Teściowa i mąż mamisynek! Masakra! - Netkobiety.pl

nic.iech przychodiz do ciebie w odwiedziny, do malego moze bedzie dobrze:)
trzymaj sie i ucaluj malego
a kolezanka 18 letnia jest zadziwiajaco madra jak na taki wiek i bardzo dojrzala:)ale to dobrze, ze mamy takie madre dziewczyny. tylko sie mloda 18stko pilnuj, bo tesciowa ma kazda synowa i ta madra i ta niemadra, a kobieta w ciazy jest slaba...

Mąż i ojciec wyprowadził się do MAMUSI najpierw na 5, a potem na 9 miesięcy???? Toz to totalny maminsynek. Jego matka jest głupia kobietą!
Powiedz mężowi ze uzalezniasz jego powrót do Ciebie i syna od przejścia psychologicznej terapii i zerwania pępowiny łączącej go z mamusią. Inaczej zawsze będzie chował się pod maminą kiecką przy byle okazji.

Ta baba to diabeł wcielony... Ja mam dość i zaczynam zastanawiać się nad rozwodem. On chyba nigdy się nie zmieni.  A na terapię u specjalisty nie chce sie zgodzić bo twierdzi,że nie jest głupi Najgorsze jest to, że po dziecko zaczął przyjeżdżać w kratkę i co najważniejsze nie daje na jego utzrymanie bo oddaje pieniążki mamusi. Uważa, że jak kupił małemu prezent za 350 zł jest już wspaniałym tatą a zamiast się z nim spotkać urządza sobie spotkania z kolegami na mieście. On uważa, że jesli odbiera pensję to jest panem moim i całego świata a ja mam go błagać o alimenty. Na szczęście moi rodzice mi pomagają i dzięki nim mamy co jeść bo tatuś alimenty od 10 miesięcy dał tylko cztery razy;/

Zaczęłam poważnie zastanawiać się nad ograniczeniem praw ale byłam u adwokata i powiedział mi, że to nie jest proste. Trzy razy już spotkaliśmy się w sądzie, raz w sprawie alimentów i dwa razy w sprawie ustalenia kontaktów i było to dla mnie ciężkie przeżycie. Wiem, że muszę dać sobie radę dla mojego synka choć jest ciężko staram się żeby moje 2,5 roczne dziecko nie patrzyło na moje łzy bo zawsze wtedy pyta Mamusia o cio sie udeziłaś? Dam ci buziaka i juś nie boli. Przecież nie powiem takiemu dziecku, że to przez jego tatę... Mój synek dodaje mi sił ale o NIM ciężko jest zapomnieć chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że jego matka nie zniknie z naszego życia. Proszę Boga żeby dał mi siłę i przestała go kochać i postawił na mojej drodze kogoś kto pokocha mnie i mojego synka i zaakceptuje go jak swoje dziecko.

a mnie wscieklosc bierze na glupote dziewczyn! Tak wlasnie: dziewczyn, nie ich pseudo-partnerow. Wiedzaly galy co braly tylko nie wiedzialy najwyrazniej na czym polega antykoncepcja. I teraz bek. Bo zamiast robic rzeczy w zdrowej kolejnosci: szkola, zawod, praca, wlasne lokum i DZIECKO (nie byloby wtracania sie ani pozyczek ani liczenia z kazdym groszem dawanych przez rodzicow) to najpierw siup do wyrka a teraz placz i zgrzytanie zebow.
Drogie "dorosle" mezatki i matki - jak sobie poscielicie tak sie wyspicie. Zeby dorosle dzieci na garnuszku rodzicow siedzialy to wstyd.

Tesciowe sa rozne i ich sie nie zmieni ale wlasne zycie mozna bylo jak byl na to czas.

Wcale nie było tak... Może rzeczywiście najpierw było dziecko dopiero potem reszta. Z tym, że mój mąż zanim poszliśmy pierwszy raz do łóżka musiał czekać bardzo długo. Był wtedy zupełnie inny niż jest teraz. Po ślubie okazało się, że to zupełnie inny człowiek niż którego znałam. Zawsze się zabezpieczaliśmy a ciąża była rzeczywiście przypadkiem, nie widzieliśmy się wtedy przez dłuższy okres czasu i stało się, poniosło nas (chyba każdy miał kiedyś chwilę uniesienia i nie myślał o Bożym świecie). Teściowych zazwyczaj się nie lubi, tworzy o nich różne dowcipy ale moja teściowa to unikat, wredne, podłe babsko. Wiedziałam od początku naszej znajomości, że mnie nie lubi ale nie myślałam, że ma taki wpływ na życie i psychikę mojego męża bo kiedy tylko byliśmy parą potrafił być inny. Nie słuchał jej we wszystkim tak jak po ślubie.

