Chce rady, wyzalic sie i zastanowic z Wami czy dobrze robie. - Netkobiety.pl

No cóż - dałaś mu ultimatum. Czy to dobrze? Uważam, że tak - bo tak trwać nie dawało rady - sama wiesz najlepiej. Co dalej? To już zależy od niego - on musi zdecydować która z was jest dla niego ważniejsza a z której może zrezygnować. To jak z tym ciastkiem - mieć ciastko i zjeść ciastko - albo to jest związek z wszelkimi tego konsekwencjami albo nie związek a tylko luźna i niezobowiązująca znajomość. Czas pokaże

Ja osobiście nie wyobrażam sobie sytuacji,kiedy to miałabum rezygnować ze swoich przyjaciół i znajomych.Tak samo nie wyobrażam sobie abym kazała to zrobić mojemu facetowi. Bo gdzie w tym wszystkim zaufanie?
Poza tym człowiek potrzebuje spędzać czas  z innymi ludzmi,z płcią odmienną również.
Partner powinien być najważniejszą osobą,ale inni ludzie też są potrzebni. A jeśli zaufanie by zostało nadszarpniete to już nie moje sumienie tylko jego,prawdopodobnie by mnie stracił.No ale jaki sens byc z facetem,ktorego ciągnie do innych kobiet ?
Jeśli dla mojego faceta ważniejsza by była koleżanka,to dla mnie by było jasne,że jego uczucie do mnie się zmieniło.I uważam,że jeśli romowa by nie pomogła,to nie miałabym już czego szukać w tym związku,nic na siłę.

W Twoim przypadku to rzeczywiście dziwne,że dla koleżanki zawsze znajdzie czas,a dla Ciebie nie ma go zbyt wiele.Tak jak napisałam wyżej,można spędzać czas z przyjaciółmi,ale jednak partnerka/partner powinien zawsze być na miejscu pierwszym !

Mi to ewidentnie zalatuje jakimś romansem..przepraszam może się mylę.

Ja po prostu uważam,że jeśli facet nie wykazuje zainteresowania takiego jakie powinien własnym związkiem to nie ma sensu tego ciągnąć.

Jeszcze jedno.Nigdy nie możesz być pewna,że On cię nie oklamał.Może to zrobił,tylko Ty się jeszcze o tym nie dowiedzialaś..

Sorrka,może ja nie powinnam się tu wypowiadać,bo nie ogarniam całej tej sytuacji

Właśnie,być może spotykają sie juz od dłuższego czasu i nie wiadomo co robią właściwie..czy to tylko spotkanie przy herbacie czy coś więcej..

Ona go kocha ??! Więc są dwa wyjścia tylko.Albo on zostawi tą koleżankę,bo wybacz jak ona go kocha to mi sie wydaje,że bedzie walczyć,zabiegac,podrywać go I tylko namiesza w waszym związku,w takim wypadku należy się jej pozbyć.
Albo jeśli on coś czuje do niej,to bedzie miał dylemat I oby wybrał Ciebie .

Masz rację,że stała sie realnym zagrożeniem dla waszego związku

Ema, napisałaś że nie wyobrażasz sobie takiej sytuacji, w której ktoś ogranicza komuś kontakty... ok... ja też nigdy nie ograniczałam żadnego ze swoich chłopaków w kontaktach ze znajomymi czy przyjaciółmi, ale to dlatego, że żaden tego nie nadużywał. Nigdy nie byłam w sytuacji,gdy dla mojego chłopaka ważniejsza była KOLEŻANKA, bo wydaje mi się, że w sytuacji Goni tak właśnie jest. Skoro dziewczyna rozmawia z chłopakiem, że źle się czuje przez jego spotkania z koleżanką, a on nic sobie z tego nie robi... dla mnie to jest oczywiste.
Moja koleżanka była w podobnej sytuacji... Jej chłopak często spotykał się ze swoją przyjaciółką... często o niej mówił w rozmowach z moją koleżanką... Z tą różnicą, że gdy moja koleżanka zaczęła mu zwracać uwagę, że nie podoba się jej ta relacja między nimi... on od razu to zrozumiał i przestał tak robić. Dlaczego? Bo mu na niej zależało.
I nie uważam, że różnica wieku ma z tym jakiś związek... Wydaje mi się, że jemu albo nie zależy na Tobie tak bardzo jak powinno, albo zależy za bardzo na koleżance...

Kaya,tak bo nie wyobrażam sobie takiej sytuacji z moim udzialem.I jakby tylko sie okazało,że facet ma coś więcej do moich koleżanek to chcialabym o tym wiedzieć i wtedy albo by je odrzucił albo ja bym odrzuciła jego.Dlatego napisalam to ; ,,A jeśli zaufanie by zostało nadszarpniete to już nie moje sumienie tylko jego,prawdopodobnie by mnie stracił.''

