czy mam prawo ,wiedzac o zdradzie, zostawic to dla siebie? - Netkobiety.pl

trudny orzech do zgryzienia,
znajomi są para laska faceta zdradziła i kolega tej pary powiedział temu zdradzonemu bo chciał być fer wobec niego bo mieli sie pobrać to się pokłócili po co sie wtrąca do ICH ŻYCIA ?
wiec nie wiem co lepsze powiedzieć czy siedzieć cicho... musisz sie liczyć z każda reakcja nawet tym ze ta osoba przestanie za to sie z ta kupmlować

każda sytuacja i znajomość ma inne granice więc tego nikt Ci nie przedstawi czarno na białym

a możesz nakreślić sprawę ?? bo tak to trudno cokolwiek hmm "doradzić" ??
sama nie wiem uważam, że musisz się głęboko zastanowić czy podołasz temu że możesz komuś 'zniszczyć" życie, ale jeśli jest to osoba bliska sercu to może warto ja "ratować"

A nie możesz jakoś tak poprowadzić rozmowy, by wypłynął ten temat i aby ją zapytać CZYSTO TEORETYCZNIE czy ona by chciała wiedzieć. Np. że takie pytanie pojawiło na forum, które czytasz - bo i się pojawiło, a nie musi wiedzieć, że od Ciebie ono wyszło.

po krotce:znamy sie bardzo dlugo. Przypadek chcial, ze slyszalam rozmowe jej partnera (dlugoletni zwiazek) swiadczaca niezbicie, ze prowadzi podwojne zycie  i to od lat. Jakos udalo mu sie to ukryc i tak sobie pogrywa , na dwa fronty.
Zdaje sobie sprawe, ze to nie moja sprawa, ale jakos mnie to nie pociesza...
ciagle mysle , ze postepuje w stosunku do niej nie fair.Odganiam te mysl, ale nadaremnie...ciagle wraca.

to tez jest wyjscie, probowalam...wydaje mi sie , ze wolalaby zyc w nieswiadomosci.
Ale to bylo TEORETYZOWANIE , o calkiem obcych, neutralnych osobach. Calkiem inaczej wyglada to jednak, jak mialoby sie to przydarzyc JEJ.
Oni maja dzieci...dom...intuicja mowi mi MILCZ. Ale serce jakos sie przeciwko temu buntuje

Jej w niczym nie pomozesz, ta swiadomosc ja zrani i chcac nie chcac..Ty bedziesz w to juz zawsze zamieszana.

A pytalam czy on wie, bo jedyne co mi na mysl przychodzi, to wyslac do niego jakis anonim, niezbicie swiadczacy o tym, ze wiesz wszystko i jesli nie skonczy..o jego grach dowie sie i zona.

Zdrady sie nie da juz cofnac ale moze udaloby sie ja zakonczyc...? To tez cos dobrego co mozesz zrobic dla swojej kolezanki.

no jestes. jesli mialabym dokopac swojej przyjaciolce (bo to zrobisz jak jej "dobra nowine" przyniesiesz albo dokopac temu jejmosciowi mailem "wiem o Tobie i pani X. co postanowisz w tej sytuacji?" to wolalabym to drugie.

Ale Twoj wybor..ciezki przy tym.

I madrze mowi:)

Wiesz, nie wszystkie kobiety chcą wiedzieć o zdradzie.
Później może się to obrócić przeciwko Tobie.
Masz dowody? Podstaw przed nos tej pani i już.
Ewentualnie może jakiś anonim.

Jeśli to Twoja bliska znajoma i chcesz być wobec niej lojalna, a boisz się mówienia wprost to wyślij anonimowy list. Tylko pamietaj, że taki list musi być super-szczegółowy bo i naczej partner się wykręci, że go "wrabiają".

czulabym sie podle...
ale teraz tez sie tak czuje...
-to tak, jakbym ja TEZ zdradzala- nic nie mowiac

Masz racje! Nie moge wychodzic z tego zalozenia.
Tylko dlaczego tak zle sie z tym czuje?