Przecież Xkobieta22 nie mieszkała z teściami a też miała (i ma) z nimi problemy. To nie o wspólne mieszkanie chodzi (choć też uważam, że mieszkanie z rodzicami czy teściami jest bardzo niedobre dla związku) czy o młody wiek, tylko o to że mężowie są uzależnieni o rodziców, nie dorośli, nie odcięli pępowiny. Z kimś takim nie da się stworzyć związku.

W tym krótkim cytacie zawarłaś całą prawdę. To jest esencja sytuacji. Tylko przeczytaj dokładnie i rozbierz na czynniki pierwsze swoją wypowiedź.
Jeśli pozwolisz, to odrobinę Ci pomogę. Naprawdę szczerze i tylko dla Twojego dobra.

Wzrusza mnie to że nadal go kochasz. Niesamowicie wzrusza mnie jak piszesz o Waszym związku i jak w niego wierzysz. To ukazuje mi naprawdę dobrą kobietę... wrażliwą i pełna uczuć... To piękne i wzruszające.

Ale wracam do tematu...esencji problemu zawartej w cytacie...

ON NIGDY NIE PRZYZNAŁ MI RACJI. Przeżyłam koszmar z tą kobietą.

NIE, nie i po stokroć NIE!!! Nie przeżyłaś żadnego koszmaru z tą kobietą. Przeżywasz koszmar każdego dnia! Ale nie z kobietą dla której jesteś obca. Bo jesteś. I tu się nie ma co dziwić, bo wiele synowych dla teściowych to obce istoty (choć są wyjątki, ale nie o tym).
Ty przeżywasz koszmar każdego dnia z NIM!!! Z mężczyzną którego kochasz, a który nie jest mężczyzną tylko dzieckiem.
Nadal nieodpępowionym dzieckiem swojej najwspanialszej mamusi. Dzieckiem - nie, dziecko jest małe, nie rozumiejące i ma do tego prawo.
On nie jest dzieckiem. To EMOCJONALNY EMBRION!!!

Facet, który mając żonę, dziecko i własną rodzinę, nie potrafi wyznaczyć GRANICY!!!
Granicy - swojej matce! Żeby raz na zawsze wiedziała, że taka granica jest. I że swojej kobiety i dziecka będzie bronił ze wszystkich sił i do samego końca.
Płakać mi się chce... NIGDY NIE PRZYZNAŁ CI RACJI w takich sytuacjach... Gdy powinien stanowczo powiedzieć jej - NIE!!!
Mamo, nie będziesz mówić tak o mojej żonie!
Mamo, to jest nasz wspólny wybór.
Mamo, tak postanowiliśmy i tak będzie.
Mamo, ja ją kocham i z nią sypiam i zrobię wszystko by była szczęśliwa.
Mamo, wiem że chcesz dobrze, ale to nasze decyzje. Jestem dorosły i gdy będzie mi źle w związku to porozmawiam o tym z żoną a nie z Tobą. Ciebie zapytam ewentualnie o radę. I niekoniecznie z niej skorzystam.
Mamo, raniąc ją - ranisz mnie. Jeśli tego chcesz to nie mamy o czym rozmawiać.

Ale on tego nie powie jeszcze długo, długo... albo wcale.
Tym bardziej że nie jestem pewien, ale wydaje mi się - doskonale wie jakim jesteś czułym człowiekiem i jak bardzo go kochasz... To nie w porządku, ale myślę że wykorzystuje ten fakt dla swojej wygody. Bo Ty go kochasz i nadal w niego wierzysz. Zapewne siedzisz tez ciszej, niż mamusia, gdyby tylko zechciał się jej postawić. To wygodne i cholernie egoistyczne. Wiem, nie piszę nic przyjemnego. Wybacz mi... Ale życzę Wam jak najlepiej. Stąd taka szczerość.
Jeśli On nie przekona się by wyznaczyć takie granice... by zadbać o komfort kobiety którą kocha i która powinna być całym jego światem i wybiera mamusię, zastając na noc, by go przykryła, wytarła nosek i podała cycuszka... to uświadom sobie... musisz zawalczyć o swoje, bo ten emocjonalny embrion tego nie zrobi.
I to nie ma być walka z teściową. Nie z nią mieszkasz i nie z nią masz dziecko. To walka z nim - by zachował się wreszcie jak FACET.
Jak nic nie da...to wiedz że naprawdę zasługujesz na więcej.
Pozdrawiam Ciepło i życzę powodzenia!

