Rozwód - jak przez to przejść, jak sobie poradzić w życiu? - Netkobiety.pl

najważniejsze jednak ,że zdecydowałaś sie podjąć konkretne  kroki i nie pozostajesz bierna wobec takiego postępowania;
nie umiem powiedzieć nic na temat rozwodu:nie znam tego  tematu,jednak są tutaj osoby które przez to przeszły lub przechodzą;może któraś z nich da jakieś wskazówki;

bynajmniej podziwiam cie i mam nadzieję ,że wytrwasz w swoim postanowieniu;

Czy nikt nie wie co można zrobić w mojej sytuacji? Sytuacja w domu staje się chwilami nie do zniesienia... wczoraj np. była awantura że "jakiś facet" odebrał córkę z zerówki... Są czasem takie sytuacje kiedy jadę do lekarza i nie ma kto odebrać córkę z zerówki, chodzi tam na 5 godzin... babcia jest osoba pracującą, pracuje w sklepie i nie zawsze może zamknąć i wyjść po wnuczkę. Więc poprosiłam znajomego (ojca mojej przyjaciółki, którego znam od 20 lat) kiedy będzie odbierał swoją wnuczkę aby podwiózł moją córkę po drodze do babci do sklepu. Umówiliśmy się w taki sposób że możemy zawsze na siebie liczyć w różnych sytuacjach. Zatem sobie radzę jak mogę. Do tej pory nigdy męża nie obchodziło kto zaprowadzał czy odbierał córkę z przedszkola, a teraz robi mi z tego awantury:(. Druga sprawa jest taka że córka śpi w pokoju z ojcem a ja nie mam na to wpływu, nie chcę aby ona tam spała ze względu na to iż kilkakrotnie zwracałam uwagę mężowi aby wyłączał telewizor jak śpi, że to nie jest zdrowe dla dziecka, że w nocy mózg powinien odpoczywać w ciszy i spokoju... Telewizor "chodzi" zawsze do późnych godzin nocnych bądź rannych. Do tego mąż chrapie, a kiedy jest po spożyciu napojów alkoholowych to nie panuje tam czyste powietrze... Boję się cokolwiek zrobić, bo wiem że mogą ucierpieć na tym tylko dzieci, ale ja chce przecież jak najlepiej dla nich. Dodam iż córka zawsze spała w tamtym pokoju, od dziecka, ja też tam spałam ale kiedy zaczęły się nieporozumienia po prostu przeniosłam się do innego pokoju, chciałam spokojnego snu tylko. Ale teraz co z dzieckiem??? Jak to zrobić? Według mnie dziewczynka nie powinna dzielić pokoju z ojcem. Jakie jest Wasze zdanie; kobiety, matki ??? On próbuje mnie ograniczyć z wszystkich możliwych rzeczy związanych z dziećmi. Już nie mam wpływu na to co jemy w domu, bo to mąż robi zakupy i on o wszystkim decyduje. To on kupuje dzieciom ubrania, buty... jest to dla mnie bardzo poniżające. Od kiedy dzieci się pojawiły to zawsze ja byłam przy nich ciągle, to ja dbałam aby wszystko miały, kupowałam im co potrzebne, a dzisiaj nie mam na to wpływu... buu. Wszystko dlatego, że nie pracuję, nie zarabiam, nie mam pieniędzy Proszę napiszcie coś! Proszę o rady. Nie wiem co robić

Siłę mam... właściwie poczułam się silna kiedy udało mi się depresje pokonać, po 2 latach "wegetacji", leczenia. Od 3 lat mam problemy ze spaniem, zasypiam tylko dzięki proszkom nasennym, ale w tej chwili biorę małe ilości 1/4 tabl. Mało jem, nerwy i stres nie są dobrym partnerem w życiu. Ale jednak nie chcę się poddać... będę walczyć...

hej domini182, wysłałam wiadomość na maila

szukam pracy już od roku, ze względu na problemy ze zdrowiem (grupa inwalidzka) nie mogę podjąć każdej pracy, są przeciwwskazania, podjęłam naukę w szkole, uczę się, zdobywam doświadczenie i wierzę w to że pracę znajdę. Mam wsparcie i pomoc w organizacji która wspiera osoby niepełnosprawne i pomaga znaleźć prace. Wysyłam CV, odpowiadam na oferty pracy, ale nie mam doświadczenia zawodowego na stanowiska które aplikuję ale na pewno w końcu się uda...ktoś mnie doceni

Witam podziwiam twoją wolę i wytrwalość mimo przeżyć których nie da sie pewnie opisać ja mam nieco lepsza sytauacje mam pracę dziecko i moje problemy w obliczu twoich wydają sie niewazne (też czeka mnie rozwód ale z winy męża bo odchodzi do innej i jej dziecka) ale ja nie potrafie się odnaleźć w tej sytuacji nadal kocham męza mimo krzywdy jaką mi wyrzadził. podziwiam ile jest wtobie siły i odwagi by stawiac temu czoła chciałabym być tak odwazna jak ty!!!

