Dlaczego on pisze z takimi błędami? Czy to dysleksja? - Netkobiety.pl

Moje zdanie jest takie, że zapytaj go dlaczego pisze jak analfabeta i tyle w temacie.

Dyslektyk NIE POTRAFI opanować zasad prawidłowej pisowni. Na tym polega to zaburzenie. Skoro forma wypowiedzi jest sensowna to to może być to. Dlaczego go nie zapytasz wprost, aczkolwiek delikatnie czy ma dysleksję? przecież to nie choroba wstydliwa...

szczeli, wyczymać - ewidentnie wskazuje,że pochodzi z południa Polski ( małopolskie???)

Pisze tak jak się tam mówi- to taka naleciałość gwarowa- sama przebywająć kiedyś dużo z koleżanką z Krakowa zaczęłam mówić czy zamiast trzy albo czeba zamiast trzeba.

Nie upoważnia go to do takiej pisowni....

Podejrzewam,że reszta błędów wynika też ze złej wymowy + mogło być zaniedbanie w szkole + w domu nikt mu nie zwracał uwagi = efekt jak widzisz...

Jak wyżej napisano- napisz czym się zajmuje ten facet, jakie ma wykształcenie??? To wielle wyjaśni.

Aha, na tylko  dysleksję to nie wygląda- a wiem ,co mówię

Może jest tak jak pisze Zuzia, że to jakaś naleciałość, jeśli chodzi o "szczeli" i "wyczyma". Aczkolwiek biorąc pod uwage fakt, że on nie potrafi w zdaniu zastosować poprawnego czasu i formy to nie wiem czy można to zrzucić na pochodzenie.

Osobiście nie wierzę w takie coś jak "dyslekcja" itp. Nie rozumiem jak można mieć dysfunckję czegoś co jest nabyte. Bo z zasadami poprawnej pisowani nikt się nie rodzi - każdy musi się ich nauczyć. Dlatego nie widzę związku. Co innego jak ktoś rodzi się bez ręki czy bez nogi, ale jeśli chodzi o poprawną pisownię to albo się ktoś przyłoży i nauczy, albo jest leniem i to oleje.

Miałam kiedyś znajomego, który pisał podobnie jak ten facet, którego opisujesz, tyle, że ten znajomy jeszcze mylił słowa (np używał slowa "wścibskość" mając na myśli "złośliwość"), ale on akurat był po prostu idiotą.

I słusznie, BO to się nie pisze dyslekCja a dyslekSja. I faktycznie nie masz o zjawisku pojęcia... wielu znanych ludzi się z tym boryka, bo to DYSFUNKCJA bardzo utrudniająca funkcjonowanie, szczególnie gdy muszą się borykać z takimi jak twoja, opiniami osób, które nie zadały sobie trudu by zjawisko zgłębić. Przykre, bo dyskryminujące...
I nie ma tu miejsca na wiarę czy nie, bo dysleksja jest faktem potwierdzonym naukowo.
Dla przybliżenia: http://dysleksjarozwojowa.wordpress.com/2007/05/18/slawni-z-dysleksja/
Pozdrawiam

Jeżeli żadnych innych dysfunkcji nie ma i tylko nie może chodzić i nie jest opóźniony w rozwoju to kiepsko go w tym domu nauczyli...

Taaak , czasem nawet po latach warto zajrzeć na forum ,upewnić się za co lubimy osoby z którymi czasem rozmawialiśmy,czemu je pamiętamy choć nigdy się nie spotkaliśmy ..Co nie Vinga?
Co do tematu ,ja dodam tylko wypowiedź J.Pawła II " MĄDROŚĆ TO DOBROĆ"
Zajrzeć można na dział samotni,psychologia  w tym portalu ilu "poszkodowanych" dziewczyn jest ofiarą tgz. Przeintelektualizowanych ,chodzących encyklopedii facetów .
Nie mniej jednak są w internecie strony ,czaty głosowe ,komunikatory skype,XFire, TeamSpeak ,Mumble i wiele wiele innych .. Umówić się na spotkanie, posłuchać , jeżeli jesteś na etapie "virtual" Da ci to pewien obraz ...

