straciłem wiare - Netkobiety.pl

Witam już jakiś czas temu zostawiła mnie dziewczyna, mądra, kobieca, bardzo ładna, życiowa... dziwne że zainteresowała się mną. Do rzeczy byliśmy razem 4 lata, nie był idealny, kłótnie, fochy, ale cechował się tym że ciągle spędzaliśmy ze sobą czas i dobrze się razem bawiliśmy. Ostatnio mieliśmy dużo mniej czasu dla siebie, kłóciliśmy się, ona znała wcześniej kolege z którym zaczeła więcej spędzać czasu. Mówiła że coś się psuje żeby to naprawić, że potrzeba nam czasu , żeby go sobie poświęcić, niestety wcale nie było lepiej, ale już wtedy wiedziałem że w jej oczach już nie jestem dla niej... Tamten ją adorował itp , poświęcał jej mnóstwo uwagi. Moja ex nawet nie zauważyła tego , ciągle do ostatniej chwili przekonywała że przesadzam i dopowiadam sobie. Prawda oczywiscie była zupełnie inna, może chciała mnie zostawić już wczesniej a teraz miała powód. Prawda jest taka że bardzo się Kochaliśmy, naprawde, w kręgu rodziny i znajomych byliśmy "idealną parą" , cieszyliśmy się sobą. Miłość o którą się nie dba poprostu umiera, taka jest prawda, jeszcze na początku roku czułem że z tym uczuciem moge przenosić góry , zdobywać świat a dzisiaj ?  Powiem że ja byłem raczej aspołeczny, nie miałem przyjaciół, znajomych niewielu, często spędzałem tygodnie w domu. Jestem normalnym gościem ale jakby bez "życia", z nią miałem wszystko czego chciałem, imprezy, codziennie spędzaliśmy razem czas, mieliśmy zaplanowane życie do końca , praca, dom , dzieci a co najśmieszniejsze to mieliśmy takie możliwości, nie musiałem się o nic martwić. To mnie zgubiło, wiedziałem że świetne życie jest na wyciągnięcie ręki i nie śpieszyłem się z niczym, żałuje. Oczywiście oboje spartoliliśy ale ja obwiniam siebie. Zostawiła mnie, mam problemy w domu, rodzice się kłócą non-stop, żadnej perspektywy na przyszłość nie mam, kiepska praca za śmieszne pieniądze, nie stać mnie na wynajęcie nawet pokoju. Ona ma nowe życie i bawi się świetnie, napewno lepiej niż ze mną. Nie mam ani przyjaciół kilku znajomych, wyjazdy tylko do rodziny, siedze prawie cały czas w domu, nie mam z kim rozmawiać o problemach. Czuje się jak śmieć, cokolwiek robie nie sprawia mi przyjemności, budze się rano za kare i walcze by dożyć do wieczora by zamknąć oczy. Jedynie sen przynosi mi ulge, kiedyś spałem po 12 gdozin a teraz nawet 8 nie potrafie a mineło już 4 miesiące. Wciąz pamiętam jej twarz, jej oczy gdy razem leżeliśmy, jej piękny śmiech i to jaka była dla mnie dobra i pomocna. Nie mam jej za złe że odeszła, zasługuje na kogoś lepszego i wiem że ja nie mógłbym jej tego dać, jest najwspanialszą osobą na świecie i po ludzku jest mi przykro ale wiem że jest teraz szczęśliwa i to wierzcie czy nie ale to sprawia że lepiej się czuje. Była najważniejszą osobą w moim życiu i nigdy jej nie zapomne. Zrobiłem wiele błędów w związku i przy rozstaniu ale nie cofne tego. Nie wiem ile jeszcze pociągne tej wegetacji ale powoli mam dość. Moje życie , tak napewno na własne życzenie, jest poprostu żenujące... ja też nie potrafie jak facet zapomnieć, nie chce innej dziewczyny. Od leków po alkohol, od nienawiści że zostawiła po radość że będzie szczęśliw, nie odzywa się do mnie i ja też dałem jej spokój... nie mam odwagi wyjechać za granice, nie mam odwagi się zabić, nie potrafie wstać... świat stracił wszystkie kolory, zapachy i smaki, stał się więzieniem i obietnicą wiecznej tortury...