I doskonale rozumiem sytuacje Goni Chcialam tylko na wstępie przedstawić swoje poglądy na ten temat.
Zauważylam,że ta dziewczyna stala się dla partnera Goni wazniejsza niz ona sama.

No widzisz we wczesniejszym poście właśnie zadałam to pytanie,czy jemu w takim razie zależy,jak nie obchodzą go uczucie jego dziewczyny ?

Ja juz jestem przygotowana na rozstanie. Powiedzialam mu, ze wiecej nie pozwole sie ranic, ze skoro nie szanuje moich uczuc to ja sama je bede szanowala.
Chodzac tam i raniac mnie naprawde zabil duzo mej milosci do niego. Trzeba by sie niezle starac, aby to posklejac, ale widze, ze on nie ma ochoty nic kleic a tylko przekonac mnie abym nadal tkwila w tym juz dziwnym dla mnie zwiazku bez odczucia zwiazku.

Mowi, ze jak sie spotkany to to juz nie bedzie to samo a ja mu na to, ze jesli nie bedzie jej to bedzie tak samo, bo jestesmy dobrana para.

Moze jemu zalezy juz tylko na tych naszych spotkaniach, gadaniu do rana, roznych malych szalenstwach... Ja moge to robic nadal, ale jesli ma ona miedzy nami byc to moge sie z nim spotykac tyko dla tych chwil. Jedak nie uslyszy wtedy , ze mi zalezy, ze kocham, ze tesknie, bo stanie sie on dla mnie tylko odskocznia. NIe bedzie dlugich rozmow prez telefon, po prostu niczego poza tymi spotkaniami.
Stara baba jestem i wiem, ze tak tez potrafie. Wiem, ze niektorzy tego nie zrozumieja, oburza sie... NIe chce jednak narazie tego rozpatrywac... To takie dywagacje.

Skupmy sie prosze na terazniejszosci i tym co robie, co powinnam zrobic i ci Wy  tym myslicie.

Ehh ..no tak jak jemu nie zależy, to nie ma co tego ciągnąć,bo Ty tylko na tym cierpisz

I zgadzam się z Plinką,czy dasz radę na tych spotkaniach ? Czy przez to nie poczujesz się gorzej ?

Przecież nie przestalaś go kochać,,może być ciężko

Wiecie co? Najgorsze jest to, ze on mowi, ze nie widzi problemu, ze to ja stwarzam problem.
Ja mu na to, ze ja tez nie widzialam problemu w spotykaniu sie z innymi, ale skoro on go widzial, to zrobilam wszystko aby nie mial tego problemu. Tlumaczylam, ze bycie razem polega na wspolnym rozwiazywaniu problemow.
Nawiazalam do tego, ze nie zaproponowal niczego w zmian moich propozycji, chocby tego, ze spotka sie z nia np gdzies na imprezie w grupie czy cos raz w miesiacu. On na to tylko, ze sprobuje. A ja na to ze to nie zupa aby probowac czy goraca czy nie i jesli nie podejmie konkretnej decyzji to mnie straci, ze go kocham, ale juz nie pozwole sie krzywdzic kontaktami z nia.
Zaproponowal spokojne przegadanie problemu poprzez e-mail, gdzie bez emocji mozna napisac co i jak, gdzie nim sie cos palnie i powie nie tak, mozna to wykasowac.
Zaczelismy wiec dyskusje. NIe mam zielonego pojecia co to da, ale niech bedzie ten ostatni raz. Przynajmniej dokonam swoistego katharsis i albo sie polepszy albo sie calkiem spieprzy.

Moglabym sie z nim tak spotykac, bowiem wtedy nie bedzie juz milosci, ani nadziei na cokolwiek, zadnych milych slow, dlugich rozmow przez telefon i tego typu rzeczy. Beda tylko spotkania po to aby przezyc cos milego i tyle. Wiem, ze przez jakis czas mi to wystarczy.

NIe chce jednak narazie tego rozwazac, bowiem mamy przeciez przegadac ta sprawe poprzez e-mail. Ciekawe tylko, czy skoro on nie widzi problemu i uwaza, ze to ja histeryzuje i sobie go stwarzam uda sie nam wypracowac kompromis-tak zmienawidzone przez niego slowo, bo przeciez on nie widzi problemu....

edit: jestem z nim po kolejnej rozmowie, miala byc bez poruszania TEGO tematu. NIemal sie udalo. On zaczal a ja, ze nie chce o tym rozmawiac, pisac sms i taie tam, ze skoro chcial przedyskutowac to poprzez e-mail to niech tak zostanie.
Dodalam tez po raz pierwszy, ze jesli nie uda nam sie wypracowac kompromisu to bedziemy musieli sie rozstac. Nie dlatego, ze go nie kocham lecz dlatego, ze skoro nie potrafimy w takiej sprawie wypracowac rozwiazania tzn, ze w przyszlosci nie przejdziemy razem przez inne problemy. Zatkalo go, bo pewnie sadzil, ze jak zawsze sobie pogadam i na tym sie skonczy.
Nadal nie wiem jak to sie skonczy, pozostaje mi czekac...

