Internetowe ,,zdrady", rozstanie.... - Netkobiety.pl

To że będziesz szczęsliwa jestem pewna. Jest taka złota zasada- każdy następny facet jest lepszy od poprzedniego.
I nie zaprzątaj sobie głowy tym chłopakiem. Nawet jesli ci obieca, że juz nigdy tego nie zrobi- to widz, że bedzie bardzo ostrożny gdy bedzie chciał to zrobić- tak ostrożny byś już nigdy tego nie odkryła. Ciężko jest żyć z taką świadomościa.
Wiem, że to trudne- ale odpuść sobie...

Nie,nie chcę być z osobą,która uprawia cybersex w celu zabicia nudy.Tego jestem pewna.
Po prostu chciałam się wygadać,boli mnie to ,że to były nasze początki,wtedy motylki latały,ludzie mówili ,że już dawno nie widzieli tak zakochanej pary,że mnie nie poznają,sama siebie nie poznawałam jemu też to mowili(to był nasz peirwszy powazny zwiazek z dwoch stron),nasz pierwszy raz początki sexu,a On właśnie wtedy to robił  i to mnie najbarziej boli.W sumei to z tym nie moge sobie poradzić,predzej juz znioslabym pocalunek na imprezie czy cos takiego.

Powiem tylko tyle..my kobiety miłość utożsamiamy z seksem....faceci niekoniecznie. Młodzi mężczyźni mają duże zapotrzebowanie na seks. Jeżeli jest to dla ciebie problem nie do przeskoczenia to trudno.
Ale jeśli on twierdzi,że nie wiedział,że cię rani to może tak było? Jeśli zależy ci na nim może porozmawiaj z nim o tym spokojnie,bez gniewu. Zrobisz jak uważasz.....niestety zakochanie to nie jest stan stały.

Dobra rada: Kopnij go w tyłek - im szybciej tym lepiej.

Ja miałam narzeczonego, 3lata, mieszkalismy razem i co? Też lubił poflirtować z panienkami z neta. Zawsze się wykręcał, że to żarty, że przecież nawet ich na oczy nie widział, itd, itp. I w końcu umówił się z jakąś panienką z drugiego końca Polski, przywiózł ją do naszego mieszkania (mnie wtedy nie było bo wyjechałam) i wybzykał w naszym łóżku - tym razem realnie.

Choć tak naprawdę czym się różni e-zdrada od real zdrady? Boli tak samo mocno, bo partner wchodzi w strefę intymną z inną osobą.

Ja wybaczałam e-romansiki (oczywiście odbiło się to na mnie paranoją - dzwięk sms'a wywoływał u mnie falę stresu i chęć płaczu) i ŻAŁUJĘ JAK CHOLERA!!! Powinnam go już wtedy kopnąć w tyłek. I Tobię radzę, żebyś nie popełniła mojego błędu.

EDIT:

Dodam jeszcze, że pierwszy czas po rozstaniu to była masakra dla mnie - te same myśli, że nigdy nie będę szczęśliwa i tym podobne idiotyzmy. Ale uczucie zrzucenia z siebie "ciężaru" jest bezcenne. WARTO. I patrz poznałam kogoś i jestem szczęśliwa. Można? MOŻNA. To złe samopoczucie to STAN CHWILOWY.

Dzięki dziewczyny za odpowiedzi.
To było tak,że on to robił jak zaczęliśmy w sumie seks uprawiać.jestesmy razem 2,5 roku,a on to robil głownie od 0,5-1,5 roku naszego zwiazku.Na pewno mu nie mogło brakować seksu,bo to ja byłam stroną bardziej temperamentną,czasem miałam wrażenie ,że go ,,zajeżdżam" wręcz.Potem mi libido opadło ok rok temu ,a on przestal to robic,lub robil bardzo rzadko.
Kurde,nie boli rozstanie,nie boli to ,że tak nawet by zrobił np teraz czy kiedyś,jak by nam się nie układało, boli to ,że myślałam,że traktował mnie naprawdę poważnie właśnie wtedy ,jaką tą jedyną,jak był taki zakochany ,a nagle dowiadujesz się,że robił takie rzeczy.

Kopnęłam Go w dupę,ale nie poczułam ulgi i wiem,że to bardzo źle.
CHCIAŁABYM SZYBKO ZAPOMNIEĆ i BARDZO SIE BOJE ZE TO NIE BEDZIE STAN CHWILOWY,A PRZERODZI SIE  W PARANOJE JAKAS ROZPAMIETYWANIE GO I TEGO CO MI ZROBIŁ.
BARDZO SIE ZAANGAZOWALAM W TEN ZWIAZEK I naprawdę kocham.