Poza tym ważne chyba jest wsparcie innych samotność chyba jest najgorsza i chybatego boję sie najbardziej jak mąż odejdzie

I chyba po to tu jesteśmy na tym forum zeby pomagać innym ja tez tu zajrzałam po wsparcie bo czuję sie samotna :(i=( ale teraz czuję się pokrzepiona własnie przez ciebie :)i=)

cześć dziwczyny chciałabym saię do was dołączyc bo potrzebuj bo wsparcia, chwilami myslęze oszaleję.
tak w skrócie bo szkoda gadania na temat mojego męża, poniewaz to czlowiek podły do skrajnych granic, wulgarny i nie odpowiedzialny. Na pozór jesteśmy porządna rodziną POZORY!!!!ładne mieszkanie 2 fajnych dzieci 4 latków bliźniaków.Nie mam z meżem właściwie żadnego poprawnego kontaktu od roku, ale widzę że ostatnio pozwala sobie juz na takie wulgaryzmy przy dzieciach wobec mnie, że nie wyobrażam sobie nawet tego w głowie. Np: zamknij mordę itp... nie będe przytaczać bo wstyd!!!. Ja pracuję, zajmuję sie dwójka dzieci, prowadzam do przedszkola, do lekarz ,robie zakupy , sprzątam i tysiąc różnych rzeczy. Nie mogę juz znieśc jego obecności w domu tego głuchego pustego bez uczucia domu.Problemem jest to że kobieta w naszych czasach wychowujaca dwójke dzieci nie da rady pogodzić tego czasowo a i pensja moja wystarczyła by na opłaty za mieszkanie i przeczkole  i moze leki dla dzieci jak chore a gdzie jedzenie??? No i przede wszystkim nie chce za wszelką cenę robić tego dzieciom. On czepia się o każda głupotę, dziś np wstałam o 5 rano jak wszyscy śpia przepłakałam 1 godzinę zapaliłam papierosa a póxniej musiałm wziąc się w garśc umalować oko ładnie sie ubrac bo tego wymaga moja praca i zaprowadzić dzieci do przedszkola, ale serce mi peka  glowa boli i nie mogę się nad niczym skupić pewnie też haotycznie piszę WYBACZCIE
to tyle tytułem wstępu muszę sobie znaleźć oboby w podobnej sytuacji żebyśmy się wspierały, bo widzę że nie mam się spotykac ze znajomymi takim w realu którzy maja poprawne rodziny i udawac przed nim ze jest ok bo nic nie jest OK.

slonce7 z jakiego miasta pochodzisz?

ale jak się nie dawac a co mam zrobić jedyne rozwiązanie jakie przychodzi mi do głowy to przez forum pozna jakaś dziewczynę,która ma podobna sytuację a nie ma dokąd uciec to moz zamieszkały byśmy razem i jakoś sobie radziły finansowo i czasowo nad opieką dzieci. Bo ja mieszkanie mam ale samodzielnie nie stac mnie na utrzymanie. Chociaż wiem że to żaden pomysł no bo jaki to przykład dla dzieci " mini dom samotnej matki" ale jedyny.
Łatwo tylko tak mówić nie dawaj się a trudniej zrobić ja jestem w pracy do 17 30 a kto odbierze dzieci z przeczkola a kto z nimi zostanie jak będa chore do tej pory robilimy to na zmiane biorąc urlopy On jako ON nie interesuje mnie w ogóle czy się dobrze czy źle czuje życzę mu wszystkiego najgorszego ale niestety nie jestem w stanie sobie poradzic pracując z opieką nad takimi małymi dziećmi.
Pewnie zapytacie o babcie moja mam mieszka w innym mieście i absolutnie nie jest w stanie mi pomóc po pierwsze za względu na jej stan zdrowia po drugie na brak chęci. Jak próbowałam się żalić aby od niej otrzymać chociaż jakaś pomoc to zmienia temat i udaje że nie ma sprawy bo tak jest jej wygodniej , ponieważ nie umie mi pomoc i jak czasem mówi j:ja ze wszystkim musiałam sobie radzić sama" także same widzicie żadnego wyjscia nie mam tylko godzić się ze swoim losem.

no właśnie na to liczęze dzieci będa samodzielniejsze i wyjdąz tych chorób dzicinnych, odkładam ukrycie pieniadze zaczełam jeździć autem przygotowuję sie usilnie do tego momentu jak będę musiała wszystko sama ogarnąć. Wiesz jakbym nie miała dzieci to już daaaaaaaaaaaaawno daaaaaaaaaaaaawno walizki bym mu wystawiła ale nie jestem sama i tez tak nie mogę egoistycznie i zawzięcie  bo one na tym usierpia najbardziej. A moje dzieci kocham najbardziej na świecie i dla nich jestem nawet w stanie marnować sobie życie. A co sądziće o moim pomyśle z zamieszkaniem kiedys w przyszłaości z kimś jakąs samotna matko idyiotyczne ??ale tonący brzytwy się chwyta nigdy bym nie pomyslala że Polska (która nie daje wykształconym matką pogodzić prace z domem i uczciwie zarabiać), oraz ten mój mąz doprowadzą mnie do takich pomysłów. Ae to jest właśnie moje działanie inaczej nie dam rady. Słonko7 a ty jak sobie zamierzasz poradzię bo rozwiązanie nie wiele daje bo pensje są śmieszne w Polse dla kobiet, chyba że jest się Mangerem pracującym po 14 h na dobę.