Jestem w takiej sytuacji, że wiem, że pewna kobieta zdradziła swojego męża (to nie była jednorazowa zdrada ale romans!!). Wiedziałam, z początku nie mogłam sobie z tym poradzić. Było mi bardzo ciężko. Chciałam powiedzieć, ale nie zrobiłam tego. Dzisiaj ten romans się skończył a to małżeństwo dalej sobie żyje szczęśliwe. Gdybym powiedziała, rozbiłabym rodzinę, zniszczyłabym życie tego mężczyzny i ich dzieci. Ale nie powiedziałam. Mąż i żona są razem są szczęśliwi, dzieci mają normalny dom z dwojgiem rodziców. a co z moją moralnością?

Moim zdaniem -lepiej siedziec cicho-roznie w zyciu bywa-skoro kolezanka nic nie podejrzewa to moze lepiej zeby bylo tak dalej a facet najprawdopodobniej skonczy to z czasem i bedzie dalej ,,idealnym,,mezem ;-)))Czasem faceci naprawde zaluja tego co robie(skoki w bok)i ,,wracaja,,z podkulonym ogonem do zonki i dalej sielanka trwa,wiec mysle ze jak by to nie mialo sie miedzy nimi skonczyc TY zatrzymaj tego newsa dla siebie.Nie zebym faceta tlumaczyla ale po co psuc kolezance cala wizje dobrej rodzinki.Wiesz,kiedys ze swoim partnerem (na poczatku zwiazku)rozmawialismy na temat zdrady i stwierdzilismy ze co by nie bylo chcemy wiedziec o zdradzie (ciekawe ktore z nas by sie naprawde przyznalo gdyby do czegos doszlo-ale to raczej tak hipotetycznie bylo gadane;-)iiiii wiesz co,dzis kiedy jestesmy po slubie i nie jedno sie w zyciu widzialo(np.zdrady naszych sasiadow czy sasiadek,znajomych i wogole)i chyba jednak lepiej jak bysmy ,,ukryli,,swoje romanse;-)))))))))))) Nieraz slyszalam o malzenstwach takich z pozadnym stazem gdzie zdrada sie ,,zdarzyla,,Kieeeedys i teraz sa swietnym,silnym i kochanym malzenstwem.Czasem po zdradzie czlowiek docenia jaki ma skarb w domu-i miejmy nadzieje ze facet twojej kolezanki wlasnie do tego ,,typu,,nalezy;-)))))))))))))))))

Nigdy nie chciałabym być osobą uświadamiającą tą zdradzoną. Myślę, że nie powiedziałabym jej o tym.
Z doświadczenia wiem, że osoba donosząca takie wiadomości staje się wrogiem numer jeden. Zdradzona i zdradzający jakoś to przegryzą i zdaża się, że wszystko jest ok.

Cześć Pomarańczowa1 - wkleję Ci mój post z podobnego wątku:

"Kiedyśtam miałam bardzo dobrą przyjaciółkę - taką od serca. Jej mąż był najlepszym przyjacielem mojego exa. Wszystko działo się na egzotycznej wyspie - kultura tamtejsza jest zgoła inna od naszej - mianowicie generalnie panowie chodzą regularnie do tamtejszych agencji towarzyskich. Jest to taka niepisana cicha umowa - o tym się głośno nie mówi - ale powiedzmy - taki zwyczaj. Jako ciekawostkę podam iż na przyklad przy głównej ulicy przy nadmorskiej promenadzie - ulica długa na jakieś 3-4 km - "za moich czasów" bylo dokladnie 33 burdele.

No więc mieszkając w tym jakże egzotycznym kraju i poznając jego barwną kulturę - zachodziłam w głowę jak kobiety z tym żyją. Oczywiście wielu zamożniejszych panów  - jako głowy rodzin - mogło nawet pozwolić sobie na kochanki - takie ciut bardziej "na legalu". Ale to starsze pokolenie. Młodsze - nauczone już internetem i telewizją tudzież egzotycznymi wakacjami do środkowej Europy - cudzołóstwo zaczęło traktować jako coś, no powiedzmy, czym się nie należy chwalić.

Miałam więc przyjaciółkę, Greczynkę urodzoną w Atenach, po studiach, wyemigrowaną na tę egzotyczną wyspę i poślubioną miejscowemu. Od razu przypadłyśmy sobie do gustu i rozsmakowałyśmy w swej inności. No więc po paru latach ex powiedział mi że w te dni kiedy umawia się z jej mężem na polowania (takie ich barbarzyńskie hobby trwające prawie cały rok) to ten mąż z ekipą nie jedzie polować w góry tylko wyrusza do burdelu.

