11 letnia córka mówi ze nie ma po co żyć... - Netkobiety.pl

myślę że chce ona zwrócić na siebie uwage a dobrze wie że śmierć jest czymś najgorszym dla was proszę napisz mi czy gdy tak mówi to próbuje coś od was wskórać czy odgraża się bez powodu

Neta, koniecznie musisz skontaktować sie z wychowawczynią córki i poprosić, aby ją poobserwowała w grupie, może zresztą już coś wie...
Dziewczynki w tym wieku są malo odporne na pierwsze niepowodzenia, a jednocześnie zupelnie nie widzą jakiejkolwiek swojej winy w czymkolwiek.
Może ktos jej dokucza w klasie - a to bardzo częste w tym wieku. Sprawdź to!
Dzieci potrafią być bardzo agresywne słownie.

czytając twoje opisanie zachowania córki mam wrażenie że opisujesz moją osobe 17 lat temu nie chce cię straszyć moja mama zignorowała to mówiąc ze to taki okres dla nastolatki nie chcę cię straszyć ale ja usiłowałam się zabić mając 13 lat musisz być dla córki i matką i koleżanką wiem będzie to trudne ale jest realne i koniecznie zgłoś się z nią do psychologa nim będzie za póżno nie chcę cię straszyć lecz mogą to być początki depresji powodzenia

Spróbujcie usiąść i razem po rozmawiać i koniecznie udać się do poradni psychologicznej jak już ktoś wspomniał. Może coś się w jej życiu wydarzyło nie zostawiaj tak tego.

nalezy porozmawiac z nia moze czuje sie zaniedbywana. trzeba byc dla niej oparciem teraz. byc moze mowi to z banalnego powodu i zaraz jej przejdzie jednakze nie nalezy tego ignorowac.

nie do konca tak jest ze dziecko nic nie rozumie. wrecz przeciwnie wie wiecej i czuje. moze to byc powazna sprawa nie wolno tego ignorowac bo moze byc za pozno. trzeba ja uswiadomic co mowila i co to znaczy. rozmowa z psychologiem bylaby wskazana. DZIECIAKI TEZ MAJA UCZUCIA!!

Cóż, pozostaje mi tylko potwierdzić słowa dziewczyn. Psycholog i wiele wiele czasu spędzonego z Twoją Małą będa najlepszym lekarstwem. Idźcie razem na zakupy, na lody, do kina czy na basen. Dużo rozmawiajcie, opowiadaj Jej o swojej młodosci co sie dzialo, jak sie czułaś. Buziaki

Możliwe też jest że moja córka przeżywa nową osobę w naszym życiu, jest typową zazdrosną kobietą nie lubiącą się z nikim i niczym dzielić Od długiego czasu jestem związana z mężczyzną i planujemy ślub, córka uczestniczy we wszystkich naszych tematach, wyjazdy, dom, życie, podział obowiązków, i bardzo jej się to podoba bo nigdy nie miała ojca i dostała od życia niesamowity prezent, bo to co mam moja córka teraz, inne dziewczynki mogą tylko o tym marzyć. Córce bardzo zależy na tym związku, i bardzo się stara, ale może być zagubiona, bo jest to całkowita zmiana naszego życia, musi uczyć się dzielić mamą którą miała i zawsze będzie mieć dla siebie. Pod moją nieobecność mój przyszły mąż zabiera ją na zakupy, do kina, odbiera ze szkoły, kupuje prezenty i rozpieszcza jak księżniczkę. Również kocha i wymaga, tak jak ja. Oboje bardzo podobnie wychowujemy dzieci i ona dostrzegła w nim podobieństwo do mnie. Sytuacja z Zakopanego mogła być też spowodowana tym że księżniczka kilka dni później dostała miesiączkę, ja tak mam że przed jestem emocjonalnie osłabiona i czasem wszystko traci sens. Tak jak jedna osoba na forum wspomniała że któraś z koleżanek mogła jej coś złego powiedzieć, jest to bardzo prawdopodobne, bo jej koleżanki przeżywają rozstanie swoich rodziców i sama słyszałam jak, może nie celowo ale źle wypowiedziały się na temat mojego przyszłego męża. Uwagi małych dzieci potrafią ranić. Sama tak mam, jestem szczęśliwą osobą i widzę zazdrość innych osób, niestety są osoby które mają nie spokojny sen bo ktoś w ich otoczeniu jest szczęśliwy....