Dziewczyny, na wstępie chciałam powiedzieć że trzymam za Was kciuki i całym sercem jestem z Wami!
Ja przeżywałam rozwód mojego brata. Fakt, że nie było dzieci, i to było jedynym szczęściem w tej tragedii. Była żona mojego brata zdradziła go w sanatorium. Była osobą niepełnosprawną i to był jej pierwszy tego typu wyjazd. Mój brat wiele dla niej poświęcił. Jeszcze jak byli narzeczeństwem sponsorował jej prywatne operacje, zajmował się nią, poświęcał jej cały swój wolny czas. Zaniedbał rodzinę, znajomych, pracował na kilka zmian, żeby mieć na jej zachcianki. Nie wspominając już o tym, że przez jej rodzinę był traktowany jak wielki NIKT. Po ośmiu latach chodzenia ze sobą wzięli ślub. Układało się różnie, dużo się kłócili. Po 9-ciu miesiącach małżeństwa ona go zdradziła, argumentując swoje postępowanie tym, że "tamten" powiedział jej, że jest piękna w środku i na zewnątrz. Moim zdaniem to żałosne... Brat po tym wszystkim się załamał. Chciał, żeby się pogodzili, wybaczył jej, ale ona nie chciała. Ubliżała mu i całej rodzinie, praktycznie pozbawiła go męskości, mówiła, że z jego winy nie mają dzieci (Cytując ją musiałabym używać wulgaryzmów, więc się wstrzymam). Brat chodził do psychologa, był bliski popełnienia samobójstwa. Ja wtedy też miałam napiętą sytuacją osobistą, ale cały mój czas poświęcałam bratu. Doszło w końcu do rozwodu. Bez orzekania winy. Pojechałam tam z bratem. Ona była uśmiechnięta, zadbana, powiedziała mi cześć i poszła się rozwieźć. To trwało krótko, podpisali papierek i wyszli. Powiem Wam, że nie wiedziałam, że mój brat jest w stanie wylać tyle łez, a ja wskrzesić w sobie tyle nienawiści względem drugiej osoby. Nic nie wskazywało na tę zdradę, na taki ból, rozpacz, poniżenie, załamanie nerwowe. Ale nie pozwoliliśmy bratu się załamać. Wiedział, że jestem dla niego o każdej porze dnia i nocy.
Minęło kilka lat. Mój brat ma żonę, synka, jest szczęśliwy. W końcu znalazł tych, którzy go kochają takim jaki jest. I wiecie co, po tych doświadczeniach wiem, że mój brat był za dobry. A ona tego w żaden sposób nie doceniła. Tylko powiedziała, że czuła się jak na smyczy. Z tym, że miała wszystko czego chciała.
Dziewczyny, wierzę że i Wam się uda rozwiązać Wasze problemy, poradzicie sobie w Waszym smutku i w końcu staniecie na prostej z osobami, które są Was warte!
Trzymajcie się kochane!

