Wykształcenie partnerów w związku - Netkobiety.pl

Dla mnie wykształcenie nie świadczy o poziomie człowieka. Nie trzeba mieć studiów czy ekstra pracy, żeby być inteligentnym, obytym czy oczytanym Z każdym człowiekiem można znaleźć jakiś temat do rozmowy.
A jeśli chodzi o związek to w miłości chyba nie jest ważne wykształcenie, czy kto więcej zarabia

Zauważ, że napisałam, że wykształcenie i ambicję utożsamiam z umiejętnością i chęcią prowadzenia rozmowy, a to moim zdaniem decyduje o powodzeniu związku. W moim przypadku dodatkowo brak interesujących rozmów uniemożliwia zakochanie się. Jednak nie chcę z góry uprzedzać się do ewentualnego kandydata na kandydata Od jakiegoś czasu mam tego typu rozterki i stąd ten wątek. Ostatni mój facet powiedział mi, że musi przy mnie trzymać poziom Ja naprawdę jestem przeciętna, nie mam nie wiadomo jakich zainteresowań, o pasji nie wspominając i nie oglądam discovery Jednak uwilebiam wnikliwe obserwacje świata i ludzi i dzieleie się nimi i jeśli z kimś nie mogę tego dzielić, to nawet najlepszy seks nie pomoże...

No, właśnie, wykształcenie, umiejętność rozmowy, imponowanie...
Powiem tak: zanim rozpoczęłam studia, byłam święcie przekonana, że wykształcenie jest odzwierciedleniem wartości człowieka. Że ludzie po studiach są bardziej inteligentni, potrafią zaimponować, że to - że tak powiem - "lepszy materiał" Zaczęłam studia i okazało się, że na roku połowa ludzi nie ma innych zainteresowań, poza ostatnią imprezą i następną. Wieczne "hahaha" i "hihihi". Brak konkretnych poglądów. Ludzie jak z plasteliny. I wtedy doszłam do wniosku, że część studentów to po prostu ludzie wyuczalni. Tak, mają dobrą pamięć. Są inteligentni w jakimś zakresie, sferze - owszem. Ale jest problem z inteligencją emocjonalną. To nie było tak, że nie miałam znajomych. Miałam. Ale to byli nieliczni - z nimi mogłam podyskutować na jakikolwiek inny temat poza imprezami (psychologia, światopogląd).
Studia nauczyły mnie jednego - nie należy oceniać ludzi po tytule, dyplomie, bo można zabrnąć w ślepy zaułek.
Faktycznie, mężczyzna, z którym rozmawiam musi mi zaimponować. Zaimponować pasjami, poruszaniem ciekawych tematów w czasie rozmowy (psychologia, filozofia, wierzenia)...  W przypadku mojego męża właśnie tak było. Jednakże wiedza, którą on się posługuje, nie ma nic wspólnego z jego wykształceniem (nie mówię o kierunku, tylko o stopniu). Po prostu ma szerokie zainteresowania, jest oczytany, ma bardzo dobrą pamięć.

Uważam tak samo. Nigdy wykształcenie człowieka nie świadczyło dla mnie o jego wartości. Moim zdaniem (bez urazy ) takie zdanie jest płytkie. Dużo osób tak myśli własnie chyba jak idzie na studia, np chyba marynata tak pisała, że miała. Po prostu takie myślenie "Idę na studia, będę mądry .. wow" , a to wcale tak nie jest i nie powinno się z takiego tytułu wywyższać. Ja też studiuję i co ? Nie uważam się przez to za mądrzejszą od tych bez wykształcenia i uważam, że słusznie. Znam studencików, którzy np myślą, że praca im z nieba spadnie i wywyższają się , a niewiele wiedzą o życiu i takich bez wykształcenia, którzy nie wywyższają się, a są zaradni i inteligentni.
Mój facet wprawdzie studiuje, ale nie powiedziałabym, by studia były jego pasją. Mimo wszystko dogadujemy się i mamy dużo tematów do rozmowy i nawet bez studiów byłby dla mnie atrakcyjny i ja dla niego wiem, że też. Studiujemy tylko , by poszerzyć jakieś horyzonty, bo może papierek się przyda, ale gdybyśmy np mieli już pracę, to zamaist studiować staralibyśmy się już o dzidziusa .. no ale realia są jakie są
Tym bardziej na pewno nie chciałabym chłopaka typa naukowca, który siedzi ciągle przed ksiązkami i tylko to go interesuje. Być moze taki zbuduje fajny związek , ale to raczej z osoba, ktorej tez wielka pasja jest nauka, a moja raczej jest lenistwo ;-)
Ja wole zwyklego chlopaka, ktory jak trzeba jest pracowity ale tez lubi poleniuchowac jak ja
Aga nawet mając 18 lat szukalas facetow z wyzszym wyjksztalceniem ?:)