Dziękuję za odpowiedź.
Popieram Cię wszystkim i z każdej strony :-) W pełni!

Na każdy sms, prośbę uświadom mu że to ON nawarzył piwa i teraz ON musi je wypić.

Bardzo dobrze, że w tym przypadku nie przystajesz na Jego warunki a wreszcie STAWIASZ SWOJE. BRAWO! To na pewno dla Niego szok.

Powiedz mu że separacja jest też dla ludzi. To nie rozwód. Separacji ma się nie bać. Niech wreszcie zauważy że NIE CHCESZ ROZWODU bo KOCHASZ. Niech sobie uświadomi że chcąc separacji DAJESZ MU JESZCZE SZANSĘ. Bo separacja to jest szansa. To będzie dla niego czas, aby go wykorzystał. Aby coś zrobił. Dla Ciebie, dla dziecka i dla Siebie.
I jeśli ten czas wykorzysta na budowanie relacji między Wami, na zbudowanie Waszego związku, na wyznaczenie matce GRANIC, o jakich pisałem wcześniej to wspaniale. To będzie wykorzystanie szansy, jaka jest separacja. A jeśli się biedactwo rozpłacze, i pójdzie do mamusi by wytarła nosek i utuliła do snu... to tylko będzie potwierdzenie że nie wykorzysta swojej szansy. Swoich 5 minut, których niewykorzystania będzie kiedyś bardzo żałował.
Bo nawet gdy nie będzie z Tobą i zacznie próbować czegoś nowego z kimś innym to na tych zasadach nie wyjdzie mu także. Bo żadna kobieta nie zaakceptuje tego na dłuższą metę.

Wiem że kochasz. To daje się wyczuć w każdym Twoim słowie. I w tych wszystkich latach cierpliwości, wielu łzach, samotnych nocach. Wiem. I rozumiem Cię doskonale. Miłość nie wybiera :-)
Kochasz go nadal i to jest cudowne. Ale ceną nie może być poświęcenie całego Twojego życia na łzy i samotne noce. Nie mogą być ceną miłości warunki jakie będzie mieć w tej sytuacji Wasze dziecko.
Nie poddawaj się i tłumacz cierpliwie że nie wybrałaś rozwiązania ostatecznego (rozwód) a separację - która dla niego jest szansą. Prezentem od kobiety która nadal go kocha. I teraz jest czas dla niego. Aby wreszcie mądrze to wykorzystał.
A ja z całego serca życzę Ci powodzenia. Wielu sił i cierpliwości bo jak wiesz nie będzie łatwo. Ale kochasz, więc poradzisz sobie. A najważniejsze - stanowczości. Nie schodzenia z obranej drogi. Konsekwencji, która jest trudna, ale która będzie dla Waszego dobra. Wierzę że Ci się uda :-)
Będę tu zaglądać, by spróbować pomóc gdy będzie taka potrzeba.
Pozdrawiam ciepło!

Tego, że kocham jestem pewna jak niczego innego. Nie jest zatrzymywanie ojca dziecka na siłę. Bardzo chciałabym z nim porozmawiać ale rozmowa z nim jest bardzo trudna. On nie umie rozmawiać, spuszcza głowę odpowiadają tylko TAK lub NIE. Ogarnia mnie wtedy jeszcze większa złość i się poddaję. To z jego inicjatywy powinna wyjść jakakolwiek rozmowa.

indenpendent bardzo dziękuję Ci za słowa otuchy. Miło wiedzieć, że są ludzie, którzy rozumieją mój ból i moje problemy:) Myślę, że masz rację i on naprawdę jest w szoku, że to ja rozdaję teraz karty a on musi zdecydować czy potrafi to odbudować dlatego zdecydowałam się tylko na separację a nie od razu na rozwód. Mam tylko wątpliwości co do tego czy orzekać o jego winie aby jeszcze bardziej uświadomić mu jego błędy. Gdybyś mógł w tej sprawie doradzić... Z resztą nie tylko Ty... Jednak boję się, że obudzi się za poźno