Dziewczyny, jak ja was rozumiem, sama mam tyle problemow, ze czasem to nawet mysle, ze jakby mnie nie bylo to moim dzieciom moze i lepiej by sie poukladalo..., ale wiem ze nie moge sie tak poddawac. Gdyby nie dzieci i to ze nie mam za co zyc chyba nigdy wiecej nie chcialabym widziec mojego meza na oczy. Zlamane serce, lzy to nie wszystko, kiedy musze sie na razie godzic na zdrade ( mieszka z 18 lat mlodsza kochanka), bo sama nie utrzymam dzieci.
Cale malzenstwo, 16 lat, wspieralam meza, potem pracowalam na jego firme, oczywiscie bez zatrudnienia, bo to sie nie oplaca. Od 3 lat jestem formalanie zatrudniona u tescia za najmniejsza pensje, ktorej i tak nigdy nie dostawalam, bo pieniadze z moich zlecen szly na meza konto - do ktorego nie mam dostepu. Teraz juz z nim nie rozmawiam, stracilam rodzine, wlasciwie prace tez. Mam trojke dzieci ( 16, 12 i 3 lata). Najmlodsza coreczka ma bardzo powazna chorobe genetyczna, jej nerki sa juz wyniszczone, lekarze mowia ze na pewno w dziecinstwie czeka mnie walka o jej zycie, czyli przeszczep nerki ( obydwie sa z gigantycznymi torbielami). Ma tez brak cial odpornosciowych, wiec jest prawie ciagle chora. Ostatnio co tydzien goraczkuje ok 38 C, przebywa w szpitalach...  Ja, zeby bylo ciekawiej pod koniec grudnia mam urodzic czwarte dziecko. Strasznie sie boje, zeby tylko bylo zdrowe. Maz jak sie dowiedzial o ciazy to powiedzial, ze z nami koniec, jestem glupia i mam ztym cos zrobic. Glupia chyba jestem, ale dziecka nie usunelam. przestal wracac na noc itp, potem byla przemoc i interwencja policji. Zgloszenie przemocy, straszenie, wycofanie oskarzenia, lzy , lzy i bezradnosc. Doszly problemy finanasowe, musialam sie wyklocac o pieniadze na dzieci. Dobrze, ze byly wakacje i moglam z nimi uwyjechac do kempingu w gorach. Fajnie bylo Go nie ogladac a i wydatki byly mniejsze. Jest mi tak ciezko, nie widze przyszlosci, jak mam sobie wszystko poukladac. Jak dam sobie rade z malutkim dzieckiem i pozostalymi. Zylismy na dobrym poziomie, Ja tego dzieciom zapewnic nie zdolam, przynajmniej nie tak szybko. Jestem wsciekla na Siebie, za to ze jestem bezradna i zalezna od faceta, ktory ma mnie gdzies. Ja nie dostane od niego ani zlotowki, to juz mi obiecal. A ja go tak kochalam, poswiecilam swoja mlodosc Jemu i rodzinie. Teraz z brzuchem i podstarzala jestem juz niepotrzebna, nieatrakcyjna, niekochana. Wiem, ze musze dac rade, tylko jak?!!!
Moze wy tez mnie jakos wesprzecie , moze bedziemy sie tak wspietac wzajemnie... Nie chce juz zadreczac otoczenia moimi problemami, a tak bardzo chce sie krzyczec

Nie rozumiem tylko "biurokratyczności" tych dzialań. Dziewczyna jest biedna i na pewno ma dość chodzenia po sądach, nie każ jej annoJo chodzić tam co tydzien. Obydwa roszczenia może spokojnie zmieścić na jednym piśmie. W świetle prawa nie ma to żadnych konsekwencji.

Wczesniej na jednym z wątków podawałem link do arkusza kalkulacyjnego wyliczającego koszty utrzymania dziecka. Ułatwia to znacznie liczenie.
Jeśli nie znajdziecie, odszukam go ponownie.

Powodzenia.

bet, masz trudna sytuację ale ja wiem że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście, rozwiązanie, czasem wystarczy tylko cierpliwie poczekać. Jeżeli mąż unika odpowiedzialności związanej z łożeniem na dzieci a także na żonę w ciąży, pisz pozew o alimenty i to już... a on może sobie mówić że nie dostaniesz złotówki od niego, tutaj Sąd zdecyduje ile będzie musiał dołożyć aby zapewnić Wam życie. Dodaj w pozwie że alimenty na Ciebie również, bo jesteś w ciąży i przez jakiś czas na pewno nie podejmiesz pracy ze względu na małe dziecko. Zbieraj rachunki, zaświadczenia o stanie zdrowia chorej córci a także Twoje. Za pozew również nie będziesz musiała wnosić opłaty. Myślę ze Sąd szybko załatwi Twój pozew ze względu na trudną sytuację, najważniejsze jest aby w uzasadnieniu dużo i dobrze napisać, opisać swoją sytuację. Życzę powodzenia bet, pozdrawiam

I vice versa ja też znajduję tu pociechę i wsparcie w tych trudnych chwilach tez bym chciała móc pomagac innym dałoby mi to satysfakcje i zapomnienie ucieczkę od problemów

