Związek na odległość - Netkobiety.pl

Po paru dniach ciszy dostałam od niego smsa. Cytuje: jestem podły, nie umiem spojrzeć na siebie. moja ucieczka nic nie dała. Pomóż mi znaleźć rozwiązanie bo nie chce żeby tak było
, nie chce abyśmy cierpieli. Cały tydzień pije... I takie tam. Mam sie do niego odezwać czy go olać? Może on tak tylko pisze a tak naprawdę nie chce już ze mna być? Już sama nie wiem. Jeśli nie chce ślubu, boi sie przeprowadzki do mnie i sam nie szuka ani nigdy nie szukał żadnego rozwiązania to jak ja mam mu niby pomóc.

Witaj ja na twoim miejscu jak go kochasz to pwinnaś ty się do niego prze prowdzić jak on nie chce

A duża odległość Was dzieli? Jak często się widujecie?

Jeżeli masz duszę generała to nim rządź,jeżeli nie to odejdź bo to jest typ za którego będziesz całe życie podejmować decyzje,dam ci radę:kup sobie samochód zdalnie sterowany.on przynajmniej nie będzie miał pretensji gdy uderzy w słup z powodu twojego błędnego sterowania.:D

Dziękuje za rady. Jednak wszystko się skomplikowało. Pojechałam do niego, chciałam się dowiedzieć na czym stoje. Zresztą niepotrzebnie. Źle zrobiłam. Bo zamiast rozmowy na nasz temat usłyszałam że stracił prawo jazdy. Temat związany z naszym związkiem zszedł na dalszy plan bo on jest załamany. Powiedział że ma depresje i potrzebuje czasu żeby się pozbierać. Teraz to juz raczej nasz związek nie ma szans przetrwać. Wróciłam do domu i jest mi jeszcze gorzej niż było. On milczy. A ja chyba nie mam na co liczyć z jego strony???

Dla mnie miłość na odległość nie ma szans ;/

Związki na odległość nigdy nie są łatwe. Ale mam wrażenie, że jemu zależy, zależy ale jest zbyt bardzo stanowczy, żeby podjąć jakąś decyzję. Kochasz go? Wróć i podejmij decyzję, przejmij ster. Inaczej nic z tego nie będzie. Musicie mieć plan na wspólną przyszłość. I nie zgadzam się, że związek na odległość nie ma szans, trzeba po prostu chcieć i wiedzieć jak się za to zabrać. I tyle.  jakkolwiek, życzę szczęścia.

Tak sobie myśle, że może popełniłam błąd. Może za dużo wymagałam. Zawsze wydawało mi się, że to chłopak musi się przeprowadzić do dziewczyny. Ale "zawsze" to jest chyba jakieś rozwiązanie. My nie potrafiliśmy na spokojnie o tym porozmawiać. On trwał przy swoim a ja przy swoim. Teraz nie wiem co mam robić. On milczy, nie odzywa się. Może utrata prawka utwierdziła go w przekonaniu, że już nie warto tak się poświęcać dla tego związku. Wsumie nie ma jak do mnie przyjechać. Jest pociąg ale to przecież juz większy problem. Może mu już poprostu nie zależy!!

witam poznałam nie dawno faceta hmmmmmmmmm ino i piszemy ze sobą dwa razy mu proponowałam spotkanie z pierwszego skorzystał tzn spotkaliśmy się na drugie niie przyjechał tłumacząc ze był chory szczerze to nie uwierzyłam mu nadal piszemy mówi że tęskni ale nic po za tym nie wiem czy ze mną jest coś nie tak czy z nim co robić

Najgorsza jest cisza i niepewność... Nierozumiem facetów. Kiedy milcze nie odpisuje na sms to on po jakimś czasnie wydzwania jak głupi. Ale kiedy ulegne i odpisze, odbiore, oddzwonie to on znowu milczy. O co tu chodzi??

