Mój chłopak jest mamisynkiem? - Netkobiety.pl

To nie jest takie latwe, dla niej to on zawsze bedzie tym malym sraluchem, ktoremu zmieniala pieluchy i karmila cycem... Nawet jak bedzie mial 80 lat a ona np 105
Pewnie boi sie go stracic, moze jest zazdrosna o to, ze w jego zyciu pojawila sie inna kobieta (Ty).

Moze z czasem jej to przejdzie a moze bedzie to trudniejsze. Trudno zrozumiec mamuski, sadze, ze to on musi na prawde jasno sprawe postawic

No wiec moze to sie zmieni jesli sie wyprowadzi z domu i zamieszka gdzies w jakims akademiku albo wynajmie gdzies mieszkanie?
Moze niech zmieni numer telefonu zeby mamuska nie wydzwaniala...

Tu nie chodzi o sile, trzeba postawic sprawe jasno: "Mamo, twoje wcinanie sie w moje zycie prywatne psuje mi zwiazek z moja kobieta, mam zero prywatnosci i zero swobody mimo tego, ze mam X lat. Jesli nie uspokoisz sie i nie opanujesz, ja sie wyprowadzam i bede odpisywal tobie na smsy/odbieral telefony gora raz na dzien/tydzien..."

Utlimatum to ultimatum. Wiem, ze milosci matki nie da sie zastapic, ale przychodzi taki moment, ze dzidzius staje sie mezczyzna i juz nie zajmuje sie nim jego mama, tylko on zaczyna zajmowac sie swoja kobieta

Myślę,że to co radzi un hombre to teraz najlepszy sposób.Jeśli ona faktycznie tak jak twierdzisz obawia się bardzo ograniczenia kontaktów z synem to jego ultimatum z pewnością zadziała.W każdym razie na pewno da jej do myślenia.Tylko on musi być konsekwentny później, a przede wszystkim-mieć odwagę do takiego postawienia sprawy mamie...:)

On chyba nie jest w stanie jej tak powiedzieć. Jak wtedy próbował z nią przeprowadzić rozmowę to ona zaraz w ryk krzyk i wszystko co z tym związane. Ona twierdzi że on zobaczy jak to jest jak własne dziecko będzie miał. Nie potrafi jednak zrozumieć że ona przesadza. Jego babcia próbowała już też z nią rozmawiać. Ona wie że on się wyprowadzi bo nie ma gdzie.on ma 20 lat i wydaje mi się że nie jest jeszcze wystarczający żeby mieszkać sam.

Jestem matką dwojga dorosłych dzieci.Czyli napiszę jakby z drugiej strony tego tematu.Mówiąc szczerze - dziwię się tym matkom- ponieważ zamiast odciąć powtórnie pępowinę brną w sytuację gdy zarówno nieszczęśliwe jest dziecko jak i Jego partner  czy partnerka.Bo to wcale tak nie jest -że z chwilą  związania się z Kimś nasze dzieci przestają nas kochać .Serce ludzkie jest niezwykle pojemne a i miłość do matki jest zupełnie inna .Domyślam się,że takie sytuacje opisane przez Was dziewczyny dotyczą  matek,które z jakiś przyczyn są same bez mężów.Jednak wcale tak nie musi być.Gdy zmarł mąż- dzieci miały -odpowiednio 20 lat i 17 lat.Córka studiowała poza domem- Jej "odejście" na swoje - było jakieś łatwiejsze.Gorzej było z synem.Był ze mną zawsze.Gdy się ożenił i wyprowadził- ja nie mówię,że było łatwo........ nie....... nagle dom zrobił się taki duży....... nie było bodzca by ugotować,upiec.Ale cierpiałam ....że tak powiem w milczeniu- wiedząc,że absorbowanie swoimi sprawami - gdy młodzi urządzają swoje życie - nie jest tak naprawdę w porządku.Mam ten luksus,że spotykam się z synem w pracy- ale nie codziennie.Czasem nie widzimy się i tydzień.Ja byłam  bardzo staranną matką..... można by rzec .... nadopiekuńczą....śniadanka,kanapki do pracy, pranie poprasowane w rządkach,osłodzona herbatka .......ale jak się ożenił......... finito....... Najbardziej mnie rozśmieszył- gdy ostatnio stwierdził....... mamo..... tak rzadko do nas dzwonisz....Widzę jak bardzo  synowa dba  o moje dziecię..... na każdym kroku to podkreślam.. jak bardzo mnie to cieszy,dostrzegam nową kurtkę czy ładną koszulę - Myślę,że my matki musimy po prostu pozwolić naszym dorosłym  dzieciom -bez nas jako będnego balastu decydować o sobie.Jesteśmy.... można na nas liczyć- ale tylko wtedy - gdy o to poproszą.