Mój błąd. Następnym razem go nie popełnię. I o to właśnie chodzi - żeby się uczyć.

Wielu znanych ludzi boryka się też z problemem alkoholowym, narkotykami, etc.

Wydaje mi się, że to co najbardziej utrudnia funkcjonowanie to zasłanianie się "dysfunkcją" zamiast wziąć się do pracy nad sobą. Poprawną pisownię kształtujemy tak naprawdę nie tylko przez wkuwanie regułek, ale głównie wizualnie - patrząc na poprawnie napisany tekst - czytając książki, artykuły, etc. Ludzie w moim otoczeniu, którzy od małego sporo czytali nie mają problemów z ortografią i budową zdań. Niestety o dysfunkcjach pisowni zrobiło się głośno mniej więcej w momencie, kiedy komputery i internet stały się ogólnodostępne. Książki odchodzą do lamusa, dzieciaki siedzą tylko na kompie i grają, a potem wielki płacz, że pisać nie potrafią.

Cóż każdy ma prawo do własnego zdania.

Nie wiem co rozumiesz pisząc, że moja opinia jest dyskryminująca. Słowa "idiota" użyłam jedynie w odniesieniu do mojego znajomego, który poza problemem z pisownią, miał wiele innych "dysfunkcji" i po prostu był głąbem. Jeśli zaś chodzi o ludzi z "dysleksją" to uważam, że zamiast biadolić to powinni wziąć się do pracy nad sobą, a nie biegać po lekarzach.

Wiele rzeczy jest "potwierdzonych naukowo", jak np. to że związki gdzie partner jest "większy" od partnerki są szczęśliwsze, etc. Co nie oznacza, że będę ślepo w to wierzyć i dobierać partnera pod kątem gabarytów.

Jeżeli chodzi o to by się uczyć - to czemu tego nie robisz?
NIE przeczytałaś artykułu z linku, prawda?
bo dyskusja wciąż stoi w miejscu - Ja wierzę/Nie wierzę ... Ludzie z dysleksją powinni?nie powinni... na czym opierasz swoje twierdzenia poza swoim niczym nie podpartym przekonaniem?
Skąd, z jakiego źródła czerpiesz swe mądrości w tym względzie, że czujesz się uprawniona do oceniania ludzi z dysleksją. Z twoich wypowiedzi przenika lekceważenie, żeby nie powiedzieć nutka pogardy dla ludzi, którzy mają taki "śmiesznie niepoważny" problem.
Dyslektykiem jest znany dziennikarz Jacek Żakowski, który w jednym z wywiadów w przejmujący sposób opisał jak trudno mu się żyło w dzieciństwie i żyje nawet dziś z wynikającymi  z dysleksji trudnościami.
TO nie jest choroba, to TYLKO niedostatek pewnych możliwości, traktowany pogardliwie przez ignorantów.
I nie mówię tu o cwanych dzieciakach, próbujących ułatwić sobie testy za pomocą "papierka" załatwionego przez obrotnych rodziców.
Mówię o dorosłych, którzy są świadomi swych niedostatków i w dobrze rozumianych interesie dzieci nie wstydzą się naświetlać tego problemu - mimo odbioru społecznego jaki m.in. Ty prezentujesz...

Dysleksja jest ciekawym tematem, niezbyt dawno zaczęto nad nią pracować, dlatego głównie mówi się o niej w odniesieniu do dzieci - podobno jej przyczyna mogą być mikrouszkodzenia mózgu w trakcie porodu.
Uważam, że naprawdę warto wgłębić się w temat. NO bo jak można NIE zapamiętywać tak podstawowych rzeczy? A jak można żyć ze ślepotą? Nie potrafię sobie tego wyobrazić, ale akceptuję, że taki problem istnieje i jakoś ludzie sobie radzą.
Nie robię sobie "podśmiechujek" z rzeczy, która mnie nie dotknęła, więc siłą rzeczy nie jestem w stanie postawić się na jego miejscu.
Pozdrawiam, mam nadziję, że zaciekawiłam Cię tematem

Równie dobrze mogłabyś się zapytać o każdy inny temat "potwierdzony naukowo", który jest dla mnie tak samo [nie]wiarygodny jak dysleksja.

