bo najtrudniejsze jest być "tą trzecią" - chory układ - Netkobiety.pl

Jak mam się uwolnić od tej miłości, skoro cały czas pracujemy (pracy zmienić nie zamierzam), chcę kogoś znaleźć, mieć dziecko, normalną rodzinę...
Chcę przestać płakać, tęsknić, zazdrościć jego żonie każdej minuty z nim... to jest dobijające, niszczące i tak bardzo boli...
Upokorzenie na wlasne życzenie - ktoś mógłby powiedzieć, ale dopóki ktoś nie znajdzie się w takiej sytuacji nie zrozumie. Miłość przychodzi niespodziewanie i wcale nie pyta o pozwolenie... a potem jest już za późno.
Jestem taka nieszczęśliwa...

Dlaczego wciąż się z nim spotykasz, widzisz, on "wybrał" swoją żonę... Liczysz na to, że od niej odejdzie dla Ciebie? On daje Ci do zrozumienia, że nic z tego. Spotykając się z nim tylko pogarszasz swoją sytuację. Wiem, że boli, ale tylko kończąc definitywnie tą znajomość jesteś w stanie sobie pomóc...

Czyste?
Hahahaha - dobre sobie. Może jeszcze niewinne i nieskazitelne?

Nie rozumiem. W czym problem? Przecież wiedziałaś o tym i nadal z nim sypiałaś, zgadzając się na darmowe bzykanko na jego warunkach?

Kawał czego? Związku? Żartujesz sobie. Związek opiera się na uczuciach, a seks bez zobowiązań to układ. To, że z kimś sypiasz nie czyni Cię kimś ważnym. Sorry, ale musiałam Cię uświadomić.

Zaufanie, hehe - Ty ufałaś mu, że nie sypia z żoną, a on ufał Tobie, że nikomu nie powiesz o Waszym "układzie". Teraz sama widzisz kto lepiej na tym zaufaniu wyszedł.

A co się zmieniło? Co jest inaczej niż kiedyś? Wiemy już, że facet nadal jest żonaty, zobaczmy co dalej...

... czyli w tej kwestii też się nic nie zmieniło...

...tutaj również bez zmian.

Szkoda czego? Żony? Dzieci? A nie - szkoda Ci braku intymnych spotkań (sic!).

Nikt nie mówi, że łatwo jest walczyć z własnymi uczuciami. Jednakwoż trzeba sobie zadać dorosłe pytanie: jak długo to ma tak wyglądać? Czy tak ma wyglądać całe moje życie?
Bo wiesz sama - perspektyw żadnych nie ma. Będąc uwiązana przy tym człowieku życia sobie nie ułożysz, bo będziesz tylko egzystować w jego cieniu. W tym czasie mogłabyś poznać kogoś wartościowego z kim mogłabyś stworzyć trwały związek. Twoje życie w twoich rękach...

Co do biednej zdradzonej żony - fakt, każda z nas może kiedyś być w takiej sytuacji, tego się nie przewidzi. Gdybym ja była na miejscu zony, główne pretensje miałabym do męża, który powinien być mi wierny !!!!!!! To, ze on ją zdradza, też jest czymś podyktowane i nie koniecznie tylko znudzeniem i rutyną w związku.
Poza tym, to on jest jej mężem, on przysięgał jej wierność i on złamał obietnicę, nie ja. Uważam, ze w takich przypadkach winna jest osoba, która zdradza. I nie piszę tak dlatego, zeby siebie wybielić. Nie zmuszałam go do niczego, nie ciągłam na smyczy. Jakby nie chciał to by do mnie nie przyjeżdzał. Ktoś może powiedzieć, gdybym ja sie nie zgodziła to nie zdradziłby zony - śmieszne !!!! Zdradzać można nie tylko fizycznie, nie byłabym ja, byłaby inna.
ktoś kiedyś mądrze powiedzieł: "KOCHANKA NIE JEST PRZYCZYNĄ ROZPADU ZWIĄZKU, JEST JEGO SKUTKIEM"

Faktycznie, prawdą jest, że kochanka nie jest przyczyną rozpadu związku.

Prawdą jest jednak i to, że kochanka wiedząc, że jest trzecią, świadomie i dobrowolnie decyduje się być współautorką dalszego rozpadu związku i czynienia świństwa żonie.