Dziekuje wszystkim za udzial w moim temacie i czekam na wiecej. Szkoda, ze zaden z forumowych facetow nie zabral glosu-wy macie zupelnie inne spojrzenie na zycie.

Pozdr.

No tak,najlepiej nie zauważać problemu.Racja,że może dopiero po stracie Ciebie,zrozumie co stracił,a wtedy wszystko w Twoich rękach.
A ciekawe czy jakbyś Ty teraz zaczęła znikać z domu,do kolegi i poświęcała więcej czasu koledze,to czy on by się zdenerwował czy by poczuł sie w tami momencie wyzwolony? Może jakby poczuł to,to Ty odczuwasz cały czas to by w końcu zrozumiał!
Byłam kiedys z facetem,kiedy on cos robił złego to było wszystko dobrze,ale kiedy ja robiłam to samo,to już było dla niego nie do pomyslenia,wtedy zdawał sobie sprawe,jakie to uczucie.Bo mozna było tłumaczyć,a on nic.
Moim zdaniem dobrze,że napisałaś mu o ewentualnym rozstaniu.Niech wie na czym stoi.

Ja juz robilam tak jak on. Wlasnie mowilam Wam o tych dwoch kolegach. Jakos tak wyszlo, ze sie zadurzyli i ja mu o tym powiedzialam. Rzecz jasna, ze mu sie to nie podobalo, wiec z nich zrezygnowalam. Dzieki temu mam atut nie do pobicia i wykorzystuje go. On nawet powiedzial, ze moge sie spotykac z nim chce, ale ja mu na to, ze takie gesty to tylko sa dla niego, aby mogl bezkarnie spotykac sie z nia. Dla mnie juz nie do przyjecia. Wstrzasnelo nim moje spokojne stwierdzenie, ze jesli nie wypracujemy kompromisu to musimy sie rozstac. Moze da mu to wreszcie do myslenia, bo ja juz naprawde dluzej tak nie dam rady. Powiedzialam mu, ze facet musi sie starac na rowni z kobieta, powinien zapewnic jej pewnosc i stalosc zwiazku, nie tylko gadac, ze kocha, ale i robic tak, aby gdy kolezanka staje sie dla kobiety zagrozeniem to sie jej pozbywa i tyle. Jesli woli ranic kobiete, bo spotyka sie wbrew jej prosbom z "kolezanka" i nikt mu nie bedzie mowil co ma robic znaczy to tyle, ze nie szanuje jej i nie darzy na tyle mocnym i szczerym uczuciem. A wtedy jest juz tylko jedna droga-rozstanie. Powiedzialam mu, ze ja mysle nad tym od wrzesnia i jestem juz na to gotowa i od niego zalezy co dalej z tym bedzie.

Jejku, naprawde nie jest mi lekko, ale jestem osoba, ktora jak podejmie jakas decyzje to juz jej nie zmieni. Czesto proces podejmowania jej jest dlugi, ale za to ostateczny.

Pozdr.

Wszystko to juz powiedzialam nie raz.
On mial ograniczyc kontakty juz od wrzesnia. Wytrzymal do stycznia. I od nowa polska ludowa. NIe skorzystal w szansy. Sadzil, ze sie ulezalo czy co...
Teraz juz mi to nie wystarczy. Obietnice, za ktorymi nic nie idzie.

Pozdr.

DZieki orbitka, juz poczytalam Twoje tamacik. Twoje wsparcie duzo dla mnie znaczy. Nawet nie przyszlo mi do glowy, ze ktos sie odezwie tak bardziej prywatnie. Dzieki za to. Jakbys miala cos do pogadania to wal jak w dym.

NIestety pomysl z e-mailami okazal sie strzalem we wlasne glowy.
Ja powiedzialam co mnie boli on zrozumial to zupelnie inaczej i odebral jako krytyke wlasnej osoby. Odpowiedzial mi na moj tekst. Uznal, ze uwazam, ze on jest do niczego, ze mu nie zalezy, ze mnie zdradza, ze jest najgorszy... Nie bylo tam takich slow... Powiedzial, ze nie zniesie takich oskarzen. Napisal, ze w wielu sprawach mam racje, ale w wielu przeginam. Bez powiedzenie co i jak... w sumie dalej nic nie wiem poza tym, ze zwalilo sie wszystko jeszcze gorzej. Jedyny plus, ze zobowiazal sie spotykac sie z kolezanka 1 raz w miesiacu. Ja sie na to zgodzilam. Nie wiem jednak czy to cokolwiek zmieni. Juz chyba bardziej zepsuc sie nie da naszego zwiazku, skoro oboje nie wiemy co teraz zrobic, oboje odczuwamy rezygnacje i zal o to co bylo w mailach.
Troche wyjasnilismy sobie te zle zrozumiale teksty, ale... on nie wie co teraz chce zrobic z tym wszystkim i ja tez nie wiem. To, ze wciaz ze soba rozmawiamy to jakis cud po prostu. Te lisciki, ktore wymysli zamiast cos wyjasnic to zapletlily sprawe i sprawily, ze oboje myslimy o rozstaniu, choc gdzies tak w glebi duszy tego nie chcemy-tak przynajmniej wyszlo z tej rozmowy.
On chce jeszcze pogadac wieczorem. Zgodzilam sie. Poprosil o zadanie konkretnych pytan-zadalam je. Powiedzial, ze je przemysli i pogadamy o tym wieczorem. On naprawde wygladal na zranionego do bolu. Ja tez jestem poraniona do granic.
A byl to tak piekny zwiazek... NIe mielismy nigdy takiego kryzysu i czuje, ze nie przejdziemy przez ta probe.

edit: teraz czuje sie duzo gorzej niz kilka dni temu. Rezygnacja i nic wiecej, bezsilnosc i bol.

Widzisz... On ma takie cos w charakterze, ze nie potrafi klamac. Taka ma przypadlosc, bo gdyby potrafil, to sprawa kolezanki nigdy by nie ujrzala swiatla dziennego i byc moze juz dawno byla przyczyna rozstania. A przez to, ze sie przyznal, ze sie zapedzil  sie w  kontaktach z nia, ze zaluje, ze teraz mnie nie posluchal i do niej poszedl wywolal tylko burze i to co sie teraz dzieje. Nie wiem na co liczyl-na rozgrzeszenie, do jasnej cholery????
Nie musze go sprawdzac. Wiem, ze tak zrobi. Jednego czego moge byc zawsze pewna to prawdomownosci do granic wytrzymalosci a nawet poza nia.

Mimo wszystko te emaile pozwolily mi na oczyszczenie sie z brudu, ktory czulam, Dostapilam katharsis i to mnie naprawde podtrzymuje na duchu. Choc do tego sie przydaly...

No i pogadalismy sobie...
O dziwo dalo sie wypracowac kompromisy we wszystkich sprawach, wyjasilismy sobie wiele rzeczy, wreszcie dowiedzialam sie dlaczego on postepuje w niektorych sprawach inaczej niz zwykle. I dla mnie niektore sprawy powiedziane wreszcie przez niego wywolaly maly szok, ale teraz wiem jak postepowac w jednej z najwazniejszych spraw, bo wiem o co chodzi. Wydukal to w sumie. I zrobil to tylko dlatego, ze zdal sobie sprawe, ze to nie zart czy kaprys. ze odejde. W zakrecony, napakowany meska duma sposob on nas chroni. Nie moge powiedziec o co chodzi, jednakze gdyby wyszlo, ze jestesmy razem, stracilby prace, mieszkanie i mozliwosc ksztalcenia. Nie sadzcie, ze to jakas bajka z jego strony, znam ta sytuacje od srodka i wiem, ze tak jest. A wystarczylo tylko mi o tym powiedziec i wiele spraw nie mialo by miejsca i o wiele rzeczy nie musialabym sie martwic. Faceci... dziwne stworzenia... Ile zamacen jest z tego, ze chca sobie nieraz sami poradzic, ze :"nie chca nas-kobiet martwic"...
Od teraz mamy sobie mowic na biezaco o tym co zlego sie dzieje, o ile cos takiego bedzie mialo miejsce.
Ustalilismy "zasady postepowania". Powiedzialam, ze nie mozemy ich nie przestrzegac, czy zapomniec o nich, bo skoro to zasady to ma tak byc i juz. To jak z kradzieza-wiadomo, ze jest nielegalna i karalna, wiec jesli sie kradnie to naraza sie na kare. Powiedzialam, ze to ostania szansa dla nas, bo juz jestem zbyt zmeczona ta cala szarpanina.
Zobaczymy co z tego bedzie. Jestem bardzo sceptycznie nastawiona do tego wszystkiego. Moze dlatego, ze dlugo trwalo to wszystko.
Bede obserwowala i jesli zauwaze, ze jednak sprawy nie ida tak jak powinny to juz wiem co bede musiala zrobic...
Napisze o tym od czasu do czasu-bede miala zawsze Wasze swieze spojrzenie oraz pozbawiona emoji ocene.