Myślę o tym każdego dnia, jednak na chwilę obecną jest wszystko dobrze, to nie czasy gdzie nie było internetu i telefonów. Mimo odległości daję córce miłość i ciepło. W sytuacji bardzo awaryjnej za kilka godzin jestem w domu, mimo pędu za sukcecem moja córka jest obecna w każdej minucie mojego życia. Ona to zrozumie i doceni jak będzie na studiach i zobaczy jak jej koleżanki potykają się o życie bo ich rodzice założyli sobie łatwiejsze cele. Nigdy nie tracę wiary, moja córka jest dla mnie najważniejsza, napisałam tu dlatego że nie miałam innego wsparcia będąc na urlopie w Zakopanym, teraz mam pod telefonem panią psycholog, bo szkoła nie bardzo się angażuje. Pamiętam jak podpisałam kontrakt, najpierw pobiegłam do szkoły, do dyrektora, wychowawczyni i pedagog szkolnego, pytałam jak zachowują się dzieci bez rodziców, czy mieli takie przypadki, prosiłam o obserwację córki, dmuchałam na zimne, od początku wyjazdu starałam się dwukrotnie bardziej, teraz mamy już w polsce e-dziennik, na stronie internetowej śledzę naukę córki, konkursy i osiągnięcia. Staram się dawać jej dużo ciepła i miłości, skype, codziennie telefon, smsy, pracując w polsce też byłam na noc i tak potwornie zmęczona pracą że po piątym razie wołania córki usłyszałam ze mnie woła, to też był koszmar. Nie ma złotego środka, dla mnie podstawa to nie zapomnieć o potrzebach córki, zrozumieniu jej i kochaniu, ale też zapewnieniu jej łatwiejszego startu. W poście raczej chodziło mi podzielenie się obserwacjami w zachowaniu dorastających nastolatek, moja córka od 3 miesięcy ma okres, nie mogę opierać się na swoich wspomnieniach i doświadczeniach bo było to 20lat temu a świat zmienia się diametralnie, chętnie podejmę dyskusję z młodą nastolatką na forum, która podzieli się swoim postrzeżeniem obecnego świata. Mamy proszę pisać o dojrzewających nastolatkach . Moja córeczka przed wczoraj dzwoniła i płakała że zaplamiła sobie w nocy pościel i narzutę na łóżko, uspokoiłam ją mówiąc ze to drobiazg i że mi do tej pory takie rzeczy się przytrafiają i nie ma powodu do płaczu.

szanowna Pani - napisze to krotko, bo komentowac bzdur o pieknym wymarzonym domu juz mi sie nie chce.
Jeszcze chwila a bedzie dom a nie bedzie rodziny.

Odpowidz sobie droga autorko - co jest dla Ciebie priorytetem? Dom z kominkiem i ogrodkiem pod palma czy szczesliwe, ufne i pewne, ze jest kochane, dziecko?

Dziewczynka, ktora dostaje okresu chce o tym porozmawiac z mama, nie z jej partnerem (dla niej to w koncu obcy jeszcze czlowiek) ani nie z kolezankami. A mama gdzie? Na Facebooku, w komorce, na skypie - tylko nie obok niej. I ten skype, sms czy mail ma ja przytulic i poglaskac?

Sama wyjezdzam sluzbowo, ale na 2-3 dni gora i dwa razy w miesiacu najwyzej. Tez mam corke w podobnym wieku i nawet tak krotka rozlaka jest odczuwalna przez nas obie. Dlatego ja juz teraz planuje zmiane pracy na bardziej stacjonarna. Nie chce stracic dziecka kosztem tego, o czym wiele dziewczynek moze jedynie pomarzyc (slowa autorki). Dziecinstwa jej nie kupie za zadne dewizy.
I zaden psycholog nie jest do tego potrzebny.

