samotność w depresji - Netkobiety.pl

To bardzo smutne co piszesz,nie mogę uwierzyć,że nie masz nikogo z kim mogłabys o tym porozmawiać,zawsze znajdzie sie jakas osoba w otoczeniu,jeśli nie...warto takiej poszukac choćby w internecie,bo ilośc takich osób jest zastraszająca jak dla mnie.A mąz?może nadszedł wreszcie czas,żeby szczerze ze sobą porozmawiać?tak poprostu...zacząć od czegoś banalnego?

Chętnie poznałabym Cię z moja mamą;-)ona też nie może przeszkadzać tacie jak sie odstresowuje przed tv,praktycznie nie rozmawiają ze sobą,jak mam jakies problemy muszę mówic im o tym z osobna...tylko,że mama nie ma czasu na depresję,jest nas trzy i trzy problemy,wiem,że ma czasem dość,nie ma czasu pomyśleć o sobie,bo ciągle jesteśmy my ze swoimi problemami i jeszcze robimy jej czasem wyrzuty,że nie jest dobrą matką,bo nie chce pomóc w tym czy w tamtym,nie chce wysłuchac a co gorsza zrozumieć.Napewno jest jej cięzko ale nsie nie skarży,a przed znajomymi wątpię,aby z kimś mogła o tym pogadać,ale nie wiem do końca.

Miałam depresję. Walczyłam z paskudztwem przez około 2 lat i czasem jeszcze mam jej delikatne objawy. Ale poznałam wroga i wiem kiedy czai się "u mych drzwi" i jak temu natychmiast przeciwdziałać. To podłe choróbsko i nie ma czegoś takiego jak "nie mieć" na nią czasu Już raczej siła psychiczna danej jednostki ma tu znaczenie
Poprosiłabym lekarza prowadzącego o rozmowę z mężem na temat tej choroby - pod hasłem "ja nie potrafię mu przetłumaczyć, a jego postawa mnie dobija". Zapewne ON jak większość narodu nie docenia powagi tego choróbska i na rękę mu, że jesteś pod opieką specjalisty, więc on już nic od siebie nie musi.
Trzymaj się - świństwo trwa dość długo i jest uciążliwe, ale z pomocą da się to pokonać. A wiosną będzie lepiej

Maja111
Sama sobie nie poradzisz. Psycholog ci pomoże.
Wiesz, ja też do niedawna byłam sama z tą chorobą.
Jakiś czas temu poszłam na psychoterapię, najpierw grupową. Tam poznałam wielu ludzi. Z jedna z dziewczyn przyjaźnimy się. Teraz ostatnio poznałam jedna dziewczynę na forum i okazało się że jest z mojego miasta. Odwiedzamy się, ona mnie wyciąga, żebym do niej przyszła. Obie bierzemy leki i się rozumiemy.
Postaraj się znaleźć sobie kogoś "bliskiego" właśnie na psychoterapii.:)

W moim przypadku depresja pojawia sie ,kiedy mam nadmiar czasu.Praca jest dla mnie najlepsza terapia.

Depresja jest bardzo ciężką i poważną chorobą. Nie ma co mówić, jesteś naprawdę w trudnej sytuacji i przykro czytać, gdy piszesz, że nie masz nikogo, kto mógłby cię wesprzeć w tej chorobie. To, co ważne, abyś szukała miejsc, rzeczy, ludzi, które choć trochę są w stanie dać ci przyjemność, pocieszyć, oderwać od przygnębienia. Może ktoś kogo dawno nie widziałaś, a z kim przed laty miałaś dobry kontakt. Nie warto ukrywać się w domu i smagać ocenami "jestem wariatką", bo nie jest to prawda. Kiedy mówisz o tym innym ludziom, jest szansa, że pochylą się nad tobą, okażą zainteresowanie i wsparcie. Dotyczy to także męża, może spróbuj opowiedzieć mu o sobie, o tym co przeżywasz, co dzieje się w twoim świecie. Czasami chcemy, aby najbliżsi domyślali się, co z nami się dzieje, nie udzielając im podstawowych informacji. Jak jest w twoim przypadku?
Zastanawia mnie kwestia momentu, kiedy uruchomiła się choroba. Piszesz o grypie, ale pytanie czy tylko ona miała udział w tak nagłej obniżce nastroju. Czy stało się coś jeszcze, niekoniecznie kilka  dni wcześniej, może miesiąc, dwa. Przy czym zatrzymują się twoje uczucia, o czym myślisz, myślałaś, gdy to się zaczęło? Bywa, że depresja ma swoje bardzo konkretną przyczynę, warto ją poznać.
Ostatnia rzecz to właściwie prośba. Abyś nie lekceważyła choroby. Jeśli twój stan będzie się przedłużać, szukaj profesjonalnej pomocy psychoterapeutycznej, bo depresja bardzo wyniszcza każdego chorego. Pozdrawiam.