Wiadomość była straszna. Nie wiedziałam co robić. Bardzo długo się męczyłam z podjęciem decyzji. Wiedziałam jak ona szaleńczo kocha tego pacana. Kiedyś przyjechała do mnie zapłakana pokazując ślady pobicia. Myślałam że sama spuszczę mu wpierdziel jak go tylko zobaczę. Powiedziała że to nie pierwszy raz, że on tak ma jak się wkurzy, ona już się przyzwyczaiła.

Najpierw uciekała do matki, on ją błagał, przysyłał kwiaty, drogie prezenty, biżuterię, zabierał na szalone wakacje. Był bardzo bogaty, pozwalał na zakupowe szaleństwa - Prada, Fendi, ozdoby choinkowe za 4tys Euro (w przeliczeniu). I ona mu wybaczała. Kochała tę złotą klatkę, on ją kochał na swój chory popaprany sposób. Tak samo jak jej ojciec kochał jej matkę, mając całe małżeństwo kochankę - tę samą - i dziecko z tąże kochanką. W wieku mojej przyjaciółki.

No więc - do czego zmierzam - widząc jak bardzo ona go kocha, jak wiele paskudzieństw jest w stanie wybaczyć, jednocześnie od exa wiedziałam o wiele więcej. Ona wstydziła mi się o wielu innych rzeczach powiedzieć. Znała mnie dobrze, moje stanowisko względem wielu rzeczy, moje poglądy. Co myślę o zdradzie, o mężach bijących żony. Wiedziała o prześmiesznej sytuacji - kiedy ex chciał mnie "oswoić" czy może "przerobić na tamtejszą" i wpadł na pomysł siłowego argumentu. I jak jego pomysł niewypalił, a ex spieprzał z sypialni ze strachu przed moją wzniesioną pięścią. Mina - bezcenna. Śmiała się, podziwiała i nie była w stanie uwierzyć że kobieta jest do tego zdolna.

A ja zostałam z tą moją wiedzą o wizytach w burdelu. Nie powiedziałam. Utrzymujemy nadal kontakt - to już 7 lat jak się nie widziałyśmy. Dzwonimy do siebie za straszne pieniądze co kilka miesięcy. Mają bliźnięta. Udało się dzięki in vitro - to był jego kłopot. Bardzo to przeżywał - ona go wspierała. Brała tony hormonów, cztery razy poroniła, w końcu całą ciążę leżała. Dziewczynki są w wieku mojego najstarszego syna. Ona mi opowiada jakim on jest wspanialym ojcem, mężem.

Często jeździ na polowania - i ona o tym wie. Ma spokój w domu. On i tak nie pomaga przy dzieciach. Inna kultura. Nie robi w domu nic śmierdziel jeden. Taka kultura. Ja chyba doszłam do wniosku że ona wie o tych jego wypadach. I tak jest dobrze. Gdybym jej powiedziała że ja wiem - ona umarłaby ze wstydu. Tak jak umierała wtedy pokazując mi ślady pobicia. A przecież tłukł ją od lat.

Siedzi mi to na wątrobie o dziś dzień. Dlatego wiem że ja bym chciała wiedzieć, ale czy inna kobieta, a szczególnie ta, którą tak kochałam jak siostrę, której nie mogłabym w żaden sposób pomóc, bo mi zwyczajnie nie pozwalała - to już nie wiem.

Ciągnąc moją złotą myśl - jestem przekonana że spora część kobiet wie albo przeczuwa że jest zdradzana - z inną kobietą, alkoholem, hazardem, etc. Kiedy jedna z najbliższych osób im to jasno i werbalnie uświadomi - kobiety te zostają postawione przed ewidentnym faktem dokonanym i niejako "zmuszone" do zajęcia stanowiska w sprawie. A często jest tak, że one tego na ten dany moment wcale nie chcą. Chcą głównie czasu potrzebnego "na przyschnięcie".

I teraz - bardzo łatwo osoba kierowana pozytywną pobudką może stać się wrogiem numer jeden. Nawet większym od samego winowajcy zamieszania. Dlatego wydaje mi się że przynajmniej spora część tych, którzy są informowani o zdradzie - wolałaby zostać poinformowana od kogoś albo anonimowego, albo takiego, kogo w każdej chwili można olać i nie utrzymywać kontaktu.
Albo najlepiej wogóle nie zostać poinformowana. Bo one tę informację już posiadają.