Niech się goni ! A ty szukaj nowego, ktory nie bedzie zachowywał sie jak ciota

Nie odzywam sie do niego, on dzwoni ale olewam jego telefony. Wczoraj zaprosił mnie na fejsa. NIe wiem po co. Mi mówił ze nie wie co to jest a po postach doszłam do tego ze ma go juz od dobrych 10 miesięcy. Pewnie okłamywał mnie również w innych kwestiacch. Nie rozumiem jednej rzeczy po co mnie zaprasza na róznego rodzaju serwisy spolecznosciowe do grona znajomych, i po co do mnie wydzwania.

Witam,

wlasnie pokazal jak jest dojrzaly.
Zastanawiam sie co ja bym zrobila....wiem, latwo powiedziec gorzej zrobic.
Mysle, ze zacisnelabym zeby i przecierpialabym.
Serce by bolalo, niewatpliwie, ale pobili i przestanie.
Szkoda Twych nerwow, mysli dla kogos kto ucieka jak tchorz, boi sie podejmowania jakichkolwiek decyzji, czeka az ktos go wyreczy.
No i z siostra potrafi rozmawiac o Waszym zwiazku a z sama zainteresowana, czyli z Toba, jakos mu nie idzie....
Dzieciak po prostu.
Badz wytrwala i nie pisz, nie dzwon.
Mysle, ze nie warto.
To chyba jeszcze nie ten, na ktorego czekasz.
Nie tak to powinno wygladac.
Przyjazn, partnerstwo, umiejetnosc rozmowy z partnerem, otwartosc....najwazniejsze.

Pozdrawiam

Rozette odwazna decyzja:)

Cześć wszystkim! smile Trafiłam tutaj naprawdę przypadkowo. Jestem początkującym użytkownikiem tego forum. Jednak chciałabym przedstawić tutaj swój problem.
Otóż... Kilka miesięcy temu, będąc na zwolnieniu, z ciekawości skorzystałam z chatroulette- gdzie właśnie poznałam Pana M. Obcokrajowca, zamieszkującego obecnie od wielu lat we Włoszech- z góry mówię, nie jest Włochem.
Znajomość nabierała tempa. Od tamtego momentu, do dnia dzisiejszego, nasza internetowa znajomość trwa już kilka dobrych miesięcy.
Porozumiewamy się poprzez skype (videorozmowy), telefon, poprzez listy (tak, zaryzykowaliśmy i wymieniliśmy się adresami).
Ostatnio bardzo często nawiązujemy do spotkania w świecie realnym- oboje do tego dążymy. On, sam przyznał, że jestem zupełnie inną kobietą, niż reszta (tu padło wiele komplementów). Wysłał mi paczkę na święta, a w niej przecudny prezent pod choinkę z listem, którego kartka popryskana perfumem.
Ten facet jest moją motywacją do rozwijania znajomości języków obcych, nadzieją na lepsze jutro - mimo, iż na chwilę obecną to znajomość przez internet.  Jest to człowiek, który zawsze poprawia mi humor- dosłownie jak promyk słońca podczas deszczowego dnia. Mamy wiele wspólnych tematów, podobne zdania co do pewnych spraw. W sprawach sercowo- łóżkowych, bo taki temat także poruszyliśmy mamy wiele wspólnego. Czuję, że nabieram przyzwyczajenia co do jego osoby. On przyznał, że bardzo mnie uwielbia i nie może doczekać się naszego spotkania. Przy czym zażartował kiedyś, bym obiecała, że pewnego dnia wyjdę za niego i będziemy najszczęśliwszymi osobami na świecie.
Aktualnie problem tkwi w tym, że.... Ja jestem jeszcze w technikum (on jest starszy o 3lata). Przede mną matura, planowane i wymarzone studia- a z drugiej strony on. Czy ja powinnam brnąć dalej w tą znajomość? Nie myślcie, że jestem jedną z naiwnych, które ślepo wierzą w wielką miłość...
Jeżeli miałabym już zaangażować się w tę znajomość, związek... Jak to pogodzić? Jedynym problemem aktualnie jest moja nieskończona jeszcze szkoła, fakt iż on nie przeprowadzi się do Polski, ani ja do Włoch- bo języka nie znamy. Najbardziej możliwym krajem do zamieszkania jest Wielka Brytania- choć z tym też problem. Bo aby wyjechać, trzeba mieć jakiś pieniądz w kieszeni. Tu z kolei nawarstwia się to, że ja się uczę, także moje dorabianie w weekendy nie zrekompensuje nic. A z drugiej strony- skończyć szkołę, pójść na studia i jednocześnie pracować- to za dużo czasu.

