Czy którejś z was się to udało? - Netkobiety.pl

Wydaje mi się, że Tobie potrzeba adrenaliny. W związku z tym niegrzecznych chłopców zamieniłabym na skoki ze spadochronem, albo jakiś inny sport ekstremalny...

Witaj:)rozumiem Ciebie ,bo ja też tak mam,może to źle...ja zawsze kończyłam takie związki ,w których musiałam siebie samą namawiać na to ,że ten ktoś jest fajny ,dobry i może z czasem  mi się  spodoba,nigdy tak się nie zdarzyło ,gdyż nie czułam tego i wolałam tego dalej nie ciągnąć raniąc kogoś,najlepiej zakochać się od początku z wzajemnością-wtedy nie myśli się już o byłych:)))tylko o tej osobie:))bo bycie z kimś tylko dlatego,żeby kogoś mieć nie ma sensu!!..powodzenia

Hahaha popieram 

mnie się to nie udało...

Nie wiem co robić... Zostawić mojego kochanego chłopaka i szukac kogos takiego jak tamci? A moze spróbowac jakos o nich zapomniec? Jak? Moze nakierowywac mojego chłopaka na to co lubie? Ale to juz powoli chyba podchodzi pod zminiaie go, co jest glupie. Nie wiem co mam zrobic dlatego pytam was... To  dla mnie wazne

Własnie wiesz co, nikydeeka, moj problem moze tkwić w tym, ze zawsze marzylam o takich facetach, podkochiwalam sie, ale nigdy z zadnym z nich nie bylam... Nie wiem wiec jak to by mogło być. Mój chłopak jest idealny do związku: wrażliwy, czuły, przywiązujący sie, kocha dzieci, najchętniej już by je chciał mieć, opiekuńczy itd itp. Problem w tym, ze mi wydaje się, słusznie lub nie, że mnie pociąga coś innego, najchętniej, zeby z charakteru był mieszanką Twojego chłopaka i mojego. Bo z moim tak troche brak mi emocji, a Twój mógłby mnie drażnić na dłuższą mete.. ech... ale ja jestem popieprzona...