Powiem wam tak:) Różne są sytuacje życiowe. I w Polsce z dobrą pracą też jest trudno.-to taki wstęp;p Wiadomo kobiety (może nie wszystkie ale większość) kręcą faceci którzy są ciekawi, inteligentni może trochę intrygujący i ja np tak mam że nie patrze na wygląd.

I teraz mam przykład koleżanki która była z facetem 7 lat i po tych 7 latach nie mają o czym ze sobą rozmawiać-  i tu wcale nei chodzi o wykształcenie czy inteligencje- oczywiście zerwali bo ona sie czuła jak po 20 latach związku.

Mój chłopak nie ma studiów po prostu je zaczął i nie skończył potem poszedł do pracy i tak jakoś.. Ale jest tak inteligentny.. po prostu ma wszystko to co facet powinien mieć;p  i mogę z nim gadać i gadać a czasami to nawet zadaje takie nawine pytania jak dziecko;p no ale ok dosyć prywaty...;p Myślę że ogólnie na dzień dzisiejszy trudno mówić że wykształcenie, tytuł jakoś nobilituje bo poziom szkolnictwa wyższego jest dość niski(no ale to pewnei debata na inną dyskusje;p)

Dziewczyny:) Wyluzujcie.

to uważaj Koleżanko, żeby Tobie taki mąż się nie trafił.

Poza tym popieram Marynatę.
Nigdy nie patrzyłam na ludzi czy facetów w ten sposób: ten po technikum czy zawodówce to bleee.
A pan mgr może być. Oczywiście pod warunkiem,że ma dobrą posadkę i wypasiony samochód i inne gadżety.

Studia to raczej świadomy wybór człowieka,ale życie pisze różne scenariusze. Czasami bywa tak, że zwyczajnie nie ma możliwości dany facet studiować i koniec kropka.Ale czy to od razu go skreśla w moich oczach? Nie.

Facet ma zaimponować, tylko same (niektóre) się zastanówcie: kasą czy faktycznie wykształceniem.....

Studia to raczej świadomy wybór człowieka,ale życie pisze różne scenariusze. Czasami bywa tak, że zwyczajnie nie ma możliwości dany facet studiować i koniec kropka.Ale czy to od razu go skreśla w moich oczach? Nie.

Zgadzm się z Tobą w 100%. Dodam jeszcze tylko, że zupełnie inaczej patrzę na leniwych facetów:mógłby pójść na studia,ale brak jemu ambicji-tragedia!

W w/w poście Netchłopak uchwycił sedno sprawy; kobieta też musi mieć coś w głowie, na urode już nikt nie leci, na kase owszem.

