utrzymuję męża, czy to normalne? - Netkobiety.pl

za mało danych, żeby doradzić. Czemu Twój mąż nie pracuje?

pracował przez pierwszych 10 lat naszego małżeństwa, przez kolejne 5 robił wrażenie że pracuje a przez ostatnie 5 udaje że szuka pomysłu na życie. ja ogarniam swoją pracę jego firmę i dom i już nie wyrabiam, czy to z mojej strony egoistyczne, że nie chcę się godzić na taki podział ról albo ich brak w naszym związku?

ma punkt ksero jest pracownik więc on uważa się za zwolnionego z obowiązku pracy, bo przecież ktoś pracuje na niego

czy to mozliwe że się wypalił, czy jest mu tak wygodnie, bo w razie czego ja tam podjeżdżam i załatwiam wszystko co jest do zrobienia? Zaczyna doskwierać mi jego widok na kanapie. szlag mnie trafia, bo przed TV spedza całe dnie.

marakuja
bo coś mi nie pasi. Najpierw piszesz, że wyłącznie Ty utrzymujesz rodzinę, a później, że on ma jakiś biznesik, który się kręci, choć Twój mąż tam nie wyrywa sobie rękawów, bo ma pracownika. To w końcu jak jest - jego firma daje jakiś zysk? Bo jeśli tak, to nie widzę nic złego w tym, że chce sobie odpocząć i - wybacz - ale odbieram to tak, że Ciebie wątroba boli, że on ma za dobrze...

Fakt, oglądanie TV to nie jest rozwijające zajęcie, to może jakieś hobby wspólne sobie znajdźcie?

Rozmijacie sie w oczekiwaniach, jemu tyle wystarczy, ja nie widze w tym nic zlego, powtarzam sie..Zasluzyl byc moze na odpoczynek, jezeli nie macie dlugow, zobowiazan nie powinnas sie go czepiac. Osobiscie bym zachecila meza, pokazujac fajne wczasy, na ktore moglibysmy sie wybrac, pokazujac jakis samochod lepszy, zachecic go delkatnie, podpubodowac:) Powinien trsozke obowiazkow w domu przejac, choc syn juz dorosly powiedzmy i tez powienien zajmowac sie domem:)

a co Twój mąż robi poza oglądaniem TV? Może to jakiś stan depresyjny, albo męskie klimakterium? Warto przejść się do właściwych lekarzy

Dantek
Kolejna Pani, która nie potrafi przeczytać całego wątku, tylko już po pierwszym poście podnosi raban, jakby jej kto rękę wykręcał... Facet nie jest bez dochodu, przeczytaj całość wątku zanim znowu głos zabierzesz.

wychowywano go w przekonaniu, że jesli pojawią się problemy to rodzice załatwią to za niego. teraz oczekuje tego ode mnie. sama doszłam do wniosku że on chyba zaczyna zdawać sobie sprawę z upływającego czasu, robi jakieś podsumowania (ma 43lata) i nie wychodzi to imponująco. co do naszych fiansów, jak większosć osób mamy kredyty, które trzeba spłacać... a co do wykształcenia, ja mam wyższe on zawodowe. mnie to nie przeszkadza jemu widocznie zaczyna, jesteśmy zapętleni a on o żadnej terapii nie chce słyszeć bo jedyną "głupią" osobą w naszym związku jestem w/g niego ja

Wiesz trudno byc obiektywnym tutaj....robisz wrazenie Ty dominujacej osoby i chyba po czescie sama przejelas na siebie tyle obowiazkow, sama go wyreczalas i nagle spostrzeglas ze jestes z tym wszystkim sama....Dobrze mysle?
Jak wyzej napisalam, pokaz mu ze mozna cos jeszcze zrobic..zachec go czyms.....poporstu niektorzy w wieku 40 lat juz zdaja sobie sprawe w miare mijajacego czasu i poporstu chca siasc na tylku, bo juz nie ma za czym gonic, tymbardziej teraz jest tak do du....

posumowujac uwazam ze on ma prawo robic to co robi...nie powinnas miec pretensji , mozesz zachecic do lepszeg0o dzialania:)

kompromis to słowo którego mój mąż nie zna:(( pół roku temu wyprowadziłam się ale zarzucił mi egoizm i skrajną nieodpowiedzialność a także to nie jestem dobrą matką no i jego rodzice ostro mnie zaatakowali, wróciłam... kolejne szyderstwa... czułam się winna, że może zbyt pochopnie. jestem z nim 20 lat więc to nie jest takie proste

ładnie powiedziane lupus ale on nie widzi problemu a ja widzę zagrożenie. biznes za pół roku padnie, ja ze swoim dochodem nie dam rady nas utrzymać a wierzyciele nie będą czekać. przez jego totalną nieodpowiedzialność i brak pomysłu na siebie i na zycie skazuje nas na życie jak na bombie a ja pragnę w końcu stabilizacji szeroko pojętej tej materialnej jak i duchowej

Bardzo proszę o nie pisanie posta pod postem. Należy używać opcji "edytuj" i dopisać nową myśl do swojego posta.

Zachęcam do zapoznania się z regulaminem forum.