Rozumiem, że to zdanie o przyczynach rozpadu powtarzasz sobie często dla poprawy własnego samopoczucia. Prawda jednak nie przedstawia się dla Ciebie tak różowo,jak sobie to wymyśliłaś. Czynisz świństwo i tyle.

I nie skazuję Cię na wieczne potępienie, układasz sobie życie po swojemu, ale mierzi mnie obłuda.
Jeśli zdecydowałaś się być kochanką, miej odrobinę odwagi potrzebnej do tego, by samej przed sobą przyznać się do braku uczciwości w tym względzie.
Tym bardziej, że wiesz o tym doskonale, i nie czujesz się z tym komfortowo. Inaczej nie wyciągałabyś takich argumentów.

I rozumiem jeszcze jedno.
Zaoszczędziłaś biedakowi czasu decydując się na bycie "tą trzecią". Tak czy tak, kogoś by znalazł. Zaiste, poświęcenie godne podziwu.

Niech żyje obłuda!

Edycja:
Ha! Przeczytałam to, co napisałam. Żądam od Ciebie chyba zbyt wiele. Uczciwie przyznać się do braku uczciwości. Ciekawa konstrukcja.

Czytając Twoją historię wiktoria8383 czułam się jakby to było o mnie. Praktycznie identyczna sytuacja, identyczne zmiany w jego zachowaniu podczas trwania tego "układu". Mi nie powiedział prosto w twarz, że mnie już nie kocha ale jego zachowanie mówiło samo za siebie, zresztą to, że w ogóle przestał to mówić znaczyło tylko jedno... Ja też nadal go kocham i nadal się z nim spotykam..... na seks Tylko, że dla mnie (pewnie podobnie jak dla Ciebie) tego seksu mogłoby wcale nie być, byle tylko był obok chociaż na chwilę. Marzę o spotkaniu wolnego faceta i o normalnym związku. Chcę mieć dzieci i poukładane życie, a o nim raz na zawsze zapomnieć bo zmarnowałam sobie kawał życia i żałuję dnia kiedy go spotkała (również w pracy). Wiem, że większość teraz pomyśli: to po co się z nim spotykasz, urwij kontakt, zakończ to, zapomnij.... A ja od razu odpowiem, że nie potrafię mimo, że wiem ile to krzywdy robi dookoła. Dopóki nie spotkam bratniej duszy dopóty nie uwolnię się od tego, bo teraz mam chociaż minimalne poczucie, że ktoś o mnie myśli chociaż czasami. Nie zniosłabym całkowitej pustki, za bardzo się przyzwyczaiłam.
Trzymam kciuki żeby pojawił się ktoś kto pozwoli nam normalnie żyć!

Tisha tak właśnie dodałam to żeby mi pomagało w walce z samą sobą, ale jak widać nie radzę sobie. To pomaga na chwilę, na kilka dni kiedy czuję się silna, a potem nadchodzi kryzys i spadam na dno.

I jeszcze celem wyjaśnienia, na co ja liczę: liczę na to, ze kiedyś znajdę siłę na to, zeby zrezygnować z tej miłości, powtarzam jeszcze raz z miłości (z mojej strony oczywiście), źle trafiłam, zgadzam się, ale tak czasem bywa i powtarzam jeszcze raz, ze zrozumieją to tylko te kobiety, które tak jak ja źle trafiły i teraz muszą się z tym uporać.

Napisałam o obłudzie i zdania nie zmienię. Obłuda dotyczy nieuznawanie siebie za współwinną nieuczciwości wobec żony kochanka. Nie napisałam, że czekasz lub liczysz na coś więcej. Nie szukam też, ani nie czekam ani na Twoje usprawiedliwianie, ani, tym bardziej, na Twoje wybielanie. Ani jedno, ani drugie nie jest mi do niczego potrzebne. To Twój post był przyczyną mojego. 

Wbrew temu, co napisałaś, rozumiem Twoją sytuację.
Nie muszę zdradzać, tak samo jak mechanik samochodowy nie musi mieć popsutego samochodu, by widzieć usterkę.
Rozumiem, że miłość przyszła sama. Nie neguję, że Twoje uczucie jest prawdziwe. Nie oceniam stereotypowo i, jak napisałaś, jednoznacznie, czyli kochanka- zła, żona - święta. Niestety, to nie tak prosto można dzielić nasze komentarze. To by było za proste... dla Ciebie.

