PILNE 3,5letni złośnik czy potrzebny psycholog??proszę o pomocne rady - Netkobiety.pl

Po przeczytaniu tego, co napisałaś jestem skłonna powiedzieć, że starszy robi tak po to, żeby zwrócić Twoją/męża uwagę na siebie. Po prostu Wszystko, co napisałaś do tego pasuje, a to, że w przedszkolu jest "grzeczny" to dodatkowo jeszcze to potwierdza, w przedszkolu nie ma brata, z którym musi rywalizować o uwagę, czyli miłość rodziców (dzieci odbierają czas i uwagę, które im się poświęca jako "ilość" miłości, którą się je darzy). Nie będę odkrywcza jeśli powiem, że najlepiej byłoby okazać starszemu, że jest tak samo ważny jak młodszy. A idąc za radami superniań i innych mądrych pań i panów należy mieć czas, który spędza się tylko z jednym z braci, podczas którego nie musieliby rywalizować o uwagę rodzica, bo mieli by go w tym czasie tylko dla siebie . Wiadomo, że ciężko jest teraz wygospodarować czas na cokolwiek, nie chodzi tu jednak o jakieś dłuugie godziny zabaw z każdym z chłopców z osobna (tak się po prostu nie da), ale o to, by każdy z maluchów poczuł, że w tym czasie mama lub tata są tylko dla niego. Może to być zarówno ułożenie puzzli, jak wyjście po zakupy z jednym, mały spacer, czytanie książeczki czy pomoc w kuchni przy przygotowaniu posiłków lub majsterkowanie z tatą Podałam tylko przykłady tych "czasów" tylko dla jednego z chłopaków Spróbujcie, może to coś pomoże. Pozdrawiam

Wcale nie stwierdziłam, że nie macie czasu! Mówię tylko, że w dzisiejszych czasach w ogóle jest z czasem wolnym raczej ciężko . Ja niestety psychologiem nie jestem, nawet nie mam własnych dzieci i właściwie jedyne co mi się nasunęło to to, o czym pisałam wcześniej. Ale skoro nie w tym problem, to niestety nie mam innych pomysłów, póki co . A co do psychologa, to moim zdaniem (ale jest to moje zdanie) Jasio chyba jest jeszcze za malutki. Ale jak mówię, mogę się mylić. A co Wy z mężem o tym myślicie? Bo to też jest ważne, zróbcie z tym co uważacie za słuszne (mówię tu o psychologu). W tym temacie niewiele mogę poradzić, bo nie wiem jak to jest z psychologiem dla tak małych dzieciaków.

Też właśnie o tym później pomyślałam, że może warto o tym porozmawiać z paniami w przedszkolu. Kto jak kto, ale one powinny wiedzieć coś więcej w tym temacie niż ja . A co do przeklinania, dzieciaki powtarzają nie tylko "mądre" rzeczy, ale i "głupoty", tak już jest. Moje zdanie jest takie, że jedyne co można z tym zrobić to tłumaczyć, czyli gadać, gadać i gadać . Jaś jest jeszcze mały, ale myślę, że dużo z tego zrozumieć. Żadne krzyki, kary czy tym podobne akcje chyba nie oduczą dzieciaczka "papugowania" po kuzynie . Tego niestety nie da się uniknąć, bo dziecko jak nie w domu, to w otoczeniu lub nawet na ulicy będzie słyszało "wiązanki". Pamiętam, że jak moja siostra miała właśnie jakieś 3-4 latka (teraz ma prawie 9) to również zdarzało się jej coś tam powiedzieć brzydkiego, my jej tłumaczyliśmy, że to jest brzydkie słowo, że czasem w złości się człowiekowi "wymsknie" i, że w żadnym wypadku nie można tych słów używać w stosunku do drugiej osoby. I powiem Ci, że to chyba jako tako poskutkowało, bo do dzisiaj moja siostra jak usłyszy nawet zwykłe "cholera" od nas to mówi: "o jaaaaa... słyszałam co powiedziałaś" .