Hey,
Kurcze siedzialam chyba pol godziny nad odpowiedzia i cos nie tak kliknelam! Wiec od nowa bo nie odzyskam tamtego posta. Denerwujace!
Tanczacawdeszczu (ladny nick), zostan z nim! Mozesz poczytac moje posty, tam sie wiecej dowiesz. Mozemy podac sobie rece!
Mam pare zwiazkow za soba, pierwszy zakonczyl sie dlatego, ze nie bylo chemii z mojej strony, dokladnie tak jak ty masz i szczerze mowiac nie zalowalam. Bylam mloda, mialam dobra prace, wynajelam mieszkanie, mialam powodzenie;-) ktore sprawialo, ze nie balam sie o to, ze nikogo nie znajde.
Zostalismy przyjaciolmi a jego zycie ulozylo sie super juz pare miesiecy pozniej.
Podczas tego pierwszego zwiazku poznalam pewnego znanego muzyka jazzowego, on nie mial wtedy nikogo i strasznie chcial ze mna byc. To byla wzajemna milosc, no, moze zauroczenie, od pierwszego wejrzenia. Huragan uczuc!
Spotkalam sie z nim jeszcze raz ale nie chcialam konczyc mojego stabilnego zwiazku, zreszta wyprowadzalismy sie wtedy do innego kraju, 200km dalej.
Po tym jak zakonczyl sie moj zwiazek, co robie? Od razu odnawiam kontakt z moim pianista, spotkanie i...znowu to samo! I chyba jeszcze bardziej intensywnie. Jak ja bylam nabuzowana uczuciami, takich motyli w brzuchu NIGDY nie mialam, wrecz bylam zdziwiona, jak fizycznie mozna to odczuwac. No ale coz, przez te pare lat on zdazyl przejsc przez jakas traume z inna i nie chcial sie wiazac, mi swiat sie zawalil. Potem bylo jeszcze pare spotkan a ja ciagle wierzylam, ze to uczucie miedzy nami jakos go przekona do zmiany zdania. Postawil na kariere i jak twierdzil, dla kobiety chcialby zrobic wszystko a wtedy nie byl w stanie mi tego dac. Zreszta mowi to do dzis, mamy jakis tam kontakt co jakis czas.
Czekalam, miesiacami, wylalam rzeke lez, schudlam chyba 10kg, tesknilam jak nigdy za nikim.
Po jakims czasie postanowilam nie tracic mlodosci zywiac sie nadzieja, ze bedziemy razem. Wychodzilam bardzo czesto i w koncu poznalam kogos, bylo cudownie! Zapomnialam o tamtym, po szesciu miesiacach zerwal ze mna. Nie wiedzialam co sie stalo, znow przezylam koszmar. Pare miesiecy pozniaj okazalo sie, ze ma zone, czyli wdalam sie w ten typowy scenariusz oszukiwanej kochanki. Nawet na ironie cieszylam sie, ze to byl ten powod, przynajmniej mnie to wyleczylo z jakichkolwiek uczyc do niego.
Pozniej jeszcze jedna euforia uczuc ( ta historia dzieje sie na przestrzeni kilkunastu lat, nie myslcie, ze skakalam od jednego do drugiego;-)), i znow zawod, okazalo sie, ze pan mnie zdradzil, w dodatku z jakas 20-tka z Tajlandii! Odeszlam, on blagal, przepraszal, obiecywal, ze juz tego nie zrobi. Bylam nieugieta, nienawidze zdrady i mimo ogromnej tesknoty zacisnelam zeby i juz nie wrocilam.
Bylam sama bardzo dlugo, robilam kariere, oczywiscie tesknilam do tej drugie polowki ale moje zycie towarzyskie i zawodowe bylo tak rozbudowane, ze jakos ten czas plynal.
No i co? Znowu pan pianista! Bedziecie sie smiac ale za kazdym razem jak konczyl sie moj zwiazek 'wracalam' do niego, on chetnie wpadal na weekndy, spedzalismy wspolnie niesamowite chwile, czulismy sie jakbysmy nigdy sie sie nie rozstali. Ale ta sama historia, nie moge, nie teraz...itp.
Wiec ja znowu, z bolem serca w zaparte, nie to nie. Nie bede na ciebie czekac a jak przeznaczenie tak zechce to bedziemu razem.
To bylo jakies 1,5 roku temu, w miedzy czasie wiedzialam, ze szaleje za mna juz od ladnych paru lat ktos z miasta. Poznal mnie w koncu osobiscie a ja bardzo go polubilam, powiedzialm mu o pianiacie. Nie wiedzialam wtedy jak bardzo go to rani, ze jeszcze o nim mysle. Rok temu poczulam do niego cos wiecej (nie byly to moze motyle a taki fajny blogi stan), wiedzialam o jego uczuciach do mnie i jakos zapragnelam z nim byc. On byl w siodmym niebie, praktycznie ze mna zamieszkal chociaz ma swoj dom. Bylismy razem non stop. Wiedzialam, ze nigdy tak nikogo nie kochal (zreszta to piekna historia bo on juz 5 lat temu widzac mnie pierwszy raz powiedzial do znajomego 'ona kiedys bedzie moja' i tak tez sie stalo;-)).
Ten ostatni rok byl dla mnie najciezszy w zyciu, moja praca zaczela coraz bardziej mnie frustrowac, z fajnej kobitki stalam sie jakims potworem i wyladowywalam to na nim. Bog tylko wie jak bardzo go czasem ranilam. Pewnego razu, po powrocie z jakiegos coctail'u wrecz plakalam mu w rekaw za pianista! Jaki czlowiek jest czasem glupi, ach gdybym tylko mogla cofna czas...
Popadlam w depresje, on pomagal jak mogl, jezdzilismy na terapie itp. Podswiadomie mialam wrazenie, ze on mimo wszystko bedzie ze mna, wykorzystalam to ze juz nie musze sie starac i za kims biegac bo teraz ja jestem na pierwszym miejscu. Obwinialam go o wszystko. No i stalo sie moi drodzy, moj kochany spakowal sie i wyszedl, pewnego pieknego poranka po kolejnej mojej akcji poprzedniej nocy. Moj kwiatek, ktory zrobilby dla mnie wszystko, moje kochane, pelne milosci i dobroci cieple cialko juz nie bylo w stanie ze mna wytrzymac. Tak zwykle, po ludzku, nie mogl. Wypalil sie jak twierdzi chociaz plakal jak dziecko jak odchodzil. Oczywiscie przezylismy tez wiele cudownych momentow. Juz od dwoch tygodni zyje w jakims letargu, popadlam w jeszcze glebsza depresje, dlaczego nie poznalismy sie wczesniej, wtedy poznalby mnie od tej najlepszej strony a on akurat trafil na moje zalamanie zyciowe. Najgorsze jest moje poczucie winy wzgledem niego. Jestesmy w kontakcie caly czas, bylam u niego na kolacji dwa dni temu, razem plakalismy (on chyba bardziej) sluchajac naszych ulubinych piosenek. Ja juz nikogo innego nie chce, pianista czase dzwoni a ja juz kompletnie nic do niego nie czuje. NIC! Chce byc z moim sloncem. I po co te cale motyle i chemia. Teraz, jak juz z nim nie jestem zdalam sobie sprawe jak bardzo mi go brak, czuje teraz taka chemie, ze kazdy przypadkowy nawet dotyk wywoluje u mnie dreszcze, tak bardzo go kocham. A wczesniej potrafilam tez byc dla niego zimna i odlegla.
Gdyby Bog dal mi, jak bylismy razem, choc przez sekunde odczuc to co czuje teraz po jego stracie, zmienilabym sie diametralnie w stosunku do niego. Bylabym znow ta sama, ciepla i serdeczna osoba. To by byla najlepsza terapia, ach jak depresja moze zmienic czlowieka...
To na tyle bo posniecie:-).
Szanujcie osoby na ktorych wam zalezy dopoki macie szanse, wyobrazcie sobie zycie bez nich to moze pomoc w uswiadomieniu sobie jak ich kochacie. Mam nadzieje, ze dla mnie nie jest jeszcze z za pozno.

