Pamięć u prawie 5latki - Netkobiety.pl

W Twoim poście nie widzę absolutnie żadnego dowodu na problemy z pamięcią Twojej córki. Nie pamięta dni tygodnia? Toż to dla dziecka absolutna abstrakcja! Literki łatwiej zapamiętać, bo można je zobaczyć. A jak dziecko ma zobaczyć wtorek? I czym on się różni od środy? Abstrakcyjne pojęcia trudniej wchodzą do głowy. Ona ma dopiero 5 lat - spokojnie, zdąży się wszystkiego nauczyć we właściwym dla niej czasie. Nie musi wszystkiego umieć wcześniej niż rówieśnicy. A prezenty? Moje dziecko (5 lat) też nie pamięta z jakiej okazji je dostało. Widocznie dzieciom okazja też nie jest do niczego potrzebna. Moja córka nie zawsze pamięta o czym jej czytałam przed sekundą, nie pamięta co jadła na obiad w przedszkolu - widocznie jej to nie interesuje. Za to każdego dnia daje dowody na to, że ma pamięć bardzo dobrą i że rzeczy, które ją zainteresowały natychmiast i na zawsze wchodzą do jej główki.

Moim zdaniem Waszym problemem jest nadmierna ambicja Twojej córki. Możliwe, że sama ją do tego niechcący skłoniłaś swoimi oczekiwaniami. Spróbuj wprowadzić więcej zabawy, mniej konkretnej nauki. Nie wypytuj czy coś pamięta, czy nie. Bardziej skup się na informowaniu - czytajcie, bawcie się, przekazuj jej różne informacje w formie ciekawostek, pozbawionych pytań. Zapewniam, że ona zapamięta bez powtarzania i potwierdzania pytaniami. Możesz zasięgnąć porady pedagoga czy psychologa szkolnego. Taka nadmierna ambicja nie jest niczym dobrym.

Vinnga bardzo dziękuję za odpowiedź to po pierwsze.
Trochę ze mnie kwoka to prawda, jakoś tak genetycznie od mojej mamy przejęłam że się o wiele rzeczy zamartwiam i rzeczywiście nie przyszło mi do głowy, że dla niej to może być abstrakcja.
Rozmawiałam dziś z wychowawczynią córeczki i wychodzi na to, że w kwestii pamięci jest w średniej klasowej że tak powiem - bo tak jak napisałaś jeśli najwidoczniej coś ją interesuje, to o tym pamięta.

Jeśli chodzi o ambicję - pewnie w jakimś sensie masz rację, że mogłam ja albo ktoś z naszego otoczenia ją do tego skłonić. Nie zaprzeczam, bo wciąż szukam na to dowodu w pamięci. Tylko, że nie wprowadzam konkretnej nauki - córcia jeśli się czegoś uczy to w przedszkolu podczas zajęć w kąciku badawczym - w domu rysuje, bawi się lalkami, układa puzzle, ogląda bajki i dość często razem gotujemy, pieczemy, tworzymy własne ozdoby np teraz na choinkę, chodzimy na spacery itp. W kwestii wypytywania - tak pojawia się, ale np wtedy, gdy jest sytuacja, że córeczka o coś pyta, ja próbuję sprawdzić czy sama o tym wie, np. zadając pytanie a jak myślisz? Spróbuj może się uda itp.
Bardzo dużo czytamy, ze względu na to, że sama lubię czytać ma bardzo dużo bajek, a jak widzi gazetę to też razem przeglądamy.
Mimo wszystko i tak bardzo dziękuję za radę w kwestii tych pytań, może próbowanie by motywować ją do samodzielnego szukania odpowiedzi nie wychodzi mi w taki sposób.
Po prostu wydawało mi się, że w ten sposób pokazuję jej by się nigdy nie poddawała, to, że czasem coś nam się nie udaje to nie powinno nas powstrzymywać przed dalszym szukaniem.
Wygląda na to, że poznałam kolejną swoją pomyłkę, ale mogę się jeszcze nauczyć na własnych błędach prawda?

Wielokropku.
Tobie również dziękuję i od razu odpowiadam, że mogę odpowiedzieć na Twoje pytania w kwestii prezentów, ponieważ od kilku już lat pod choinkę (bo ta data zbiega się z moimi imieninami) nie otrzymałam żadnego prezentu (sama też sobie nie robiłam chyba że zakup czekoladki się liczy bo nie posiadałam na to środków, wszystko organizowałam tak by to córka mogła sie cieszyć z prezentów i nie zabrakło pieniędzy na jedzenie i rachunki).
Możesz mieć w jakimś sensie rację w kwestii powtarzania zachowania - choć sama z natury nie jestem ambitna, jednak moje pragnienie, które ostatnio mnie otacza, żeby niczego córce nie zabrakło, żeby była szczęśliwa, żeby nie ponieść porażki podczas rozwodu - tak bardzo mnie otoczyło, że nawet nieświadoma tego powielałam to jakimiś gestami.
W każdym razie dziękuję, będę na to zwracała teraz większą uwagę. Zwłaszcza, że najzwyczajniej się uspokoiłam, że kwestia pamięci to nic groźnego, zwłaszcza że każde dziecko jest tak naprawdę inne.
Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam