Duże poczucie własnej wartości... a tymczasem....odrzucenie. - Netkobiety.pl

Oj chyba tak... Do mnie słowa "już Cię nie chce" w ogóle nie docierają. No jak to nie chce? Przecież daję mu całą siebie. Przecież niczego mu nie brakuje z mojej strony. Przecież jestem normalną dziewczyną a nie jakąś tam wydrą... No a poza tym pojawiają się myśli "MNIE nie chce?" Niemożliwe... To wszystko dlatego, że to on rzucił mnie a nie ja jego. I tak już po prostu jest. Urażona ambicja, duma, honor. I czasem to boli bardziej niż sam fakt rozstania

KGB- to, ze wybral "przecietna" to o niczym nie swiadczy, w sumie lepiej to niz bylby z kobieta, ktora uwazalabys za idealna, to chybaby bardziej bolalo, prawda?

A co do tematu odrzucenie boli, daje po ambicji, ale ja to sobie tak tlumacze- teraz moge sie nad soba uzalac, bo problem tkwil w tym, ze zamiast od niego odejsc, gdy intuicja podpowiadala "cos chyba jest nie tak" to czekalam, az to on w sercu zrezygnuje, a trzeba bylo uciekac gdzie pieprz rosnie! Wiec jest to lekcja na przyszlosc, boli jak cholera i trzeba odbudowac poczucie wlasnej wartosci, ale gdy rzeczywiscie NIE BYLO w tym Twojej winy nie powinnas siebie zadreczac, odrzucenie nie oznacza, ze jestes gorsza, a on wybiera lepszy model, odrzucenie oznacza, ze on nie byl gotowy na to na co Ty juz jestes i tyle.

Wszystkie jestesmy super, bo potrafimy to przetrwac!!! A oni nie mieli na tyle jaj by cos dalej budowac (mimo strachu).

Oj bardzo spodobało mi się to zdanie

ukłony do szyszki

bardzo źle oceniłaś co pisałam w wypadkach, które wymieniłaś - cynizowałam - więc brak czytania ze zrozumieniem ponadto poczucie własnej wartości nie świadczy o cechach księżniczki tylko o świadomości Kim jestem , wiedzy czego sie chce i realizacji tego co mogę:)
"jego obecna jest przecietna (bo TY oczywiście! Ty jesteś wspaniała, nieprzeciętna" - otóż jestem nieprzeciętna - każdy z nas jest nieprzeciętny - bo każdy jest inny i w każdym możemy znaleźć coś nieprzeciętnego - tacy ludzie mnie absorbują!!!!
"taki sobie facecik (gdy był z Tobą - był facetem, teraz już facecikiem)" - to był akuart cynizm, ale nie masz racji ON NIGDY NIE BYŁ MĘŻCZYZNĄ - tylko ja byłam ślepa
- proponuję przed wyrażeniem opinii aby zapoznać się z historią autorki wątku:)

"powinnam unikac ludzi o niskim poczuciu wartości.(inaczej: szarych myszy)" - nie lubię ludzi niezdecydowanych i nijakich. On był niezdecydowany a jego kompleksy odbiły się na naszych relacjach - dlatego będę unikac jak ognia.

Każdy powinien mieć poczucie własnej wartości. Ważne tylko żeby nie mieć zbyt wielkiego ego bo przez to przytłacza sie inne osoby i często nieświadomie daje się im odczuć, że jest się kimś lepszym ... Są osoby które mają duże ego i świadomie to manifestują ale są też takie które nieświadomie swoim zachowaniem powodują , że inne osoby czują się gorsze : autorko tego tematu nie obraź się ale może właśnie nieświadomie dałaś mu to odczuć ? Super że znasz swoją wartośc bo to bardzo ważne uważam, że potrafisz tez bronić swojego zdania i nie dasz sobie w kaszę dmuchać i tez dobrze tylko czasami zupełnie nieświadomie możesz dać komuś odczuć , że jesteś lepsza. Z tego co napisałaś na pewno nigdy świadomie tego nie zrobiłaś ale warto sie zastanowić nad drugą możliwością : czy nieświadomie kogoś nie skrzywdziłaś ?

Droga moja imienniczko:)moja wado-zaleta to bezwzględna szerość - dobrze wiemy jak prawda powiedziana komuś w oczy jest niewygodna.. zawsze mówiłam jemu co myślę, ale zaznaczałam, że to tylko moje zdanie i wcale nie musi być słuszne... nie gorsze nie lepsze - poprostu inne niz ma on. Paradoksem całej sytuacji jest to, że my znaliśmy się długi czas przed decyzjią o związaniu i z rozmów z nim wynikało, że mój sposób bycia i świadomość tego jaka jestem - imponuje mu najbardziej. Chiał mieć kobiete niezależną i zdecydowaną - dlatego też poza uczuciem tworzyliśmy ( tak nam się wydawało ) zgrany duet - niemniej jednak to człowiek młodszy ode mnie doświadczeniem i wiekiem nieznacznie.
W tym wątku chcę właśnie poruszyć kwestię ambicji ponieważ one doskwierają i dlatego być może jest we mnie teraz uczucie niezrozumienia....
Właśnie uświadamiam sobie, że nawet jeśli moja szczerość, niezależność i zdecydowanie mogły go krzywdzić to jeszcze bardziej uświadamiam sobie , że ni emiałam z tym człowiekiem przyszłości - nie chcę przez to powiedzieć , że jest zły ani że ja jestem zła - poprostu działamy na innych falach no i tutaj zdanie które mi bardzo utkwiło ( napisane wcześniej w postach) NAJWYRAŹNIEJ NIE BYŁ GOTOWY NA TO NA CO JA JESTEM.
Pozatym to wolny strzelec......... a ja ma dzieciątko dla którego muszę mocno stąpac po ziemi........ myślę, że na chwilę obecną on zupełnie tego nie rozumie - ma prawo gdyz nie miał jeszcze szczęścia poczuć rodzcielstwa.. choć przez chwile wydawało mi się że jest gotowy........ ale mnie się często coś wydaje:D

maxi:D:D kiedy zniżyłam sie do jego poziomu czułam, że tracę grunt pod nogami i uświadomiłam sobie, że jeśli nadal będę tkwić w takim poczuciu to nie będe miała co do gara dziecku włożyć - a na niego raczej nie mogłabym liczyć.
załatwiłam mu jedną pracę, później drugą...... nie, ze on nie radziłby sobie z tym, ale przyspieszałam proces jego rozwoju - bo miałam możliwości  na które zresztą dlugo pracowałam.... to naprawdę nie wtym rzecz kto jest lpeszy czy gorszy wszyscy jesteśmy czegoś warci, ale fajnie jest jak wzajemnie potrafimy to doecnić

Dzięuję Kasiu:) równiez mam głeboką nadzieję spotkać kogoś z kim uda mi się stworzyć ni etylko zgrany tandem ale również wspaniałą rodzinę

KGB, nie będę z Tobą polemizować - bo i po co. Ale czytać ze zrozumieniem potrafię - zacytowałam Twoje wypowiedzi, a treść ich nie była znowu taka niejasna. Potem niepotrzebnie to wrażenie starałaś sie zamazać...

Dobrze jest mieć "poczucie własnej wartości", ale przede wszystkim dobrze jest mieć adekwatną samoocenę.

Każde jej zawyżenie spowoduje takie właśnie wypowiedzi, jak tu padły: mnie opuścił?? Mnie?? Taką mądrą i wartościową? Taką fajną? I to dla kogo? Jeszcze kiedyś to zrozumie, baran, facecik jeden!

Dziewczyny, to jest klasyczny przykład złej samooceny, która niewiele ma wspólnego z poczuciem własnej wartości.

Owszem, może taka samoocena ratować życie, gdy ten ukochany zdradzi czy odejdzie. Wychodzi się z twarzą - niestety, o wiele dłużej pamięta zdradę, bo urażona ambicja nie pozwala zapomnieć i darować zdrajcy.

Elementów psychologii społecznej.

...i nie myl poczucia wartości z samooceną, bo to różne pojęcia.

Słowa "księżniczka" użyłam w sensie przenośnym, na określenie pewnego typu kobiety.
Też bym chciała, abyś "złapała" poziom i zrozumiała, że jeszcze ktoś oprócz Ciebie może mieć swoje zdanie i na czymś się znać.

No widzisz - wujek Googiel pomógł:))

Myślę, że teraz już wiesz, o czym mówiłam.

No i nie dodawaj sobie - nie robiłam żadnego portretu psychologicznego Twojej osoby, tylko po prostu wykorzystałam podstawowe, ogólne terminy.
Wydaje mi się, że wypowiadałam sie na temat, jaki poruszyłaś.
Poczytaj troche watki innych zdradzonych lub porzuconych dziewczyn czy żon. Zobacz, jak niektóre doszukują się swojej winy: jestem beznadziejna, to moja wina, co złego/niewłaściwego zrobiłam, będę go błagać, aby wrócił...dzwoniłam prosząc dziesiatki razy...tak, to moja wina...

Napisałaś, że Twoja reakcja była zgoła inna, więc Ci wyjaśniałam, jak to widzę.
I tyle.

Dobranoc.

Przeczytaj jeszcze raz mój ostatni post - zedytowałam go...Może teraz bedzie łatwiej sie porozumieć?

Piszecie, że Wasze poczucie wartości spadło, że ucierpiała Wasza ambicja bo odeszli do "gorszych". Mój odszedł do dużo ładniejszej, bardziej szalonej dziewczyny niż ja i co ja mam powiedzieć? Zniszczył mi przez to psychikę, czuję się zerem. Już widzę jakie ma wspomnienia o mnie. Właściwie co tu mówić...O mnie pewnie żadnych wspomnień nie ma. Ona przyćmiła całkowicie moją osobę. Mnie pewnie nawet nie pamięta:(

Witam, dziękuję za miłe słowa. Tak, 84 to mój rocznik, a poleciał nie tylko na ładną buzię, ale i na krótką spódniczkę... Naprawdę zniszczył mi poczucie własnej wartości, tzn nigdy nie byłam pewna siebie, ale teraz to już czuję się zerem.

Gdzie Ty tutaj widzisz jakiś najazd??

Kiedy mnie dawno temu oszukał chłopak to jedyne co to moje ego się odezwało czyli jak on mnie mógł oszukać?czyli to ze ja zawsze byłam szczera jak łza a tu nagle ktoś mnie oszukał,natomiast nie zniżyło to poczucia mojej wartości.

Myślę tez że należny odróżnić poczucie własnej wartości(czyli tu jestem jaki jestem i czuje sie z tym dobrze) od poczucia ważności(czyli tu moje wykształcenie, posiadanie dóbr materialnych, uroda, inteligencja itp.)

Dziewczyny, przyznam się, że ja akurat rozumiem bardzo dobrze i akceptuję w 100% to, co napisała koma5.
Doskonale rozumiem potrzebę walki z podświadoma oceną - odszedł, bo byłam gorsza (w szerokim aspekcie tego słowa). Bo tak trudno nas zrozumieć DLACZEGO? JA ON MÓGŁ?

Już wiele razy pisałam na tym forum - PO GRZYBA WAM ODPOWIEDŹ NA TO PYTANIE?
Ja osobiście uważam, że każda z nas powinna raczej skupić się na odpowiedzi na następujące pytania:
* dlaczego wybrałam właśnie takiego człowieka
* czym mnie "uwiódł, skusił, oczarował" i dlaczego było to dla mnie tak atrakcyjne, że tak długo nie zauważałam, jakim jest naprawdę człowiekiem
* jak już zaczęłam zauważać tą "prawdziwą twarz" - dlaczego uwierzyłam, że to jest MÓJ PROBLEM

Tak kochane, jeśli nie zrozumiemy podstawowego problemu: TO JA SAMA WYBRAŁAM TAKIEGO CZŁOWIEKA - nie będzie lepiej.
Bo naszym problemem nie jest to, że oni są złymi ludźmi - to akurat ich problem. Naszym problemem jest to, że tacy ludzie są dla nasz atrakcyjni, łapiemy się na "lep" ich słówek, czynów i (co najgorsze) NASZYCH WŁASNYCH WYOBRAŻEŃ O NICH.
I dopóki nie zobaczymy, że to MY jesteśmy winne takiego wyboru - nie będzie lepiej. I wciąż będą tu posty "Dlaczego ZNÓW mi zrobił", "Dlaczego ZNÓW ktoś mnie zranił".
Ja już to zrozumiałam - i teraz pracuję nad SOBĄ. Bo to jest najważniejsze - że następnym razem wybiorę ŚWIADOMIE tego, który DLA MNIE będzie odpowiednim PARTNEREM.
Tak więc nie ma co się wkurzać, że ktoś napisał prawdę, która boli - warto się chwilę zastanowić, czy ta osoba nie ma racji.

I jeszcze jedno, co wielokrotnie było nieprawidłowo odczytywane z mojego przedstawionego powyżej  stanowiska:
to, że przyznaję się, że ŹLE wybrałam nie może być wytłumaczeniem dla ZŁEGO zachowania mojego partnera. Przyznanie, że to był MÓJ zły wybór nie jest żadnym usprawiedliwieniem dla niego - jest tylko wskazówką, że powinnam poszukać i "przewalczyć" SWÓJ problem.

Ciesze się, że się dobrze zrozumiałyśmy
Ja podobnie jak Ty - miałam wrażenie że tworzę "byty równoległe". Zawodowo, intelektualnie, na gruncie towarzyskim, w kontaktach z  przyjaciółmi - SILNA kobieta, pewna swojej wartości i swoich wyborów. A w relacji z jeszczemęzem - brak konsekwencji i to co najbardziej mnie teraz wkurza na samą siebie - ta pieprzona potrzeba usprawiedliwiania jego zachowań, słów, jego (teraz już wiem) potrzeby ranienia innych w imię polepszania własnego samopoczucia.

Kochana, ja już wiem coś, co nie jest przyjemne. I nie byłam dumna z tego, gdy to do mnie dotarło. Ale dzięki niektórym kobietom na tym forum i przeczytanym książkom zrozumiałam, że jak się do tego nie przyznam, to nie będzie lepiej. Tak więc przyznałam się do tego przed sobą, pisałam to już tu na forum i teraz często mówię to kobietom, które (jak widzę) często mają ten sam problem. Nie z potrzeby oceniania ich (przecież ja byłam taka sama), tylko po to, żeby oddać to, co sama dostałam - SAMOŚWIADOMOŚĆ.
Tak więc:
Uważam, że ja osobiście tak długo tolerowałam zachowania jeszcze męża wobec innych i siebie samej, gdyż nie chciałam sobie samej odpowiedzieć na pytanie, które wciąż wciskało mi się uparcie jako "do rozpatrzenia". Wolałam udawać, że nie ma problemu niż odpowiedzieć na to pytanie.
A to pytanie brzmiało "Jakim jestem człowiekiem, skoro wybrałam na partnera kogoś, kto tak się zachowuje? Co to świadczy o mnie jako o człowieku? Kim jestem, jeśli mając już świadomość jego zachowań nadal tkwię w tym chorym związku" 
Ja już sobie odpowiedziałam na te pytania. A Wy?