Czy jest tutaj kompetentna osoba, która mogłaby mi doradzić?
Poza tym, proszę... Podpowiedzcie mi jak mogłabym zorganizować nasze pierwsze spotkanie?
Dostałam zaproszenie od niego do Włoch, jednak wydaje mi się, że to zbyt ryzykowne, bym ja- jako młoda i niedoświadczona osoba, z zaawansowanym angielskim- a nie włoskim- wyjeżdżała do faceta. Nie ukrywając, wolałabym by to właśnie on przyleciał do Polski... Tutaj musiałabym się zaangażować w zaaranżowanie jego pobytu- transport z lotniska (aktualnie mam prawo jazdy, lecz bez auta), hotel, jakieś atrakcje.....

Drogie Kobietki! Ratujcie..... smile smile

witam dziewczyny;-),ja tez mam podobny problem.Jestem z facetem od niespełna 1,5 roku.Dzieli nas 100km i problem jest tego typu,że on nie moze sie zdecydowac na przeprowadzke caly czas mi powtarza ze bedziemy razem,ale to odwlekanie mnie wykancza ,on ma dzieci co drugi week.bedzie mial sprawe rozwodowa ,ja jestem po rozwodzie ,moje dzieci go bardzo lubia , on sam jest dobrym ojcem,dzieci go bardzo kochaja .mieszka z matka a mnie sie wydaje ,ze my nigdy nie bedziemy razem bo jego trzeba za reke prowadzic.kocham go tak mocno ,nie wiem co mam robic.

Miki1111,kurczę jestem w podobnej sytuacji,tyle,ze ja jestem po rozwodzie ,mój facet czeka na pierwsza sprawę rozwodową,nie mieszka ze swoja żona 3 lata.My jestesmy razem od niespełna 1,5 roku ,jeżeli można to tak nazwać ,dzieli nas 100km ,oboje mamy dzieci w podobnym wieku ,On ma swoje na co drugi week. nie mam pojęcia jak to rozwiazać ,obiecuje mi ,ze sie do mnie przeprowadzi,ale ciągle to przeciąga,wiem ,ze bardzo mnie kocha ,aja Jego,nie mam już siły momentami ,nie raz chciałam to zakończyć ale nie potrafię.On ma świetny kontakt z moimi dziećmi ,ja Jego dzieci tylko raz widziałam i to też jest mój problem bo chciałabym moeć z Nimi kontakt ale On tak jakby się obawia cały czas czegoś,One są strasznie za Nim,syn nie chce mieszkać z matką.Trudna sytuacja,Wasze rodziny sie poznały,pytają o ślub a On się nie umie zdecydować,hm dziwna sytuacja ,nie wiem co Ci doradzić bo wiem jak to jest ciężko.A ja mam wrażenie , ze matka mojego faceta ,bo mieszkają razem nie jest za bardzo za mną,nie wiem dlaczego,niby On twierdzi ,że nie mam racji to ja to czuję.Ehh ,pozdrawiam Cię i cierpliwości życzę;_)

witam mam problem mąż jest za granicą a ja z dzieckiem w domu i po prostu tęskine zanim niewyrabiam już zaczełam być  podenerwowana i rozdrazniona ospała wkońcu diagnoza depresja i nawet teraz mąż niechce wrucic co mam zrobić