Pinka: zapedzil sie we wrzesniu, nie teraz. Teraz traktowal ja ponoc jak kolezanke, ale wreszcie dotarlo, ze nie chce go ograniczac, ale, ze w zwiazku z tymze "zapedzeniem", wiecej niz 1-go spotkania w miesiacu juz nie strawie. On lazil do niej do pracy. Ja uwazam, ze moze sie spotykac z innymi kolezankami, ale maja zostac kolezankami a granic tego on ma pilnowac. Jesli znowu to zrobi to ja tez stane sie kolezanka.

Ad vocem wiary w jego prawdomownosc: dla swietego spokoju to wolalby sie rozstac. On ma pewien problem i uwaza, ze tylko 100% mowienia prawdy moze mu pomoc. Powiedzial mi o tym na poczatku naszej znajomosci. Czasami naprawde mam tego dosc,gdyz jest to nieraz irytujace i meczace, ale na dluzsza mete lepsze niz polprawdy czy klamstwa.

Oby Pinka, oby...
Jesli to zmylka to sie szybko wyda...

szkoda mi ciebie dziewczyno że tak dajesz się zwodzić swojemu ukochanemu ale skoro on słucha koleżanki to ciebie nie kocha taka praada

cieszę się że to czujesz, jesteś już na bardzo dobrej drodze do lepszego samopoczucia i w przyszłości do osiągnięcia szczęścia.
szkoda że tak późno to przychodzi, miałam tak samo, ale ważne że przyszło, czujesz w sobie siłę?
ja już tak tego nam nikt i nic już nie odbierze.

Jak się trzymasz?
pozdrawiam

Ojeju... Az nie wiem od czego zaczac, ale musze sie tym z Wami podzielic..

Moje konsekwencja dzis miala swoje zakonczenie. Bylam tak zaskoczona, ze az chyba z tego zdziwienia jak sobie przypomne to po prostu ogarnia mnie smiech. Jednak od poczatku.

Otoz wczoraj moj obecny/byly ( sama nie wiem jaki to etap-hehhehe ) zadzwonil i zapytal czy moze pojsc do niej pod koniec jej pracy pogadac. Nie mialam nic przeciwko, bo od polowy lutego nie widzieli sie. W koncu bylo ok, wiec wizyta jedna na miesiac jest do przelkniecia. NIe spodziewalam sie burzy..

Otoz dzis rano dostalam sms, ze wczoraj byl u niej doslownie na chwilke i umowil sie z nia na dzis lub jutro aby pojsc do dawnej szkoly odwiedzic nauczycieli ( hehhehehe )

No i tu sie zbuntowalam. Przypomnialam o ustalonych zasadach, i ze spotkania mialy byc raz w m-cu niewazne czy krotko czy dlugo, bo w koncu jechal do niej specjalnie, i ze nie chce o tym dyskutowac znowu, bo jestem tym juz zmeczona. I niech robi co chce-jego decyzja.

I chlastu- piorun siarczysty z nieba:

On ma dosc, i tak pojdzie, ze mialam nie dyskutowac a gadam, ze jak chce dyskusji to mam wejsc na gg bo on jest na wykladach.

A tu stanelam okoniem: na gg nie wejde, bo tu nie ma gg,

On zaskoczony: a gdzie jestem ( jakbym miala tylko w domu siedziec i byc na kazde jego skinienie )

Ja mowie, ze w galerii, i ze jestem zazdrosna tylko i wylacznie o nia, bo mam powody, i ze przeciez bylo ustalone, ze spotkanie raz w m-cu i ze ma racje, ze szkola to szkola, wiec jak chce to pogadamy pozniej a jak nie chce to nie pogadamy.

A on na to, ze to w takim razie nie pogadamy, ze ma juz dosc moich fanaberii, ze go ograniczam na kazdym polu, ze moja zazdrosc jest chora, ze to nie jest normalne i albo ja znormalnieje albo sie rozstaniemy.

Ja na to, ze mam znormalniec i pozwolic mu bez ograniczen sie z nia spotykac, ze tego wlasnie chce? ze nigdy go nie ograniczam, ze idzie gdzie i kiedy chce, robi co chce i z kim chce, ze niby jak i gdzie go ograniczam? ze owszem jestem zazdrosna, ale tylko o nia, i to dlatego, ze dal mi do tego powody.

I od tej pory cisza.

