Psychopata.Porozmawiajmy o problemie. - Netkobiety.pl

wypisz wymaluj mój były mąż

Powiedzcie dziewczyny-psychopata,takie straszne,wielkie,odległe słowo,prawda?a jednocześnie taki facet był częścią naszego życia...
Jak to się u Was zaczęło?Jak to możliwe,że nie widać od razu?
I kiedy nastąpił przełom?Jak zrozumiałyście z kim macie do czynienia?

Anechoreta,nie jestem psychologiem.Zgłębiam jedynie istotę problemu dla samej siebie.Była bym szczęśliwa,gdyby wypowiedziało się na ten temat kilku psychologów...
Szczególnie zainteresował mnie ten temat w kontekście związków z kobietami i chciałabym posłuchać innych kobiet,aby wymienić doświadczenia...Nie wiem,ile punktów potrzeba,ale powiem Ci,że tkwię w trudnej relacji z mężczyzną,nie rozumiałam długo gdzie tkwi problem...Oryginalna lista objawów psychopatii według Cleckleya odnosi się do niego w każdym punkcie na "tak",a przecież dla innych ludzi jest normalnym człowiekiem.Poznałam go dobrze,długo poznawałam...Nie przyklejam od razu etykietki,lecz chcę porozmawiać o problemie z Wami...

mój byly mąż według Cleckleya wszystkie punkty a według Hare'go bez punktów 18,19,20.U mojego bylo widać od razu że coś jest nie tak ,tylko to ja nie chcialam wierzyć że są tacy ludzie, w moim światopoglądzie to się nie mieściło, tłumaczyłam różnymi przyczynami najczęściej trudnym dzieciństwem,myślałam że tłumacząc i prosząc coś do niego dotrze że to co wyprawia robi nieświadomie i tak jakoś mi życie z nim przelecialo jedno zdarzenie pociągalo drugie,az minelo 25 lat mojego życia w przemocy psychicznej,aż znalazlam się w szpitalu gdzie starano mi się niestety nieskutecznie uświadomić przyczyne mojej choroby ,dopiero jak trafilam do psychologa wszystko się zmieniło jeszcze dużo mam do zrobienia bo mieszkam z nim pod jednym dachem,ale już inaczej na niego patrze i widze czym ja jestem silniejsza to on robi sie słabszy już jego numery na mnie nie działają

Matko przecież to cały były mój "kolega" wiedziałam, że to nie facet dla Mnie ale teraz odkryłam prawde dlaczego!
Dzięki słaba kobietko:) eee wiesz co wcale nie jesteś taka słaba! Ciesze się że przejrzałaś na oczka:)

Blizzard-czy to,co piszesz dotyczy mnie?Myślisz,że jestem neurotyczką?Dobrze zrozumiałam?
Zastanawiam się,co myśleć o człowieku,który spełnia wszystkie kryteria "za",oprócz czynnika karalności i przestępczości?Kim jest taki człowiek?
Co zrobić?Tylko uciekać...podobno...

Nie, nie. Miałam na myśli, że ja jestem neurotyczką Chyba. Tak samo jak moja miłość sprawia wrażenie tego psychopaty.

poznałam cudownego,ciepłego,wrażliwego człowieka,dziś kiedy jest mi tak bliski,widzę więcej...te wszystkie punkty...
dla innych nadal pozostał ciepłym człowiekiem...dla tych,którzy go nie znają do końca...