Uprzedzam od razu wszystkich,którzy po przeczytaniu pomyśla......... no proszę- mama idealna.To nie tak. Popełniam błędy - jak każdy... jednak mam teściową i wiem co tak strasznie kiedyś mnie wkurzało  na linii....... mama....mój mąż.

Blumen- ja myślę,że Ty sama nic nie wskórasz.To Twój partner powinien porozmawiać z mamą- wytłumaczyć Jej jak bardzo ciąży Wam ta Jej nadopiekuńczość...... a nawet wścibstwo.Chyba.......że tak naprawdę- to Jemu to "pasuje'.Ma dwie kobiety,które gotowe są na wszystko -by licytować się - Kto i co  robi dla Niego..Też to przerabiałam- uwierz mi- dopóki On nie zrozumie hierarchii  ważności- będziecie sobie skakać do oczu traktując się jako rywalki..... do serca.

No to za każdym razem- musi wracać do tej rozmowy.........a nawet przypominać - co obiecała. Twój partner  powinien Ją zapewnić,że wiążąc sie z Tobą -nie przestał ani być Jej synem ani Ją kochać.To wcale nie prawda - co mówi Jego mama.Mam dzieci - kocham Je najbardziej na swiecie- ale przecież trzeba pozwolić Im żyć Ich własnym życiem.To tak........ jakby zabierać powietrze tym,których kochamy.Po prostu nie da się tak żyć.

Przez dwa lata próbujemy i rozmowa nic nie daje... Najlepsze jest to,że ona czasami obraża się na Niego o byle co i nie odzywa sie i do niego i do mnie, chociaz ja nic złego jej nie robie...

Dodam jeszcze, że mam w pewien sposób podobny problem;) Nie wiem, może Ty mi coś Doradzisz? Mój chłopak jest ode mnie starszy, też wychowywała go mama i babcia. Jest jedynakiem. Tylko, że on np. jak razem gdzieś idziemy, na zakupy, czy gdziekolwiek indziej to mówi, że żałuje że jego mama tego czy tamtego nie widzi, bo by jej sie spodobało To wtedy ja mówię, że pójdziemy następnym razem z nią i rzeczywiście idziemy potem we trójkę Lubię jego mamę, ona chyba mnie też. Tyle dobrze. Ale jakoś tak, nie lubię z nim samym wychodzić, ponieważ mam wyrzuty sumienia, że nie bierzemy jego mamy ( tak mi to w krew weszło) i sama potem wzdycham, że szkoda, że jej z nami nie ma.  Jakoś przyłapuję sie na takich śmiesznych myślach, że oni są jakby małżeństwem, a ja jego kochanką, albo przyjaciółką, która wpadła go odwiedzić Tak się naprawdę z tym czuję, jakbym rozbijała rodzinę.  Oni razem brzmią nie jak matka i syn tylko jak małżeństwo które sie dociera. Czy może wyolbrzymiam, jak Myślicie Netkobiety?

Znam kilku maminsynków.. trudne charaktery, tzn nie, że jakies ogniste, ale trochę żal człowieka ujmuje..