Boje sie kontaktow z ludzmi - Netkobiety.pl

Więc powinnaś zawalczyć o siebie i pójść do psychologa przełamać swoje lęki i zacząć funkcjonować normalnie.Zacznij robić coś w tym kierunku aby się przełamać,zacznij od małych kroczków :)spotkaj się z koleżanką potem może niech Ona przyprowadzi swoją koleżankę, spróbuj się przełamać i otwórz się na ludzi NIE WOLNO Ci myśleć ,że nie jesteś nic warta nawet jeśli inni o tym przekonują Cie od dziecka...znajdż w sobie siłę i swoje mocne strony bo na pewno je posiadasz jak każdy :)może najpierw zacznij od wyglądu np ładne oczy ,świetny uśmiech ,ładne usta ,zgrabne nogi czy pupa do tego ubierz się łądnie ale jednocześnie w coś co doda Ci pewności siebie,użyj swoich ulubionych perfum,zrób ładny makijaż niby małę rzeczy ale naprawę dodadzą Ci pewności siebie i Twoja wartość choć trochę wzrośnie:)Kiedyś sama byłam nieśmiała,bałąm się ludzi kontaktu z nimi ale na dłuższą metę nie da rady tak funkcjonować właśnie wtedy postanowiłąm ubrać swoje najlepsze ciuchy ,zmienić kolor-fryzurę zrobić delikatny makijaż i wyjść z koleżanką potem ona poznawała mnie ze swoimi znajomymi  i tak poszło:) może nie jest mi łatwo od razu otworzyć się przy nowych znajomych ale podbudowywując trochę swoją ''pewność siebie'' jest mi łatwiej:):)

Macie racje,nikt nami rzadzic juz nie bedzie.
Nadal pozostaje jednak ten okropny lek. Bo tak bylo ze strony wiekszych i silnych wobec mnie-malej i bezbronnej to teraz tez maja inni do tego prawo.
Kiedy wszyscy bili i wyzywali,wpoilo sie w moj umysl obrzydzenie do wlasnego ciala, brak akceptacji siebie ,niskie poczucie wartosci. Pytanie jak to zmienic?
W taki sposob zyc to koszmar.
Kazdy dzien budzi we mnie strach,jest wielkim cierpieniem najgorsze ze nikt nie rozumie tego.
Ladne odpicowanie sie slabo pomaga w pewnosci siebie jesli w samej sobie nie widze wartosci.

witam to co dostajemy z domu to nie wszystko można też komuś ślepo wmawiać że jesteś najpiękniejsza, super, najwspanialsza-to też nie pomaga życie wszystko weryfikuje a to że odczuwamy strach to dobrze bo chroni nas od zrobienia głupich rzeczy
należy myśleć o sobie w kategorii nie jestem lepszy ani gorszy od innych tylko inny poczucie wartości to my sami z naszymi bojaźniami lękami wadami wierzcie nie ma ludzi którzy się czegoś nie boja -strach przed nieznanym istnieje i pobudza wyobraźnie a najlepiej rzucić się na szeroką wodę i na pewno nie utoniecie bo w ludziach małej wiary tkwi wielka siła tylko trzeba ją obudzić
jeśli ciągle spotykaliście się ze złym traktowaniem to macie większą odporność nie patrzcie na innych siła jest w was

Są dwa wyjścia z takiej sytuacji:
1. sama oddzielisz teksty ze swego dzieciństwa od oceny rzeczywistości oraz podejmiesz decyzję o niekierowaniu się w życiu zdaniem o zagrażającym świecie;
2. skorzystasz z pomocy specjalisty i przejdziesz własną terapię.

Oczywiście jest jeszcze jedna droga: zobaczysz, ze nie jesteś sama (z takim myśleniem) i nie zrobisz nic. Ta świadomość nie bycia samotną wystarczy Tobie.

Jeszcze jedno.
To zjawisko, które opisujesz to MYŚLENIE, nie "czucie" czy "uczucie". A sposób myślenia, zwłaszcza że jest to Twoje myślenie, można zmienić.

Ja staram sie zmienic moje mimowolne myslenie,bo bardzo trudno zyc w ten sposob.
Mam poprostu dosc.
A waznych rozmow jak rozmowa o prace np.to wiadomo kazdy sie boi,bo cos zle powiem itp,ale ja boje sie wyjsc nawet z domu, do sklepu,do miasta,na wioske.
Nie mowiac juz o waznych rozmowach,i przebywaniu wsrod nich codziennie bez przerwy! Dla mnie jest to narazie nieosiagalne,a przeciez trzeba pojsc do pracy niedlugo a tam napewno beda ludzie.

Droga Ilono ! ja od jakiegoś czasu mam to samo. Czuję się jak jakiś wyrzutek, bo przez ten mój lęk przed ludźmi nie poszłam dalej do szkoły i nie pracuje, a dodam, że pracowałam rok temu w sklepie z odzieżą, gdzie sama prowadziłam ten sklep więc miałam duuuuży kontakt z ludźmi ponieważ musiałam ich obsłużyć i wiadomo czasem porozmawiać, wtedy nie był to dla mnie kłopot, a teraz nawet nie spotykam się z dawnymi koleżankami z klasy bo się po prostu boję.. strasznie się z tym czuję więc postanowałam iść do lekarza, jutro mam pierwszą wizytę.. strasznie się stresuję, ale mam nadzięję, że poradze sobie tam... wkońcu to lekarz, który zdaje sobie sprawę, że ciężko będzie mi mówić o sobie..

Explicite madra uwaga. Ja zastanawiam sie juz od ok roku nad tymi wszystkimi zjawiskami ktore dzieja sie w mojej glowie i przekladaja na moje zycie.
Sa one dobre lub zle,wszystkie kieruja kazdym dniem, to niebywale odkrycie dla mnie. Wszystkie poprzednie lata bylam pewna ze caly swiat,kazde miejsce i stworzenie jest.zle,zagraza mi . Ze ja jestem zla ... Walczylam z soba sama by sie nie bac,zaczac doceniac.
Czytalam ze pierwszym krokiem wyjscia do ludzi jest oswojenie sie rowniez z soba samym,z samotnoscia.
Z lekiem trudniej sie oswoic.
Cale zycie siedzialo cos we mnie co izolowalo mnie od wszystkich.
Bylam smutna ze dzieci nie chca sie bawic ze mna, dokuczaja i wyzywaja,nauczycielki krzycza kiedy czegos nie umiem,poprostu nie dawalam juz rady z tym wszystkim
A nigdy zadna osoba nie pomogla mi.