Przepraszam, może ja coś nie kumam bo przez moją własną syt. (troszkę podobną do Twojej) mam gorszą percepcję, ale za co się właściwie obwiniasz? Bo jakoś właściwie nie widzę w tym co opisałeś konkretnego powodu do tego...

Masz bardzo pesymistyczny nick. To przykre, że tak się określiłeś.
Mój chłopak zachowuje się tak samo jak Ty i nasz związek także jest na najkrótszej drodze do rozstania. Nigdzie nie wychodzimy itd. Nie lubię jakiś wielkich dyskotek, czy imprez masowych. Ale czasami na jakiś koncert moglibyśmy pójść, czy wogóle wyjść z mojego pokoju nawet na spacer. Niestety tak nie jest
Ciężko jest doradzać w takiej sytuacji. Przede wszystkim spróbuj znaleźć jakąś w miarę konstruktywną pracę. Mój chłopak także nie pracuje, co jest ogromnym minusem. Natomiast mnie czasami niby żartobliwie określa słowem "niewolnik", bo pracuje za małe pieniądze jako studentka. Co z tego, że idę dopiero na trzeci rok a już mam pracę zgodną z kierunkiem nie znalezioną po znajomości. Niby się nie obija, bo pomaga rodzicom przy remoncie, ale bez przesady on ma 24 lata.
Może mój post nie jest zbyt pokrzepiający, ale pisze to co myślę. Kobiety bardzo cenią sobie bezpieczeństwo. Nie chodzi o to, żeby facet utrzymywał dom, a kobieta tylko pierze i sprząta. Ja zamierzam pracować i nie tylko po to aby zarobić na waciki. Myślę, że ważne jest w przypadku kobiet aby miały takie poczucie, że on "panuje" nad sytuacją, jest zaradny.
Ciągle czuję, że mój chłopak jest tak jakby za mną. Gdy rozmawiamy wieczorem mam jemu wiele do opowiedzienia, on na moje pytanie: "jak minął dzień?" odp "dobrze". Nic więcej. Chciałabym częściej wychodzić w góry (mamy niedaleko), pływać na kajakach, na lodowisko w zimie. On nie chce. Ja nie wytrzymuje w czterech ścianach. Myślę, że Twoja dziewczyna czuła się podobnie.
Piszesz, że rodzice się kłócą. Ale tak się zapytam: ile masz lat? Myślę, że chyba najwyższa pora odciąć pępowinę i wziąć życie we własne ręce, być odpowiedzialnym za nie.
Spróbuj znaleźć jakieś zainteresowania. Musi być coś co lubisz robić. Piszesz, że nie chcesz rano wstawać i czekasz aż przyjdzie noc. Spróbuj odnaleźć powód dla którego będzie Ci się chciało wstać rano.

ja mam takie troche wrażenie, że sam nie wiesz dlaczego Cię zostawiła, masz niską samoocenę

A to, że się czasem ludzie kłócą, że czasem sa gorsze dni to chyba nie jest powód do zrywania, do szukania pocieszenia odrazu u innego.

Piszesz, że powiedziała Ci, że nie jesteś facetem. Jak myślisz dlaczego? Może właśnie za dużo użalania się nad sobą, a za mało wzięcia się w garść? Może ona już miała tego dość? Znam parę takich facetów (np. mój ex), których stać tylko na to, żeby powiedziec ojeju jej jaki jestem beznadziejny, będzie Ci lepiej z kimś innym, bo ja nie przeskoczę tej poprzeczki. Pitu pitu!

Drogi Autorze (sorki, ale ten nick nie przejdzie mi przez palce).
Posłuchaj tych, którzy polecają terapię - to bardzo dobry pomysł, zapewniam.
To, jak opisujesz swoje zachowanie - alkohol, leki, totalny brak chęci do życia - to grozi depresją.

Mleko już się wylało i nie ma sensu rozdrapywanie ran tylko po to, by uzyskać odpowiedź na pytanie "Dlaczego odeszła i dlaczego tak szybko znalazła kogoś innego?" Było, minęło - trudno. Nic na to już nie poradzisz.
Teraz powinieneś skupić się na sobie - na tym, by powrócić do "świata żywych", a potem na tym, by wyciągnąć wnioski i zmienić Twoje życie tak, żebyś był szczęśliwy.