Jak wiele osób już napisało, wykształcenie nie ma nic wspólnego z inteligencją czy umiejętnością rozmowy z drugą osobą. Bez wykształcenia też można być mądrym. Wystarczy że ktos ma chęci do czytania przeróżnych książek, niektórzy oglądają discavery, inni też wiadomości (albo wszystko na raz). Znam osoby które skończyły najlepsze licea, są na studiach a inteligencją nie grzeszą. Wręcz przeciwnie, zachowują się gorzej niż dzieci i widać że mimo wykształcenia mają pusto w głowach. Ale znam też takich którzy pokończyli najlepsze licea, studiują medycyne i są strasznie inteligentni i mają duzo w głowie. Zachowują się na poziomie jednym słowem. Wszystko zależy od człowieka. Drażnią mnie ludzie którzy myślą że ludzie po zawodówkach czy liceum są głupsi od nich i jeśli powiedza coś madrego, jakieś słowo z tzw. wyższej półki to jest wielkie zdziwienie że ów osoba coś takiego potrafi... to jest moim zdaniem wywyższanie się. W dzisiejszych czasach ludzie którzy skończyli technikum mają duzo lepiej niż Ci z liceum ponieważ mają i zawód i mature i równiez mogą iść na studia. Moim zdaniem tacy ludzie mysla bardzo życiowo. Moja kuzynka skonczyla studia chemiczne, miala zawsze 5 (na studiach rowniez) i nigdzie nie mogła pracy znalezc. Przyjeli ją na jej dawnej uczelni poniewaz wiedzieli jaka jest dobra. Takto nie wiadomo czy do tej pory by cos znalazla. Co do zawodówek. Tam sa ludzie albo naprawde bardzo głupi, mało inteligentni i którzy mają pusto w głowach ale są tez tacy którzy są inteligentni ale sytuacja ich zmusila żeby isc do zawodowki (trudna sytuacja finansowa w rodzinie). Ale są tez którzy chcieli iść z własnego wyboru. Także jest mieszanka. Jedni rzeczywiscie nadaja sie do takiej szkoły inni nigdy by nie powiedzieli że ktos jest w takiej szkole. Ja skonczylam zawodówke, zrobiłam liceum. W klasie w zawodowce mialam strasznych idiotów (byly 3 dziewczyny z ktorymi dosc dalo sie normalnie pogadac, reszta to tragedia i brak słow). Ja trzymałam sie na uboczu bo nie mialam zamiaru zadawac sie z takimi kretynami. W szkole mialam pelno znajomych z technikum, liceum profilowanego i z nimi spędzałam przerwy (ten kto nie wiedzial że jestem w zawodowce, albo ktos kogo poznawalam od razu myslal ze chodze do liceum). Czulam sie z nimi jak ze swoimi. W klasie mialam dziewczyne ktora sytuacja zmusila do pojcia do takiej szkoly - musila chociaz troche zarobic zeby pomoc rodzicom poniewaz ma 8-ro rodzenstwa. Troche zboczyłam z tematu. Tak więc nie patrz się na wykształcenie tylko na inteligencje i czy masz o czym z daną osobą porozmawiać.

P.S przepraszam że tak sie rozpisalam

Mam wrażenie, że tytuł tematu nie oddaje sedna sprawy - bo jak wiele osób już zauważyło, nie o wykształcenie tu chodzi, ale o możliwość porozmawiania, wymiany zdań/ doświadczeń, poznania punktu widzenia drugiego człowieka itp. I nie jestem pewna czy inteligencja też to gwarantuje ( IQ?). Kiedyś nie mogłam zrozumieć, jak moje dwie bliskie koleżanki, studiujące na politechnice, mogą być z chłopcami z wykształceniem zawodowym/ technicznym... Sama miewałam problem z prowadzeniem z nimi rozmowy, ale nie wiem czy wynikało to z różnicy "poziomów", czy z moich uprzedzeń?? Dziś przestałam się tym martwić i nie oceniam ludzi przez pryzmat ich wykształcenia. Staram się poznać człowieka po jego czynach i słowach

Wykształcenie jest pewnym wskaźnikiem, ale jego interpretacja jak wszystko zależy od konkretnej sytuacji. Tak naprawdę niewielu jest ludzi, którzy nie mogli studiować. Większość z tych, którzy rzekomo "nie mogli" zwyczajnie nie chciała a przecież każda wymówka jest dobra. Jedyną wymówką jaką uznaję jest to, że facet znalazł dobrą pracę i uznał, że studia nie są mu do niczego potrzebne. Ale jeżeli klepie biedę, na studia nie poszedł "bo nie mógł" to znaczy, że w charakter ma wpisane męczennictwo i nicnierobienie. Z takim nawet jeśli jest o czym rozmawiać, to związku z tego udanego nie będzie.

