Najpierw dziecko czy kariera ? - Netkobiety.pl

Szkoda Fenix, że życie tak Ci się ułożyło. Ale muszę przyznać, że znam osoby, kórym się jednak ułożyło i są bardzo zadowolone z tego, iż w tak młodym wieku zostali rodzicami. Skończyli studia dzięki życzliwości miliona cioć i wujków (nie zapominając o prawdziwej rodzinie i przyjaciołach). Ale rozumię też, że w dzisiejszej Polsce ciężko żyć młodym ludziom, którzy chcą się uczyć i założyć rodzinę, a potem dostatnie żyć. Jedyne co mogę powiedzieć to, że wiele zależy od naszego nastawienia, pomocy ze strony innych, wyrozumiałości ze strony uczelni i "proesorów"(sama jestem studentką)
Myślę, że czasami nawet plany "legną w gruzach", gdy pojawi się dziecko, ponieważ pojawią się "nowe plany". Życie nie musi być w cale przez to zmarnowane. Kto wie może wręcz ta mała istotka uratuje nas od tych, które pomimo naszych starań, nie były najlepsze, w cale takie genialne nie były jak nam się wydawało. Mówię tu o "wpadkach", bo zdażają się najczęściej w moim wieku. Planowanie ciąży w wieku 19 lat to naprawdę rzadkość!
A jeśli chodzi o karierę, to różnie. Wydaje mi się, że każda z nas będzie wiedziała kiedy nadejdzie "ten czas". Nie zapominajmy również, że dziecko w trakcie naszej realizacji zawodowej "nie jest mile widziane"; a po pracy może być już za późno.
Młode mamy są coraz bardziej widziane na ulicach

To wszystko co piszecie- to prawda.Ja tylko obwiam się jednego- a mianowicie  by wtedy gdy już będzie podjęta decyzja  o dziecku- nie było za późno.I mam świadomość,że teraz kobiety później się decydują na dziecko- ale niestety czasem organizm mówi nie - chociaż  my mówimy tak.

Owszem wiele firm nie "dojrzało" jeszcze do tego by zatrudniać młode mamy lub też kobiety z dziećmi w wieku przedszkolnym - no bo to przeciez są wieczne problemy :> Mimo, że się tyle wokół mówi na temat o wiele większego zaangażowania i odpowiedzialności matek. Na pocieszenie mogę napisać, że miałam możliwość spotkać pracodawców, którzy wręcz postawili warunek, że chcą zatrudnić kobietę, która ma już jedno, dwójkę czy nawet więcej dzieci (dzieci nieważne w jakim wieku), która nie planuje już kolejnego potomstwa. I nie była to jakaś praca fizyczna za najniższą krajową tylko normalne, dobrze płatne stanowisko biurowe.
Co do wypowiedzi Karierowiczki najważniejsze jest to, że przede wszystkim Ty nie czujesz się jeszcze gotowa na to by zostać mamą. Ja bym się tak bardzo nie przejmowała zegarem biologicznym - znam kobiety, które rodziły pierwsze dziecko w wieku 35 lat. Nie poddawaj się zatem naciskom ze strony innych, gdyż to potem Ty będziesz się dzieckiem zajmować a nie oni.
Osobiście natomiast wychodzę z założenia, że najpierw chcę sobie ułożyć życie zawodowe i prywatne, a dziecko sprowadzić na świat w momencie gdy będę na to gotowa i będę też mogła mu zapewnić godziwe życie.

Oh, no ja wiem ,że tak obiektywnie patrząc to nie jestem już taka znowu młoda i może trzeba by pomyśleć o dziecku - ja jestem tego świadoma. Ale mam dni że myślę kurczę mam już 29 lat a mam takie dni/ że myślę  no kurczę przecież mam dopiero 29 lat. Wiecie - długo studiowałam skończyłam jedne studia potem dwie podyplomówki, kursy językowe z certyfikatami - awans i to stanowisko które mam nie przyszło od razu po studiach i to jest jakiś pierwszy etap w karierze. Mogę rozwijać się dalej,  mogę osiągnąć dużo więcej ... I nawet to nie tak, że chce tego dla jeszcze większej kasy. To jest jakby uwieńczenie całego mojego życia i wysiłku od czasu skończenia liceum. Niedospanych nocy , setki stresów i egzaminów, znoszenia różnej maści szefów i nauki radzenia i wykorzystywania wiedzy w życiu zawodowym. I mam się teraz na 2-3 lata wyłączyć i to zostawić ? Nie wyobrażam sobie godzenia pracy z macierzyństwem. Jak już będę mieć dziecko to chce mu dać siebie na wyłączność na rok czy dwa. Ale mam dopiero 29 lat - nie czuję się teraz na siłach je mieć. Wychowywać. Boję się, że teraz nie miałabym dla niego miłości ani cierpliwości i ciągle bym go gdzieś tam obwiniała że mi zatrzymał mój rozwój i karierę ... Z drugiej strony jak widzę młody mamy ( tak coraz ich więcej na ulicach - też to widzę ) to przechodzę na drugą stronę bo mi smutno ... Gdzieś tam w głębi mnie jest pragnienie dziecka...Boję się, że za przegapię ten moment , albo że potem jak będę chciała mieć dziecko to nie będę mogla bo organizm będzie za stary I sama już nie wiem - mam dopiero 29 czy już 29 lat...