Chyba bardzo dobrze znasz się na ludziach bo odgadłeś sposób jego wychowania. Od małego miał wpojone, że matkę ma jedną a żon może mieć dziesięć (tak samo z resztą jak jego rodzeństwo). Nie potrafi okazywać swoich uczuć. Musiałam uczyć go, że łzy to nie wstyd, że potrzeba przytulenie się to coś normalne u ludzi. Setki razy tłumaczyłam, że nasz synek potrzebuje takich słów i gestów. Jego matka uważała, że jestem latawicą bo całuję swojego męża w towarzystwie w usta (zwykły pocałunek, nie jakieś tam lizanie się), kiedyś gdy zobaczyła jak mąż mnie przytula zmierzyła nas jakbyśmy się kochali na jej oczach. Z czasem miałam nawet wrażenie, że ona leży w naszym łóżku i obserwuje jak się kochamy(na szczęście z czasem mi przeszło).Mąż ma 23 lata. Jego matka robiła mu pranie mózgu nawet wtedy gdy ja tam byłam tylko po prostu pod pretekstem pomocy jej w kuchni zawołała go i dobitnie przedstawiła mu jaka to ja jestem (podsłuchałam wtedy tę rozmowę idąc do łazienki). Gdy wróciliśmy do domu zaczęłam rozmowę na ten temat. Powiedziałam mu, że słyszałam jak jego matka znów go buntowała a on udał głupiego i tylko wstrząsnął ramionami mówiąc, że tak nie było a za kilka dni będąc po wpływem alkoholu powtórzył dokładnie jej słowa, te które wtedy słyszałam. On zawsze musiał robić to czego ona chce i kiedy widziała, że mąż jej zdaniem za bardzo mi się podporządkował to wkraczała do akcji i wszystko psuła a on na to pozwalał A co do naszych wspólnych wypadów do teściów to szczerze mówiąc sobie tego nie wyobrażam! Męża nie ma z nami już od lutego, więc prawie rok i szczerze mówiąc po tak wielu obraźliwych słowach z ust jego matki nie wyobrażam sobie abym mogła utrzymywać z nią jakikolwiek kontakt a wiem, że ona nie należy do ludzi którzy pierwsi wyciągają rękę (z połową swoich sąsiadów żyje w gniewie) Na szczęście mieszkamy w innych miejscowościach więc nie muszę jej oglądać. Boję się, że nie wybrniemy z tej sytuacji ponieważ jego rodzina zbyt mocno mnie skrzywdziła i boję się, że on nie będzie potrafił wybrać. Mam jednak nadzieję, że separacja w jakiś sposób go obudzi, otworzy oczy i spojrzy na wszystko z mojego punktu widzenia.
Nie jestem osobą konfliktową i naprawdę takie sytuację są dla mnie bardzo męczące! Bardzo źle się czułam w domu jego matki bo nikt mnie tam nie akceptował. Jego matka wręcz zachowywała się tak jakby mnie tam nie było. Kupowała sobie i synkowi piwo opowiadając różnorodne historie na temat sąsiadów i oczywiście zasypywała go pretensjami, że rzadko ją odwiedzamy (choć robiliśmy to przynajmniej raz w tygodniu), robiła wyrzuty, że węgiel leży nie wrzucony do piwnicy a on akurat ma wolne od pracy i nie przyjedzie tego zrobić chociaż mieszkała z mężem czwórką dzieci gdzie jedna z córek miała tyle lat co ja i mieszkała tam ze swoim chłopakiem! Po prostu była chora na myśl, że on jest ze mną i dzieckiem! Nawet mój synek się jej bał choć nigdy nic złego w jego obecności nie było na jej temat powiedziane! A mąż tylko mama i mama... Co z tego, że moja miłość jest wielka gdy strach jeszcze większy? Tracę nadzieję na poprawę naszych relacji choć bardzo mi brakuje nawet jego zapachu i spojrzenia...

Różnica między Wami jest taka, że Twoi rodzice są już emerytami a jego są zaledwie po 40-stce... Podziwiam Cię, że miałeś w sobie tyle siły aby walczyć i wcale mnie nie zanudziłeś. Czytałam to z wielką ciekawością, chciałam pochłonąć Twój tekst w jednej chwili:) Książki zaczynam poszukiwać i na pewno ją przeczytam i podrzucę jemu. Dodałeś mi nadziei, że jednak jest szansa na zmianę. Gratuluję Twojej żonie!