Studia to nie tylko wiedza. To pewna wartość życiowa, chęć rozwoju, światopogląd. Dlatego w związkach z dużą różnicą wykształcenia jest też duża szansa na różnice światopoglądów a to może być trudne do przeskoczenia. I związek się rozpada, mimo, że oficjalnie rożnicy wykształcenia nikt za powód nie uznaje

Ale właśnie o to chodzi, żeby mentalność była generalnie podobna, podobny światopogląd. W takiej sytuacji - jakie różne środowiska? Między mną a moim mężem jest różnica w wykształceniu, ale obracamy się w tym samym środowisku, bo moje wykształcenie nie ma nic wspólnego z tym, czym wspólnie się zajmujemy. Chodzi o to, żeby ludzi coś łączyło.

Aircia, a czasem też mógł skończyć zawodówkę, ma fach w ręku , dobrą pracę i już Nie każdy musi chcieć mieć studia, lepiej żeby naweet mial te zawodowke, potem prace niz poszedl na studia i meczyl sie Moj tata np jest po zawodowce i technikum.
A to dobrze jak ktos studiuje i studiuje cos co jest jego pasja i poszerza horyzonty, ale nie generalizujmy, ze poszerzac horyzontow nie mozna bez sutidow, czy ksztalcic sie na wlasna reke,.. a mozna i wychodzi czasem taniej i mniej czasu trzeba poswiecac i czlowiek uczy sie wtedy dokladnie tego co chce, a nie tego co narzuca podstawa programowa

To może ja poruszę jeszcze nieco inną kwestię. Co sądzicie o partnerach z wykształceniem w tej samej dziedzinie np. oboje lekarze, inżynierowie etc.? Słyszałam różne opinie... jedni mówią, że lepiej jak są różnice, bo nie mówi się w domu o tym samym, inni wręcz przeciwnie. Jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

Dla mnie różnica wykształcenia nie ma większego znaczenia. Sama studiuje, a mj chłopak jest po liceum, matury niestety nie zdał. Nie przeszkadza mi to w ogóle, bo dogadujemy się, mamy dobry kontakt, a to jest przecież najważniejsze. Zresztą patrząc się na to wszystko, to mój chłopak jest bardziej doświadczony ode mnie. Z zawodu jest kucharzem, ma bardzo dużo dyplomów, brał udział w krajowych, wojewódzkich etc konkursach, w których zajmował bardzo wysokie miejsca i z tego właśnie tytułu ma duuużo certyfikatów. Moi poprzedni partnerzy też byli tylko po szkołach średnich, albo nawet i nie i jakoś tez mi to nie przeszkadzało. Ważne, żeby mieć pracę, a wykształcenie wcale nie jest az takie ważne, bo i bez niego można dobrze zarobić, i powiedziałabym ,że nawet więcej niż z wykształceniem wyższym. Oczywiście nie zawsze, ale znam przypadki, gdzie tak jest.
Jeśli chodzi o ten sam zawód wśród małżonków, to nie widzę żadnych przeszkód. Moi rodzice mają kilku znajomych, którzy są lekarzami (zarówno kobieta jak i mężczyzna) i świetnie się mają, żyją w dobrych relacjach, a co więcej - moga sobie pozwolić na porządne wakacje, co niestety nie zawsze zdarza się w innych zawodach ze względu na płacę.
Tak jak już pisałam najważniejsze powinno być dogadanie się, zrozumienie, zaufanie, wierność, szczerość, a nie wykształcenie, bo naprawdę są ważniejsze wartości, którym należy się przypatrzeć.

Ja mam wyższe wykształcenie, a mój chłopak jest na drugim roku studiów. W stałym związku różnica może mieć znaczenie. Ale w naszym przypadku różnicy niedługo nie będzie, bo za rok mój chłopak zrobi licencjat i się to wyrówna.

Różnica w poziomie zdobytego wykształcenia partnerów w związku może być problemem jedynie dla osób przez nie ograniczonych (bardzo niefajny paradoks). Dla osób, które po zdobyciu wyższego wykształcenia zaczynają postrzegać je jako jakąś wyższą wartość zamiast po prostu jako cenny nabytek w życiu.