Dziękuję - jakże bolesny był to proces. Ale i oczyszczający, przyznaję. I napisze jeszcze coś - pomimo, iż wielu mężczyzn na tym forum pisze, że ich niesprawiedliwie oceniam, a niekiedy wręcz, że nienawidzę - TO NIEPRAWDA.
Cała ta sytuacja nie zabiła we mnie wiary w ludzi, mężczyzn i generalnie w dobro. Ba... jestem wręcz pewna, że w czasie gdy tkwiłam w chorym związku z jeszczemężem w pobliżu przewinęło się wielu mężczyzn, z którymi mogłabym być szczęśliwa. I mam nadzieję, że jeszcze takiego spotkam.  Bo jakie może mieć znaczenie mój wiek, wygląd itp bzdury, jeśli spotkam kogoś, kto myśli i czuje jak ja? Nie te bzdury będę dla niego ważne, tylko to, jakim jestem człowiekiem.
A dl innych - szkoda mojego czasu i urody

kurcze dziewczyny przeczytalam post niekochanej i pierwsze co pomyslalam ze moj eks , ktory ostatnio mnie zostawil byl facetem jakiego chcialam, mialam za niego niedlugo wyjsc-dlugo by wymieniac dlaczego ale mial normalne , podstawowe wartosci-lojalny,wierny,troskiliwy no normalny gosc-chcialam rozsadnego byl bardzo!pracowity i zaradny....no i pomyslalam du**** dokonlam wyboru rozsadnie, tak jak chcialam a on przed slubem zostawil mnie, potem mial przelotna milostke teraz zasypuje mnie rozterkami swoimi bo nie wie czego chce i meczy tym ze kocha a wracac nie chce-choc to inna kwestia bo ja tez teraz juz go nie chce-no ale tak robi. I tak mysle i ze czemu...dlugo z nim bylam , odpowiadal mi, sprawdzalismy sie w codziennym zyciu, dopasowalismy sie...

Potem rzeczytalm ostatni wpis KGB - moj byly był zaradny i pracowity ... ale na codzień, wieksze plany , jakies powazniejsze akcje ciagnelma ja...znajomi tez tak widzieli...jestem działacz , mi to zbytnio nie przeszkadalo, ba pewnie ze czasem chcialam sie "wlanie poczuc jak mała dziewczynka" ale dawalam rade , nie bylo mi to tak mega potrzebne....a teraz , kiedy czuje sie ze to ja bylam jego podpora a on wesprzec mnie nie umial, nie chce byc juz silna .... chce tak jak napisala KGB-chce sie poczuc mała dziewczynka, niech teraz ktos sie mna zajmie

ehhh moze tacy dadza nam szczescie, moze silnej dziewczynie i tak jest potrzebny silny facet....

Mała sugestia: nie ma sensu pakować się w następny związek, gdy mamy "nie załatwione" sprawy wewnątrz siebie.
No bo cóż pewnie zrobi kobieta, która została skrzywdzona? Poszuka kogoś, kto będzie przeciwieństwem tego poprzedniego. No a dobór na zasadzie "nie jest taki jak..." jest bardzo zły. Wiem, bo przeżyłam.
To, że mamy chwilową potrzebę bycia "słabą kobietką" nie oznacza, że chcemy, aby tak zawsze wyglądało nasze życie, prawda? Ile czasu byśmy wytrzymały, zanim mówiąc delikatnie krew by nas zalała?
PARTNERA szukamy, kochaniutkie. I kogoś, kto nas naprawdę kocha. A jeśli ktoś nas kocha/my kogoś kochamy nie krzywdzimy go, po prostu. Dbamy o siebie na wzajem, wspieramy siebie, obdarzamy zaufaniem - nie ma tu miejsca na "licytowanie się " kto ważniejszy, kto mądrzejszy.

Polecam najpierw "wyprostować" swoje własne życie. Odpowiedzieć sobie na pytania: Jaka jestem? Czego potrzebuję do szczęścia? Co mam do zaoferowania swojemu partnerowi? Jakim człowiekiem ma być mój partner? Jak ma wyglądać nasz związek? Jakie priorytety mają "rządzić" w naszym związku?

Kochane - zaglądnijcie do wątków "Dlaczego zdradzani są głupi" i "Grupa wsparcia dla kobiet kochających za bardzo" - wiele bardzo mądrych wypowiedzi.