Mój syn ma 6 lat a córka 5 i wiem jak to jest jak dzieci na każdym kroku rywalizują ze sobą. Nie chcę się wymądrzać ale myślę, że poświęcając starszemu dziecku więcej czasu i uwagi krzywdzi ich Pani oboje. Starszemu wydaje się, że tak ma być i wie, że jak tylko zrobi kolejną awanturkę Pani czy też mąż zaraz przylecicie. Natomiast młodszy, traci (choćby chwilowe) państwa zainteresowanie i jest automatycznie spychany na dalszy plan. Mój syn nie umie przegrywać, jest płacz nawet wtedy, gdy jego siostra szybciej pościeli łóżko. Popłacze i przestanie bo ani ja ani mąż nie rozczulamy sie nad nim, ale też nie zostawiamy samego. Jak juz się uspokoi to po raz 1000 tłumaczymy, że nie zawsze się wygrywa. Myslę sobie, że w waszym wypadku potrzeba dużo cierpliwości i jeszcze więcej stanowczości.

Mojej siostry syn tez sie tak zachowywał i dziś ma juz 6 lat i maja ogromne z nim problemy.Złe zachowanie sie pogłębia,bije dzieci,pluje na mame i tate,wrzeszczy jak czegosc chce i rzuca sie na podłoge gdy niechca mu czegos dac lub kupić.W zadnym przedszkolu niechca go trzymać bo dziecko jest agresywne,uzywa brzydkich słow i robi krzywde dzieciom
To nie jest normalne zachowanie i nie nalezy go tolerować ale moja siostra jakby tego nie zauwazała.
Mysle że warto byłoby popracowac z psychologiem,byc moze łatwiej byłoby wam zrozumiec zachowanie syna i zacząć działać żeby coś zmienić.Być moze Pani psycholog bedzie umiała dotrzec do syna i wytłumaczyc mu że jest kochany tak samo jak młodsze rodzeństwo i że nie musi z nim rywalizować o wzgledy rodziców.
Czesto jest tak ze gdy pojawia sie nowe dziecko w rodzinie starsze czuje sie zagrozone i zaczyna zle sie zachowywać.
Psycholog wam pomoże i wszystko sie poukłada.
Pozdrawiam i życze duzo wytrwałości

Przede wszystkim dziecko w wieku 2-3 lat jest już świadome swojego ego, swojego "jestem", od tego momentu zaczyna używać "ja", "to moje" i ma do tego prawo, bo to wynika z etapu rozwoju, będzie zaborcze o swoje zabawki, swój pokój, swoje miejsce. Za każdym razem, kiedy dostanie napadu szału, lub zrobi coś nieodpowiedniego wyraźnie i zdecydowanie powiedz, że takie zachowanie ci się nie podoba, "nie podoba mi się jak się zachowujesz", nigdy nie krytykuj go, a jedynie jego czyny. Jeśli wydajesz polecenia obu chłopcom "otwórzcie mi drzwi" to normalne, że chcą obaj, tak właśnie kazałaś im zrobić. Gdybyś powiedziała "Jaś, otwórz" lub "Michał, otwórz drzwi" sprawa mogłaby potoczyć się inaczej, są w takim wieku, kiedy liczą się krótkie, konkretne komunikaty. Dziecko cię uderzyło, ponieważ jest przeświadczone, że w ten sposób rozwiązuje się problemy (klapsy), w takich sytuacjach również powinnaś być stanowcza "to boli, nie rób mi tak" "nie podoba mi się bicie", "ja cię nie bije, ty nie bij mnie", dziecko powinno wiedzieć, że takie zachowanie nie podoba ci się. Nie wiem, jaka atmosfera panuje w domu, ale jeśli myślisz o psychologu to owszem b.dobry pomysł, ale najpierw powinniście skonsultować się wy-jako rodzice, a nie od razu zawlekać dzieci na terapię. Mail jest ukryty, ale można śmiało na niego kliknąć Pozdrawiam

Klaro, spokojnie, nie panikuj. To normalne reakcje. Pamiętajmy o tym, ze emocje u dzieci dojrzewają nieco później, niż pozostałe sfery rozwoju. To bardzo dobrze, że tata dziecka zwozi go do przedszkola, matki - zazwyczaj się rozczulają i dziecko widząc, czując jej niepokój samo popada w strach, lęk. Pamiętaj, że to nowa sytuacja dla Jasia. Radzę każdego wieczora przypominać dziecku, jak będzie wyglądać jego następny dzień "dziś już idziemy spać, ale jutro po śniadaniu pójdziesz do przedszkola". Ono musi być przygotowane, rano też należy przypomnieć,wtedy może pojawić się bunt, płacz, ale wówczas radzę nie rozczulać się tylko konsekwentnie robić swoje. Czy koniecznością jest, by dziecko zostawało do 15 w przedszkolu? Dla takich maluchów to szmat czasu.