Chciałabym żeby Twoje słowa przeczytał mój mąż, myślę, że wyciągnął by z nich jakieś wnioski. Zastanawiam się tylko czy jego rodzice by odpuścili tak jak Twoi... Czy on jest w stanie zrobić tak wiele jak Ty...Czy jego miłość jest tak wielka jak była Twoja i czy ona w ogóle jest... Czy z jego strony nie jest to tylko strach przed utratą swojej "deski ratunku", która zawsze powstrzymuje na duchu bez względu na relacje między nami.

Na razie odcięłam się od niego. Wyłączyłam telefon bo zadręcza mnie wycofaniem pozwu o separację a nie chcę tego wycofać, boję się, że po prostu ulegnę. Pewnie skarcisz mnie za to bo zdaję sobie sprawę, że z mojej strony to tchórzostwo ale chcę mu też w pewien sposób pokazać, że nie muszę być zawsze pod telefonem, że mogłam zmienić numer...

Pozdrawiam!

Zaszło Bardzo wiele zmian... Mąż znalazł sobie 16- letnią dziewczynę... Okazało się, że ciągle mnie oszukiwał. Mówił, że chce być ze mną a między czasie spotykał się z innymi. Do tej pory kłamie prosto w oczy, że nikogo nie ma choć ja poznałam jedną z tych dziewczyn i będzie nawet świadkiem na sprawie rozwodowej... Teraz ma drugą, z którą się spotyka. Papiery są już w Sądzie więc za kilka miesięcy będę juz rozwódką.

Mam pytanie do wszystkich mądrych osób, które orientują się trochę w prawie. Nie chcę aby moje dziecko miało kontakt z jego 16- letnią kochanką. Wystarczy, że ma nieodpowiedzialnego ojca, który nie przejmuje sie jego utrzymaniem i obowiązkami związanymi z jego wychowaniem. kiedy mu się chce to zabiera syna na cały dzień, odwali swoje i odwozi go. Ostatnio nawet przywiózł go w mokrych i śmierdzących rzeczach ponieważ synek zesikał się podczas drzemki. Czy mogę coś zrobić aby moje dziecko nie miało kontaktu z tą dziewczyną? Dodam, że początkowo wypierał się , iż jest żonaty i ma dziecko. O synu, którego nosi na tapecie telefonu nazywał tylko swoim chrześniakiem.

Bardzo dziękuję za odpowiedź i proszę o więcej rad
Dziękuję również za dobre słowo

Independent , pięknie opisujesz to co sam przeszedłeś, i jak doszedłeś do tego że coś w Twoim życiu jest nie tak... Chylę czoła i jestem pełna podziwu dla Ciebie.
Weszłam na to forum bo szukam odpowiedzi... Jestem w związku nieformalnym chodź po zaręczynach, ja jestem po przejściach, on kawaler (oboje w wieku 34lat)...
Ja nie miałam łatwego dzieciństwa, z trójki rodzeństwa jestem najstarsza ale i niechciana  ... Całe życie dorastałam w poczuciu odrzucenia, silnej potrzeby akceptacji i miłości...
Jego poznałam 3 lata temu, spokojny opanowany, dający ciepło ... ale brak poczucia bezpieczeństwa i stabilności co wyszło z czasem w praniu...
Tyle, że problemem  jest ojciec a nie matka... Chociaż może jak by to głębiej przetrawić to i matka ma w tym udział..  Rodzice próbują żyć za swoje dzieci, nie nauczyli ich samodzielności... Musi być jak tatuś chce, mamusia udaje że nic nie widzi i nic nie wie  bo nie chce się denerwować ...Rodzice chcą przeżyć życie za nich ... W tym i mojego partnera...
"Kogo sobie wziąłeś, ona ma dzieci .." 
"Odciągasz go od rodziny... W*** się tam gdzie nie trzeba..." - tyle , że ta rodzina daje sama jasno i wyraźnie do zrozumienia gdzie moje miejsce i że nie jestem mile widziana...
Docinki o wyglądzie, na temat sposobu gotowania, pracy itp. itd. ... Docinki o ciągłej pomocy dla jego siostry, która jest mężatką  i tonie w długach bo nie radzi sobie z prowadzeniem gospodarstwa domowego...
Cokolwiek zrobię jest źle, jeśli zabiorę głos - to " co ja mogę wiedzieć"...
Starałam się rozmawiać z partnerem o tym , że jest mi przykro kiedy on słyszy i nie stara się mnie bronić..Kwituje to odpowiedzią "co ja mam mu powiedzieć?", lub " przecież wiesz , że jest inaczej" , jest coraz więcej cichych dni, zaczyna mnie traktować jak powietrze, próby rozmowy spełzają na niczym " bo co ja mam zrobić?".."
Jestem już zmęczona tym, partner nie widzi problemu, jest jak dziecko - nieporadny i niezaradny ...
Tatuś ma ze wszystkim problem i we wszystkim szuka dziury, żyje tak aby jemu było dobrze i on robi podobnie...
Czy kiedyś się to zmieni? Naprawdę nie mam pojęcia, bo poprzednie jego związki trwały bardzo krótko- ja jestem rekordzistką.. A co było powodem rozpadów? - cóż  brak zaangażowania, inicjatywy...
Mam czasem wrażenie , że on rozumuje w sposób jaki był tu przytoczony - rodziców ma się jednych , a reszta to rzecz nabyta , jak nie ta to inna... Ale rodzice żyć wiecznie nie będą- i co wtedy?
Na moje pytanie czy on wie czego tak naprawdę chce od życia, czego oczekuje w związku - zapada milczenie.
Na pytanie " czy widzi, że mamy problem- pada odpowiedź , że nie ma problemu i wszystko jest ok" .
Jak do niego dotrzeć? Mi powoli brakuje sił, jestem zmęczona tym wszystkim...
W chwili obecnej zagroziłam , że się wyprowadzę , ale na nim nie robi to wrażenia   