Tak, wszyscy mamy problemy. I to nie jest tak, ze jednych sa wieksze drugich mniejsze. Z wszystkim trzeba sobie radzic. Dziekuje wam za wsparcie, wiem ze nikt za mnie zycia nie przezyje ani nie rozwiaze moich zmartwien, ale dobrze ze mozna sie tu wyzalic, wyplakac i posluchac jak inni sobie radza. To dodaje otuchy a takze pokazuje ze ze wszystkim mozna sobie dac rade. Piszcie jak sobie radzicie, jak tocza sie sprawy. U mnie jest nieciekawie, ale to nie tak ze nie mam za co zyc. Bylo ciezko... ale teraz jest duuuuzo lepiej. Dostaje z ZUSu co miesiac pieniadze, bo jestem na chorobowym (ciaza 100% platne), oprocz tego moge troche dorobic, bo dogadalam sie z tesciem, ze mam mu oddawac pieniadze za druk, mezowi za projekt a nadwyzke ze sprzedazy pomniejszona o podatek dostaje ja.
Trudno jest mi utrzymac zlecenia, bo ma drogo, ale troche zarabiam. Maz wyrolowal mnie z wielu zlecen, ale nie bede sie o tym rozpisywac. Wiec na siebie pieniadze mam, mam na dobrego adwokata, na lekarza itp.
Adwokat ma pelnomocnictwo w sprawie alimentow, wiec w kazdej chwili moge o nie wystapic. Jestem z nim w kontakcie i konsultuje sie odnosnie dalszych decyzji. Zbieram dowody na meza zdrade (detektyw polecony przez adwokata), zeby w razie czego nie probowal sie wszystkiego wyprzec - na to glownie ida zarobione przeze mnie pieniadze. W wakacje, kiedy bylo najgorzej strasznie oszczedzalam, wtedy nie mialam jeszcze zadnychnswoich oszczednosci. Pomogla mi mama. powiedzialam mezowi, ze jak nie bedzie zostawial pieniedzy na dzieci, to wystepuje o alimenty, ze mam juz wszystko ustalone z prawnikiem  ze beda brali pod uwage nie tylko to ile w tej chwili zarabia (poszalal z ta dziwczyna i dobil praie do konca debetu firmowego, z ktorego nigdy nie korzystalismy : 25 tys zl), ale jakie sa jego mozliwosci zarobkowe - a sa duze. No to wtedy byla ta przepychanka slowna, bo powiedzialam ze na mnie w ciazy tez sie pieniadze naleza. Ze guzik dostane, bo on nie ma zteraz zadnych dochodow,   ze ten moj prawnik to jakis marzyciel. Zebym sobie zobaczyla jakie on placi podatki... itp. Prowadzac dzialalnosc zawsze wykazuje sie jak najmniejsze dochody , ktore nie maja nic wspolnego ze standardem zycia. Co sie da kupuje sie na firme. No wiec, bylo ostro. W koncu powiedzialam mu, ze nie chce sie na alimentach dorobic czy cos wtym stylu, chce tylko zeby dzieci zyly na takim jak dotychczas poziomie, zeby usiadl ze mna i razem podliczymy ile wydawalismy na dzieci, jakie sa potrzeby. UFFFF, zgodzil sie. Tlumaczyl sie, ze nie wie dlaczego ale nie ma pieniedzy, ze ma w drodze duzo kasy i jak bedzie mial to zrobi wszystko zeby dzieciom nic nie zabralko, ze nie placi podatkow itp. Potem mala trafila do szpitala, ja spedzalam z nia noce, w dzien siedziala u niej moja ciocia, a chlopcy byli  w nocy sami, bo moj maz nie mogl. Ta dziewczyna chyba jest troche zaborcza, moze zazdrosna o dzieci. Wyrzucilam mu, zejest ich prawnym opiekunem i musi sie nimi zajmowac jak ja jestem z mala w szpitalu, ze moge zglosic to na policje i wyciagna go od niej z lozka i zaprowadza do dzieci. Troche przegielam, ale chcialam zeby zrozumial, ze kochanka nie zwalnia go z bycia ojcem. TRoche sobie pogadalismy, tak spokojniej. Przyznal, ze chce z nia skonczyc, ze probowal pare razy ale ona za nim wydzwaniala, ze sie nie udalo (wedlug mnie bzdury, jak ktos chce to potrafi), ze ta praca to wszystko co mu zostalo, ze tylko ona go trzyma. Fakt zabral sie strasznie do roboty, widac ze chce wyjsc z dlugow. Zreszta zawsze byl ambitny i chyba nie wytrzymal, chyba Go te ambicje przerosly. Zawsze rywalizowal ze swoim ojcem, rodzinny interes. Za moja namowa zaczal rozwijac swoja firme, ale miedzy nimi jest rywalizacja. Tak wiec, poki co to ciesze sie kazdym przezytym tygodniem. Pisze tylko mezowi maila, zostaw pieniadze. Czasem wypisuje jakie sa wydatki, bo az mi glupio, ale to sa takie kwoty, ze mzona oglupiec. Ciagle cos. Maz cos sugerowal, zeby sie nie rozwodzic ze wzgledu na dzieci. Podobno chce sie od nie wyprowadzic ale szkoda mu pieniedzy na kawalerke. Mamy taki dom(w kredycie) w ktorym zaczelismy remont , ale nie stac nas poki co na wykonczenie zeby tam zamieszkac. Wiec maz zaproponowal,ze on tam sobie cos malym kosztem zrobi , zeby nic nie wynajmowac i bedzie probowal go wyremontowac dla nas. Bo ja tam chce mieszkac z dziecmi. Prawnik, uwaza ze nie maw tym nic dla mnie niepokojacego.
Troche na jakis czas mam spokoj, a co bedzie dalej to nie bardzo wiem. O alimenty nie wystepuje na razie, bo po co jak zaczal placic, a wiem, ze wiecej mi da bez decyzji sadu. Z udokumentowaniem zarobkow bedzie ciezko i moge dostac grosze. Musze dzialac rozwaznie, prawnik mowi: Pani ma byc sprytna, jakby Pani miala jedno dziecko to moze sie Pani uniesc duma i po sprawie, ale Pani musi myslec o czworce"
Ale sie wpakowalam, nie ma co... To traktowanie zycia, jak biznesu mnie wkurza, to ze jestem zalezna, to ze nie potrafie sama utrzymac dzieci na takim poziomie jakbym chciala. Zreszta maz zawsze pilnowal, zebym nie byla samodzielna, moze sie bal ze od niego odejde, moze to dawalo mu wladze ktorej potrzebowal. Dobrze wiedzial, ze z czworka dzieci jestem zaklepana, ze nie odwaze sie odejsc. Moze tylko zobaczy jeszcze, ze i on cos traci, jesli faktycznie traci.