w relacjach z osobami,które znam z reguły jest miły,uśmiechnięty,do rany przyłóż...ubóstwiany przez kobiety za swój spokój,miłą powierzchowność,uważany za nieśmiałego,trochę zniewieściałego...
natomiast w relacji ze mną mówi o tych osobach,z którymi przebywa i dla których jest normalnym,zdrowym człowiekiem,że np."to su.a,zobaczysz zniszczę ją"
jeśli chodzi o nieuprzejmość,nigdy nie mówi słów :proszę,dziękuję,przepraszam
nietaktowny-np.powiesił się kolega z pracy,a on się śmieje i mówi:"jakie on miał problemy,hahaha"
inny przykład-nie zawahał się użyć nazwiska swojego najlepszego kolegi,żeby księgowa mogła wejść na jego listę płac i w ten sposób sprawdził,czy kolega nie miał czasem o stówę więcej wypłaty
o tym wszystkim wiem tylko ja,zwierza mi się ze swoich myśli i to mnie szokuje...jak rozmyślam nad tymi punktami i w każdym znajduję podobieństwo jestem wstrząśnięta
mówiłam nie raz,że ma problemy emocjonalne,osobowościowe i że nie tak zachowują się inni ludzie...oczywiście obraza majestatu,psycholog wykluczony...
nie zawsze jest takim okropnym człowiekiem,potrafi zachowywać się z jednakową łatwością źle i dobrze,jakby było w nim dwóch ludzi,dwie różne osobowości i dwie skrajności:-(

zobacz,nie znasz go,a trafiłaś w sedno:-)
oczywiście,nie potrafi bronić swoich interesów,nigdy nie podnosi głosu,nie zgłasza sprzeciwu,niedawno usłyszałam określenie "maślak"pod kierunkiem jego osoby(nie słyszał jednak tego)
daje sobą manipulować,wykorzystywać i dopiero kiedy jest po wszystkim,kiedy przejrzy na oczy mówi mi o tym,że się zemści,jak to zrobi i że wygra tę wojnę
nigdy,przenigdy nie przyzna mi jednak racji,nawet kiedy okaże się,że ją miałam i przewidywałam co nastąpi
wiele rzeczy tłumaczę jak dziecku...
zawsze boję się,że i mnie potraktuje tak,jak innych ludzi,o których mówi...
ciekawy jest wątek miłości/mówi-kochałem w życiu prawdziwie tylko raz/pokazał mi jej zdjęcie/i pochwalił się tak:"zje....m raz jedną panią magister inżynier aż się popłakała"/o niej to było/i miało znaczyć,że jeśli publicznie go opiepszę za byle co,to mam się z tym liczyć,że potraktuje mnie tak samo
a poza tym...kobiety,moje koleżanki go ubóstwiają..."zawsze tak było-mówi-kobiety zawsze leciały na moje oczy,usta...raz one mnie zostawiały,raz ja je...ale teraz już mi się nie chce,chce mieć spokój,poleżeć na kanapie..."
ale człowiek,no nie?

przeczytałam Twój wątek zjudą o córce/ja myślę,że nie ma innej drogi,niż szybkie,konkretne cięcie/musisz to zrobić Ty,córka jest jeszcze dzieckiem...
powiedz mi,czy u każdego psychologa można przeprowadzić taki test osobowości MMPI?

Chcę przestać być słabą kobietką na którą facet patrzy i myśli " z nią mogę wszystko nawet nie piśnie"
Jest już naprawdę lepiej ,nawet łaciną polecę jak trzeba.Nie wolno cały czas być miłą,grzeczną i słabą.

Zwracam jednak uwagę na jedną rzecz - szczęśliwe dzieciństwo jest podstawą bycia szczęśliwym dorosłym.Czy gdyby Hitler miał silną matkę która potrafiła obronić swego syna przed brutalnym ojcem to czy doszłoby do powstania obozów śmierci? Pozdrawiam bardzo serdecznie.