Bo widzisz, kazdy czlowiek, ten maly tez, ma swoje wlasne dramaty, mniejsze czy wieksze ale dla niego bardzo wazne. I kto, jesli nie rodzice, badz rodzic powinien byc obok by ich wysluchac? Kto to ma byc? Kolezanka, babcia, nowy partner, misio pluszowy, mama na ekranie, nowy ipod? Nie - to rola i zadanie rodzicow albo jednego jesli jeden jest.
A rodzice czesto nawet nie wiedza (nie tylko, ze udaja gluchych ale naprawde sa ignorantami) o tym, co wlasnie trapi ich pocieche. Pociecha stara sie rodzicowi oszczedzic "problemow" w tych rzadkich chwilach kontaktow i sama walczy z wlasnymi dramatami..niestety czasem te walke przegrywa.

Kurcze..jaki to wazny argument - pieniadze.

A ja pozwolilam sobie na ocene  tej pani tak samo jak ona ocenia i "biedne" kolezanki jej corki oraz ich rodzicow, ktorzy..o matko jedyna..wybrali latwiejszy cel. To znaczy jaki? Bycie rodzina pomimo trudow finansowych a nie fruwanie po koncernach zagranicznch? To faktycznie "latwe" zycie.

Tylko te biedne kolezanki moga isc i mamie wyplakac sie w fartuch czy zostac poglaskane po glowie, one beda doceniac codzienny trud ich matek, ktore tez sie poswiecily dla nich - corka autorki ma nie dosc, ze studia zaplanowane to juz wpisana wdziecznosc dla matki, za to, ze jej te studia oplaci. A poki co niech dzieciak wystepuje sobie w szkole, maluje, rysuje, placze, smieje sie, zakochuje, odkochuje - mama bedzie to wirtualnie sledzic.

Ach..szkoda tu slow.

Nie, to jest szczerosc doroslego dziecka.
Na szczescie nie ma jeszcze sklepow z cmokami, glaskami, tuleniem, usmiechami, cieplem i zapachem drugiej osoby - to moze dac tylko zywa istota, nie zadne wirtualne lacza i przysylane koniki na biegunach. Gdyby takie sklepy byly..iluz to zabieganych rodzicow staloby sie stalymi klientami chcac dziecku kupic "szczesliwe" dziecinstwo?

Nie wolno Ci tego zignorować! Musisz przede wszystkim najpierw ty, szczerze z nią porozmawiać. Ale łagodnie, jak kochająca, troskliwa matka, łagodnym głosem. Usiądźcie razem, zapytaj jej, jak w szkole, czy wszystko dobrze, czy ma jakieś problemy? Powiedz, ze kochasz ją bezgranicznie, że zawsze o wszystkim może Ci powiedzieć, że nigdy jej nie odrzucisz, zawsze jej pomożesz. Powiedz jej właśnie to! Gdy zacznie mówić Ci o tym, co ją gryzie, wtedy zobaczysz, o co chodzi i coś pomyślimy dalej. Zapytaj ją o to co lubi, jakie ma marzenia, pasje, co najbardziej ją ciekawi w szkole. Buduj z nią wzajemne relacje, to bardzo ważne! Przytul ją, pogłaszcz, tylko mówię łagodnie, bez podnoszenia głosu:) Jeżeli mimo wszystko nie będzie chciała powiedzieć, zgłoś się do poradni, poproś wychowawczynię, by ją poobserwowała. Trzymam za Was kciuki!

Jestem młodą osobą;)) i fakt ponoszą mnie emocje-prawo młodości, ale czuję, że mam słuszność i rację w pewnych sprawach;)No to staram się jakoś pomóc;)) Pozdrawiam:)

olenka_20 ja niczego nie ignoruję. Szczerze z córką rozmawiam od dnia jej narodzin, Małej już się nudzą ze mną rozmowy i ciągłe pytania co w szkole, na każde pytanie odpowiada to nudne i głupie, mamo zmień temat Nie dziwię się jej bo czuje się jak pod kontrolą, dlatego daję jej swobodę i wybór tematów na jakie chce rozmawiać. Kontakt z córką mam wzorowy, byłyśmy w poradni, pani psycholog nam pogratulowała i powiedziała że nie mamy po co przychodzić, bo w kolejce są naprawdę potrzebujący. Pani wychowawczynie pogratulowała nam walki odwagi i siły, mówiąc że inne dzieci na co dzień z rodzicami nie mają tyle uczucia i ciepła ile ma moja córka
Kciuki zawsze się przydadzą

Teraz proszę o naprawdę poważną pomoc w wyjaśnieniu jej zachowania.
Mam obawy że moja córka mogła być molestowana przez mojego ojca. Co mam robić? Jak mam się dowiedzieć?
Proszę mnie nie lekceważyć bo nie chodzi o mnie tylko o dziecko moje, i osobę która należy do świata i zasługuję na pomoc. Proszę o wypowiedź psychologa jak porozmawiać z córką żeby jej nie urazić, żeby powiedziała prawdę i żeby zrozumiała.