Dla mnie wykształcenie nigdy nie było i nigdy nie będzie miarą człowieka. Jest takie powiedzenie: "Wiedza czyni dobrego człowieka lepszym, a złego gorszym." Jeśli miałbym wybierać to zdecydowanie wolałbym spojrzeć w serce kobiety niż w jej CV, bo CV zawsze można zmienić, a tego co ma w sercu, jakim jest człowiekiem już nie. Walka z brakiem wykształcenia zawsze może zakończyć się sukcesem, walka z charakterem, osobowością nigdy.

Właściwie to mi trochę żal ludzi wysoko wykształconych, którzy z powodu swojej wysokiej pozycji zawodowej i wysublimowanej erudycji stracili umiejętność porozumiewania się z ludźmi, z niższych warstw społecznych. Widać wpojona tona teorii, w szkolnej ławie, w jakiś magiczny sposób pozwoliła Im wspiąć się na wyższy poziom postrzegania świata.

Oczywiście "najlepiej", żeby wszyscy mężczyźni poszli na studia i porobili się inżynierami, magistrami, doktorami i profesorami, a wtedy gospodarka całego kraju legnie w gruzach, bo żaden "magistr" i "doktór", czy "profesór" nie będzie chciał sobie swoich delikatnych, czystych rączek pobrudzić smarem silnika, czy zaprawą cementową, zresztą nawet gdyby już się za to złapał to i tak nie będzie miał pojęcia co zrobić np. z kluczem dynamometrycznym (już nie wspominając o ustawieniu na nim odpowiedniego momentu dokręcenia śrub głowicy silnika) lub jak poprawnie nałożyć zaprawę cementową. Tak, prawda jest taka, że nie każdy rodzi się z potencjałem na inżyniera, magistra itp. jednak masa przeciętniaków pcha się drzwiami i oknami po te tytuły i potem im się od nich w głowach przewraca, bo niby mają coś znaczyć przed ich nazwiskiem, a w praktyce nie znaczą nic i uciekają jak szczury na zachód rażeni realiami rynku pracy. Natomiast fakt, że ludzie przeciętni, nie wyróżniający się z tłumu niczym otrzymują te tytuły świadczy tylko i wyłącznie o poziomie naszego szkolnictwa, o którym gdy pomyślę, to nie wiedzieć czemu przychodzą mi na myśl dwa słowa: żenada i wstyd.

To jest po prostu kapitalne zdanie! Widać, że oparte jest o doświadczenie życiowe, a nie o ślepą wiarę w potęgę wyższego wykształcenia i tytułów z nim związanych. Wszystko jest kwestią potencjału, który w Nas drzemie i nigdy nie określi go żadne wykształcenie, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, w których dostęp do wiedzy jest tak wielki jak nigdy przedtem.

I kropka. Dopisuje się pod tym obiema rękami. Niestety! Również spotkałam się na studiach z różnymi osobami, które moim zdaniem nie powinny tam być. Co więcej na koniec promotor mnie prosił i pomagałam dwóm osobą z grupy poprawiać pracę mgr pod względem gramatycznym i interpunkcyjnym. Sama nie uważam się za biegłą w dziedzinie języka polskiego, ale te osoby nie potrafiły zbudować poprawnego zdania, a co więcej jedna wstawiała czasownik w zdaniu "w nie odpowiednie miejsce"- krótko mówiąc zdania były dziwne, jakbym czytała coś, co napisał obcokrajowiec. Już nie wspominając o nieumiejętnym posługiwaniu się odpowiednim dla naszej dziedziny słownictwem, które i tak było dość skąpe. No cóż, obroniły się na 4. To tylko jeden z wiele przykładów.  W związku z powyższym (i nie tylko), wyższe wykształcenie nie są dla mnie wyznacznikiem człowieka, krótko mówiąc.