Szkoda tylko, ze to wszystko to jest taka wielka niepewna. Niby kobietom w Polsce nie jest tak zle, ale chyba duzo potem w podobnych sprawach zalezy od sedziego. Proby rozwagi duzo mnie kosztuja, w srodku sie we mnie gotuje.
Bedac w zagrozonej ciazy nie bardzo moge rozladowac napiecie, ani sport zeby sie wyzyc, ani jakies tabletki. Na rozwod podobno i tak jest za wczesnie, bo jest za krotki rozpad pozycia - ciaza. Ja tez juz do tego troche innaczej podchodze. Wiem, ze trzeba wyciszyc emocje. Jak macie na to jakies sposoby to prosze dzielcie sie nimi.

Czytam twoje posty i miałas podobne przeżycia jak ja. Maż pawdopodobnie zdradzał mnie od około roku. w maju 2011 przypadkowo znalazłam jego zdjęcia w łóżku z inną kobietą i zaczeła sie gehenna oczywiście dla mnie. Znałazł kochanke prawdopodobnie mężatkę z dzieckiem której maz nie chce dac rozwodu. Dzisiaj w czasie pracy pojechałam do domu (prace mam w terenie) widze jak mój maż wyjeżdza z posesji samochodem z kochanką po raz pierwszy ją widziałam, wysiadłam z samochodu i powiedziałam jej jak może krzywdzic innych. Nie miała odwagi spojrzec mi w oczy, widziałam jak oboje się śmieli. dodam że maz teraz mieszka w domku letniskowy niedaleko naszego domu gzie mieszkam z córka i teściami. Nie chce się wyprowadzic całkowicie a ja gdybym go nie widziała to byłoby mi lżej i mogłabym szybko zapomniec o nim. Schudła 10 kg, biorę leki uspokajające i czepiaja się inne choroby, lekarz rodzinny powiedział że to wszystko ze stresu.Napisz jak ty sobie radzisz z tym wszystkim?

No niestety wtedy kiedy zaszlam w ciaze zylam jeszcze w przekonaniu, ze mnie nie zdradza. Przynajmniej wierzylam, ze z nia nie spal. Nie wiem, ale czy facet, ktory sypia z inna, kocha sie z zona, niejednokrotnie az do rana? Teraz nie chce o tym myslec. Okolicznosci tego zajscia w ciaze byly zreszta dosc specyficzne ( przepraszal, zapewnial ze kocha, ze z nia koniec - zraszta nie przyznawal sie ze z nia spal). A jak dowiedzial sie o ciazy, to koniec...
Ja mysle, ze widocznie tak mialo byc. Jest trudno, ale tak ciesze sie ze bede miala tego maluszka (mam nadzieje). Gdyby nie to dziecko, to moze zylabym w niewiadomosci. Staralabym sie, a Jemu i tak byloby malo. Wtedy bardzo duzo sie dzialo, w ogole to jakby jakies wariactwo...  Dla mnie to dziecko jest jakby takim ostatnim tchnieniem naszej milosci, malzenstwa. Nie wiem, na ile szczery wtedy byl moj maz, ale ja go wtedy kochalam.
Ten rok jest dla mnie jakims koszmarem, oby skonczyl sie pomyslnie. Synus ma sie urodzic pod koniec grudnia.
Jutro ide na USG genetyczne (juz trzecie), oby bylo dobrze

Cholewcia jak to czytam to krew mi się gotuje.
Przecież te osły latały za tym <<NICZYM>> ażeby założyć obrączkę pannie nikt?!
Nie którymi to trzeba by było potrzepać tak dogłębnie.Sama nie mam słodko ,opieka społeczna a i owszem ale ?
Czekam ponad 7 lat na mieszkanie i jakoś wszyscy mają to gdzieś że moje dzieci żyją pod jednym dachem z wariatką i nie reformowalnym alkoholikiem.Alimenty są zasądzone ale ich nie płaci a mi wliczają je do dochodu i ciągle muszę się tłumaczyć przed urzędnikami dlaczego nie oddam sprawy do komornika więc kurator byłego w końcu wystosował mądre pisemko i choć z tym mam spokój . Tyle się mówi o pomocy kobietą z doświadczenia wiem że to tylko puste słowa na użytek publiczny nijak się mają do reali dnia codziennego .
Zasypują cię toną niepotrzebnych papierzysk i pytań tak kłopotliwych że najchętniej byś wyszła (chyba na to liczą) a potem w nieskończoność rozpatrują aby albo w dni dobroci dać pozytyw albo odrzucić ze słowami można zawsze złożyć jeszcze raz paranoja.
Jak jesteś odpowiednio uparta i zdesperowana dasz radę przez to przejść jak masz słabe nerwy to musisz za gryźć zęby i żyć z tyranem domowym a to już inna bajka
Dalej walczę z biurokracją i są efekty moje M coraz bliżej a tam to już tylko wolność dla mnie i 3 moich dzieci oraz spokojne życie .
Długą drogę przeszłam ale dla tego spokoju który ma nadejść warto było powalczyć.
Już nie jestem panną nikt teraz już jestem panią swojego losu i to jest piękne

