Ostatnia deska ratunku...jak przełamać barierę psychiczną? - Netkobiety.pl

Ojej ...
mogę Cię tylko pocieszyć, że to nie Twoja wina tylko rodziców...
Osobiście poleciłabym jakąś terapię u psychologa lub jeśli Twój facet jest naprawdę wyrozumiały - to niech on Ci pomoże.
Sama czasami mam problemy z wyrażaniem tego co myślę, co czuję, bo od małego słyszę od mojej mamy tylko pretensje... Mój M mi pomógł - czasami wisi nade mną po 15-20 min i powoli wszystko 'wyciąga' zadając dużo pytań, bo wie, że na niektóre tematy po prostu nie umiem się wypowiadać przez swoją przeszłość i wychowanie... 
A jeśli zaczniesz zauważać ile dla Ciebie robi i że naprawdę mu zależy - będzie Ci o wiele prościej pokazać uczucie

Na pytanie zawarte w tytule odpowiadam: przełamać. I już.

Jeśli koniecznie chcesz nad czymś rozmyślać, to myśl o tym czemu podejmujesz takie decyzje. Dlaczego milczysz, gdy masz ochotę mówić? Dlaczego mówisz "nie", gdy chcesz powiedzieć "tak"?

I, przepraszam, nie zasłaniaj się rodzicami i sposobem wychowania. Owszem, i rodzice, i sposób wychowania mają na nas wpływ. Ale jesteś osobą dorosłą i jesteś odpowiedzialną za swoje decyzje. Przerzucając odpowiedzialność za własne wybory na rodziców skazujesz się na trwanie w bezruchu.

Chciałam napisać, że nic Ci nie grozi, ale po zastanowieniu już wiem, że to nieprawda. Teraz całej sytuacji "winni" są rodzice, gdy przejmiesz odpowiedzialność, jedyną "winną" dobrych i złych decyzji będziesz Ty.

Napisałaś:

Łatwo można "załapać się" na tą bidę, którą starasz się być.
Ja jednak zapytam przewrotnie.
Rzeczywiście nie masz żadnego wpływu na to, co myślisz? Twój umysł jest tworem niezależnym od Ciebie? Naprawdę?

Dziękuję, za wszystkie Wasze wypowiedzi.
"Szyszek" spróbuję, z tym winem i romantycznym wieczorem sama to zaproponuję, może się uda
Wcale nie mam zamiaru robić z siebie "bidy" jak to ujęła "Wielokropek". To nie na tym to polega, że użalam się nad sobą nic z tym nie robiąc. Nie oceniajcie mnie tak, bo to nie prawda. Zauważcie, że gdybym umiała sobie z tym poradzić w inny sposób to na pewno bym tu nie pisała. Potrzebuje jedynie wsparcia i rad, bo anonimowo łatwiej mi się wygadać.
Większość z Was neguje myśl, że to "przez rodziców". I dobrze, bo to nie dosłownie ich wina, ale wychowania. Temperament jest wrodzony, jego nie można zmienić, natomiast charakter człowieka jest kształtowany przez samoocenę, moralność, system wartości wpojony w dzieciństwie, wychowanie.... Sama sobie tego nie "nabyłam". Wystarczy popatrzeć na znajomych, przyjaciół, oraz na ich rodziców i zasady, zwyczaje panujące w ich rodzinach. Czy wg Was osoba wychowana w katolickiej rodzinie, mocno praktykującej a osoba wychowana w rodzinie gdzie Boga ma się za nic będą takie same np w stosunku do seksu? Nie.

Na'ima - na ostatnie pytanie odpowiedź to "być może". Bo brakło jeszcze czegoś na temat ROZSĄDKU, który pozwala wybierać, WOLI, którą kształtujemy swe życie. Czy napisałaś tu w jakimś celu czy dlatego, że tak Cię wychowano? Skoro w celu, skoro umiesz jeszcze uzasadnić, dlaczego to właśnie miejsce wybrałaś, to najwyraźniej potrafisz coś rozważyć i wybrać sama, nie jak maszynka.
I tym właśnie się kieruj. Przemyśl sprawę (każdą!), bo masz czym ją przemyśleć, potem odrzuć jakieś nieprzemyślane bariery (bo to kwestia woli) i ciesz się sukcesem!

Na'ima,
zarówno z domu tardycyjnego i rygorystycznego, jak i bardzo liberalnego wyjść mogą osoby i nadzwyczaj zamknięte, nieśmiałe w sferze towarzyskiej, emocjonalnej i seksualnej, jak i bardzo otwarte, odważne, eksperymentujące. Choć nasze zachowanie, zwyczaje, normy bywają dokładną kopią tego, co obserwowaliśmy w domu rodzinnym - mogą też być tego zupełnym przeciwieństwem.

Nie ulega jednak wątpliwości, że rygorystyczne wychowanie, nieokazywanie emocji i uczuć między domownikami, tabu seksualności mogą być jedną z przyczyn Twoich obecnych trudności i lęków. Mam wrażenie, że na tyle już zaplątałaś się w tej sytuacji, utrwaliłaś reakcje, których tak naprawdę nie chcesz, nie akceptujesz, że rada "Po prostu to zmień" może okazać się niewystarczająca. Oczywiście warto krok po kroku samodzielnie (i z partnerem, rodziną, znajomymi) trenować kolejne umiejętności - otwartego komunikowania, akceptowania bliskości, - ale myślę, że możesz skorzystać również z pomocy terapeuty. Wspólnie łatwiej zrozumieć przyczyny takich a nie innych zachowań i opracować plan zaradzenia tym trudnościom.