Tak ogólnie to jestem spokojna tylko że codziennie jest gorzej...martwie się bo dziś nie chciał ani wstać z łóżka ani sie ubierać...jak schodziliśmy po schodach to sie zatrzymał usiadł i znów płakał.Wiem że początki są tragiczne...ale martwie sie o synka.
Ja raczej Nie okazuje  emocji bo ustaliliśmy że nie będe Jasia zaprowadzała  każdy kto będzie odprowadzał synka będzie lepszy niż ja...zresztą jak płacze to woła mama przyjdziesz po mnie albo ja chce zostać w domu.
Od wczoraj wieczora prosił nas że chce zostać w domu.A Panie stwierdziły wczoraj że najlepsze co moge zrobić to nie odbierac go wczesniej....

Tak rozmawiamy i własnie nie wiem czy nie za dużo...każdy zadaje pytania babcia prababcia ciocia wujek my itd.Chociaż wczoraj powtarzał że nie chce sie kąpać i iść do przedszkola, a dziś pytał czy jak nie umyje ząbków to czy z brudnymi nie pójdzie to ranek i tak był lepszy od wczorajszego..
budziłam Jasia i były teksty nie chce isc do przedszkola na pytanie dlaczego odpowiadał dlatego.ale gdy zajmował sie chomikkiem to szybko go ubrałam -wczoraj był z tym pbobl kopał bił wyginał sie aby sie nie ubrac.Dziś zeszliśmy na dół i spacerowalismy po drodze wtedy jechali babcia kuzyn do przedszk i wujek babcia wzięła jasia i dop w aucie zacaał płacz a nie od 6 rano.W przedsz sie na chwilke uspokoił a potem babcia dała go pani...było lepiej.Wieczór był zachwycony zabawami i pracami w przedszk ale potem pytał czy może zostać w domu-

Czy wedłóg was warto dziecku coś obiecywać...prezent po południu jajko niespodzianke lub coś innego??

Klaro a probowalas Go ignorowac? np kiedy krzyczy lub histeryzuje podejdz i powiedz 'to nie jest dobre zachowanie!', nie rozgaduj sie, uzyj prostego jezyka, prostej budowy zdania. Bedzie krzyczal przez 30 min, wkoncu sie uspokoi. Metoda bardzo 'bolesna' ale z mojego doswiadczenia bardzo owocna! Nawet w supermarkecie! Zostaw Go niech krzyczy.
Nie sadze, ze to jakis glebszy problem-mysle, ze maly Jasiu ma kryzys trzylatka. Poszukaj moze jakiegos psychologa w rejonowej przychodni zdrowia?

Trzymam kciuki!

Witam,mam problem z wychowaniem 4letniego synka. Ma napady złosci, płaczu bez powodu,pyskowania. Myslałam ze przejsciowe,ale juz mam tego dosc,nie raz mam ochote wyjsc z domu bo nie wytrzymujue  nerwowo. Ten jego niznosny płacz to cos okropnego,serce mi peka jak płacze, Najgorsze jest to ze nie wiemy z mężem jak go tego oduczyc,kolezanka [oradziała abym porozmawiała z jakims psychologiem,nie wiem sama gdzie szukac pomocy.

Mój synek od pół roku chodzi do żłobka i do tej pory ma takie dni- parę z rzędu że ani rusz nie chce iść do żłobka, płacze wyrywa się, nie chce nas puścić jak chcemy z mężem wyjść , a nie raz jest tak że tylko powie nam pa pa i idzie do dzieci. Ostatnio jak znowu nie chciała chodzić to wymyśliłam żeby wziął do żłobka swojego ukochanego misia z którym ostatnio śpi, i powiem że to pomogło- misiem mu jest łatwiej Na początku gdy robił takie sceny to nawet pytałam się pediatry czy wszystko z małym jest ok ,ale on mi powiedział że dzieci tak mają, szukałam też rady na necie i widziałam ze wiele rodziców ma takie problemy- wiec nie jesteśmy same. Swojego czasu robiłam tez takie testy na necie odnośnie prawidłowego rozwoju dziecka- jakąś metodą oksfordzką i one do końca mnie uspokoiły, możesz sobie tego poszukać na necie.