Jeżeli chodzi o osoby z podobnym wykształceniem i pracujących w tym samym zawodzie to uważam, że jeżeli nie mają ze sobą nic wspólnego, prócz zawodu to może być ciężko, a przede wszystkim na dłuższą metę nudno. Pozdrawiam;)

Ja mam taki związek. Mój narzeczony opowiadał o czymś, o czym ja nie miałam zielonego pojęcia. Dziś już mam rozeznanie (bo go słuchałam;); czasem, gdy przychodzili jego koledzy z pracy to się dziwili, bo ich żony w ogóle nie chcą o tym słyszeć, a ja nawet potrafiłam coś powiedzieć od siebie i wiedziałam o co pytać;) Choć to są sprawy techniczne/ mechaniczne, jakoś zainteresował mnie tym;) Moich opowiadań też słuchał, a nawet mi pomagał w nauce;) Przepytywał mnie;) Mamy kilka wspólnych zainteresowań, a poza tym jesteśmy bardzo różni. Przez te lata razem, a bywał straszne zgrzyty, udało nam się pewne rzeczy wypracować (krótko mówią). Pozdrawiam

Marek napisał dużo mądrych rzeczy, ale jednak będę obstawać za tym, że wykształcenie w pewien sposób segreguje ludzi. Niewielu ludzi "spod betoniarki" ma ochotę i odpowiednie predyspozycje aby swoje horyzonty poszerzać. Więc pan spod betoniarki raczej nie zrozumie przebojowej pani dr czy nawet mgr, która stawia na swój rozwój i to jest dla niej priorytetem.

Oczywiście wykształcenie to nie wszystko. Dochodzą do tego inne ważne aspekty: środowisko, model wychowania, charakter, osobowość. Jeśli tylko poziom wykształcenia nie pasuje - jakaś szansa jest. Ale jeśli np wykształcenie + środowisko - to już wg mnie jest nie do przeskoczenia.

Nie mam żadnego poczucia wyższości. Nigdy nie oceniam człowieka, dopóki z nim nie porozmawiam. I niestety moje doświadczenia w tej kwestii są jednoznaczne - nie spotkałam jeszcze osoby po zawodówce, z która dałoby się nawiązać głębszą komunikację niż kurtuazyjną wymianę uwag o pogodzie... Dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Wyżej już nie jest to tak oczywiste. Spotykałam osoby ze średnim wykształceniem, przy których nie czułam absolutnie żadnych różnic. Spotykałam też osoby z tytułem mgr tępe jak główka od zapałek. Dużo zależało od motywacji danej osoby, która popchnęła ją do wyboru takiej a nie innej drogi życiowej. Aha, nie spotkałam też nikogo ograniczonego po dziennych studiach na dowolnym państwowym uniwerku czy politechnice. Natomiast dyplomy zaocznych prywatnych wyższych szkół czegośtam najczęściej są tylko papierkami z wykształceniem mającym niewiele wspólnego (jak wszędzie są szczytne wyjątki, więc proszę mi się nie burzyć).

Może to okrutne co tutaj piszemy, ale ja zgaddzam się z opiniami że jednak wykształcenie jest ważne. Ja nie mogłabym się spotykać z osobą z niskim wykształceniem - mam magistra i może to nie jest bóg wie co, ale nadal dalej chce się kształcić, a facet bez szkoły byłby dla mnie nudy. Przykre to co pisze ale taka jest prawda, z czasem szukamy osoby odpowiednij dla nas samych z którymi jesteśmy na równym poziomie.Mamy jakieś wpólne zainteresowania, plany, podobny fach itp itd.

Może się zdarzyć magister-młotek i może się zdarzyć betoniarkowy-rozgarnięty. Tylko w obu przypadkach jest to odstępstwo od normy.
Dziwi mnie też stanowisko niektórych pań wyrażone powyżej, że i bez dyplomu można dobrze zarabiać. No jeśli z tym Wam tylko wykształcenie się kojarzy i tylko do tego jest potrzebne...

Mareczku, a Twój post to mi przypomniał dwie rzeczy: odcinek Kiepskich pt. bodajże "Lej magistera" tudzież ideologię komunistyczną, z robotnikami jako przewodnią siłą narodu. Widzisz Mareczku, rzecz wygląda tak: skoro Tobie źle się rozmawia z osobą wykształconą, tak też i tej osobie wykształconej może źle się rozmawiać z Tobą. A to tylko potwierdza, że wykształcenie ma znaczenie.