Dziękuję Ci SŁABA KOBIETKO za ten temat. Z jednej strony cieszę się że nie jestem odosobniona z moimi problemami, z faktem że również jestem żoną takiego człowieka, a z drugiej strony uważam że to straszne, że jest aż tyle kobiet w podobnej sytuacji.
Jestem 7 lat po ślubie, mamy dwójkę dzieci. Od początku on był dziwny, ale ja zaślepiona uczuciem nie chciałam tego widzieć.
Wiele podanych przez ciebie punktow idealnie pasuję do mojego męża:
..."w relacjach z osobami,które znam z reguły jest miły,uśmiechnięty,do rany przyłóż...ubóstwiany przez kobiety za swój spokój,miłą powierzchowność..."
to była moja bolączka od początku małżeństwa,szczególnie kobiety, potajemne spotkania z nimi, liczne maile i smsmy ( o treści przeszywającej serce).
pewnego dnia odeszłam, wróciłam po tygodniu, po jego prośbach, płaczu, błaganiach, obietnicach i innych cudach.
Efekt, nie ma innych kobiet (od roku, przynajmniej mam taką nadzieję), ale niestety cholerny egoizm i 90 % innych cech się nie zmieniło. Po miesiącu wszystko wróciło do normy, czyli tego co było.
Co dzień jest mi cholernie ciężko, i nie wiem dlaczego może faktycznie ze mną jest coś nie tak nie potrafię tego zakończyć....

Ja tu się pewnie nie powinnam wypowiadać, bo jak wspomniał Wojciech Imielski jak zapoznamy się z jednostkami diagnostycznymi różnych zaburzeń to wszystkich wokół zaczynamy diagnozować

Przyznam, że interesuje się psycholgią, ostatnimi czasy dużo w temacie zaburzeń osobowści czytałam. Nie trudno też zauważyć w innych tematach tego forum, że psychoterapia nie jest mi obca. Korzystałam ze wsparcia psychologicznego uczestnicząc w dwóch terapaich.

Kiedyś bardzo chciałam studiować psychologię, ale ostatecznie moje studiowanie poszło w zupełnie inną dziedzinę.
Ostatnio do pogłębiania wiedzy z zakresu pychologii  głównie skłoniła mnie chcęć poszukiwania odpowiedzi dla samej siebie.

Słaba kobietka z tego co piszesz o swoim partnerze to sytuacja za fajna to nie jest. Jednak po Twoich opisach mam wrażenie, że Twój mężczyzna na Tobie (bo jesteś najbliżej) wyładowywuje całą swoją frustrację i agresję. Wygląda na to, że na co dzień on nie ma odwagi przyznać się do tego co myśli, co mu się nie podoba, jest wobec ludzi uległy, pozwalający się wykorzystywać. Nie postępuje w
zgodzie ze sobą i to powoduje w nim wściekłość, poczucie niesprawiedliwości. Całą tą agresję wyładowuje przy Tobie, bądź wobec Ciebie.
Jest zazdrosny i mściwy. Ogólnie nie nazwałabym go psychopatą, a co najwyżej zagubionym, niedojrzałym emocjonalnie, sfrustrowanym draniem. Lekko narcystycznym?

