zycie mi sie wywrocilo - Netkobiety.pl

poradzicie co robic...?

Ona twiedzie, ze to jest okres czasu, ktory potrzebuje dla siebie, aby dotrzec do swojego wnetrza i zrozumiec czego chce w zyciu i dlaczego zawsze sie tak waha.

Ja zakomunikowalem i ona wie, ze jestem "tutaj" i jeste otwarty.

Co do zdrady to bylo utrzymywanie kontaktu wirtualne bez spotkan, wiec mozna to traktowac jako jedna zdrade...

Ona potrzebuje czasu, Ty jesteś otwarty, nie przeszkadzają Tobie jej wirtualne spotkania. Decyzję masz podjętą. O co pytasz?

A co to znaczy ta wirtualna zdrada? Pisała liściki, czy o co chodzi? Może chciała się tylko komuś wyżalić, czyli pisała potajemnie? Możesz coś więcej powiedzieć? A czy ona nie jest przypadkiem DDA? Jaka jest jej rodzina, a jaka twoja, czy są to dobre domy?
A co z poprzednimi doświadczeniami, inne związki?
Na początek kilka pytań, ale to ważne, żeby zrozumieć całą sytuację...

Rozumiem, że nie jest Ci łatwo, w końcu ją kochasz... Ale wygląda na to, że w obecnej chwili jednak straciłeś...
Nie jest łatwo pogodzić się z tym, to trochę jak przechodzenie okresu żałoby. Ale jest prawdopodobne, że gdy przejdziesz najgorszy jej etap, dojdziesz do wniosku, że jednak dobrze się stało, bo życie jest na tyle ciężkie, że warto mieć u swojego boku prawdziwą, odwzajemnioną miłość. Gdy przychodzą codzienne obowiązki i szare życie trzeba mieć kogoś na kim można polegać, a nie kogoś kogo się nie jest pewnym.

jest tak jak napisalem, twierdzi, ze potrzebuje czasu. Nasz kontakt jest ograniczony, zadreczam sie pytaniami co u niej, wiem jednak, ze kazdy kontakt to dla mnie ciezar, przypominanie sobie wszystkich milych chwil, wyjazdow, bliskosci...

Smutne to.
Smutne, że na tym popapranym świecie non stop kolor spotykają się i wiążą ze sobą ludzie z zaburzeniami osobowości, którym się wydaje, że:
"tylko z nim/nią mogę być szczęśliwy",
"nikogo innego nie chcę, a i tak nikt inny nigdy mnie nie pokocha"
"kocha się tylko raz"

Czy my wszyscy mylimy miłość z obsesją emocjonalną?
Wszyscy jesteśmy bandą niedojrzałych popaprańców?

Czy tak trudno jest zaakceptować to, że inni nie mają obowiązku nas kochać? Za to MY mamy OBOWIĄZEK kochać SIEBIE?

Odrzucenie, samotność, złamane serce - to nie jest koniec świata. Ja też kiedyś myślałam, że umrę z miłości i na całe szczęście ktoś zwrócił mi wtedy uwagę, że "umieranie z miłości" to sprawa kwalifikująca się do psychiatry.

Autorze wątku, przykro mi, ja rozumiem, co Ty czujesz - ale zadaj sobie jedno ważne pytanie - czy Ty musisz się samobiczować? Odeszła, boli, OK., dlaczego nurzasz się w swoim cierpieniu?
Co w Tobie karmi się Twoim cierpieniem?
Dlaczego potrzebujesz tego odrzucenia?

Coz Moi Drodzy, koncze watek. Wszystko sie skonczylo, nie ma juz nic.

Dziekuje za dobre i madre rady. To forum jest swietne.

Milego!

świetnie napisane !
pozdrawiam serdecznie !

drogi czlowieku o zlamanym sercu ,sprobuje cie pocieszyc moja historia ,mam 3 dzieci i bylam z mezem 14 lat ,perfekcyjny plan mlodosci ,wiesz maz ,dzieci ,milosc i sczescie ,alw w zamian zato byl bol, przemoc ,nie rownouprawnienie i moje prywatne poczucie ze czlowiek ktorego kocham traktuje mnie jak zero jak ostatnie scierwo,hmmm tak ,minelo wiele lat zanim zdecydowalam sie z nim rozstac ,do tego czynu przygotowywalam sie  psychicznie 2 lata i tez nie wyobrazalam sobie bez niego zycia lub zycia z innym ,ale teraz jestem szczesliiwa,poznalam ostatnio wspanialego mezczyzne i wiem dlatego ze mozna sobie ulozyc zycie z kims innym ,to jak myslisz zalezy od ciebie ,a pamietaj mysli przeobrazaja sie w nastroje ,a nastroje w czyny ,zmien myslenie poprostu wymaz ja ,znienawidz nawet jak trzeba i nie rozpamietuj tych dobrych chwil,bo po zdradzie juz i tak nie byloby to samo ,wiec wyzuc ja z serca i zycia patrz prosto ,a napewno ktos cie znajdzie