Przyjaźń po rozstaniu ? jest sens? - Netkobiety.pl

Ja spotykalam sie kiedys z chlopakiem do ktorego naprawde cos czulam.on mnie tez zapewnial ze kocha a po jakims czasie wyznal ze jednak nie kochal.zaproponowal mi przyjazn ale ja odmowilam.spotykam sie rowniez od czasu do czasu z facetem do ktorego tez cos czulam ale ze z pewnych przyczyn nie mozemy byc razem to zostalismy przyjaciolmi(mysle ze tak mozna okreslic nasze relacje poniewaz do tej pory czasem spotykamy sie zeby pogadac no i jak mam problem to wystarczy ze wykrece do niego nr a on zawsze mi pomaga.wiele razy moglam na niego liczyc,nigdy nie zostawil mnie w potrzebie)i nic nas poza stosunkami przyjacielskimi nie laczy.szczerze przyznam ze jestem zadowolona z tej znajomosci i odkochalam sie.mysle ze to kim jestesmy dla siebie po rozstaniu rzeczywiscie w duzej mierze zalezy od tego co predzej bylo miedzy nami i co bylo przyczyna rozstania.

zapewne jest to bardzo indywidualna sprawa, jeden zapyta jaki jest sens a inny powie jak najbardziej tak
ja osobiście nie jestem zwolennikiem utrzymywania zbyt zażyłych kontaktów z byłymi. owszem z niektórymi utrzymuję sporadyczny kontakt, ale nie nazwałabym tego przyjaźnią. tak jak napisała anetqueen mogę pogadać czy wypić kawę ale tylko tyle i aż tyle. zresztą widzę taką zależność - im bardziej mi na kimś zależało i im bardziej związek był poważny tym mniejsze kontakty utrzymuję po rozstaniu
dlatego też np. nie widzę możliwości utrzymywania jakiegokolwiek kontaktu z moim byłym mężem, pomimo że on wielokrotnie mi proponował pozostanie w przyjaźni

Nie czytałam poniższych postów tylko pierwszy i ustosunkuje się tylko do tego pierwszego.

Jak najbardziej rozumiem to, że czasem można się z kimś definitywnie rozstać, a mimo to nie odczuwać niechęci, nienawiści i umieć pozostać z daną osobą w poprawnych stosunkach. Czasem się rozstajemy bo nie potrafimy ze sobą być jako w związku (intymnjej relacji) ale lubimy się, potrafimy porozmawaić. Czasem zaś w danym związku  potrafi się już tyle wydarzyć, że obie osoby coś po drodze gubią i miłość między nimi już jest niemożliwa, nie odbudują tego co stracili. Jednak wciąż się lubią, szanują.
I według mnie po takich rozstaniach owszem jest możliwe przyjaźnić się z byłym/ą ale... ale zawsze jest to trudne i trochę ryzykowne, bo czasem np. jedna ze stron wciąż może mieć nadzieje, że to się poskleja... i sytyacja już przestaje być jednoznaczna.

Druga sprawa jest taka, że nawet jeśłi jest to faktycznie decyzja wspólna obu osób o rozstaniu to pozostając w przyjaźni, czyli  w tak dużej zazyłości (przecież tyle ich łączyło, tak dobrze się znają, przeżyli wiele wspólnego) istnieje ryzyko, że znów na chwile do siebie wrócą, aby potem znów się rozstać i taka huśtawka może dość długo trwać. Albo nie wrócą do siebie ale zaczną ze sobą sypiać i się łudzic, że im obojga ten układ podobno odpowiada.
Zdarzają się też oczywiście wyjątki, gdzie jednak osoby te przyjaźnią się ze sobą bez większych trudności.  Jednak podjęcie decyzji o przyjaźni po rozstaniu jest zawsze dużym wyzwaniem dla obu osób i trzeba się liczyć, że emocjonalnie to może być b. trudne. Szczególnie jeśli obu stronom zależy na tym aby się nie ranić i być nawzajem w porządku wobec siebie. Co czasem może okazać się niewykonalne...

Myślę, że najrozsądniej po takim rozstaniu jest pozostać z byłym co najwyżej  w dobrych stosunkach, osoby te mogą stać się dla siebie dobrymi znajomymi i rzadko mieć kontakt. Z czasem zaś może się udać, że te dwie osoby ponownie zbliżą się do siebie ale już faktycznie  i wyłącznie jako przyjaciele.
Według mnie rozstawianie się to często wieloetapowy, długi proces podobnie jak budowanie przyjaźni z byłym już po rozstaniu.

Natomiast to co się marzy Tobie zanetka wydaje mi się, że mogłoby się udać jedynie małżeństwu, które rozstaje się po 20 latach i każdy z nich na nowo z osobna próbuje szczęścia z kimś nowym. A oni jako byłe małżeństwo przyjaźnią się bo dodatkowo zscalają ich wspólne dzieci.

Jeśłi ludzie rozstają się z byłymi zrywając z nimi całkowicie kontakt to z pewnością mają ku temu powody.

Ponad rok, przyjaźnię się z Ex. Na początku nie chciałam, ponieważ to ja odeszłam, i zwyczajnie nie czułam się z tym najlepiej, ale z czasem, kiedy mi wyjaśnił, że pogodził się z moim odejściem, to wówczas jak za machnięciem magicznej różdżki, wszystkie wątpliwości odeszły.