Tak to był ojciec mojego ojca, dlatego mam obawy, jej zachowanie mnie nie pokoi i szukam wyjaśnienia już długo, może źle się kieruję i przyczyna jest w domu. Chcę to sprawdzić bo jeśli moja córka za kilka lat sama się zwierzy, to będę mieć pretensje ze niczego nie zrobiłam wcześniej, a ojca doprowadzę przed sąd i odpowie za swoje czyny i swojego ojca. Moją matkę nie raz prosiłam aby pilnowała sytuacji, bo ja to przeżyłam na własnej skórze i przyjemne to nie jest, jako osoba po trzydziestce pamiętam słowa dziadki i zapachy. Nie chciałabym aby moja córka miała taka bliznę. Właśnie do odizolowanie nas od ojca i przeszłości potrzebny mi dom, na który teraz ciężko pracuję. Może ginekolog? córka bardzo się wstydzi, nie chce rozmawiać o chłopakach, ogólnie od jakiegoś czasu zamiast stać się dojrzewającą dziewczynką stała się małą dziewczynką. Może te słowa wykrzyczane w jej płaczu "po co chciałaś córkę" mówiły coś innego. Ostatnio mi mówi ze ona już chce mieszkać ze mną i tylko ze mną jak kiedyś. Nie ręczę za siebie, bo moja blizna po dziadku będzie krwawić do końca życia, a blizna mojej córki będzie mnie boleć stokrotnie bardziej.

W ogóle nie wierzę w to, co tu wypisujesz.
Kręcisz, mylisz sie "w zeznaniach".

Raz, że kupowałaś mieszkanie - drugi raz, że mieszkać musisz z rodzicami.

To jakieś horrendalne bzdury!

Powiem tak: niech portal zatrudni kogoś sprytniejszego do wymyślania historyjek, napędzających posty.

Piszę dużo żeby psycholog mógł albo zaprzeczyć moim obawom albo podpowiedzieć jak sprawdzić co się dzieje z córką. Sprawę życiową mam skomplikowaną, bo mieszkam i pracuję za granicą a córka od pół roku mieszka z dziadkami w rodzinnym domu. Zawsze się o to bałam że ojciec ją wykorzysta, jak mieszkałyśmy same w wynajętym mieszkaniu, było dobrze, ale każdy weekend u dziadków budził obawy, nie wiem, być może to co przeżyłam ja dopowiadam sobie do tej sytuacji, może mała tak po prostu przechodzi swój okres dojrzewania, buntu. I proszę net kobiety skoro tak miło się reklamujecie i pomagacie, proszę nie robić ze mnie debila na forum, bo upokorzenia i trudów w życiu miałam aż nad to, dla niedoinformowanych, zakup mieszkania i wykończenie go to kilka miesięcy starań, załatwień, nie przespanych nocy, brak jednego podpisu który odsuwa proces o nawet miesiąc, więc zanim znowu ktoś napiszę jakąś horrendalną bzdurę, proszę się zastanowić nad formą. Aż przykro że net kobieta z taką ilością postów i długim stażem tak wspiera inne kobiety.

Dlatego prosiłam o pomoc psychologa, a nie zarzuty w moją stronę. na bieżąco w tym wątku staram się dawać informacje o postępach, problem w tym ze teraz wiem że to nie rozłąka jest powodem takich ataków że ona odbierze sobie życie. Przeorganizowałam prace żeby być z nią częściej, po całym dniu pracy jadę 800km do niej to jadę i nikt mi nie zarzuci że coś zaniedbuję. W trakcie pisania tu, zadzwoniłam do córki bo już serce mi do gardła z obaw podchodziło, mała twierdzi że ma tyle na głowie, ze wszystko jest oki, czyta nudną lekturę i Zebym się na nią nie obraziła ale ona nie ma czasu za mną tęsknić, ale jak przyjadę idziemy na pizze, zakończyła rozmowę radośnie mówiąc ze mnie kocha. Nie słychać było strachu, obaw na pytanie czy jest coś o czym boi się powiedzieć lub nie wie jak, odpowiedziała ze nie, że jest wszystko dobrze, więc będę szukać dalej, i może naprawdę okazać się za nim znajdę przyczyne jej zachowań teraz, jej bunt minie i będzie wszystko dobrze. Życzę sobie tego, ale nie będę nigdy lekceważyć problemów mojej córki.