Wiesz jesli myślisz o dziecku jak o "rozdartym niemowlaku" to nie ma w Tobie jeszcze instynktu macierzyńskiego. Ja urodziłam pierwsze dziecko w wieku 25 lat , ale czułam że tego pragnę....Kiedy widziałam noworodki czy niemowleta czułam jak mnie do tego ciagnie....
Z racji tego że jestem położną muszę nadmienić,że Im później tym trudniej...Wiem to z doswiadczenia zawodowego.Poza tym dzieci tzw. "starych pierwiastek" są w wiekszym stopniu narażone na wady rozwojowe,alergie itd....

Nie stawiaj tak pytania - bo dziecko to nie towar w sklepie- gdzie  w odpowiednim czasie wchodzisz -wybierasz- kupujesz-- wychodzisz..To Ty  wraz ze swoim partnerem musicie podjąć decyzję - czy i kiedy  rozpoczynacie staranie o dziecko.Masz rację- nie zawsze ciąża jest na zawołanie.Nie zawsze rodzi się dziecko upragnionej płci,a wreszcie nie zawsze dziecko jest zdrowe.Czasem ciąża - gdy jest podwyższonego ryzyka- zmusza do przeleżenia iluś miesięcy i to plackiem.Macierzyństwo wbrew pozorom - wcale nie jest łatwe i proste.To wszystko musicie wziąść pod uwagę.Ja nawet jestem w stanie zrozumieć Twoje argumenty,że uczyłaś się długo,jakim to robiłaś kosztem,że awansujesz,wykorzystujesz posiadaną umiejętność władania językami..... z tym tylko,że życie to też wybory,których dokonujemy.I życzę Ci- by były one trafne- dla Ciebie dla Twojego partnera i w końcu dla Waszej przyszłości.Powiem Ci jedno z perspektywy lat przeze mnie przeżytych.Życie bez dzieci- jest puste.

Tak, chyba będzie trzeba zrobić. Na razie będę żyła swoim życiem i trochę sobie po prostu "pożyje" i zajmę się moją karierą. Nie będę się teraz zmuszać do macierzyństwa bo to byłoby wbrew mnie. Trudno nich sobie rodzina narzeka - muszę do tego dojrzeć. Teraz ani emocjonalnie ani w żaden inny sposób nie czuję się do tego przygotowana ... Nie wiem po prostu tak mam - może nie każdy jest dojrzały w wieku 29 lat. Myślę, że będę do tego gotowa za jakieś dwa lata. Tak czuję. Mam nadzieję, że nie będzie tylko za późno wtedy.

Nie chciałam nic złego napisać o wieku w którym "powinno; sie rodzić 9bo tkowy nie istnieje). to jedynie mój osąd i nie do końca zgadza sie ze stanem faktycznym - doskonale zdaje sobie z tego sprawę; to raczej kwestia czysto hipotetyczna - gdyby każda z nas nie ponosiła konsekencji w pracy płynących z tytułu narodzin dziecka - byłoby o niebo lepiej. Tak jednak nie jest. Czyto utopijna teza.
Karierowiczko nie przejmuj sie swoim wikiem:) Masz DOPIERO 29 lat xD
Kazda kobieta jest inna tak? Każda z nas jest szczególna na swój sposób - nie można szablonowo powiedzieć : :teraz masz rodzić dzieci i koniec!'
Tak nie jest!! To my SAME zadecydujemy, kiedy będziemy gotowe. Za rok, dwa, trzy...ale chcciałam też podkreślic fakt, że nie zawsze tak się da zaplanować sobie życie od A do Z.
Zresztą czy mniej kochałybyście niechciane dziecko czy adoptowane?? Nie! Takie dzieci sie bardziej kocha
Ale jedno jest pewne - nie jesteśmy płodne całe życie - powiedziałabym, że tylko pewien jego odcinek...