Piszesz tak, jakbyś naiwnie wierzyła, że sam kierunek zapewni dobrą przyszłość Nie wiem skąd bierze się takie postrzeganie studiów. A ten po zawodówce, to już w ogóle degenerat bez przyszłości ? Chciałabym zauważyć, że może byc przecież nawet 22 letni student, który tylko się uczy, nie pracuje albo zazwyczaj pracuję dorywczo, a może też być 20 latek, który ma już dobrą pracę w swoim zawodzie

A czy ja gdzieś napisałem, że nie można? Tylko jest zdecydowanie większe prawdopodobieństwo, że ktoś z dyplomem będzie rozgarnięty, niż że rozgarnięty będzie ktoś spędzający życie przy batoniarce. Prezentujesz typową dla ludzi niewykształconych pogardę do wykształcenia akademickiego. Nie wiem czy kompleksy przez Ciebie przemawiają, czy brak wiedzy. Zaręczam Ci, że zgłębienie jakiejkolwiek (choć szczególnie humanistycznej) dziedziny wiedzy niesamowicie poszerza horyzonty. Zaś samodzielne napisanie pracy naukowej (a taką jest już magisterska) uczy myślenia, logiki, odsiewania rzeczy ważnych od nieważnych itd.

Taka jest zasada: dla niewykształconych wykształcenie znaczenia nie ma. Dla wykształconych ma.

Lupus
co do Twojej zasady :

"Taka jest zasada: dla niewykształconych wykształcenie znaczenia nie ma. Dla wykształconych ma."

Chciałabym dodać komentarz, iż znam dokładnie odwrotne przypadki, że to dla ludzi bez wykształcenia jest ważne wykształcenie partnera, ze względu na ich pozycję zawodową i co za tym idzie materialną, jak i odwrotnie, osoby z wykształceniem i tzw "bezpieczną przyszłością" z tego tytułu nie przywiązują wagi do dyplomów partnera, bo zdają sobie sprawę z tego że są w stanie zapewnić utrzymanie rodzinie samodzielnie.

Nadmienię jednak, że moje obserwacje dotyczą tylko kwestii materialnych,(brak wykształcenia ogranicza możliwości zarobkowe, ale to też nie jest regułą) różnice w poziomie intelektualnym są i zawsze będą problemem w związku.

I zgodzę się z Wielokropkiem, mam takie same doświadczenia , jeżeli chodzi o zachowanie ludzi z wykształceniem, lub bez.

Dla niektórych wykształcenie idzie w parze z kasą, dla mnie nie, opisałam przypadki jakie znam z życia, nie dotyczą one mnie bezpośrednio i mam trochę inne podejście do tego, myślę Lupus, że zbliżone do Twojego... jedynie nie zgodziłam się z Twoją zasadą.

A ja osobiście gustuję w wykształconych i ugrzecznionych mężczyznach są tacy

Znam wiele szczęśliwych związków w których on skończył zawodówkę a ona studiuje. Jest wiele zdolnych ludzi w zawodówkach mam nawet trzy takie znajome. Dostały one nawet stypendium. Są bardzo rzeczowe, inteligentne, nie ma w nich grama prostactwa i lenistwa. Lubią swój zawód i na pewno ich edukacja się na zawodówce nie skończy.

Wracając do wątku. Mój M. jest po zawodówce. Ja uczę się w Technikum Ekonomicznym. Tak w 80% może będę kontynuowała naukę. M. jest bardzo mądrym i inteligentnym człowiekiem. Obytym w świecie. Swój zawód ma w małym paluszku i odnajduję z nim wspólny język i od początku nie mieliśmy z tym problemu.

Sądzę również, że w niektórych związkach mogą występować spory dotyczące nauki. Że za dużo czasu poświęca, że ciągle mówi tylko o tym. Według mnie jest to kwestia akceptacji i tolerancji.