i dlatego mi tak źle życzysz bo nie użalam się nad sobą?
Takich pustych osób też nie życzę sobie na swojej i córki drodze.

wielokropek, jeśli dokładnie przeczytałaś to wiesz że nikt mi nie podpowiedział jak zapytać córkę, jak dowiedzieć się czy spotkało ją coś złego, Nie wam oceniać moją osobę jaka jestem. Forum nie podpowiedziało mi w niczym, nie pomogło, również ty je tworzysz jak i ja.

Teraz rozumiem
Jeśli net kobiety nie znają odpowiedzi na postawione pytanie to wypisują bzdury, bo nie czytają wątku i pytań w nim zawartych.
Może o tej porze psychologowie nie odpisują, ale może jutro w godzinach dziennych psycholog podpowie mi jak dowiedzieć się czy córka była molestowana.

Dziękuję.

Neta,
chcesz poznać odpowiedź na pytanie, czy Twoja córka może być wykorzystywana seksualnie przez swojego dziadka, z którym obecnie mieszka. Stwierdzenie tego za pośrednictwem forum nie jest możliwe. Wspominasz jednak o wielu bardzo niepokojących sygnałach. W rodzinie problem wykorzystywania seksualnego dzieci pojawił się już w poprzednim pokoleniu. Twój ojciec mógł być świadkiem, a nawet ofiarą podobnych zachowań ze strony Twojego dziadka. Dziadek, z którym obecnie mieszka Twoja córka molestował już inną dziewczynkę. Wspominasz, że nie masz do niego zaufania. Jest człowiekiem agresywnym, "nienawidzicie się". Twoim celem (w który wkładasz obecnie swój wysiłek, pracę) jest odizolowanie się od niego. Córka jest płci i wieku, które szczególnie często padają ofiarami pedofilów. Dziadek ma do dziecka pełny dostęp. Jego żona (babcia) zdaje się być osobą, która sama mogła być ofiarą przemocy - wspominasz, że prosiłaś ją o opiekę nad córką i "pilnowanie męża". Mam jednak wrażenie, że jej pozycja w tym domu jest niska, jest "strażniczką tajemnic". Wie, że jej mąż molestował już nieletnią dziewczynkę, mimo to nie wyciągnęła z tego konsekwencji.

Nawet jeśli do molestowania seksualnego faktycznie nie doszło, sytuacja Twoja i przede wszystkim Twojej córki jest teraz bardzo trudna. Mam wrażenie, że może się czuć dziewczynką samotną, opuszczoną przez matkę (rozumiem, że dbasz o Wasze relacje, dziecko jest dla Ciebie priorytetem i starasz się podejmować jak najlepsze decyzje - nie mniej jednak, córka żyje obecnie bez Ciebie, w obcym domu), być może również przez ojca (nie wspominasz o nim, czy istnieje fizycznie lub emocjonalnie w życiu córki, jaka historia się z nim wiąże). Żyje w domu, w którym pojawia się agresja, przemoc, nienawiść, złość. Jednocześnie jest traktowana niemal jak osoba dorosła. Wspominasz, że uczestniczy w planowaniu i podejmowanie decyzji życiowych Twoich i partnera, rozmawiasz z nią niemal o wszystkim "najwięcej ze wszystkich osób z Twojego otoczenia". To dla dziecka nie tylko zalety i korzyści, ale też obciążenie odpowiedzialnością, która również jest czynnikiem ryzyka utrzymywania w tajemnicy faktu skrzywdzenia seksualnego.