Pewnie chce mnie ukarac za to, ze nie chce zamknac mordy i robic co kaze pan i wladca.
Pewnie sie przyzwyczail, ze staram sie zalagodzic konflikty i wystarczy, ze zadzwoni, pogadamy, wyjasnimy sobie co trzeba i nadal jest ok.
Choc ostatnio bal sie, ze jak zadzwoni to nie odbiore-i wtedy odebralam, wiec teraz chyba sadzi, ze moze juz wszystko, ze skoro go tak bardzo kocham to moze posunac sie do wszystkiego a ja bede to tolerowala.

Niestety, ale ja tez mam swoje zasady. Obiecal-ma dotrzymywac slowa.
Poza tym pojechal ostro po kraju bandy, bo wyszlo na to, ze to ja jestem nienormalna, czepiajaca sie kretynka. Nie on, ktory gzil sie z inna ma dotrzymywac slowa ale ja, zazdrosna wariatka mam znormalniec ( zrozumialam-tolerowac, ze sie z nia spotyka i zamknac morde ). To on mi bowiem stawia ultimatum-znormalnieje albo koniec.

A ja juz naprawde jestem tym zmeczona. Jesli woli poswiecic nas po to, aby lazic do niej to szczesliwej drogi. Widac, choc on nie chce tego przyznac, ze nie potrafi ani nie chc bez niej zyc.
Ja zrobilam wszystko co moglam a nawet wiecej. I na tym koniec. selavi!!

Postanowilam nie pisac do niego, nie dzwonic, nie odbierac telefonow, nie opowiadac na sms, chocby mnie nie wiem jak prowokowal.

Trudno-stalo sie.

Napewno nie raz bede plakala, wspominala itd. Jednak nie zaluje ani jednej chwili.
Juz nie wierze, ze mu zalezy. Cos we mnie peklo.

Moja Przyjaciolka mowi, ze on jak "wystygna emocje" to bedzie dzwonil i pisal. Pozniej zda sobie sprawe, ze nie ustapie. Ja sadze, ze moze uzna, ze tak ma wygladac koniec, bo skoro nie odbieram i nie pisze tzn, ze to koniec. Przyjaciolka mowi, ze moze jak mnie straci to zrozumie, ze moze wtedy zawalczy. Ja juz w to nie wierze.
Ja nawet sie boje, ze zadzwoni czy napisze... Wiem, ze nie odbiore, ze nie bede reagowac na sms. Bo niby po co? O czym mialabym z nim rozmawiac? Ja juz mu wszystko powiedzialam i nic dodac nie moge. A on najwyrazniej i po prostu ma wszystko gdzies.
Walczylam ile sie dalo, ale skonczyly mi sie wlasnie bateryjki...

Narazie nie usuwam na FB info, ze jestem w zwiazku-pozniej po prostu ukryje o tym informacje, ani z sieci rodzinnej ani z niczego. Niech sobie to wisi jak jest. Nie bedzie nowych wpisow na FB ani opisow na gg, bo po co ma moc domyslac sie co sie ze mna dzieje.
Jak juz dojrzeje do tego to "posprzatam". A moze on pierwszy to zrobi?

I co teraz powiecie?

Zapomnialam o regulaminie przez to co sie stalo dzisiaj...
Skopiuje tekst z zamknietego tematu:

Wlasnie zerwalam z facetem, z ktorym bylam 4,5 roku.
Tak tak, to ten sam:20 lat mlodszy, ten, z ktorym bylam najszczesliwsza w calym zyciu, ktory sprawial, ze gwiazdy piekniej blyszczaly a slonce lizalo cieplejszymi promieniami.
Ten, ktorego nadal bardzo kocham...

Nalozylo sie na to wiele czynnikow. Zbyt boli, by o tym mowic...
Powiem tyle, ze decyzja nie byla podjeta pod wplywem impulsu, nie byla spowodowana zdrada... Byla efektem wielu przemyslen i przeplakanych nocy...

Nie wiem czego oczekuje zakladajac ten temat...
Niektorzy napisza pewnie : wiadomo, ze tak musialo sie skonczyc. Moze i tak-nigdy sie juz nie dowiem czy moglo byc inaczej.

Piszac mam nadzieje, ze slowa zlagodza bol, ktory utrudnia mi nawet oddychanie.
Nigdy go juz nie zobacze, nie dotkne, nie pocaluje, nie przytule...
Bede zyc, kiedys bol ustanie...

Mam 42 lata... mam zaczac znowu kolejny rozdzial w moim zyciu uczuciowym... moze kiedys, teraz zbyt boli...

Podziwiam CIę za odwage...

Trzymam kciuki!

Nie możesz gdzies wyjechać?? W jakąś głusze na kilka dni bez telefony internetu i w ogóle cywilizacji? Myślę, że to by było najlepsze...