Dziewczyno tylko się nie obwiniaj o spadek libido. To co - on ma prawo na skok w bok bo nie masz ochoty codziennie na seks? Bez takich.

Ulga nie przyjdzie od razu, swoje trzeba pocierpieć. Uwierz mi ja też kochałam, ba! Ślub był w planach. Tyle lat razem wspólnego bycia i mieszkania. I cieszę się, że straciłam 3 lata, a nie 13, albo 30.

No właśnie jak mi się libido obniżyło ,to on to przestał robić i tego właśnie za jasną cholerę nie mogę pojąć,a robił to jak często uprawialiśmy seks.

Boli jak cholera.Nie podoba mi się w jaki sposób to zakończyłam,powiedziałam mu,że nie chcę go więcej widzieć,że jest dwulicowym palantem,jak powiedział,że robił to z nudów.Do tego te jego płacze,schudł z 8 kg  w ciągu miesiąca,od kiedy się dowiedziałam,a przez 2 lata nie mógł nic zrzucić.Kurde,no nie sądziłam,że związek z kimś byłam naprawdę szczęśliwa,skończy się w takich okolicznościach,mnie skrzywdziło to przede wszystkim,ale nie tylko mnie.ale jak widzę nie jestem jedyna na tym forum,a i gorsze przypadki ludzie mają,naprawdę mi ich szkoda .Zdrady nigdy nie zrozumiem,i bałam sie jej najbardziej ze wszystkiego,a tu proszę.

Wiem,czuję się taka oszukana,nigdy nie był typem flirciarza, czy też podrywacza właśnie.Aj,boję się,że stracę wiarę w siebie i ludzi po tym wszytskim,ale postaram się

Czyli w skrócie: jak jest dobrze to jesteś tą jedyną, a jak jest źle to wchodzi na czata i ogląda rozbierające się przed nim panny?

Zajebiście po prostu.

no nie do konca tak.

Choc zaznaczam- nie usprawiedliwiam go.
Zrobic co zrobil, boli, swieza sprawa.Nie wiem czy dobrze robie dajac temu zwiazkowi szanse.Pierwszym razem trwalo to jakis tydzien. Potem ponad rok nic,tym razem pisal troche dluzej zanim wyciagnelam wszystko co wiem.

I nie jest tak,ze jestem ta jedyna jak jest dobrze, przez caly zwiazek twierdzi,ze mnie kocha,ze mu zalezy,ze jestem ta jedyna. Pokazuje to caly czas (tak,a ostatnio na boku pisal z panienkami)
Nigdy kochac mnie nie przestal, twierdzi,ze mial dosyc, nie zastanawial sie i robil to co robil.Nie odszedl bo kocha.
Zrobil zle, to napewno. Nie wiem co bedzie dalej i jak bedzie. Nie mam pewnosci (oprocz jego obiecywania,przyrzekania itd) ze sie nie powtorzy.
Tylko zastanawiam sie czy warto dac szanse?
Tak,kocham go, wierze,ze on kocha mnie.
Wie,jaka jestem i ze latwo nie bedzie.Wie,ze wiele razy wyciagne to co zrobil,wie,ze to on ma naprawiac ten zwiazek i to on ma sie starac.
Miotaja mna rozne uczucia.Raz pakuje walizki,raz placze,a raz chce to wszystko poskladac do kupy.

I nie pisze tu po to,zeby uslyszec 'glupia jestes, kopnij go w dupe'
jesli ktos tak uwaza,ze nie ma sensu tego ratowac i,ze napewno nic z tego nie bedzie to chcialabym uslyszec sensowne argumenty i to samo jesli ktos uwaza ,ze warto dac szanse.

No i czy wiele z 'was' nie wybacza zdrad fizycznych, skokow w bok, romansow? wiec czy ogladanie panienek na internecie i pisanie maili ' ladna jestes, popiszemy' i inne badziewia jest gorsze? czy zdradzajac fizycznie mozna liczyc na szanse,a piszac na kompie juz nie?
jesli tak uwazacie to dlaczego?

Dziekuje za Twoja opinie.

Narazie powiedzialam,ze sprobuje, choc nie obiecuje ,ze cos z tego bedzie.
Bo wciaz boli i bardzo chcialabym zrozumiec,dlaczego.