Dlatego właśnie wybrałam rodzinę Marteczko

A twoje  zadowolenie ? Czy odpowiada Ci taki stan ? Nie pytam o kwestie finansów tylko o to czy nie odczuwasz potrzeby robienia czegoś jeszcze poza prowadzeniem domu i opieki nad dziećmi. I czy masz pomysł na siebie kiedy dzieci odejdą na swoje ?

Jeśli chodzi o mnie, to bardzo pragnę już dziecka, ale niestety póki co sytuacja na to nie pozwala. Chciałabym po studiach pójść na jakiś rok czy dwa do pracy, żeby zdobyć jakieś doświadczenie. Jednak ponad karierę stawiam rodzinę i dziecko. Później mogę pracować i wychowywać dziecko, ale nie wyobrażam sobie czekać jeszcze kilkanaście lat. Zdecydowanie bardziej pragnę zrealizować się jako matka, niż jako kobieta biznesu. Chociaż nie mówię, że nie interesuje mnie rozwój osobisty, bo bardzo chcę się rozwijać. Po prostu zdaję sobie sprawę, że czasu nie zatrzymam, a nie wybaczyłabym sobie, gdyby później okazało się, iż na dziecko jest za późno. Mój instynkt jest już bardzo silny, więc i tak czekać jeszcze te 4 lata, to dla mnie dużo.

Profesor filozofii stanął przed swymi studentami i położył przed sobą kilka przedmiotów. Kiedy zaczęły się zajęcia, wziął spory słoik po majonezie i wypełnił go po brzeg dużymi kamieniami. Potem zapytał studentów, czy ich zdaniem słój jest pełny, oni zaś potwierdzili.
Wtedy profesor wziął pudełko żwiru, wsypał do słoika i lekko potrząsnął. Żwir oczywiście stoczył się w wolną przestrzeń między kamieniami. Profesor ponownie zapytał studentów, czy słoik jest pełny, a oni ze śmiechem przytaknęli.
Profesor wziął pudełko piasku i wsypał go, potrząsając słojem. W ten sposób piasek wypełnił pozostałą jeszcze wolną przestrzeń.
Profesor powiedział:
- Chciałbym, byście wiedzieli, że ten słój jest jak Wasze życie. Kamienie - to ważne rzeczy w życiu: Wasza rodzina, Wasz partner, Wasze dzieci, Wasze zdrowie. Gdyby nie było wszystkiego innego, Wasze życie i tak byłoby wypełnione.
Żwir - to inne, mniej ważne rzeczy: pieniądze, mieszkanie albo auto.
Piasek symbolizuje całkiem drobne rzeczy w życiu, w tym Waszą pracę.
Jeśli nie włożymy kamieni jako pierwszych, później nie będzie to możliwe. Jeżeli najpierw napełnicie słój piaskiem, nie będzie już miejsca na żwir, a tym bardziej na kamienie.
Tak jest też w życiu: Jeśli poświęcicie całą Waszą energię na drobne rzeczy (np. pracę), nie będziecie jej mieli na rzeczy istotne. Dlatego ważne jest, by zadać sobie pytanie: co stanowi kamienie w moim życiu? Następnie włożyć je jako pierwsze do słoja i dbać o nie. Zostanie Wam jeszcze dość czasu na pracę, dom, zabawę itd.
Zważajcie przede wszystkim na kamienie - one są tym, co się naprawdę liczy. Reszta to piasek.

Niestety zycie jest okrutne i okropne jest to ze dzisiejsza kobieta musi "wybierac" pomiędzy macierzyństwem a karierą..
Ja miałam podobny problem i nie urywam ze waham sie dodzis.
Pracuje od dwóch lat w wymarzonym zawodzie. Jestem męzatką od roku. Też chce miec dzidziusia, jednak czekam na odpowiednią chwile. Tez chciałalm zrobic studia, i wiele innych kursów typowych dla mojego zawodu. Miałam miec kurs w grudniu. Niestety odwołali mi, także wiem ze moge sie spełnić jako matka. Jednak znów problem, musze czekac aż koleżanka wróci w styczniu z macierzyńskiego. Widać, musimy cały czas wybierać..
Troche to przykre ale takie są czasy.

Poukładaj życie zawodowe, być może - tak jak u mnie- stanie sie coś, sprawy tak sie poukłądają, ze nie minie wiele czasu a bedziecie starać sie o maleństwo

P.S. mi odwolali ten kurs, tak więc byc musiało, widocznie moja pora sie zbliża:D

sama nie wiem.......dziecko?Moze po 24 roku zycia najwczesniej.
Najpierw to studia,a potem cala reszta.

Wolę najpierw ułożyć sobie życie zawodowe, żeby zapewnić dziecku to, czego ja nie miałam a potem starać się o szczęśliwą rodzinę. Jesli zegar biologiczny powie nie są jeszcze domy dziecka.