A tu Cię zaskoczę bo i owszem. Ba, przejrzałam sobie nawet fora o tym temacie. Jednak artykuł nijak nie wpłynął na moje podjeście do tematu, a na forach oczywiście zdania mocno podzielone.

Rozumiem, że dyskusja by się rozkręciła, gdybym "uwierzyła' i przyznała Ci rację?

A widzisz, skąd wiesz, że niczym nie podparte przekonanie?
Mój brat miał w podstawówce problemy, o czym mamę poinformowała nauczycielka. Zasugerowała, że to może być dysleksja, bo jak to określiła, brat miał "charakterystyczne objawy". Chodziło o to, że chłopak miał problemy z czytaniem, rozumieniem tekstu, pisaniem w kontekście poprawnej budowy zdań i czytelności pisma. Głównie "ujawniało" się to na sprawdzianach z polskiego, a także na tych, gdzie niezbędne było przeczytanie większej ilości zdań do rozwiązania zadań. Np. brat był świetny z matematyki, zawsze same szóstki, a jak pojawiły się sprawdziany, na których nie było tylko czystych obliczeń, a zadania z większą treścią to dostawał słabe oceny, bo nie nadążał z przeczytaniem i rozumieniem tekstu tak jak inne dzieciaki. Mama wysłała go na kurs szybkiego czytania i zapamiętywania, siedziała z nim wieczorami czytali jakieś tam czytanki, potem przepytywała go z treści, uczyła czytelnie pisać, etc. Spędziła z nim wiele, wiele czasu i dziś mój brat nie ma już tamtych problemów. Tyle tylko, że czasem sadzi jakiś błąd ortograficzny, ale zawsze jak coś pisze to najpierw pisze na komputerze z włączonym słownikiem i poprawia błędy. Można?

Bo uważam, że to co nazywasz dysleksją nie jest poważnym problemem. Za to poważnym problemem jest zasłanianie się papierkiem i olewanie, na zasadzie "bo ja mam dysleksję/dysortografię to mi wolno". Sorry, ale u mnie połowa osób na studiach z papierkiem przyszła. A gdyby Ci ludzie nie mogli się zasłonić owym papierkiem to musieliby pracować nad sobą, a tak - jest papier i mam sprawę z głowy.

Być może, ale nie dla mnie, dlatego na tym zakończę moją wypowiedź w tym temacie.

Pozdrawiam.

Co do tematu wątku, to możłiwe, że ten chłopak ma dośc poważną wadę wymowy, może to też być gwara. Jednak jeśłi pobierał lekcje to jednak powinien wiedzieć, że nie każdy wyraz pisze się tak jak się go wymawia. Niektórych liter nie słuchać w wymowie jednak one w danym wrazie są.
Może pochodzi faktycznie z prostego środowiska gdzie głównie mówi się gwarą. A skoro uczył sie w domu, to możliwe, że sam uczył się pisać ze słuchu na podstawie znajomości jedynie alfabetu.

I słusznie.
Czym TY różnisz się od mamy?
Mama uznała, że brat ma problem z dysleksją i ciężko pracowała z dzieciakiem, aby zniwelować skutki tej dysfunkcji i mu ułatwić pracę szkolną. Szacunek dla mamy - podjęła walkę z tym, co TY twierdzisz, że W OGÓLE nie istnieje. Gdyby przyjęła twój punkt widzenia, to nie robiłaby nic - bo przecież taki PROBLEM nie istnieje, to tylko lenistwo...
Nikt nie mówi, że "nad" dysleksją NIE należy pracować - przeciwnie. I twoja mama zrobiła to co najlepsze dla dziecka, zaakceptowała fakt - i  pracowała wraz z nim. Przykre, że Ty widząc to wszystko, swoją opinią opisaną  powyżej negujesz cały ich wysiłek.

Z ust mi kochana wyjęłaś

Cieszę się, że więcej osób myśli tak jak ja...:)