bet tak miłośc dodaje energi i blasku zgadzam się z toba w zupelności A mnie właśnie ten blask zabiera a jeszcze pare lat temu byłam energiczna , fajna , atrakcyjna dziewczyną. Dziś jestem przytloczona brakiem miłości , wsparcia i obowiązkami jak i przciwnościami losu. Ostatnio pomyślałam,że nie pamiętam kiedy ostatnio tak szczerze sie smiałam oj nie pamiętam.
Piszesz zrób coś........póki nie za późno ale wszystko we mnie krzyczy dlaczego to my kobiety cigle mamy być madrzejsze i ulegać, chować dumę do kieszeni ja myśle sobie że takim zachowaniem dalej dajemy przyzwolenie na jeszcze śmielsze teksty i obelgi. Rozmawiac tez nie ma sensu bo mój maz nalezy do ludzi całkowiceie gołosłownych u których słowo nie ma wielkiego znaczenia obiecuje a za moment robi to samo, nawet te jego obelgi nie mijaja się z rzeczywistościom, to czasem potok bzdur, którymi ja juz zaczynam się nie przejmować.
ja chyba nie kocham mojego męza aczkolwiek nie wyobrażam sobie zycia bez niego ze względów czysto logistycznych, finansowych i ładu dnia codziennego. A juz najbardziej nie wyobrażam sobie sytuacji dzieci. One są bardzo za tatuniem bo mój mąz człowiek bez zasad pozwala dzieciom na wszystko (w przeciwieństwie do mamuni, bo ktos musi ich  wychowywać) i nawet jak na nich krzyknie albo im zagrozi to one sie śmieją bo juz 4-latki zdają sobie sprawę że tatuń jet gołoslowny.

bet ale tak sobie myślę z twoich opisów wy generalnie byliście dobrym małżeństwem tylko że maz znalazł sobie kochankę tak???Czyli ta sytuacja nie trwa od wieków i teraz czar goryczy sie przelał??

aniolki26 a dlaczego maz by miał zabrać ci córke bo co on pracuje a ty nie?? ile córcia ma lat??to nie realne groźby jaka jest twoja sytuacja że sie tego boisz??

Aniolki, nie rozpaczaj, po co wygrazasz mu sie rozwodem?  Mysl swoje i rob swoje. Postaraj sie o prace. Jak juz ja bedziesz miala to mezus zacznie z Toba innaczej rozmawiac. Jakakolwiek praca da Ci poczucie niezaleznosci, wtedy grozba rozwodu wyda mu sie realna. Corki Ci nie zabierze, nie ma takiej opcji, nie w Polsce. Dostaniesz moze groszowe alimenty, ale dzieci zwykle zostaja z matka. Nie mysl o nim, szukaj PRACY!!!

bet stawiasz mnie do pionu kochana. Ale ja naprawdę jestestem w stanie znosic tego nieciekawego ,leżacego wiecznie na kanapie nudnego meżczyznę tylko nie mogęz nieśc tych jego krzyków bez sensownych bez pokrycia. Mój maz niestety z przykrościa muszę stwierdzić jest prostakiem pracownikiem fizycznym nie mam  kontaktu w swoim otoczeniu na co dziennień z ludzmi na poziomie tylko z prostym chłopkami któży przeklinaja Obżydliwe.!!!!!! Wszystko zniosę ale te jego krzyki i odzywki są masakryczne pod tym katem że uczy dzieci takich ordynarnych odzywek i prostackiego zachowania a w przyszłości braku szacunku do mamy. Tylko nie piszcie porozmawiaj z nim bo to nic nie da to taki człowiek jakby do słupa mowić. Staram sie więc wyciszać wszystkie kótnie nie zaogniać kosztem moim oczywiście aby tylko ten  holeryk się uspokoił. Jak tylko o nim piszę i mysle o tych jego krzykach bez podstawnych to robi mi się żal że sobie tak zmarnowałam życie. Ale tera BET masz rację nie moge zmarnowac dzieciom tylko jak to zrobic z tak nie układnym czowiekiem.
Slonko zacznij chodzic po firmach i może zacznij od czego kolwiek aby w ogóle zacząć pracować, bo rozumię że nigdy nie pracowałaś ?
A jeszcze w temacie bet rozumię ze mąż oprócz tego że łoży na swoją lale to wystarczające środki daje tez na dzieci??