Moje uwagi tyczą Twoich świadomych wyborów.
Jeśli na swą miłość, nie miałaś wpływu, to na to, co zrobiłaś pod jej wpływem - już tak. Miałaś wpływ na to, czy pójść z żonatym ukochanym do łóżka, czy nie pójść. Miałaś wpływ na swą decyzję o kontynuowaniu związku, jakikolwiek by on nie był, z żonatym.
Kiedyś usłyszałam mądre zdanie. Jeśli pierwszy raz popełnisz błąd, to przypadek, za trzecim - to decyzja.
I o to mi chodzi. To Ty podjęłaś decyzję o byciu w takim związku i Ty również ponosisz odpowiedzialność za nieuczciwość wobec żony kochanka. Chyba że, ale o tym nie napisałaś, żona kochanka dowiedziała się od Ciebie o Twojej miłości do jej męża i zgodziła się na wasz nieformalny związek. Ale o to ani Ciebie, ani jej nie podejrzewam.

I nie nazywam Ciebie złą kobietą.
Nie nazywam też żony Twego kochanka świętą.
Ba, nawet rozumiem Twoją miłość i rozpaczliwą zgodę na trwanie w takim związku.
I bardzo Tobie współczuję, bez żadnej ironii, bo trzeba być prawdziwie zdesperowanym i nie widzącym innych perspektyw, by na taki układ przystać.

Zaprotestowałam tylko przeciw obłudzie i nienazywaniu rzeczy po imieniu. Świństwo, czynione drugiej osobie, jest świństwem.

Edycja:

Życzę wam obu, byście poszły i ukończyły własną terapię. Inaczej nie będzie klina, a kolejnego partnera wybierzecie według takiego samego klucza. Bo nie zmienicie własnego przekonania, że zasługujecie na prawdziwego partnera, że jesteście tego warte.
I życzę wam, takiej wiary w siebie, z całego serca.

Generalnie, trudno się z taką opinią nie zgodzić
Nie zmienia, to jednak faktu, że zdrada odbywa się raczej, przy współudziale kochanki... Bywaja w życiu takie sytuacje, kiedy za  współudział idzie się  "siedzieć"...

Jestem zdradzoną żoną, mój mąż zdradzał mnie z koleżnką z pracy. Nie było to raz, dwa .. trwało ponad dwa lata. Koleżanka z pracy-wolna, znała mnie.. ale przecież sie bawiła wspaniale. Winą obarczam mojego męża, zresztą sam się do wszystkiego przyznał. Ale Nie ukrywam, że ona sama miała w tym też swój udział. Cóż.. dzisiaj próbuję z tym żyć, wybaczyłam, ale nigdy nie zapomnę. Byliśmy wspaniałym małżeństwem.. tak możnaby o nas powiedzieć. On kłamał patrząc mi prosto w oczy. A jeżeli myślisz, że zaniedbywałam..mylisz się.. miał wszystko o czym mógł zamarzyć facet.. powiedziałam jej:że bóg nie rychliwy ale sprawiedliwy.. kiedyś coś takiego, albo jeszcze gorszego spotka, bo takie przypadki akurat znam. Więc jeżeli mogę ostrzec, to potraktuj to jako przestrogę.

Liczę się z tym i boję się, ale wiem, że zrobiłam źle i nie powtórzyłabym tego nigdy w życiu! Teraz mogę tylko odradzać innym takich "eksperymentów" bo potem pozostaje tylko płacz.

afmin, żyję wystarczająco długo, żeby wiedzieć na jakie gesty i słowa, stać faceta zdobywcę Wiadomo, człowiek nie szklanka więc go nie przejrzysz, a tym bardziej jego intencji. Dziś już wiesz, jaką rolę pełnisz w życiu tego człowieka. Zawalcz o siebie ! Stać Cię na więcej niż te ochłapy, które dostajesz... choćby były i z pańskiego stołu...

Aga30,
gratuluję Tobie decyzji i siły.
Co do autorki wątku. Myślę, że się mylisz. Ona sama napisała:

Chyba, że nakłamała tutaj.

Taak.
Wielkie uczucie, a rozum poszedł na długi spacer i jest w podróży dokoła świata.

Aga30, jeśli możesz, napisz co skłoniło Ciebie do walki o siebie. Co było punktem zapalnym do takiego działania. Myślę, że tym możesz pomóc dziewczynom.