Witam i bardzo dziękuję za kolejne głosy w tym temacie.Panie Wojciechu,brakowało mi tu dotąd "fachowego" zdania i bardzo cieszy mnie,że Pan napisał,co myśli o problemie psychopatii.To dla mnie cenna wiedza,bardzo rozwijająca.Jeśli chodzi o badanie MMPI,to zwyczajnie zaciekawiło mnie,że wogóle można takie przeprowadzić i na jego podstawie dowiedzieć się ważnych rzeczy o człowieku.Interesuje mnie wszelka wiedza o psychice ludzkiej,najchętniej sama poddałabym się takiemu badaniu,bo na jego podstawie-jak wnioskuję-można próbować pomóc człowiekowi w rozwiązywaniu tych problemów,z którymi sobie sam nie radzi.Mam na myśli psychologa,terapię.Czy mam rację?Zresztą ciekawi mnie od zawsze w jaki sposób psycholog pracuje z pacjentem,jakie są metody poznania drugiego człowieka,istoty jego problemu...
Natomiast proszę mi wierzyć,że nie powiedziałabym nigdy nikomu,że jest psychopatą,bo zdaję sobie sprawę,że nie mnie stawiać diagnozę.Jednak czuję niepokój,gonitwę myśli,kiedy w znanej mi dobrze osobie,osobie którą znam od lat,z którą wiele przebywam odnajduję odzwierciedlenie tych "punktów".Nie są to sytuacje szczególne,ani konfliktowe-po prostu człowiek ten odkrywa się przede mną,widać ufa...Nie wiem dlaczego widzę w nim na raz tyle tych cech,które mają psychopaci...Chcę o tym rozmawiać,gdyż jest w moim życiu wciąż obecny i niestety nie potrafię pozbyć się jego obecności.Może jest niedojrzały,może tylko drań,może dziwak.Ja bym chciała to zrozumieć...
Panie Wojciechu,jeśli chodzi o te próby samobójcze,to ja nie rozpatruję tego jako "wyrwane z kontekstu".Myślę,że jeśli człowiek ma wszystkie inne cechy psychopatyczne,W TYM BRAK PRÓB SAMOBÓJCZYCH,to wszystkie te cechy razem stanowić mogą dopiero obraz psychopaty.
W końcu jeszcze takie pytanie-czy człowiek bardzo różniący się swoim zachowaniem,swoimi wypowiedziami,od innych ludzi/człowiek denerwujący swoim stylem bycia/człowiek w którego obecności czuję się inaczej,niż w obecności innych osób/człowiek w obecności którego zaczynam myśleć,czy ze mną jest wszystko w porządku/czy taki człowiek na pewno jest zupełnie normalny?Przepraszam za wyrażenie,bo co to jest norma,prawda?Nie wiem jak to ująć w słowa po prostu,bo on nie daje mi o sobie zapomnieć...
Szuka mojej obecności,przyjaźni...a ja widzę w nim coś strasznego:-(
i nie mogę przed tymi myślami uciec,ani przed nim niestety

Panie Wojciechu,mogłabym gawędzić z Panem bez końca...Tak mnie interesuje i wciąga rozmowa z Panem.Dziś nasunęła mi się taka oto myśl związana z naturą człowieka,nie ukrywam,że dotycząca mojego znajomego.Otóż jak to możliwe,że tak inteligentny człowiek nie rozumie,bądź też nie chce zrozumieć,że swoim postępowaniem wyrządza krzywdę drugiemu człowiekowi?Jak może zadawać ból(na razie doświadczyłam psychicznej przemocy) i kiedy mówię,jak mnie boli,jak strasznie się czuję,jak spada moje poczucie własnej wartości,jak tracę sens życia,to on się śmieje..."Jesteś nienormalna"-odpowiada...Śmieszy i cieszy go czyjeś samobójstwo,wielokrotne gwałty na bezbronnych kobietach,bez mrugnięcia okiem patrzy na śmierć,męczarnię drugiego człowieka,potrafi wykorzystać i oszukać każdego bez najmniejszych wyrzutów sumienia..."Ja nie mam żadnych problemów,zawsze dostaję to,czego chcę"-mówi o sobie...Nie łamie się niczym,nic go nie obchodzi prócz własnego ego,a cwaniactwo opanował do perfekcji...
W zasadzie najlepiej i najsłuszniej byłoby uciekać gdzie pieprz rośnie,ale oznaczałoby to dla mnie zmianę miejsca zamieszkania,porzucenie pracy,wyłączenie komórki,maila...Codzienność w obcowaniu z tym człowiekiem dla osób postronnych jest normalna.Zaprzyjaźniłam się,poznałam,chyba mi ufa i przy okazji pokazuje siebie od każdej strony-także tej ciemnej...Bywa,że mówię wprost,że boję się określonych jego zachowań,że zadaje mi straszne cierpienie.Uciekam...a on wszędzie szuka mojej obecności,potrafi  stać się "na zawołanie" najlepszym człowiekiem pod słońcem,by nagle,znienacka,bez konkretnej przyczyny,bez kłótni,stresującej sytuacji zrobić,powiedzieć coś strasznego...Nie panuje nad sobą,nad słowami,nad czynami...Musi być coś,co nagle wyzwala w nim te demony zła.Co to może być?
Wydaje mi się czasem,że potrzebuje mnie i szuka po to,aby mógł przy mnie,ze mną,na mnie wyrzucić/wyładować całe nagromadzone w sobie pokłady zła,po to tylko,by dalej mógł funkcjonować w społeczeństwie jako przyzwoity,normalny człowiek.Czy moje podejrzenia mogą być prawdziwe?Czy ludzie zdolni są do takich zachowań i dlaczego?I czy jestem w jego ocenie tak słabą,czy tak silną osobą,że wie,iż ze mną może sobie pozwolić na pokazanie swojej gorszej strony,ciemnej strony swojej osobowości?Nie rozumie,że staram się uciekać?
Myślę,że potrzebna byłaby pomoc fachowa,gdyż znacząco odstaje od innych ludzi swoim zachowaniem.Jak przekonać człowieka do wizyty u psychologa,jeśli on sam tego nie chce?Pozdrawiam bardzo serdecznie.

