może mieć kogoś obok".. ehhh;/

Przykro mi;( Ja cały czas myślę,że na NIM kończy się mój świat,że "to najlepsze" co mnie w życiu mogło spotkać, bo wszyscy inni nie zaakceptuję mnie z dzieckiem;( To trudne tak nagle przestać o kimś myśleć i ciągle się zastanawiasz "dlaczego tak jest?". Najgorsze jest to,że ON uważa,że to tylko ode mnie wszystko zależy;(

Dlaczego nikt Ciebie z dzieckiem nie zaakceptuje?:)
Prosze Cie:)

Poza tym...
Nie nadskakuj mu, nie pros go o zainteresowanie.
Nie jest tego wart.

To, ze ma prawie 30 lat nie swiadczy o jego dojrzalosci.
KOmpletnie nie swiadczy.
Nie szkoda Ci zycia na kogos kto Cie nie docenia?

Zobaczysz, ze znajdzie sie ten, ktory bezintresowanie Was pokocha.
Na pewno to poczujesz i Bogu podziekujesz za ta to, ze zycie potoczylo sie tak jak potoczylo.
Nikt nam nie powiedzial, ze zycie bedzie proste.
Czasami potrzeba kilku pagorkow zeby w koncu zobaczyc cel.
I smakuje cudownie wtedy:)

Usmiechnij sie:)
Wiosna idzie:) I nowa energia, nowe mozliwosci:)

Pozdrawiam

Nie jest jedynym na świecie.
I tak jak on Cię zaakceptował z dzieckiem, tak ktoś inny też to zaakceptuje
Piszesz, że boisz się być sama...
Jak to sama?
Masz dziecko, więc sama nie jesteś.
Tak jak Ci dziewczyny piszą - Daj sobie z nim spokój!
Zobaczysz jak za jakiś czas będziesz wypoczęta psychicznie
Nie żebraj o jego uczucia, nie jest wart Ciebie.

wiem, macie racje, tylko czemu ja mam ciągle ogromne poczucie winy? czuję jakbym musiała przez to przejść żeby coś może zrozumieć-że nie ma ludzi idealnych?;/

Kochana widzę, że bardzo zaangażowałaś się w ten związek. Ja też mam "za sobą" taką przepraszam za duże słowo toksyczną miłość i też na odległość. Byłam rok z chłopakiem, później zdałam maturę i wyprowadziłam się do innego miasta na studia. Wtedy zaczęły się okropne awantury o byle co, z czasem wydawało mi się, że już bez tych kłótni nie przeżyjemy nawet jednego dnia. Bardzo go kochałam ale postanowiłam zerwać ten związem, strasznie bolało, nie było łatwo, czasem gdy wracałam do domu na weekendy czy święta bałam wyjść się na miasto bo miałam wrażenie, że mnie śledzi. Bez kontaktu upłynął prawie rok, przez całkowity przypadek spotkaliśmy się po tym czasie, zaczęliśmy rozmawiać, tak od słowa do słowa, od spotkania do spotkania wyznał mi że nadal mnie kocha, że brakuje mu naszego związku, że wie, że to wszystko co złego się działo jest jego winą. Dodam, że to facet z krwi i kości, przyznanie się u niego do błedu to jak cud, zawsze powtarzał mi, że jestem jak dziecko, że nie dojrzałam i cała wina za wszelkie zło spadała na mnie a wtedy przyznał, że to on był niedojrzały, że wstyd mu za to wszytko. Starał się bardzo długo o ponowne moje zaufanie, ja bardzo bałam się kolejny raz wkroczyć do tego związku ale zaryzykowałam. Teraz jesteśmy od pół roku mega szczęśliwą parą, jest zupełnie inaczej, oboje się zmieniliśmy nasz związek jest nowy świeży pełen radości i pcha nas ku małżeństwu:)
Wiem, że dla Ciebie decyzja o rozstaniu może być trudna, ja sama zrywałam kilka razy, dawałam "ostatnią szansę" znów zrywałam i tak w kółko ale kiedyś zacisnęłam pięści i przez łzy pożegnałam się, teraz wiem, że rozstaliśmy się po to by dojrzeć, by zobaczyć jak bardzo nam na sobie zależy, by znów wrócić... Zbierz w sobie siłę i też wykonaj ten krok, może wtedy Twój mężczyzna opamięta się, zobaczy "co" stracił, może zawalczy. Ja wiem, że Ciebie będzie to bardzo bolało ale każdego dnia powtarzaj sobie, że robisz to dla swojego dobra, szczęścia. Jeśli on poczuje stratę, żrozumie, że Cie kocha to się zmieni, będzie walczył i to zobaczysz, jeśli nie... hmmm wtedy mam nadzieję, że zrozumiesz, że traciłaś czas, że to nie była ta prawdziwa miłość i że taka jeszcze do Ciebie przyjdzie i spotkasz faceta dla którego bedziesz liczyła się tylko TY! nie praca, koledzy, wolność lecz TY czego z całego serca Ci życzę:)