Kochana Maju ...
Jestem młodą osobą, matką, przyszłą żoną.
Jestem mloda, a w zyciu mam same problemy i tez nie raz mysle, ze jestem bliska depresji.
Ale tu nie o mnie mowa ...
Mieszkam z pryszla tesciowa i tesciem
Tesciowa ma depresje wraz z nerwica wegetatywna.
Obecnie , zreszta juz od paru lat leczy sie u psychiatry i przyjmuje leki.
Do takiego stanu, doprowadzil ja jej maz, moj przyszly tesc, ktory faktycznie zneca sie nad ludzmi psychicznie, na mnie tez.
Jest to bardzo przykre doswiadczenie, tak jak Ty nie wychodzila z domu, zyla wlasnym zyciem w swoim pokoju.
W koncu sama doszla do wniosku, ze tak byc nie moze , ze wie, ze jest chora.
Udala sie z prosba o pomoc do specjalisty i prosze mi wierzyc, jest znaczna poprawa.
Cieszy ja slonce za oknem, kazdy dzien, mimo wszystko, ze nadal trwa w tym ,,bagnie,, .
Naprawde radze, zebys i ty skorzystala z takiej pomocy, szkoda marnowac zycia, ono jest piekne, tylko trzeba to piekno dostrzec wlasnymi oczyma. Trzymam za ciebie kciuki kochana i wierze, ze dasz rade przezwyciezyc to, co cie spotkalo.

Serdecznie Pozdrawiam

Maju
nie daj się!
moja mama takżę zmaga się z takim problemem i podobnie jak u ciebie i kilku dziewczyn wypowiadających się przede mną powodem bądź pośrednim powodem takiej sytuacji jest mąż.
Zauważ że nie użyłam słowa winowajcą a powodem gdyż poszukiwanie winnych nie prowadzi nigdy w sobre miejsca a na pewno nie do rozwiązania problemów.
Cóż! Jedno ustaliłyśmy - na męża nie możesz liczyć, przynajmniej w takiej postaci jak teraz.
Choć ja spróbowałabym jednak opowiedzieć mu o swoich uczuciach na twoim miejscu - w końcu jest najbliższą ci osobą. Pamiętaj że faceci często uciekają przed telewizor bo nie wiedzą co mają zrobić i jak zareagować. Nie czekaj aż się domyśli - powiedz mu czego oczekujesz.
Druga sprawa to, jak piszą dziewczyny wyżej, poszukaj kogoś z kim mogłabyś porozmawiać, zrobić coś ciekawego (jeśli już nie mąż to może ktoś inny). W twoim mieście na pewno dzieje się wiele ciekawych wydarzeń - wystawy, pokazy, kino, idzie lato - może miejsce gdzie wychodzi się zwyczajowo na spacey (każde miasto takie posiada), kawiarnie z ogródkami na dworzu - to wszystko miejsca gdzie możesz spotkać ciekawe osoby. Możliwe że ktoś podobnie jak ty chciałby pogadać.
Ale przede wszystkim znajdź swoją pasję, coś swojego, co przynosi ci satysfakcję, przyjemność. Zastanów się, cofnij myślami w przeszłoś - co takiego sprawiało ci zawsze radość, co TY lubisz/lubiłaś robić. I zrób to!