no właśnie,sama chciałabym wiedzieć...wydaje mi się,że trzeba stanowczo odróżnić człowieka,który wykazuje wiele cech psychopaty w pewnych,stresujących okolicznościach(i te okoliczności mają zapewne wpływ na jego zachowanie),od takiego człowieka,który zawsze zachowuje się tak samo "psychopatycznie"...
egonschiele-człowiek o jakim piszesz jest na pewno przestępcą:-(

Szanowni Państwo,
z pewnością każdy z nas w pewnych okolicznościach zachowuje się trochę jak psychopata.
Zwykle w psychiatrycznych czy psychologicznych klasyfikacjach rozmaitych zaburzeń wymienia się kilka lub kilkanaście objawów i przyjmuje, że obecność co najmniej trzech - czterech z nich świadczy o występowaniu określonego problemu.
Jednak osoba bez przygotowania specjalistycznego i bez doświadczenia nie może poprawnie dokonać takiej oceny - laicy mają tendencję do doszukiwania się wszelkich możliwych opisanych objawów u wszelkich podlegających ocenie osób.
Bardzo ważny jest również efekt oczekiwań i nastawienia - jeśli uprzemy się, że ktoś jest psychopatą, z pewnością uda nam się u niego "zaobserwować" wszelkie opisywane objawy osobowości dyssocjalnej. A nastawienie czy oczekiwania to tylko niektóre z pułapek poznawczych, których skuteczny i świadomy diagnosta musi się wystrzegać.
Co do poradnictwa czy leczenia w przypadku psychopatii - powiem szczerze, że nie wierzę w ogóle w skuteczne leczenie zaburzeń osobowości. I nie jestem w tym poglądzie odosobniony. Co do psychopatów, nawet najbardziej optymistyczne raporty nt. skuteczności ich terapii są raczej przygnębiające. Wystarczy przyjrzeć się skuteczności resocjalizacji w więzieniach (duży procent osadzonych to najczystszej próby psychopaci) - z mojego punktu widzenia oddziaływania wychowawcze w zakładach karnych odnoszą efekty mierne lub po prostu żadne.

Hmmm,
resocjalizacja w ogóle (w więzieniu, kościele i gdziekolwiek indziej) przynosi mierne efekty, jeśli mamy do czynienia z osobą o cechach dyssocjalnych.

Wojciech Imielski napisał: "Co do poradnictwa czy leczenia w przypadku psychopatii - powiem szczerze, że nie wierzę w ogóle w skuteczne leczenie zaburzeń osobowości."

Z tego co miałam możliwość poczytać to faktycznie większość artykułów traktujących o psychopatii (osb. dyssocjalna, antyspołeczna) podaje, że są to zaburzenia nie dające się wyleczyć, co najwyżej można zniwelować coniektóre objawy. Jest to podobno trwałe zaburzenie, dające się zaobserwować podczas obrazkowych badań pracy mózgu.