Moderatorka Fumiko

czy powinam sprawę postawić na ostrzu noża? jak myślicie? pomyślałam sobie, że dam mu termin nieprzekraczalny na poszukanie sobie zajęcia zarobkowego. a jesli nie, odejde. tylko jesli słowa dotrzymam zacznę zycie od zera, wszystko co posiadamy i na co pracowałam 20 lat w świetle prawa nalezy do niego (to nie jest intercyza), zawsze mi tłumaczył że wyprostujemy to kiedyś

ależ ja sie nie obawiam
myślałam ze są jakieś nowe zasady..ale nie zauwazyłam   fakt...przepraszam

Dobrej nocki wszystkim

Moja rada - zanim zrobisz jakikolwiek krok, idź do adwokata. Bo samemu mozna głupot narobić
Dobranoc, pewnie będę jutro, bo w sobotę jadę po nowego piesa i już siedzę jak na szpilach, to nic poza czytaniem forów mi teraz nie wychodzi

berneńczyk, suczka, ma 7 tygodni. A ja już mam cale stadko kaukazów i do tego mieszańca pitta z ON-kiem

Ja bym sie powstrzymała od komentarzy na czyjś temat, jeśli wiadomo ze każdy moze wyrazic swoje zdanie na dany problem na  forum. I niespodzianka: czytam uważnie i wszystko. Nikt nie dal Ci też prawa do mówienia mi co mam robić   A prawda jest taka ze gdyby autorka sama zachowywała sie jak jej mąż i nie dbała o ich wspólny inetres to niestety, ale mogłoby sie zdaarzyc ze żeczywiście musiałby sam wziaść sie do roboty zeby móc sobie pozwolić na takie przyjemnośc jaką jest oglądanie telewizji. I o to mi głównie chodziło.

Widzę, ze powinnam o naszym związku trochę więcej napisać. odnoszę wrażenie, że niektórzy z was uważają ze po prostu ja się czepiam a on taki biedny i bombardowany ciągymi moimi narzekaniami. mój mąż ma pasje i to nie tanie ( z czasów kiedy nam się powodziło) tzn. motocykle, konie, żagle, wyprawy samochodami terenowymi. Wszystko to realizuje pomimo naszej (trudnej w tej chwili) sytuacji. Nie godzi się na to że mógłby z czegoś zrezygnować. Mówi, że skoro finansował moje studia jestem mu winna wdzięczność przejawiającą się we wspieraniu go finansowo.
   Nigdy nie pracował fizycznie na tyle ciężko aby mógł narzekać. na moje prośby o zaangażowanie się w utrzymanie naszej rodziny wymyśla urojone stany chorobowe asekurując się twierdzeniem, ze jestem podła i chce go wykończyć psychicznie.Rozmowy z nim, po 2 moich zdaniach mówionych spokojnym tonem z jego strony atak, wyzwiska i zrzucanie na mnie odpowiedzialności za taki stan rzeczy.
    Wyjazd we dwoje wchodzi w grę, tylko jak z nim wtedy rozmawiać, jak dla niego to czas relaksu, którego nie można mu przerywać "urojonymi problemami". Moi drodzy ja naprawdę jestem w kropce...
     Poza tym daje mi odczuć, ze jestem nikim bez niego i ,moje poczucie własnej wartości maleje do zera. A zanim go poznałam byłam taką przebojową dziewczyną, a teraz zalękniona, ciągle sprawdzam telefon czy on nie dzwonił ( gdybym spróbowała nie odebrać to byłoby nie fajnie), kontroluję się na każdym kroku bo a nuż za głośno się śmieję albo mówię coś głupiego. Dlaczego tak się dzieje ze pozwalamy innym niszczyć się przez lata a potem nie mamy odwagi przeciwstawić się temu...

Lupus nie mam szczęścia do dobrych psychologów, a oni nie podejmą za mnie decyzji, to wiem.Chciałam tylko znać wasze zdanie, czy słusznie myślę, że zasługuję na partnerskie relacje w związku. Cieszę się, że wypowie się też mężczyzna, i dowiem się czy moja sytuacja jest patowa.A może jest wielu mężczyzn utrzymywanych przez zony i ja rzeczywiście powinnam taki stan rzeczy zaakceptować, tylko kiedy będę mogła w końcu poczuć się kobieta a nie maszynką do wszystkiego

Postanowilam, że małymi krokami zwrócę sobie swoje życie. Jeśli chce żyć tak jak do tej pory, w porządku ale już częściowo na moich warunkach. A jeśli to się slubnemu nie spodoba... no to chyba jego problem, który może w końcu pozwoli mu dojrzeć coś poza czubkiem własnego nosa. Dobrze mówię?

Czyli znów "męska" decyzja i do roboty, posłucham cię Lupus, pójdę do adwokata, może mnie to trochę wzmocni. Chciałabym wiedzieć po jakim lodzie stapam. Dziękuję za wszystkie wpisy i pozdrawiam. Jeśli nastapi u mnie jakiś przełom dowiecie się o tym pierwsi

Hmm....no tak ,pewnie Twój mąż nie wie co tzn.bieda?
Za dobrze miał w zyciu, wiec on pewnie sobie nie wyobraza,zeby bylo inaczej.
On pewnie mysli,ze ty wyolbrzymiasz ,ze za bardzo sie przejmujesz wszytskim itd.
Z tego co opisujesz,to nie chcialabym byc w takim zwiazku,wolałabym byc rozwódka,ale zalozyc sobie nowe lepsze zycie niz meczyc sie z kim kto nie rozumie mnie.

Można być młodym i niedoświadczonym, ale jeśli kobieta pisze, że człowiek wykańcza ją psychicznie, że jej nie szanuje i nie widzi nic poza czubkiem własnego nosa, nie chce się zmieniać, a do tego jeszcze narobi jej kłopotów finansowych... to nie wiem, czy długi staż związku, czy wspólne dzieci są dostatecznie mocnymi argumentami, aby tkwić w związku z kimś takim.