To na weekend chociaż wyjedź, albo powyłączaj wszystko.

Mój były partner mieszka obok mnie , widuję go , dekalruje mi pomoc na kazde zawołanie , ja udaję ze nic sie nie stało, a w środku jestem rozdarta na pół. On nie wróci , jest za młody , podobało się przez jakiś czas , ale teraz trzeba dać mu szansę na przeżycie własnego zycia , my jestesmy z innego świata , mamy dzieci , sprawy z byłymi mężami ...Smutne , ale prawdziwe.

Zdajesz sobie sprawę, że facet jest do potęgi toksyczny i on tego nie robi z miłośc do Ciebie tylko z chęci posiadania i z tego, że ofiara mu się wymknęła z rąk? Tu na forum dziewczyny piszą blogi i przeżycia i doświadczenia ze swoimi "psychofagamia". KONIECZNIE znajdź te blogi i poczytaj sobie.
On Ci nie da spokoju. Tylko TY SAMA musisz się od niego odciąć. Zmienić nr, zakazać kontaktów nawet z ewentualnym zgłoszeniem na policje o nękanie. POZBĄDŹ SIĘ GO, bo ostro za to zapłacisz.

Mysle Teo, ze troche przesadzasz...
Nie ma w nim toksycznosci a zwykla glupota, pewnosc, ze nie odejde, ze sobie pogadam a on i tak zrobi swoje. Uznal, ze to jest tak wyjatkowe ( bo kurza morda bylo ) i nie zrezygnuje; ze skoro nie zdradza i nie klamie to wszystko jest ok...
Zaniedbanie, okropne podejscie do sprawy, olewatorstwo... zbyt dlugie i brak reakcji na to co mowie... Kazde z osobna w malych ilosciach do obejscia-w calosci i w tych ilosciach nie do zniesienia.

Gdyby byl niebezpieczny to nie bylabym z nim ani chwili. Swoje juz kiedys przezylam-cos innego nadal przezywam i nie ma miejsca w moim zyciu na takie rzeczy.

Wiesz... gadac mozna duzo. Wysluchal i poczytal co mu napisalam od rozstania. Mowi/pisze, ze przemyslal sporo.
Wreszcie wydukal co jest grane i dlaczego nieraz robi tak a nie inaczej. Gdyby nie ukrywal tych rzeczy jak slimor w skorupie... Kiedys mowil mi o wszystkich problemach... Teraz sam je przerabial. Tylko radosci byly dla nas...
Kiedys, gdy mowilam, ze cos jest nie tak-i faktycznie stawalo sie problematyczne-zaraz to zmienial. Widzialam, ze sie stara. W druga strone bylo dokladnie tak samo. A od lutego-jak kula w plot. Glupie gadanie, ze nie ma nawet czasu dla siebie... To niech pozwoli, aby to umarlo, skoro nie ma dla mnie czasu...

Najgorsze jest to, ze nie mam w sobie juz nadziei. Czuje tylko bezsilnosc i ogromny smutek. Nie dociera do mnie to co mowi czy pisze. Samo gadanie i obietnice juz nie wystarcza...

Nie wiem jak sie jutro zachowac, co powiedziec, nic nie wiem...

To fakt.
Nie moge spac. Zastanawiam sie... i nie czuje nic. Jak kukla, ktora ktos rzucil w kat.
Uczucia wobec niego sa takie same, to sie nie zmienilo, czuje jednak, ze to co on robil zmienilo mnie.
Mam wrazenie, ze czesc mnie umarla, stala sie inna mna. Zatracilam gdzies kawalek siebie.

Co mam mu powiedziec? Jedzie juz do mnie, rano sie zobaczymy... Nie mam bladego pojecia.
Cokolwiek zrobie i tak bedzie bolalo...