Przecież wiem, że to nie jest wbrew, że miłość zapanowała, że rozum poooszedł.

I ponieważ to wszystko wiem, i jeszcze trochę, radzę, idź na terapię. Łatwiej się z tego wyzwolisz. Łatwiej podejmiesz decyzje, jakiekolwiek.

Trzymam kciuki za Ciebie i Twe mądre decyzje.

Ale te stany nie dotyczą tylko porzuconych kochanek, ale i żon, dziewczyn w nieformalnych związkach i w ogole w różnych związkach nie jest to nowością. Dlatego napiszę, że nie ty pierwsza i nie ostatnia. Żadnej z nas nie jest obce to uczucie, ale jakoś żyjemy dalej i radzimy sobie. Przestań użalać się nad sobą i wyłaź z tego bagna zanim utopisz się na amen.

najpierw kobiety godza się być "tą trzecią" a później jest płacz depresja i inne cuda. same nie wiecie czego chcecie, niepotrzebnie sie nakręcacie.
seks naprawdę o niczym nie świadczy, to jedynie zaspokojenie potrzeb fizycznych. kobieta ma w naturze doszukiwanie sie 9 dna zupełnie niepotrzebnie.

jak jestem głodny robie sobie kanapkę ale to nie znaczy ze jestem fanem pieczywa, po prostu chciało mi się jeść.

Zgadzam się z Wielokropkiem. Powinnaś udać się do terapeuty. Z tego co czytam ; tkwisz w tym układzie już 3,5 roku czy nawet 4 lata. Strasznie długo.
Wiesz, zakochać się można, ale nie trzeba wplątywać się w romans, pamiętaj, że to była Twoja świadoma decyzja.
Moim zdaniem kobieta, która szanuje siebie na Twoim miejscu dałaby od razu sobie z nim spokój albo powiedziała : " Albo ona albo ja". Jak facet kochałby Ciebie, to i tak w końcu wybrałby Ciebie.
A Ty wplątałaś się w to i godziłaś się na bycie drugą, więc nie powinnaś być zdziwiona obrotem sprawy.
Oczywiście, moim zdaniem , kryształowa nie jesteś, bo mogłaś się wycofać, uczucia nie muszą zaślepiać, dużo ludzi kocha, a jednak nie robi z tego powodu głupot.
Niemniej , najpewniej masz jakieś kompleksy, niską samoocenę, skoro tak długo w tym trwasz, skoro godzisz się na takie traktowanie i wiedząc, że on nie odejdzie od żony nadal w to brniesz i nadal się z nim spotykasz, a on tylko korzysta z Twojego ciałka, nic więcej.
Dlatego proszę Cię, weź przykład z kobiet, które weszły w takie układy, lecz zmądrzały i odeszły, bo zrozumiały, że to bagno i nic z tego nie będzie.
Sama siebie teraz krzywdzisz.
Sama pomyśl co daje Ci ten układ i czy nie poczujesz się lepiej bez niego, czy nie poczujesz się wolna , bez tego ciężaru.
Terapia naprawdę wskazana.
A na przyszłość oczywiście wyciągnij wnioski,

Oczywiście, że taki facet jak on znajdzie sobie inną kochankę, ale czemu masz nią być Ty? Chcesz naprawdę takiego dupka??

tak czytam i czytam

i probuje zrozumiec...

ale JEDNEGO NIE ROZUMIEM:
ja osobiscie nie moglabym pokochac kogos, do kogo nie mam szacunku- taka moralnosc cholera, i nie pojmuje , ze Ty moglas . I inne. Jak wy to robicie ???

I to jest właśnie całkowity absurd.
Kochanki zawsze używają argumentu, że to nie ich wina, bo to nie one ślubowały żonie wierność. I nie przeszkadza im, że facet sypia z nimi mając żonę. A potem wielki płacz, że kochanek ich nie szanuje, że nie kocha itp kocopały. Skoro nie szanuje kobiety, której ślubował miłość, wierność, uczciwość, z którą ma dzieci, to co? Ma szanować randomową kobietę - kochankę, której nic nie obiecywał? Naprawdę naiwność ludzka jest nieskończona.