Bezpośrednie zwrócenie się z pytaniem do córki ("Obawiam się, że w domu dziadków mogło spotkać Cię coś złego. Czy dziadek kiedykolwiek zrobił Ci krzywdę? Czy kiedykolwiek wchodził do Twojego pokoju bez Twojej zgody, powiedział coś, co Cię zawstydziło albo przestraszyło, podglądał Cię, rozbierał lub dotykał?") może nie dać Ci szczerej odpowiedzi. Dziewczynka docenia, jak wiele wysiłku wkładasz, aby zmienić Waszą sytuację. Może uważać, że ukrywając fakt molestowania odciąży Cię, nie będzie dokładać Ci problemów - będzie to jej wkład, jej wysiłek w poprawienie Waszej sytuacji, uniezależnienie się od dziadków. Jeśli molestowanie ma miejsce, dzieci zazwyczaj czują się za nie odpowiedzialne, mają poczucie winy, uważają, że powinny dochować tajemnicy, którą obiecały sprawcy.

Rozmowa taka przeprowadzana przez lekarza jest jednym z pomysłów, mam jednak wrażenie, że nienajlepszym. 11letnie dziewczynki nie mają dużego doświadczenia w kontaktach z ginekologiem. Spotkanie takie może się dla niej wiązać z ogromnym stresem i lękiem, kilkunastominutowa wizyta w szpitalnym gabinecie nie sprzyja budowania relacji zaufania. Jeśli chcesz, aby rozmowę taką przeprowadziła osoba obca, niezwiązana z Wami bezpośrednio, obiektywna i o odpowiednim przygotowaniu - niech będzie to psycholog. Kontakty do specjalistów o doświadczeniu w podobnych sytuacjach, otrzymasz w Centrum Interwencji Kryzysowej, Centrum Praw Kobiet, ośrodkach przeciwdziałania przemocy w rodzinie, na policji.

Czy istnieje możliwość, aby Twoja córka zmieniła miejsce zamieszkania na bardziej przyjazne? Czy istnieje ciocia, dalsza rodzina, do której macie zaufanie i sympatię? Przyjaciele?
Czy córka kiedykolwiek wyrażała chęć zmiany miejsca? Jak zareagowałaby na taką propozycję?

Mam tylko 18 lat i nie wiem czt moje odpowiedzi beda mialy jaki kolwiek sens, natomiast  nie ma co Ciebie/pani obwiniac bo zodtalas mloda matka w wieku 20 lat i ja to bym byla dumna z siebie,ze tak daleko zaszlam. Tylko no wiadomo dziecko na tym troche cierpi bo sana bylam w takiej sytuacji jako maluszek z babcia i z dziadkiem mieszkalam przez pare lat mama jezdzila na pare miesiecy do Niemiec. Babcia stala sie wazniejsza od mamy jak slyszalam mamy glos przez telefon serce mi sie krajalo ze nie moge jej przytulic w tym momecie ze mamusi nie bedzie przez jakis jeszcze czas co do molestowania, zabralabym ja albo do siebie bo dziecko w tym wieku jrszcze sie do otoczenia nie przywiazujw wiec mialabysprace i coreczke na miejscu na pewno by sobie poradzila. Ja osobiscie wyjechalam do Anglii w,wieku 12 lat niewiedzialam czego sie spodziewac ale bylam optumistycznie nastawiona na nowe zycie. Jesli to wychodzi z gry to pewnego dnia osobiscie tak zebyscie we dwie sobie usiadly z kubkiem herbaty czy czegos i zapytaj sie a jak sie u dziadkow mieszka? Jezeli odpowie ze nie chce o tym rozmawiac to draz czy na przyklad dziadek na nia krzyczy czy cos z dziadkiem nie tak czy babcia zle gotuje? Moze ci cos wyzna ze np zacznie rozmowe mamo a czy twoj dziadek robil jakies,rzeczy ktorych nie powinien chciaz wiadomo tak by bylo najlatwiej. Tak chcialabym pomoc mam w domu taka 8 letnia siostrzyczke traktuje ja troche przesadnie jak moje dziecko ale w zyciu niechcialabym zeby zadne dziecko .tego dostrzeglo, bo to ciezkie moja mama tez to przezywala.

super, dobrze że wszystko zmierza w dobrym kierunku

Neta,
gratuluję! Cieszę się, że przed Wami tyle długo wyczekiwanych zmian.

Ależ  NETA właściwie...zakończyła już ten wątek Nie warto pisać dalej a dla niewtajemniczonych-warto poczytać całość.
Sprawa się rozwiązała dobrze