Jednak czy dobrze rozumiem, że Pan jako psycholog przyjmuje stanowisko, że leczenie zaburzeń osobowości w ogóle jest nieskuteczne?

Czyli co mam rozumieć, że osoba z osobowością np. anankastyczną już taka będzie do końca życia pomimo podjętego leczenia itp.? Czyli co, taka osoba ma się pogodzić z faktem, że z powodu danej osobowości prawdopodobnie będzie do końca życia zmagać się z ZOK? Czy zaleczenie ZOK nie jest sukcesem, jeśłi jest to na tyle zaleczone, że nie przeszkadza takiej osobie w funkcjonowaniu na codzień, dana osoba jest również zdolna do satysfakcjonujacego ją życia, stworzenia związków itp.? Tym bardziej, że nikt nie jest "normalny" i każdy ma pewnie jakieś swoje problemiki, które można by podciągnąć pod jakieś zaburzenie, jednak występują one w tak nieznacznym stopniu, iz nie jest potrzebna terapia? Czy w takim przypadku nie mozna mówić o skuteczneści w leczeniu zaburzeń osobowości?

A np. osobowość zależna? Czy mam rozumieć, że taka osoba pomimo terapii, ogromnego wysiłku ze swojej strony, nie ma szans aby, któregoś dnia "zaopiekować sie sama sobą"? Aby stała się niezależna, samodzielna?

Czy jednak są pewne grupy zaburzeń osobowości, które da się leczyć skutecznie? Co z zaburzeniami tzn. obawowo - lękowymi?

Nie twierdzę, że z osoby refleksyjnej, ze skłonnością do melancholii ktoś nagle stanie się cholerycznym drapieżnikiem oraz nieskrępowaną niczym duszą towarzystwa. Jednak chyba można pracować nad osobowością aby osiągnąć stan, który pozwala na zadawalające funkcjonowanie? (nie mam tu na myśli psychopatów)

Nie jestem specjalistą ale według mnie z pewnoscią coniektóre zaburzenia osobowości można leczyć skutecznie. Jednak jedyną skuteczną tu metodą jest długoterminowa terapia. Z pewnością metody farmakogogiczne są nieskuteczne, co najwyżej mogą być stosowane doraźnie.
Co jeżeli na pacjenta ewidentnie nie działają żadne leki, bo jego problemem nie jest zła chemia w mózgu, czy jakiś defekt tylko złe schematy poznawcze? Czy takiemu komuś nie da się pomóc poprzez skutecznie, dobrze prowadzoną terapię? Czym jest leczenie zaburzeń osobowści jesłi nie nauczeniem pacjenta nowych, właściwych nawyków myślowych? (mam tu na myśli zaburzenia osobowości: osobowość zależną, unikową, anankastyczną)

Panie Wojciechu,tak wiele osób dostrzega w sobie potrzebę kontaktu z psychologiem,psychiatrą...Szukają u terapeutów rozwiązania swoich problemów,liczą na poprawę jakości swojego życia,z tak wieloma problemami nie potrafią sobie radzić bez pomocy specjalisty...Myślę,że terapia ma wielki sens,a praca włożona w pozytywną zmianę osobowości każdego,kto przychodzi po poradę jest przecież potrzebna i ważna.Trzeba wierzyć w jej sens,choćby miała pomóc tylko niewielu ludziom...Natomiast podstawowym ograniczeniem jest wg mnie psychoterapia wymuszona dla osoby,która jej nie chce,która w nią nie wierzy i nie pokłada w niej żadnych nadziei na lepszą jakość życia.
Problemem pierwszym i najważniejszym staje się więc sposób w jaki uzmysłowić sobie istotę swojego problemu,obudzić w sobie potrzebę fachowej pomocy.Terapeuta czeka,wie jak pomóc,wie jak dotrzeć do mojej świadomości,tylko JA muszę tego chcieć...