Pozdrawiam!

Hey,

Nie wiem ile masz lat, ja 32. Tez tesknilam do tej szalonej, namietnej milosci i tez troche bedac z moim pierwszym i jak narazie jedynym narzeczonym, czasem myslalam o tym momencie w ktorym poznalam pianiste.
Tez mnie to zastanawialo, ze tak to moze wygladac, takie zakochanie od pierwszej sekundy. Po paru latach z nim uswiadomilam sobie, ze jest dla mnie bardziej bratem niz przyszlym mezem. Tez byl kochany i troskliwy aczkolwiek ucieklam praktycznie sprzed oltarza. Mimo bolu przez jaki on wtedy przeszedl, nie byl to z mojej stony egoistyczny krok. Mialam przeczucie, ze bedzie mu lepiej z kobieta ktora go pokocha do granic. I wiesz co, doslownie pare miesiecy pozniej ja poznal, sa bardzo szczesliwi, maje dwojke slodkich dzieci. Czasem mam wrazenie, ze karma sie teraz na mnie odbija, cierpiec tak jak on wtedy. Tylko ile razy mozna!
Podejmujac decyzje o slubie musisz zadac sobie pytanie czy tego chcesz, czy na 100 procent TAK, jezeli jest najmniejsze "moze' to to zawsze oznacza NIE. I odpowiedz sobie na to szczerze. Bez zadnego 'ale'.
Nie wszystko jest czarno-biale. Gdybanie co by bylo z tym czy tamtym nie ma sensu. Ja mialam okazje przekonac sie jak by bylo z pianista i co z tego wyszlo? Jedno pasmo cierpien! Pozniej dwa razy myslalam, ze to juz ten i tez nici z tego. Mowia czasem 'it's better to love and lost then to never love', czyli - lepiej kochac i stracic niz nigdy nie kochac, moze cos w tym jest, tylko ten bol po stracie kogos ukochanego jest tak ogromny ze czasem zupelnie przycmiewa ta przeogromna milosc. Wrecz zalujesz, ze kiedykolwiek tego czlowieka poznalas, tak boli.
Nie znam twojej sytuacji do konca ale uwierz, zastanow sie dobrze bo jak go zostawisz mozesz dopiero wtedy uswiadomic sobie kim dla ciebie byl. A to bedzie bolalo, i to bardzo...

