super kumpel.. jak byc kobietą w oczach faceta - Netkobiety.pl

Witaj
Przyznam, że ja również miewam podobne dylematy. Podobnie jak Ty byłam w związku, który zrodził się z przyjaźni. Nie było nawet "typowych" randek, uwodzenia, Jego adoracji itp, wiecie co mam na myśli. Znaliśmy się bardzo dobrze i dla przykładu gdyby On nagle zaczął wygłaszać fanfary nad moją urodą byłoby to dziwne i nienaturalne. Ten związek przetrwał wiele lat i mimo, że już nie jesteśmy razem, uważam, że był bardzo długo udany. Pół mojego życia taki przebieg spraw pasował mi do mojego wyobrażenia o miłości - najpierw poznanie się, przyjaźń, potem miłość. Owe wyobrażenia w końcu zweryfikowałam, gdy mi jako kobiecie, zaczęło brakować właśnie takiego zauroczenia mężczyzny kobietą, nią całą, to jaka jest, adorowania, takiej kobieco-męskiej gry w uwodzenie. Uważam, że jest to piękne i że nie warto siebie tego pozbawiać, potem ma co się wspominać, często nawet gdy ludzie są już starsi i długo ze sobą to właśnie te romantyczne, namiętne początki - ich wspomnienia przypominają dlaczego są ze sobą - bo byli zakochani, trochę przez to wariaci.

Niektórzy radzą, aby na początku, gdy siebie poznajemy, nie odkrywać wszystkich kart, niech zostanie jakaś w nas tajemnica. Gdy zaczynamy się komuś mocno zwierzać, pomagać mu itd. to może być tak, że zaczyna mieć to wydźwięk przyjaźni a wówczas łatwo jest zaszufladkować taką relację. Widzi się tą druga osobę jako kogoś dobrego, pomagającego, nie patrzy się na nią z pożądaniem, a raczej tak jakby to była wręcz siostra/brat. Natomiast początki związku czy jego zalążki powinny być takie: ten ktoś nas uwiódł swoją osobą, zarówno fizycznością jak i charakterem, osobowością, czujemy motyle w brzuchu, na spotkaniu atmosfera aż kipi, coś wisi w powietrzu - pożądanie, namiętność. Flirtujemy ze sobą. Jeżeli takie odczucia są wzajemne, może coś z tego wyniknie, romans, związek.

Z przyjacielem zazwyczaj się rozmawia i zachowuje inaczej, nie ma iskier, przyciągania, jest tak..normalnie.

Jestem sama, nie z wyboru, z wyboru nie jestem z moim chłopakiem ale chciałabym mieć kogoś obok, zakochać się. I też mam takiego super kumpla.

Co mogłabym Tobie poradzić, oprócz tego, żeby zaintrygować go sobą nie odkrywając wszystkich kart, kawa na ławę, o czym pisałam powyżej, to jeszcze warto mu chyba subtelnie pokazać, że jest dla Ciebie kimś trochę więcej niż tylko kolegą, ubrać się kobieco, może inaczej niż do pracy, na co dzień, rozpuścić włosy, pomalować rzęsy. Mężczyźni to wzrokowcy, niech zauważy, że dla niego chcesz ładnie wyglądać, albo jak wolisz dla siebie, gdy się z nim spotykasz:). Podobno dobrze jest, aby to mężczyzna czuł się zdobywcą, pozwól mu jemu siebie uwieść, gdy już wpadniecie sobie w oko.

Może ktoś jeszcze coś podpowie, nie jestem ekspertem, sama jestem ciekawa opinii innych w tym temacie.

dziewczyny bardzo dziękuję Wam za waszą odpowiedz.Myślałam nad tym co mi napisałyście i jest po części tak jak wy to widziecie.Jako dziecko i nastolatka byłam bardzo zakompleksioną osobą z powodu swojego wyglądu( do tej pory nie jest on  dokońca dla mnie akceptowalny) zawsze byłam osobą grubsza - ale nie typowo bo zbudowaną jakby połączyc dwie osoby - bardzo chuda i drobna u góry  z szerokimi biodrami , dużą pupa i udami. Całe zycie coś próbowałam z tym robić ale skutki zawsze były dosc marnne.Przez swój wyglad stroniłam od ludzi aż do momentu gdzie w pewnej grupie zauważyłam ze jestem akceptowana i chłopcy bardzo mnie lubiana( dośc szybko wyłapywałam aluzje i zawsze miałam do tego wyszukane riposty) Takim sposobem odkryłam że nie majac dobrych warunków wizualnych postawiłam na intelekt i zyczliwe podejście do ludzi.Przez taki sposób bycia  zyskałam wielu przyjaciół, ale jesli ktoś mi sie podobał to taka relacja była nieosiagalna.Był taki moment kiedy byłam z chłopakiem i wynikło to z tego zuroczenia i motylków w brzuchu , ale nie potrafiłam byc z nim szczera ciągle miałam wrazenie ze musze się pilnować.Ostatni mój zwiazek o którym pisałam w poprzednim poscie rozwinął sie z przyjaźni - ale ku mojemu zakoczeniu przerodził sie w miłosc mojego zycia, gdzie czułam sie akceptowana  i przez to rozkwitałam.Teraz po tej zdradzie naprawde nie wiem co mam sadzic o związakach, męczy mnie  udawanie ....

" nie o to chodzi by złapać króliczka , ale by gonić go..."