Wiesz co... dopiero teraz przeczytałam cały wątek. Pisałaś na początku, że byłaś z nim już jakiś czas. On jest 20 lat młodszy, ale dokładnie, czy tak mniej więcej? Bo wychodzi mi, że był jeszcze nastolatkiem jak zaczynaliście ze sobą chodzić? Do czego zmierzam. Z Twoich relacji i postów wynika, że on, podczas trwania związku się buntował, ale nie jak facet, którego się ogranicza, ale jak nastolatek, który ma dość kontroli matki. Tak, matki, może brzmi to źle, domyślam się, że nie matkowałaś mu w pełnym tego słowa znaczeniu, ale tam wyraźnie było to wyczuwalne. On chciał do koleżanki, szukał towarzystwa osoby na swoim poziomie i wiekowym i rozwojowym. Nie to, że z Tobą było coś nie tak, nie. To taki wiek. On jest zupełnie rozdarty pomiędzy uczuciem do Ciebie, a chęcią bycia młodym i niezależnym. Dla niego Twoje rozmowy to było "trucie dupy", ponieważ byliście i nadal jesteście na zupełnie innych poziomach rozwoju uczuciowego. Ty chciałaś stabilności od nastolatka, on czuł się przy Tobie dobrze, ale nie miał ochoty na gadanie "dorosłych". Teraz widzę, że to od początku był chory układ. Teraz on się rzuca, bo on chce tak jak było, on chce do "mamusi". Brzmi to okropnie i strasznie, wiem, może nie bierz tego dosłownie, ale obawiam się, że taka mniej więcej jest relacja względem Ciebie. On by chciał mieć i Ciebie i dziewczynę, ale tak się nie da. Zagubiliście się oboje i teraz nie wiadomo co z tym zrobić. To cud, że to tak długo przetrwało. Musisz się do niego odciąć, musisz sobie i jemu zwrócić wolność. On nie męczy Cię teraz, bo stracił miłość życia, on Cię męczy, bo stracił swoją stabilizację i grunt pod nogami.

No to oczywiste, że każde z Was coś poświęciło i się musiało dostosować. Czy byłaś jego pierwszą?

Hmm... młoda dziewczyna zrobiła by awanturę. Mądra młoda dziewczyna sprawiła by, że on by bardzo szybko poczuł co traci, ona zrobiłaby mu to bez tłumaczenia. I trwałoby to znacznie krócej niż u Ciebie. Ty tłumaczyłaś, trwałaś, upewniałaś o swojej miłości i zazdrości, podawałaś przykłady i cierpliwie czekałaś aż pojmie. Jak matka.

Znów tłumaczysz, znów uczysz, znowu cierpliwie wprowadzasz go w świat dorosłych. Logiczne, że każdy normalny człowiek ma swoje życie i prawo do prywatności. Ty mu to wytłumaczyłaś i podałaś przykłady, nauczyłaś go i sprawiłaś, że dojrzewał. Jak matka.

Oczywiście, że był bardziej zaangażowany! Miał idealną i cudowną nauczycielkę! Poza tym nic nie tracił, to Ty miałaś wiele do stracenia. No i ta burza hormonów i komfort nie przejmowania się i brania odpowiedzialności za "gówniarę". Partia idealna! Powtarzał, że chce z Tobą spędzić reszte życia, a który zakochany nastolatek tego nie powtarza swojej dziewczynie?? Prawie każdy. To jest tak normalne jak pierwszy pocałunek, ale zwykle mija po kilku latach.

Noo... znów cierpliwość i tłumaczenie. Poważne plany, niespieszne decyzje, troska o jego doświadczenie i radzenie sobie w życiu. Jak matka.

Nie powiem, że to jest złe, ale mam wrażenie, że każda kobieta mająca dużo młodszego partnera tak właśnie go tłumaczy - że jest dojrzalszy od swoich rówieśników. Czy tak jest naprawdę? W jakimś tam procencie tak, ale zwykle oni stają się bardziej ogarnięci bo są pod opieką właśnie "matek", które chcą jak najlepiej. Pilnuje zobowiązań finansowych to bardzo dobrze o nim świadczy, ale nie oznacza ogólnej dojrzałości.

Wierzę! Ale on po kilkuletniej szkole życia, którą powinien dostać każdy młody człowiek, zaczyna pokazywać rogi. On nie chce się już uczyć, on nie chce słuchać, on nie chce rozmawiać. On chce wprowadzić nauki w życie, sprawdzić się, ale nagle zdaje sobie sprawę, że jego nauczycielka jest jego partnerką i żeby sprawdzić to co umie musi ją zdradzić lub się z nią rozstać. I właśnie w tym punkcie zaczyna się dramat.

Nie zrozum mnie źle. Nie potępiam takich związków, na zdrowie tym, którzy tak lubią. Nie twierdze też, że nie jesteś wstanie w wieku prawie 40 lat poderwać nastolatka i to tak konkretnie. Brawa dla Ciebie. Nie twierdzę też, że chłopak nie może się zaangażować, bo może jak widać. Ale patrząc trzeźwo z boku to nie ma racji bytu, bo jedno z Was zawsze w tym związku będzie nieszczęśliwe i to jeszcze z niczyjej winy. Po takiej szkole jaką mu dałaś, miałabyś pożytek z niego dopiero mniej więcej za 10 lat. Kiedy on już się wyszumi i ogorzeje, sprawdzi się i przewartościuje. Teraz? To "szalona głowa" i nic go nie zatrzyma. Zapewne wychowałaś fantastycznego mężczyznę, ale niestety nie dla siebie.