Widzisz, jednym z moich ulubionych motto jest 'lepiej sprobowac i zalowac niz zalowac, ze sie nie sprobowalo'.
Kierowalam sie tym jak odwolywalam moj slub, jak zmienialam prace itp.,to bardzo madra mysl. Bardzo mi wtedy pomogla. Oczywiscie w granicach rozsadku:-). I nie, nigdy nie zalowalam pomimo  wszystkich upadkow ktore mnie pozniej spotkaly. Oczywiscie bylo wiele szczesliwych chwil. Po co siedziec na starosc i gdybac, lepiej samemu sie przekonac. Chyba troche ci tym sugeruje odpowiedz na twoje pytanie ale ja juz taka jestem. Dlatego w tym momencie chowam dume (nie cala;-) ale chowam do kieszeni i zrobie wszystko zeby moj chlopak wrocil do mnie. Dopiero jak bede wiedziala, ze to zupelnie niemozliwe, dam spokoj i dam znowu krok do przodu.
Czy tesknie za moimi bylymi, nie i jeszcze raz nie. Oczywiscie, ze tesknilam, i to baardzo dlugo. Czas robi swoje, godzisz sie z tym, ze sa z kims innym i zaczynasz po czasie na nowo ukladac sobie zycie. Jezeli wystarczajaco bardzo kochasz 'nowa' osobe to ona pomoze ci zapomniec, nawet o jakiejs tam kiedys wielkiej milosci. Tak jest teraz ze mna, tesknie, i to tak bardzo, za moim sloncem, ze nawet nie wiem jak to opisac. 
Jedynie czasem ogarnia mnie sentyment do tych wszystkich pieknych chwil, ktore z nimi kiedys tam przezylam.
Czym sie strujesz tym sie lecz:-).

ps. Jedyna osoba za ktora nigdy nie przestaniesz tesknic to ta, ktora odeszla na zawsze, mysle

Hej:)
Cóz, ciężko z niego zrezygnować, jest bardzo pozytywny... Przyznaję, ze nie wszystko jest idealnie, tzn tak jak sobie to wymarzyłam, moje uczucia/emocje są spokojniejsze niz bym chciała... Nie wiem... Nie widze nikogo fajniejszego od niego włącznie z tymi co mi sie tak podobali. Nie pociaga mnie az tak jak oni wtedy, ale potrafi podejsc mnie swoja osobowoscia. Bardzo chcialabamym, zeby to wyszlo. Teraz zalezy to juz tylko ode mnie, bo on jest na tak. hm... no nic zobaczymy... nie wiem co wiecej moge teraz napisac

Hm.., ciekawa teoria Alicjo, może też być tak jak piszesz. Nie potrafię tego stwierdzic w tej chwili, musialabym sie nad tym zastanowić.. hm... możliwe, ze ci 'odjechani' robią wrazenie, że mają większą 'moc' w tym swiecie, wiecej mogą osiagnąc, jest z nimi weselej, nie ma z nimi granic, ze niby cos wolno a czegos nie. Sprawiaja wrazenie bardziej tolerancyjnych, z wyobraznia i nikogo ani niczego sie nie bojacych. Z nimi czuję sie jak małe dziecko w Disneylandzie. Sa jakby samo w sobie własną firmą, niezalezni, wyjatkowi. A ci spokojni kojarza sie z taka uglaskaniem troche, jakby zbytnio bali sie zycia, przewrazliwieni, jakby trzeba sie bylo nimi opiekowac, nie czuje sie przy nich tak bezpiecznie, ani jakos szczegolnie wyjatkowa i mam wieksza sklonnosc do popadania w depresje w ich towarzystwie.

Przede wszystkim nie ma z nimi NUDY. jak można się zafascynowac kimś nudnym?

Nie wszyscy ciekawi faceci są od razu niedojrzali czy cwaniaccy. I tego się trzymaj

@chuck4
Moim zdaniem cytat nieadekwatny, bo tu wcale nie chodzi o rutynę w związku, o wygaszenie fascynacji - tylko jej kompletnie nie ma od początku.

Nie czekaj na Boga, On jest zajęty wieloma sprawami.

Napewno nie jest za późno. NIGDY nie jest za późno.

Wstawaj i naprawiaj.

Dobrego dnia.

Pozdrawiam!