Choc moze wiem?
niestety nie moge (a moze nie niestety?) powiedziec,ze bylam dobra i kochajaca zona, ze sie nie spodziewalam i ze nie mial prawa....
Gdyby on mnie traktowal tak jak ja jego, to bym odeszla. Jego wina lezy w tym,ze zamiast odejsc to poszukal pocieszenia w internecie.
Klocilam sie z nim, robilam mu awantury, wypominalam wszystko co nagorsze, wyzywalam sie na nim,codziennie mialam do niego o cos pretensje.O to,ze byl w pracy,o to ze w niej nie byl, o to,ze musze z nim ogladac filmy wieczorem a kolejnym razem,ze filmu ze mna obejrzec nie chce.I tak w kolko,dzien po dniu.Rano pretensje, w dzien pretensje, wieczorem pretensje.
Jest spokojnym czlowiekiem,przy klotni ' o nic' zdarzalo sie,ze wychodzil do innego pokoju,zeby sie uspokoic i nie klocic, szlam za nim z kolejna porcja pretensji....
Z dwa razy na tydzien slyszal ode mnie ze odchodze, ze wezmiemy rozwod,ze to nie ma sensu.
Czy moge powiedziec,ze sie nie spodziewalam i,ze mogl odejsc lub powiedziec mi,ze jest ze i jesli sie nie zmieni to bedzie szukal w necie pocieszenia? mowil.... od dluzszego czasu prosil,zebym sie z nim tyle nie klocila,ze mecza go ciagle pretensje z mojej strony.Ze kocha,zalezy u na mnie ale nie ma juz sily.Potem mowil w zlosci,czy klotni,ze jesli wciaz go bede trula  i klocila sie z nim to nie bedzie dobrze,ze zobacze ze i on potrafi byc niemily,ze w koncu tego nie wytrzyma...
Wiec czy moge powiedziec,ze nie wiedziaam,ze tak to sie skonczy?nie moge. wiedzialam choc chcialam wierzyc ze on wszystko przetrzyma.
Dla dzieci jest wspanialy, o mnie dba.
Zadnej z 'kolezanek' nigdy nie napisal,ze mu na niej zalezy czy ze kocha. nigdy nie napisal,ze odejdzie od zony lub ze mnie nie kocha.jedyne co raz napisal to to ,ze go czesto mecze psychicznie i juz nie daje rady.

Wiec czy widzac swoja wine, widzac,ze to nie tylko on rozwalal nasze malzenstwo, moge tak po prostu odejsc i nie dac nam szansy?
Kocham i jestem kochana.Zrobil swinstwo.
Wczoraj zapytalam go o to co jedna z was wyzej napisala.Czy to ma byc tak,ze jestem jedyna jak jest dobrze,a jak nie to bedzie dalej robil to co robil.
Powiedzial,ze to nie tak.Ze bylam i bede ta jedyna,ze tylko mnie kocha i ze mna chce byc.Wie,ze beda gorsze chwile, klotnie.I ze oczekuje tylko tego,zeby te klotnie nie byly tak czesto jak dotchczas,czyli codziennie.Zeby mogl miec troche spokoju w domu.
Nie oczekuje (i nigdy nie oczekiwal),ze w domu bedzie blyszczalo,obiad na stole i uprane i uprasowane gacie.
Nie ma obiadu?zje kanapki.Nie uprane,wrzuci sam.itp.

Z jego strony bylo to swinstwo,ale czy ja w takiej sytuacji postapilabym inaczej?
jestem bardzo wybuchowa osoba, dzialam pod wplywem impulsu....
on twierdzi,ze zdrady nie uznaje (ma powody do tego) ja tez nie.Problem tkwi w tym,ze on nie uwaza tego za zdrade.... uwaza,ze skoro nic go nie laczylo, nie spotkal sie, nie dotknal nie pocalowal to nie byla zdrada.
Choc rozumie teraz,ze ja uwazam inaczej, ze zrobil zle i mnie bardzo zranil.

Nie uwazam ,ze jest niewinny,ze to bylo dobre. Ale wiem,ze ja mialam w to swoj wklad. Nie bylam dobr zona, partnerka.
Od dawna nie trakowalam go tak,jak powinnam traktowac kogos kogo kocham. Ale nie myslalam nad tym, dopoki prawie tego nie stracilam.

Wiec moze ktos to uznac jako bronienie kogos kto nie byl w porzadku. A ja po prostu chcialam napisac,ze to nie jest tak,ze bylo ok ,a on potrzebowal zabawy.Bylo zle, bardzo zle. Sm twierdzl (jeszcze przed tym co sie stalo),ze od nikogo nigdy nie uslyszal tylu przykrych slow.