W ogóle jaka jest przyjemność romasowania z żonatym facetem?! Ani nie wyjdziesz gdzieś na miasto, bo może Was ktoś zauważyć, ani się nie przytulisz w miejscu publicznym, ani nic. Chyba że mieszka się w różnych miastach, ale jeśli  tak to już nie widzicie się często, nie ma spontaniczności... Jest tylko seks i zamknięcie w 4 ścianach. Co to za przyjemność?!

Wiktorio, ja też jestem ładna, mądra i fajna tylko czasami stan faktyczny nijak się ma do własnego postrzegania siebie. Nie twierdzę, że u Ciebie tkwienie w takim układzie wynika z takich samych przyczyn co u mnie, ale nie widzę innego powodu, żeby zgadzać się na takie resztki... Która pozytywnie myśląca o sobie kobieta zgadza się na takie złudzenie prawdziwego związku? Kochasz go, to zażądaj, żeby dokonał wyboru (pomijam kwestie moralne: rozwalanie małżeństwa, zabieranie dzieciom ojca, bo dla mnie też przede wszystkim liczyło się uczucie). Jednak on nie chciał wybierać (nie oczekiwałam tego, wystarczyło go poobserwować i posłuchać), chciał mieć wszystko na raz. Uwierz, że ja czuję się o niebo lepiej niż wtedy, gdy dobrowolnie podporządkowywałam się jego potrzebie zaspokojenia czegoś tam - nie ważne czy to pożądanie, fascynacja, miłość, porozumienie dusz, czy recepta na nudę, rutynę, kryzys etc. Był/jest to najbardziej podniecający facet i fizycznie, i intelektualnie, jakiego dotąd poznałam, więc  naprawdę nie jest mi łatwo, ale wiem, że to jedyne rozwiązanie.

Protestuję!

Zdrada nie może nikomu się "przytrafić". Podobnie nie może się "przytrafić" pójście do łóżka z żonatym/zamężną (poza faktem ukrycia tego, że jest się już w związku). Obie te sytuacje to dobrowolna decyzja.

Nie mamy, podobno, wpływu na swoje uczucia. Ale mamy wpływ na podejmowanie określonych zachowań.

Rozumiem, że ktoś decyduje się na zdradę. Rozumiem, że ktoś decyduje się na związek z żonatym/zamężną.

Ale publicznie przyznawać się do tego, że nie jest się człowiekiem, istota myślącą i decyzyjną, tego nie rozumiem.

Dla zdrady nie ma zrozumienia, ale bardzo łatwo można sie z niej tłumaczyć. Ludzie w moim przekroju wiekowy 25-30 i mający żony/mężów, szukają na portalach okazji do zdrady, tłumacząc sie nudą- sa znudzeni małżeństwem i musze przyznać , że mnie to nieco zastanawia; jak osoba 27-letnia, bedąca w związku małżeńskim 3 lata jest już nim znudzona???co jego/ją tak znudziło??? na jakiej zasadzie i podstawie czego takie małżeństwa są zawierane??? a jeśli czuje sie znudzony życiem, niech sie zajmie sportem ekstremalnym (proponuje skok z samlotu bez spadochronu) a nie marzy o skoku w bok.

Może i racja, ale skoro miał być tylko seks i ustalone to było obustronnie to po jaką cholerę faceci zaczynają to psuć, wyznawać miłość i pieprzyć o wspólnej przyszłości. Seks to seks, do zakochania nie wystarczy samo bzykanie, po co bajerują o "wielkiej miłości", dla seksu?! Wątpię przecież to już dostali.

Zasady to jedyne co tak naprawdę pozwala mi przetrwać w tym gównianym świecie i pozostać sobą.

Też zostałam zdradzona i niestety, albo stety nie nastąpiła transformacja osobowości. Nadal czuję pogardę do zdradzających i ich kochanek/kochanków. Nadal zdradę widzę jako zły uczynek bez okoliczności łagodzących. Nadal nie wybaczyłabym zdrady. I nadal skacze mi ciśnienie jak widzę takie posty. Poza tym wypowiedzi ludzi typu: "rozumiem Cię, jesteś biedna" nieco mnie śmieszą, bo założe się, że gdyby właśnie okazało się, że autorka romansowała z mężem "empatycznej forumowiczki" to poleciały by ostre słowa i całe współczucie szlag by trafił

A tak abstrahując od wszystkiego, czy kobiety zdradzane tak naprawdę nie mają sobie nic a nic do zarzucenia? Są święte i czyste? I niczym nie dały powodu do zdrady? Ja wiem, wiem, że zdrada jest straszna, że nie powinna się odbyć wszystko jedno co się dzieje itp. Ale pozostawiając całą tą otoczkę i odwołując się do pierwotnych potrzeb facetów to czy ich kobiety sa takie nieskazitelne?? Ja uważam, że jakkolwiek zdrada jest okropna to wina zwykle leży po obu stronach, męża i żony.