o ja pitole ale masz nikita problem! ile masz dzieciakow? nic. ja tez mieszkam sama, czekam na magiczny maj,kiedy sie synus do mnie przeniesie. szkoda tylko, ze robi to z bólem serca!!!

W pełni zgadzam się z moim przedmówcą. Mi też on bardzo dużo pomógł w mojej sprawie i z moim mężem nie dało rady nic zrobić. Jak pisałam wcześniej jesteśmy w trakcie rozwodu i szczerze przyznam, że choć strasznie się boję to nie mogę się doczekać tego dnia. Za bardzo mnie skrzywdził. Ciągle kłamał. Prosił mnie żebym do niego wróciła a na boku miał trzy inne. Tłumaczyłam żeby się zmienił. Byłam gotowa wybaczyć mu jedną zdradę i zrobiłam to, pomagałam szukać pracy ale szybko okazało się, że jest kolejna. Wtedy miarka się przebrała. Sama nie wiem czemu byłam gotowa na aż tyle poświęceń, przecież on w ogóle na to nie zasłużył ale chyba byłam tak głupia i tak bardzo go kochałam. Kiedy dowiedział się, że podjęłam ostateczną decyzję, i że jednak będzie rozwód pokazał swoją prawdziwą twarz. Dziecka nie widział od 7 tygodni, nie interesuje go jego utrzymanie. On ma pieniądze tylko na zabawę i kumpli bo panienki też się od niego odwróciły kiedy się spotkałyśmy. jedna z nich będzie nawet świadkiem na sprawie rozwodowej. Pije do tego stopnia, że śpi w samochodzie. Jeździ pijany bez prawa jazdy. Nie wierzę już w zmiany takich ludzi. Miał ode mnie wiele szans ale żadnej nie wykorzystał. Od czasu do czasu odezwie się i prosi abym do niego wróciła ale wie, że na to nie ma już najmniejszej szansy. Synek już nawet o nim nie wspomina tak jakby taty nie było mimo, że mi bardzo zależało na ich relacjach. On to zaprzepaścił. Jutro stanie po moimi drzwiami i jakby nigdy nic będzie chciał zabrać synka do siebie.
Życzę wszystkim wiele wytrwałości bo wiem jak dużo stresu kosztują takie sytuacje. Postaw swojemu partnerowi jasno sytuację. W moim związku też rządzili teściowie, buntowali męża, że jestem zła a kiedy doprowadzili do najgorszego sami nie potrafią sobie z nim poradzić bo zaczął pić. Ma 24 lata ale jego rozwój zatrzymał sie w wieku 16 lat. Jego mama zawsze powtarzała mu, że facet ma prawo codziennie wypić trzy piwa i musi mieć na papierosy. Moje zdanie się nie liczyło.

Życzę dużo cierpliwości!