i na koniec złota myśl mojej mamy: pamiętaj, że łatwiej wrócić się z płytkiej wody, później będzie tylko ciężej!
powodzenia!

Śledzę Twój wątek i podpisuję się pod każdym wpisem...
Wiem, że trudno Ci zakończyć ten związek, zbyt mocno jesteś zaangażowana. Myślę, że mimo wszystko dobrze, iż starasz się do końca walczyć... Tylko pamiętaj - im więcej dajesz z siebie - tym więcej będziesz cierpieć.
Sprawiasz wrażenie zdesperowanej, upatrującej jedynej szansy na szczęście w tamtym człowieku, tak jakby był jedynym mężczyzną na świecie. Może z czasem sama sobie uświadomisz to, co wszyscy tu pisali...? Oby był to krótki czas, bo im dłużej Twoja sytuacja będzie trwać, tym bardziej w tym się zatracisz.
Patrzę na Twoją opowieść z perspektywy mężczyzny - weź to pod uwagę, proszę.
To, że ten mężczyzna "był miły, zauroczony, słodził, miał plany..." na początku - to raczej normalne. Etap zauroczenia, "chemia"...
Z czasem, gdy zauważył jak się w to zaangażowałaś - odpuścił sobie. Po prostu stałaś się zdobyczą i tyle. To, że on ma 30 lat nie jest gwarancją dojrzałości - zgadzam się z tym stwierdzeniem. Uważam, że ten mężczyzna jest niedojrzały do związku, a Waszą znajomość traktuje jak wygodny układ. Wiem, masz kontrargument: "...po co by jeździł w takim razie przez pół Polski do mnie skoro może mieć kogoś obok?". Skoro prowadzi własną firmę - ma czas i być może pieniądze, więc to taka z jego strony fantazja, może kaprys... Tym bardziej, że dzięki temu ma wygodną "metę"... Jeśli ktoś ma nadmiar pieniędzy to zamiast kupić przyzwoite i dobre wino za, powiedzmy, 30 zł - kupi za 200. Na jedno wychodzi, bo stać go na to. Tak samo być może jest w jego przypadku.
Czy bierzesz pod uwagę też to, że może nie jesteś jedyną? Skoro lubi rozrywkowe życie...?
Piszesz, że rzadko przyjeżdża, że macie słaby kontakt ze sobą. Miałem w swoim życiu podobny epizod: była kobieta na drugim końcu Polski, też ok. 400 km. I mimo, że nie miałem warunków (brak pracy, problemy finansowe - brak na paliwo...) znajdowałem sposoby by być tam jak najczęściej - bo byłem zaangażowany i mi zależało
Wiem, że nasze opinie i rady są dla Ciebie przykre... Ale... To jedyne możliwe rady.
Otrząśnij się z tego zauroczenia, spójrz trzeźwo na swoją sytuację: kurczowo uchwyciłaś się lekkoducha, niedojrzałego mężczyzny, nieczułego, niewrażliwego na Twoje uczucia... Przedłużając ten stan wzmagasz tylko swoje cierpienie, tym samym dając satysfakcję tamtemu egoiście...
Starać się, zabiegać ma sens tam, gdzie są choć nikłe szanse na poprawę sytuacji w związku... W Twoim związku z tym mężczyzną, wybacz, takich szans nie dostrzegam.