"nie zadzieraj z rodzicami swymi" - czyli przykazanie pierwsze - Netkobiety.pl

Właśnie - poniekąd to mam na myśli. "Matka", chciała kontrolować na każdym kroku moje życie. Uzależniła mnie od siebie w ten sposób, że bałam się jej przeciwwstawić w czymkolwiek. Do czasu. Obecnie nie utrzymuje z nią kontaktu.
Tak pewnie funkcjonuje większość "dużych dzieci". Przywiązanie do rodziców powoduje, że nie wyobrażamy sobie ich " nie mieć ", nawet kosztem siebie samych.

Mówisz, że rodziców trzeba szanować. A w drugą stronę? Rodzice nie muszą szanować dzieci? Przecież też jesteśmy istotami i to właśnie od rodziców powinniśmy uczyć się szacunku do ludzi. Tylko rodzice nie potrafią tego zrozumieć.

Na szacunek trzeba sobie zapracować. I to bardzo solidnie.

Absolutnie się nie zgodzę, że szacunek należy się komukolwiek "z automatu". Pierwsze co należy dawać dzieciom - to oprócz zdrowej miłości - dobry przykład. Dzieci to barometry, najczulsze "urządzenia" uczące się przez obserwację. Są najbardziej surowymi sędziami - nie przetrawią żadnej ściemy.

Jeżeli rodzic jest złym człowiekiem - szacunek mu się po prostu nie należy. A wymaganie go - bo jestem Twoją matką/ojcem, i mimo że postępuję źle, nieetycznie, oszukuję, uchlewam się, biję, jestem nieodpowiedzialna/y, jestem nadopiekuńcza/y, nie mam własnego życia - więc zajmuję się Twoim, nikogo nie szanuję, jestem hipokrytą, (niepotrzebne skreślić) etc. - mnie wolno bo jestem rodzicem, a Tobie nie, bo jesteś dzieckiem i masz mnie słuchać - więc wymaganie takiego szacunku jest po prostu śmieszne. Prowadzi do patologicznych sytuacji, szantażu emocjonalnego - rodzic "z automatu" dostaje palpitacji, duszności, globusa, migotania przedsionków i łupania w krzyżu - jako odpowiedź na jakikolwiek przejaw autonomii ze strony dziecka.

Uwielbiam też teksty - szcególnie mam typu - rodziłam Cię 342 godziny w bólach, a Ty mi tym odpłacasz? Poświęciłam (tak, tak bo macierzyństwo nie jest powołaniem czy obowiązkiem tylko poświęceniem = tak jak wolontariat w sierocińcu w Ugandzie) dla Ciebie najlepsze lata swojego życia, kto przy Tobie siedzial jak miałeś świnkę, ospę, różyczkę, katar sienny, etc.?

Absolutnie na szacunek drodzy parafianie trzeba sobie zapracować.

A jako przykazanie pierwsze postawiłabym w takim przypadku - Po pierwsze primo - dorośnij. Niekoniecznie Ty córko - ale Ty rodzicu.

Jestem matką. Z moim ojcem nie utrzymuję żadnego kontaktu od lat, bo go absolutnie nie szanuję. Pracował na to bardzo długo.

Ja np od mojej matki szcunku nie czuje  czasem czuje sie jak jej słuzaca zawsze jest zle i zle dla mnie czasem słowo dobre usłyszane z jej ust jest straszne powoduje u mnie dziwne odczucia juz chyba przyzyczaiłam sie na jej krzyki co do ojca nie mam rzadnych zazutow:)Zgadzam sie z grzechu_warta dziecia tez sie nalezy szacunek a moja matka osobiscie mi powiedziała ze to dziecko ma miec szacunek do rodzica rodzic juz nie koniecznie...a potem sie dziwia jaki mamy do nich stosunek:)

Ja jestem rodzicom posłuszny i rzadko się buntuję.Pod uwagę trzeba jednak wziąć fakt,że ja nie pracuję i za bardzo podskoczyć bym nie mógł,hyhyhy