brak znajomych, pustka w zyciu - Netkobiety.pl

Cześć.
Strasznie smutne to co piszesz. To z pewnością nie jest tak, że Ty odpychasz od siebie, ale może w pełni zajmujesz się swoją 2 połówką, że nie zwracasz uwagi na życie towarzyskie bo on Ci w pełni wystarcza. Nie pomyślałaś nad tym z tej strony?

cześć ja mam ochotę się zakumplować jestem z wałbrzycha Możemy się poznać

hej słuchaj chce się z Toba zaprzyjaźnić ale nic nie odpisujesz nie wiem czy coś źle napisałam coś się stało odezwij się

witam wszystkich, przeczytałam post nosid i odważyłam się napisać. Tak jak ona mam również 21 lat i chyba depresje z powodu samotności. Postaram się streścić.
Kiedyś byłam bardzo energiczna, pełna życia. jestem także ( bo to się nie zmieniło raczej) bezpośrednia i prostolinijna. W gimnazjum miałam "fajnych" znajomych - często spotykaliśmy się, zwyczajnie żeby pogadać, powygłupiać się. Tuż po szkole większość rozpiła się roźćpała, a ja poszłam do elitarnego LO. Myślałam, że poznam ludzi którzy mają "jakiś cel w życiu" coś poza tym uchlać się. I tu było rozczarowanie... ludzie byli strasznie fałszywi, żadnych spotkań, życia poza szkoła, bo każdy siedział z nosem w książkach. Potem zdarzały się jakieś wypady na miasto, ale oni rozmawiali tylko o szkole, więc nie odnajdywałam się w tym towarzystwie. Idąc na studia myślałam, że coś się zmieni, ale tu było jeszcze gorzej. Wyścig szczurów, każdy sam sobie, jestem na 3 roku a nie zaliczyliśmy nawet żadnej imprezy integracyjnej, bo każdy ma "swoje sprawy" i nikt nei jest zainteresowany. Znajomi z którymi miałam lepszy kontakt poprzechodzili na inne specjalizacje. W dodatku mam dość duzo zajęć, na uczlenie dojeżdżam na co tracę ok 4h dziennie.
W trakcie LO poznałam chłopaka, na wakacjach. Ciągle jesteśmy razem, mimo że dzieli nas ponad 200km. Nikt z nas nie jest ideałem, ale kochamy się i chcemy być razem, ale z powodu odległości widujemy się rzadko. I w sumie tu zaczyna się problem, ponieważ ze względu na tą odległość kiedy tylko jest kilka dni wolnego on przyjeżdża do mnie lub ja do niego, przez co tez kontakty towarzyskie które kiedyś istniały zazwyczaj znikły, bo kiedy kilku ludzi umówiło się w końcu na dogodny termin  mnie już nie było w mieście. Ze swoją rodziną nigdy dobrze się nie dogadywałam. Moje życie wygląda teraz tak, że wracam z uczelni i przeważnie siedzę w domu zanudzając się i głupiejąc z braku kontaktu z ludźmi. Czasem spotykam się z kumpelą, ale też dość rzadko, poza tym ona jest bardzo zdołowana ostatni czasy i próbowałam wielokrotnie, ale nie potrafię jej pomóc. - efekt jest taki, że ja wracam jeszcze bardziej zdołowana, a jej nie jest lepiej poza tym,że wyciągnę ją na spacer więc się "przewietrzy". Moja przyjaciółka wyjechała do innego miasta na studia, ostatnio nasz kontakt się zupełnie zerwał mimo wszelkich moich starań. Kiedyś byłam duszą towarzystwa, teraz nie wiem co ze sobą robić. Myślałam już nawet o pracy, żeby pobyć między ludźmi, ale mogłabym pracować tylko w weekendy i wtedy jeszcze rzadziej mogłabym widywać się z chłopakiem a i tak okropnie tęsknie za nim i nie zrezygnuję z żadnej okazji, żeby się z nim spotkać. W wakacje wyjeżdżamy razem do pracy na 2mce, a potem na kilka dni wakacji, ale do wakacji daleko, poza tym wrócimy i sytuacja będzie ta sama jak obecnie. Wiem, że o ile nic między nami się nie zepsuje, zamieszkamy w jego mieście razem i liczę że tam znajdę pracę a w pracy poznam nowych ludzi, ale to potrwa jeszcze minimum 2 lata - obecnie oszczędzamy na mieszkanie,a ja muszę skończyć studia,żeby dostać jakaś pracę. Próbowałam jakoś wyjść do ludzi, ale nie potrafię. poradźcie mi coś, bo często patrząc z boku, coś wydaję się proste, a ja się pogubiłam.
Ps. przepraszam, że tak się rozpisałam, pozdrawiam

NEOSID ja jestem z Kłodzka-jak masz ochotę to pisz na gg.