Wiec tak, probuje ,odudowac to ,co razem zniszylismy.Wiem,ze mam podstawy na ktorych moge to zrobic.Czy sie uda? nie mam pojecia, nie wiem co bedzie.Wiem,ze oboje chcemy dac sobie szanse i oboje obiecujemy starac sie o to,zeby bylo dobrze.

Wiem,ze moze za jakis czas napisze,ze to byl blad,ze nic z tego nie wyszlo.Ale jesli nie sprobuje to wiem,ze do konca zycia bede zalowac ,ze nie dalam szansy i do konca zycia bede sie zastanawiac 'co by bylo gdyby...'
I szczerze mowiac,nie wiem komu bardziej nie ufam, jem czy sobie.Bo znajac siebie nie wiem czy potrafie dac mu ten spokoj, zycie bez ciaglych awantur i pretensji o byle g..... wiem,ze jesli cos z tego ma byc to ooje musimy pewne rzeczy zmienic i bardzo bardzo sie starac.

jak najbardziej chcialabym zeby to byla nieprawda, moglabym wtedy zrzucic wszystko tylko na niego.
Niestety taki mam charakter i wiem,ze sama nad soba musze pracowac (jesli nie w tym to w kolejnym zwiazku)
I nie uwazam,ze przez klotnie i szara rzeczywistosc facet ma prawo do zdrady.Z tym,ze ja bylam uprzedzona ,ze nie ma juz sily walczyc i przyjmowac na siebie wszystkich moich zali i rozczarowan zyciem.
I nie bronie go przed wami.Bo ma swoje wady,tak jak kazdy czlowiek. Popelnil blad,ktorego niczym usprawiedliwic nie mozna.
Pisze jedynie,ze spodziewalam sie tego,bylam uprzedzona,ze do tego dojsc moze.
W sumie to na dlugo przed tym co sie stalo, moja wlasna matka (z ktora mam dobry kontakt i wiem,ze poprze kazda moja decyzje  w tym momencie) bedac u nas przez jakis czas (taka byla potrzeba) powtarzala mi wiele razy,zebym odpuscila, ze mam dobrego meza i zebym go tak nie meczyla bo w koncu odejdzie.Powtarzala,ze nie moge winic go o wszystko, w czym nawet nie zawinil.A ja.... mloda,glupia  smialam sie,ze jak to, niemozliwe, kocha? to przetrzyma wszystkie upokorzenia z mojej strony.
I jesli ktos w to nie wierzy, nie musi. Nie bede siebie wiecej oczerniac. Wiem jak bylo i,ze swieta nie bylam. Mimo tego  wiem,z zawsze bede miala do niego zal o to co zrobil.
Postanowilam dac nam szanse.A do tego potrzeba checi obojga.
Zreszta napisalam tu nie po to,zeby ktos mnie wysmial i powiedzial,ze jestem naiwna, nie po to,zeby jego usprawiedliwiac.
A po to,ze myslalam,ze znajde tu wiele osob z podobnymi problemami, ktorzy decyzji za mnie nie podejma,ale choc w czesci zrozumieja i dodadza sily w walce o milosc.No chyba,ze juz nikt w nia nie wierzy?Czy na swiecie sa idealni mezczyzni i idealne kobiety??
Czy nie jest tak,ze kazdy w swoim zyciu popelnia bledy i nie trzeba go od razu palic na stosie.
Gdybym nie widziala w tym swojej winy (a wiedzialam co robie z tym malzenstwem od dluzszego czasu) to bym sie chyba nie zastanawiala,ale moze warto?

Wiec prosze, nie obrzucajcie mnie 'blotem' za to,ze nie widze w tym wszystkim tylko swojego bolu i cierpienia i tylko jego winy.
Nie potrzebuje dolowania,ale choc niewielkiego wsparcia i nikt nie musi mi we wszystko wierzyc, ani w to ,ze moj maz jest najlepszy ('panem' bym go nie nazwala... bo nie na tym ten zwiazek polega). Kazdy moze miec swoje zdanie,a ja zdecydowalam,ze sprobuje. Zapytacie ,wiec po co sie radze i pisze tu?Wlasnie po to,zeby nie zwariowac bo wciaz nie wiem czy dobrze robie.
A nie mam powodu,zeby pisac klamstwa, wymyslac i bronic.Bo po co?Nie znam was osobiscie i nigdy nie poznam, wiec nie mam po co udawac na forum i pisac nieprawde.