Jako facet, mogę się tylko zgodzić :-)

Miłość to jest podstęp przyrody dla łączenia par, bo kto przy zdrowych zmysłach zdecydowałby się na wieloletnio-całodobową mitręgę z obcą osobą.
A chwilowe zamulenie umysłu usprawiedliwia ten wyczyn mający na celu zagwarantowanie ciągłość gatunku........a później "róbta co chceta" a potomek już rośnie w siłę:))))

masz prawdopodobnie figure "gruszki", dosc typowa dla wielu kobiet. Poszukaj w Internecie jak powinnas sie do takiej figury ubierac, by zatuszowac spory dol a podkreslic gore czy raczej wyrownac proporcje miedzy jednym a drugim.

od tego zacznij a potem samo poleci..staniesz sie sexy wiec i kobiecosci nabierzesz;)

to na dobry poczatek:

http://lula.pl/lula/1,97804,7061923,Zapytaj_stylistke__pelne_biodra_sa_sexy_.html

samo ubranie na pewno nie..ale wlasciwe ubranie na czujacej sie w ten sposob atrakcyjniej osobie..z pewnoscia:) Jest to start a nie meta.

z pewnoscia bedzie Ci cieplej, wiec juz jakas poprawa jest:)) Niby szata czlowieka nie zdobi ale cos w tym jednak jest..inaczej projektanci mody i stylisci poszliby z torbami..albo na ryby;)

pod pojeciem picu - rozumiem sceniczne zachowanie - trzepotanie rzeskami, krecenie loczków na palcu, wypinanie dekoldu. naprzykład schludny ubiór ( przy mojej budowie raczej sukienki/ spódniece nie prezentuje sie dobrze), odpowiedni makjaz , zdbane  dłonie - jest sprawą oczywistą dla mnie - nie chodze jak  mietła.

Nie; nie chodzi mi o udzial w gonitwie o super męża.Poprostu źle się z tym czuję jeśli słyszę że jestem(cytuje) "wspaniałę  osoba" z która można konie kraśc i tak naprawdę to wszysko nie ma znaczenia jesli na szli pojawia się ten okaz co przyprawią o dolegliwości gastryczne wpłaywające na pracę mózgu....
( albo cytat który usłyszłam już prokrotnie " gdyby tamtą np.pania X  można by połaczyc z tobą - to  byłby ideał- jak myslicie kto odpada z tej gry  ja czy pani X? ja  juz znam juz roziwązanie na własnej skórze..)
.

Ja też chodzę jak mietła I nigdy nie doświadczyłam schematu "od przyjaźni do miłości". Bo we mnie faceci jakimś dziwnym trafem zawsze widzieli kobietę. Mimo, że stereotypowo pojmowanej kobiecości we mnie tyle co w przeciętnej owcy. Dlatego twierdzę, że nie wygląd przyciąga męskie zainteresowanie. A w każdym razie można ładnie wyglądać i dla facetów być niewidoczną, jak też można wyglądać byle jak i wyróżniać się innymi cechami.

Melita, jakoś tak pociągnęłaś temat, że ja już nie wiem, co jest Twoim faktycznym problemem - czy to, że mężczyźni widzą w Tobie tylko materiał na koleżankę, czy rozważania nad faktem przemijania zauroczenia w związku?

Chyba masz rację. Gdybym takie coś usłyszała to też bym znała rozwiązanie. Dla mnie byłoby oczywiste, że pani X nie ma szans, a biedny autor tych słów po prostu jeszcze nie jest świadomy tego, że ja mam wszystko, co ma pani X plus jeszcze sporo gratisów

Melita - podświadomość! Tak jak myślisz o sobie tak jesteś postrzegana. Jeśli wierzysz w to, że atrakcyjność fizyczna jest najbardziej istotna i jeśli jesteś przekonana, że Ty atrakcyjna nie jesteś - zawsze będziesz niżej na drabince niż pani X.

Święte słowa!

I te również

Pozdrawiam i dołączam do klubu mieteł ze swoją nieumalowaną mordą, rozsypującym się kokiem, wojskową, czarną kurtką i glanami

hej
mam 24 lata i nigdy nie byłam na randce z facetem, bo nigdy żaden facet nie był mną zainteresowany. cóż w czasie dojrzewania, gdy szukamy samego siebie zostało mi wmówione przez rówieśników, że jestem gruba. ja przez to czułam się bardzo źle...dopiero na studiach zaakceptowałam swój wygląd, bo nie wyglądam aż tak strasznie. podoba mi się to co widzę w lustrze.
ostatnio co raz częściej narzekam na brak faceta u mego boku...wszystkie przyjaciółki kogoś mają, zaręczają się,biorą ślub, rodzą dzieci i też bym chciała ale niestety los mi na to nie pozwala...
ostatnio kiedy miałam chwilę na przemyślenia i wydaję mi się że to wszystko się dzieję bo zaprzyjaźnieni panowie w ogóle nie widzą mojej kobiecości...nie mówię tu o czynnikach fizycznych...:P na początku studiów byłam dość zamkniętą w sobie osobą, spędzającą czas głównie w 4 ścianach...teraz po latach przeszłam metamorfozę...rozkwitłam...rzadko mnie można w domu spotkać...ale jakoś nie mam nawet gdzie tych nowych facetów spotkać...
moja wiadomość jest dość chaotyczna, wiem ale jakoś mi tak łatwiej jest pisać...
drogie koleżanki może wy mi jakoś to wyjaśnicie, bo przecież faceci nie są aż tak bardzo skomplikowani...