Ale podkreślam -ja bym chciała zostać poinformowana, jako informator - chyba się nie nadaję."

Nie pozbędziesz się.

Ja mam lepiej - dzieli mnie odległość, już nie jesteśmy tak blisko - no chyba ze metafizycznie. Oddzieliłam swoje sprawy i swoje życie. Dla własnego zdrowia psychicznego.

Każdy ma ciut inny zestaw wartości. Poza tym - łatwiej podejmować decyzje kiedy wiesz że para jest tylko parą, inaczej jeśli to zdeklarowane malżeństwo, czy związek długotrwały, a jeszcze inaczej kiedy są dzieci. Z drugiej strony nie można brać odpowiedzialności na siebie za cudze wybory. A Ty to właśnie robisz.

Ponieważ Twoje zasady są proste, przyjmujesz na siebie odpowiedzialność za "nie-mówienie" o świństwie. Zastanawiasz się czyje świństwo większe - czy jego - zdradza, oszukuje, kłamie, czy Twoje - masz zasady, wiesz a nie mówisz? Czy też zdradzasz? Jeśli tak - kogo? Przyjaciółkę czy siebie? A może pomagasz zdrajcy?

Przesrane.

Najpierw poukładaj sobie to w głowie. Czy stać Cię na to, że w efekcie prawdomówności stracisz przyjaciółkę a zyskasz spokojny sen i wątrobę? Jakim echem odbije się to w Twoim życiu i w Twoim związku? W tej sytuacji uważam, że potrzebna Ci jest zdrowa dawka egoizmu - bo zadręczysz się cudzymi grzechami.

Tak dla sprostowania to nie kobieta została zdradzona, tylko facet. To ona kochająca matka i żona poszła w bok.. Powiem szczerze, że dzisiaj już o tym nie myślę (o tej zdradzie dowiedziałam się w minione wakacje). Ale na tamten czas chyba miałam jakąś depresję. Nic nie mogłam jeść, schudłam, byłam przygnębiona... Bardzo mnie to bolało. Jakoś nauczyłam się z tym żyć. A tłok codzienności jakoś wypędził ze mnie to wszystko.. Dzisiaj jest "normalnie". A co do tego, że nie powiedziałam. Przemówił przeze mnie egoizm.

joasia2620,
lepiej
to ja wiem. lepiej dla mnie, lepiej dla niego , lepiej dla... dzieci??- tu juz mam trudnosci...

Wiesz, mogę ci powiedzieć na pewno, że pierwsza opisana przeze mnie była tą drugą fizyczną i ostatnią (mentalnie to koleś zbałamucił pół Rosji . I tu było mi łatwiej, bo okazało się, że nie tylko ja dostrzegałam to, co przeczuwałam. Dlatego podziękowałam dziewczynie, chociaż nie chciała sama mówić. Po prostu jakoś temat zszedł na taką płaszczyznę i widziałam, że coś miała na języku, ale się bała. Nasz związek umarł już dawno, po tej pierwszej, ale jednak się trwało. Mimo wszystko, taka informacja bardzo szybko pozwoliła mi iść na przód i otrzepać się z kurzu.

Pierwsza zdrada była okropnym szokiem, kiedy okazało się, że wiedzą o niej wszyscy poza mną. Było okrutne, kiedy oszukiwali mnie wszyscy - łącznie z nim i jego 'panną', którą znałam. Ona myślała, że nie byliśmy już razem i nie mam jej nic do zarzucenia. Tamci i on prezentowali jej takie same statusy mojego związku, który już ponoć nie istniał. Nie wiedziałam co zrobić, czułam się kompletnie zaszczuta i zniszczona przez ludzi, którzy wiedzieli i nie powiedzieli. Dojście mi do siebie i pozwolenie sobie na chociażby szczątkowe zaufanie zajęło mi... prawie rok. Kiedy za drugim niecały miesiąc. Któregoś dnia po prostu wstałam z uśmiechem, wymalowałam się, ubrałam zacnie i ruszyłam do pracy. To była diametralna odmiana.