Tak czytam wszystkich, którzy nie dają szansy temu związkowi i mam wrażenie, że nie są to opinie do konca obiektywne. Myślę, że przez wszystkich przemawia żal, złość, rozgoryczenie i brak nadziei po swoich podobnych przejściach. Ja tez przechodzę teraz trudny okres (wręcz chwile załamania), ale nie o sobie chcę tu napisać tylko dać do zrozumienia, że daleko mi w tej chwili do uczucia szczęścia i beztroski.
Powiem tak, jeśli mówisz prawdę o swoim zachowaniu i nie przejaskrawiasz tego, to absolutnie powinnaść tez wziąć na swoje barki odbudowanie Waszych złych relacji. Nie powinno się spocząć na laurach tylko dlatego, że jestem pewna uczucia drugiej osoby i wykorzystywac tego przy wyładowywaniu swoich złych nastrojów na drugiej osobie. Ta druga osoba to tez człowiek, wrażliwy, rozumny i czujący a nie maszyna która wszystko przyjmie i nic nie poczuje. Nad sobą też trzeba pracowac w związku a nie mysleć, że jak juz mnie tak kocha to mogę wszystko. Wiem co mówię, bo sama też tak sie zachowywałam jak Ty i wszystko się w moim życiu posypało.
Nie usprawiedliwiam Twojego męża, ale to taki sam słaby człowiek jak Ty czy większość z nas. Myslę, że nie przekreślaj wszystkiego, tak jak mówisz inni gorsze rzeczy wybaczają i nawet niczemu nie zawinili.
Możesz próbowac chociazby dla dzieci. Nie jest powiedziane, że Wam sie nie uda, tym bardziej, że Twój mąż daje ci wyraźnie do zrozumienia jak można to naprawić.
Trzeba spróbować, żeby potem nie mieć wątpliwości i miec czyste sumienie, że przynajmniej próbowałam.

Trzymam kciuki

Akurat gdyby mąż Agusi przystawił jej rogi w realu, to bym go raczej pochwalił niż potępił. Bo aseksualnej awanturnicy potrzebny jest konkretny kop w zad, by zaczęła myśleć.

Truskaweczko, ale nie wszyscy są tacy jak Ty. Ja przykładowo nie mam niesmaku do siebie z powodu seksu. A Agusia, dla samej siebie, musiała w łeb dostać. Gdyby tylko odszedł, to w kolejnym związku znowu by wszystko zatruwała awanturnictwem. A tak dowiedziała się, że nie jest pępkiem świata i ktoś może tak się odwinąć, że jej w pięty pójdzie. Tak to już jest, jak zaczynasz wojować, to się musisz liczyć z tym, że w pysk dostaniesz.

Ależ oczywiście, że usprawiedliwia. Brak seksu w związku, to jedyne co usprawiedliwia zdradę.

Zakładasz teraz, że po 1. ten ktoś chce skończyć związek, po 2. że wszyscy ludzie mają rozum. To drugie założenie na pewno jest błędne i to w stosunku do większości ludzi.

Jakoś nie wiążę z seksem przyzwoitości czy nieprzyzwoitości. Seks z osobą, do której nic nie czuję, też nie wywołuje u mnie niesmaku itp.

Widzisz Truskaweczko, już w wątku o paniach lekkich obyczajów toczyłas podobną dyskusję i nie dogadałaś się z mążczyznami. Więc po co atakujesz wiatraki zamiast przyjąć do wiadomości jaka jest rzeczywistość? A poniekąd masz rację, gdyby mi kobiet tak "uprzyjemniała" życie jak Agusia swojemu facetowi, to możliwe jest, że przystawiłbym jej rogi dla samej satysfakcji, dla samego tego, żeby jej pokazać, że nie tylko ona może świństwa robić.

uuuu, Truskaweczko, nerwy puszczają, po cóż te wielkie słowa? Gdybyś czytała moje posty, to byś wiedziała, że nie jestem typem chrześcijańskiej ofiary nadstawiającej drugi policzek. Jak ktoś mi robi kuku, to musi liczyć się z tym, że oddam mu to z procentem.

A to taki przesąd, głoszony przez tych, którzy nie mają odwagi do tego, żeby odesłać zło do nadawcy . Poza tym ja to - jako stary belfer - traktuję jak lekcję.

Truskaweczko, emocje trzeba odreagować, bo to zdrowo. To nawet psycholog Ci powie, że duszenie emocji w sobie może się źle skończyć. A poza tym, ja jestem Lupus, a nie Homo

To nie zwij tego "zemsta" lecz "samoobrona". I już jest inaczej

coraz wiecej osób zdradza w internecie ale to wirtualne zdrady wiec sa bezpieczne ani ciazy z tego nie bedzie ani chorób sie nie nabawia ostatnio kilka zdrad widziałem