Wiesz co Teo?
Zapytałam wprost mojego męża, czego mu brakowało we mnie, w naszym małżeństwie, że zaczął przyprawiać mi rogi.
Odpowiedział, że nic, że jestem najlepsza żoną jaką mógł mieć i że lepszej mieć nie będzie (nie żebym sobie kadziła, to jego słowa).
To więc w czym problem? Gdzie jest moja wina? Może byłam za dobra?
Wcale nie czuję się idealna, mam swój charakter, ale na Boga dlaczego mam szukać w sobie winy za jego zdradę?
To on zdradził! nie ja!
I żadnego kryzysu w małżeństwie nie mieliśmy! Wiem to na pewno!

Zgadzam się i zawsze to powtarzam .
Nic dodać, nic ująć.

Jak już napisałam, po zdradzie NIE nastąpiła transformaja mojej osobowości, wytłumaczę więc, bo widzę, że nie zrozumiałaś mojego przekazu. Zarówno przed zdradą jak i po miałam i mam takie same poglądy. W tej kwestii nic się nie zmieniło. Tak więc ten "smród" szczerej antypatii do kochanek i zdradzających ciągnie się za mną od zawsze. Dodam, że lubię ten zapaszek.

A ja podziwiam takie osoby, które mają zasady. Btw. Rozumiem, że jeśli ktoś nie głaska po główce i nie lituje się nad kochanką to jest nieobiektywny?

Bardzo głęboka psychoanaliza. Niemniej jednak zupełnie nietrafiona. Jak już wspomniałam po zdradzie nic nie zmieniło się we mnie jeżeli chodzi o mój pogląd na ten haniebny czyn. A w  postach wyrażam to co myśle i to się nie zmieni.

Hehehe, dobre! Rozbawiłaś mnie
Współczuje Ci bardzo, że boisz się osób z zasadami i jakąś moralnością, w tej sytuacji życzę Ci, żebyś na taką nigdy nie trafiła. Możemy więc obie tylko cieszyć się, że żadna z nas mężczyzną nie jest i nie wisi nad nami ryzyko nieświadomej randki

Zdecyduj się - najpierw mi mówisz, że "niechrześcijańska" jestem, a teraz mi z Rydzykiem wyjeżdżasz? Trochę konsekwencji W kwestii zdrady jak najbardziej nie mam sobie nic do zarzucenia i nigdy nie zrozumiem biednych, zbłąkanych owieczek, które dopuściły się tego paskudnego czynu. Wygląda na to, że nie zrozumiem tego bo jestem ograniczona... Ograniczona przez własne zasady. I świetnie się z tym czuję.

Gdybyś przeczytała najpierw moje posty zanim wyskoczyłaś z odsieczą dla autorki to wiedziałabyś, że doskonale zdaję sobie sprawę z winy zdradzającyh i kochanek/kochanków. I zapewaniam Cię, że gdyby zechciałby tu również napisać ów niewierny mąż to również wyraziłabym swoją opinię w jego temacie i również nie była by ona "empatyczna".

A skoro ta żona taka zła i mąż przy niej taki biedny i nieszczęśliwy to czemu nie odejdzie, nie rozwiedzie się tylko romansuje z innymi na boku? Nie chce się komplikować życia co? Bo z żonką wygodniej jak w chałupie wysprzątane, ugotowane i uprane. Więc mąż "cierpi" w milczeniu, sypiając z inną na boku, biedactwo. A jak się zdrada wyda to najczęściej okazuje się, że żona to jednak wspaniała jest, jedyna, najlepsza, najukochańsza. I nagle mężuś chce wrócić do tej złej, niekochającej "miłości swojego życia"

Życzę Ci byś zapamiętała te słowa. Jeśli kiedyś doświadczysz zdrady to będziesz miała gotową odpowiedź dlaczego tak się stało.