Ale widzisz, do tej pory ciężko mi normalnie rozmawiać ze znajomymi mojego partnera, który trwa przy moim boku teraz. Z tego, co wiem miał taką samą sytuację, o której jego przyjaciel go nie poinformował. I też dowiedział się sam, co bardzo przeżywał. Wiem też, że wszystko zależy od stażu związku. Myślę, że np po 7-miu latach mogłabym zmienić zdanie. Dlatego to tylko punkt widzenia zależny od doświadczeń, które mnie dotknęły

z tego wynika Cassie, ze winisz siebie , ze nie powiwdzialas, ale po prostu inaczej nie moglas...
I tak chyba tez bedzie ze mna.

hmmm...zycie jest pelne ambiwalencji.

o to mi wlasnie chodzi...to chyba cos ,jak podwojna zdrada. Bo zdradzil Cie I  partner I inni.

Widze, ze im dalej w las , tym wiecej drzew...

Zawsze możesz powiedzieć temu niewiernemu partnerowi, że wiesz o jego romansie. Wtedy może się wystraszyć i sam się przyzna partnerce.

wiesz, nie wyobrazam sobie tego. Nie chce nikogo straszyc (brzydze sie czyms takim) ani do niczego namawiac ( moze np. nie chce juz z nia zyc -i to jego prawo- nie chciec - i mnie nic do tego).
Ale boli mnie , ze w taki nieuczciwy sposob. I tu znow klania sie ta idealistka we mnie -BOSZSZE!!

@Pomarańczowa - Tak, zdecydowanie mi to pomogło, ale to Ja, a takich 'obiektów' jest wiele. To było dla mnie bardzo oczyszczające doświadczenie, bo wiedziałam, że nie zawiniłam w tym związku chcąc go nieprzytomnie wręcz ratować. Kiedy ja wypruwałam sobie flaki, on z tego kompletnie nic sobie nie robił - wręcz przeciwnie. Było bardzo ciężko, kiedy chcesz coś ratować ale postrzegasz to jako jednostronne działanie. Grochem w ścianę po prostu. Dlatego wszystko ze mnie zeszło po dotarciu informacji do moich uszu. Odetchnęłam z niesamowitą ulgą i bólem jednocześnie. Ten drugi zniknął bardzo szybko, kiedy to ja mknęłam do przodu edukując się i rozwijając w tak szczelnym związku, jaki z Dziadem miałam (był tylko o rok starszy).  A Ulga? Ulga pozostała i uświadomiła mi, że nawet najgorsza prawda potrafi być lepsza od kłamstwa.

Byliśmy ze sobą prawie 5 lat. W ciągu tego całego czasu się niczego nie nauczył. Wybaczanie nic nie dało, bo zrobił to samo znowu. Jak z dzieciakiem po prostu. Co innego, kiedy związek wydaje się być idealny i niezmącony jakimkolwiek zagrożeniem.

@Cassie, myśle, że nie masz powodu do winy w tym przypadku. Miej tylko nadzieję, że to jedyna sytuacja w twoim życiu.

dziekuje Ci Red Fairy. Probuje uporac sie z tym i wszystkie opinie bardzo sa cenne.

wlasnie pina mc,
wlasnie.

a ja wlasnie NIE potrafie przewidziec...i to jest TO. Nie chce jej ranic, ale musialabym.Bledne kolo.

Dziekuje Wam.
Kazde slowo przemysle.

bardzo ogólnikowo to napisałaś. ale domyslam się, że twoją przyjaciółkę zdradza facet....nooo aż się prosi by jej powiedzieć lub go zdemaskować:) ale szzcerze..... ja bym nie zrobiła NIC.
bo:
-jeśli jej powiesz, to nie wiadomo czy dobrze odczyta Twoje intencje (np. czy nie robisz tego ze złośliwości)
i będziesz odpowiedzialna za ten temat.
-nie wiesz, czy to jednorazowy skok w bok, w którym ON marzy bo ONA sie nie dowiedziałą nigdy, bo tego bardzo żałuje (i lepiej by sie nie dowiedziała)

Lepiej zostawić to tak jak jest, ewentualnie prowadzić delikatne rozmowy z koleżanką na temat związku, zaufania, zdrady....można HIPOTETYCZNIE to rozważać zdradę i jej następstwa,

jesli znam , to opowiem :-))

pytaj !