Zgadzam się poniekąd z Margot, że osoby słabiej wykształcone szukają partnerów z wyższą pozycją społeczną (zwykle kobiety), bo tylko w ten sposób mogą (wg ich mniemania) zapewnić sobie lepsze życie. Jednak różnice nie mogą być tu duże, bo mądremu facetowi nie wystarczy jednak tylko patrzeć Sama kiedys podświadomie lgnęłam do facetów inteligentych i zaradnych życiowo - teraz tylko do inteligentnych
Może rzeczywiście tytuł "wykształcenie..."  jest pewnym uproszczeniem, bo inteligencja nie jest wynikiem posiadania wyższego wykształcenia, ale zdobywanie go przesądza o środowisku, w którym przebywamy i o pracy, którą wykonujemy (choć Polska to dziwny kraj). A to z kolei powoduje, że idziemy w określonym kierunku w rozwoju osobistym, zainteresowaniach itp. I wreszcie to sprawia, że nabieramy ogłady, umiejętności dyskutowania, wymiany poglądów, obserwacji itp., a to na dłuższą metę decyduje o długości związku (plus pożądanie, ale nie o tym ten wątek). Myślę, że miało to mniejsze znaczenie w czasach, gdy rolą mężczyzny było głównie utrzymanie rodziny, a kobiety dbanie o nią. Teraz role się przemieszały, wymagania wzrosły. Jedna i druga strona podchodzi do związku "kompleksowo". Przez to jest ciekawiej, ale i trudniej.

O tak, masz racje w 100%. Takich ludzi jest co nie miara. Wychować dziecko muszą nauczyć się z książki. Moja znajoma taka jest.

Wiele osób tutaj uważa chyba, że inteligencja jest wprost proporcjonalna do wykształcenia, a tak przecież nie musi być oczywiście do pewnego etapu. Jak dla mnie, przy obecnym dostępie do wiedzy, magister akurat nie jest jakimś wielkim osiągnięciem.

Nie ograniczałabym się tylko do humanistycznych dziedzin...

Może po prostu źle trafiasz. Swoją drogą, nigdy nie sądziłam, że ktoś może traktować chodzenie na dyskoteki jako pasję.

Truskaweczka i Nnila
Bo trochę gadamy jak ślepy z głuchym Nie neguję, że pan Kowalski po zawodówce może być inteligentniejszy i mieć większą wiedzę niż pan Nowak z dyplomem. Ale jak weźmiecie średnią ze 100 Kowalskich po zawodówce i 100 Nowaków po studiach, to zaręczam Wam, że Kowalscy wypadną bardzo blado. Po prostu, im wyższe wykształcenie, tym większa szansa, że dana osoba okaże się rozgarnięta. Większa szansa to nie znaczy "gwarancja".

Nie uogólniając, gdyby absolwent Politechniki, kierunek budowa dróg i mostów (o ile taki jest ) sam nie poszerzył swoich horyzontów, to sądzę, że nie bardzo byłoby z nim o czym gadać. Absolwent uczelni technicznej czy rolniczej może mieć ogromną wiedzę teoretyczną, ale w swojej, wąskiej oraz dla ogółu mało zrozumiałej i mało interesującej dziedzinie.

Nie sądzę. Niestety, ale jeśli chodzi o pasje intelektualne, mężczyźni zdecydowanie górują nad kobietami. I nie jest to mój szowinistyczny pogląd, tylko obserwacja z szeregu szkół, do których chodziłem lub w których uczyłem. A także np. z forum naukowego, gdzie 90% użytkowników to mężczyźni, zaś gdyby brać pod uwagę grupę użytkowników o największej wiedzy, to nie wiem czy z jedna kobieta by się załapała. I nie jest to forum mające 100 userów, tylko ponad 70 tysięcy, więc w jakiś sposób reprezentatywne.

To może zlośliwie dołożę jeszcze dwie "pasje": telewizyjne tasiemce oraz pisemka dla ociężałych intelektualnie kobiet

Miałem na myśli trzy rodzaje pisemek:
- pierduśniki żyjące z opisywania tzw. gwiazd (w Polsce, żeby uzyskać status gwiazdy wystarczy zagrać epizod w tasiemcu), czyli np. Gala;
- pisemka dla fanek Harlequinów czyli Cienie i Blaski (nie wiem czy to konkretne jeszcze wychodzi, ale chodzi mi o ten typ czasopisma);
- tabloidy (no to i ociężali intelektualnie mężczyźni czytują), szczególnie FAKT.

Żeby nie było, są też pisemka dla ociężałych panów, np. CKM. Ale wystarczy porównać ilość tytułów i ich nakłady, by gołym okiem zauważyć, że to panie czytują nałogowo te bzdety.