basik78 pracowałam zanim pojawiły się dzieci, potem był czas dla dzieci 10 lat..zleciało... od 3 lat jestem osobą bezrobotną, zakład rozwiązał ze mną umowę o prace z powodu likwidacji stanowiska. Od roku szukam pracy, ale doświadczenie zawodowe u mnie kiepskie jest, a wszędzie tego oczekują niestety...Chodziłam po firmach, pytałam, zostawiałam CV...ale to małe miasteczko i raczej kiepsko o pracę. Szukam w mieście wojewódzkim ale żeby chodzić tam od firmy do firmy to jest niestety dla mnie niemożliwe to są dla mnie koszty... przeglądam codziennie oferty pracy w Internecie, wysyłam maile, dzwonię... i tyle co na chwilę obecną mogę zrobić, czekać aż ktoś da mi szansę... że będę mogła pokazać że warto mi zaufać, że dam z siebie wszystko... Są organizacje które mi pomagają w szukaniu pracy, co ja mogę jeszcze zrobić? brak już mi pomysłów

a w ogóle slonko tak żal mi twoich dzieciaków jak piszesz ze nie maja czasem nic słodkiego bo tatus nie zakupił oj szkoda mi ich jak można być az takim dupkiem trzymaj sie kochana myśle ciepło o tobie i dzieciach twoich.

bet to co napisałas to wszystko prawda.Więdne przy nim, ale własnie finonsowo absolutnie nie jestem w stanie sobie poradzić i czasowo nad opieka nad dziećmi. Wiadomo co dwie osoby zarabiajace to nie nie jedna. Z mojej pensji wystarczylo by może na opłaty i jedzenie a gdzie leki, spłata kredytu, niania kiedy dzieci chore ach w ogóle jest to nie do zrobienia. Dlatego póki dzieci małe choruję teraz bardzo poniewaz zaczeli uczęszczeć do przedszkola to nie mam do tego głowy tylko biadolę. Jednak odkładam pieniądze jeśli sie uda po cichu i staram sie inwestować w siebie zaczynam jexdzic autem, uczyć sie jezyka bo moze się tak zdarzyć ze później już nie będe miała a ni na to czasu ani pieniędzy.
ale fajnie że mogę z wami tu pobiadolić chociaż na  swoim losem.

bet przepraszam że pytam moze nie powinnam ale ile masz lat?? moze jeszcze kiedys zeycie nas zaskoczy i da nam szczeście. Ja na dzis odsunełam problemy z mężem bo z dwoma poczatkującym przedszkolakami chorujacymi to męąż idiota odchodzi w dal. Dziś znów wizyta prywatna u lekarza i skąd ja na to wszystko miałabym brac musze być wyrahowana dla nich bo inaczej tak jak piszesz skarzę się na biedę i 2 etaty a dzieci same w domu. Pisz bet jak ci tylko przynosi to ulge ja mysle o tobie i pracując co jakiś czas wchodzę na forum i podczytuje co u was.

Bet, bardzo mi Ciebie szkoda ... ale czytelniczki, które piszą do Ciebie maja duzo racji. Czytaj te posty. A mi naprawdę jest szczerze przykro.

Informacyjnie dodam, by zmienić kierunek myśli w tym wątku, że nie tylko mężczyźni są źli. Sam borykałem sie z alkoholiczką, która znęcała się nad własnym dzieckiem, przepijała majątek, kłamała i w koncu tak popadła, że najnormalniej przestala sie kontrolować.
Na szczescie to już za mną.

Bet .. znam samotną matkę, która ma ośmioro dzieci. Takie też są. Wierz mi. Jeśli ona sobie daję rade, i jeśli wielu mężczyzn sobie daje rade z dziećmi, to ty też dasz.

Pomóżcie. Jestem w trakcie rozwodu z osobą chorą na stwarnienie rozsiane. Od 20 lat maż znęcał się psychicznie i fizycznie nademną i dziećmi.
Teraz zdecydowałam się na rozwód i jestem oskarżana przez rodzinę męża o to , że nie chcę się nim opiekować a ja poprostu juz nie pozwolę na to żeby nadal się nad nami pastwił. Tydzień temu syn miał sprawę o alimenty mąż, to co się działo w sądzie to była parodia. Sedzia oswiadczył synowi , że jak może ojca chorego oskarżać o alimenty. Mąż pojechał na wózku na salę udawał bardzo chorego , bezradnego i biednego który nie ma za co żyć. Oszukał sąd że płaci bardzo duże rachunki i nie starcza mu pieniędzy na życie ( oczywiście wszystkie faktury opłacam ja mam na to potwierdzenia) , sędzia nie chciał słuchać syna , widać było , że bardzo mu szkoda męża. Mąż po powrocie do domu śmiał się , że sędzia się nabrał i tak samo załatwi mnie na sprawie rozwodowej. Przepraszam , że tak nieskładnie piszę ale jestem bardzo zdenerwowana. Bardzo proszę poradźcie co ja mam robić, jak się bronić