Drogie Panie,
ja pewnie trochę przesadzam, ale staram się pokazać inny punkt widzenia. Myślę, że mój defetyzm wynika z moich pewnych doświadczeń - otóż bardzo często jest tak, że psycholog zaleca pacjentowi określone kroki, a pacjent i tak robi swoje, nie stosuje się do ustaleń, jest niekonsekwentny, zaniedbuje wiele spraw. Bardzo wielu ludziom brakuje też wytrwałości i determinacji. Gdyby pacjenci rzeczywiście chcieli nad sobą pracować, pewnie praca terapeuty byłaby bardziej sensowna.

Z drugiej strony czasami bardzo mnie cieszy, kiedy ludzie opowiadają, że wizyta u psychologa bardzo im pomogła, że zrozumieli wiele spraw, że udało im się wiele zmienić. Jednak to dotyczy wyłącznie tych zdyscyplinowanych, rozsądnych pacjentów, w sposób odpowiedzialny i sumienny pracujących nad sobą. Takich klientów zdarza się naprawdę niewielu.

Zaburzenia w stopniu "poważnym" (jak pozwoliłem sobie napisać potocznie) to zaburzenia w znacznym stopniu utrudniające codzienne funkcjonowanie. Niestety - zaburzeń psychicznych czy emocjonalnych nie można zmierzyć ani zważyć, trudno więc ustalić tutaj jednoznaczną granicę. Pacjent ma prawo korzystać z usług psychologa w każdej Poradni Zdrowia Psychicznego w ramach normalnej opieki zdrowotnej, należy jednak pamiętać, że nie każdy psycholog, nawet zatrudniony w PZP, jest psychoterapeutą. Ale tak czy inaczej zawsze warto spróbować.
Czy osoba zależna może się "uniezależnić"? Zapewne tak, przynajmniej w pewnym stopniu, zawsze jednak istnieje wymóg ciężkiej pracy nad sobą, a to, jak zawsze podkreślam, jest trudne do uzyskania. Mają Panie jednak wiele racji mówiąc, że sprawa jest warta wysiłku i poświęcenia.

Z całą pewnością tak właśnie jest, nie tylko trochę, ale bardzo często. Przy, rzecz jasna, współistnieniu innych czynników.

Tak, myślę, że ma Pani sporo racji. Nawet niewielki efekt jest pewnie wart zachodu. Ja akurat jestem osobą o dużej potrzebie osiągania widocznych i wymiernych efektów, m. in. dlatego nie zajmuję się terapiami. Ktoś mógłby więc zapytać, dlaczego się wypowiadam... Otóż jest to mój punkt widzenia, wiadomo zaś, że psychoterapeuta przedstawi raczej pozytywne i jasne aspekty terapii. Ja wskazuję tę drugą, mniej optymistyczną stronę.

Bardzo mi przykro, jeśli Panią zniechęciłem, nie to było moim celem. Napisałem przecież, że według mnie zmiana w osobowości jest możliwa, ale wyjątkowo trudna. Tak czy inaczej efekt terapii zależy głównie od samego pacjenta. Ale jest to naprawdę trudny kawałek podłogi.

Proszę pamiętać, że psychologia nie jest tożsama z psychoterapią i że w ramach nowoczesnej psychologii wyróżniamy wiele różnych specjalizacji nieklinicznych, nie powiązanych z poradnictwem i terapią.

Witam!
Mam wrażenie, że przedstawiany problem dotyczy także mnie...
Jestem po rozwodzie 10 lat, dzieci podrosły i poznałam interesującego faceta (jak mi się wydawało..)
Rozmawialiśmy godzinami przez telefon, świetnie się rozumieliśmy, był inteligentny i romantyczny, zakochałam się i byłam szczęśliwa jak nastolatka.. Jednak szybko zaczęły się problemy.. Po ok. trzech miesiącach budowania związku nagle zaczęły się jego wybuchy gniewu o byle co - że fryzurę mam nie taką, że spodnie nie modne, że zamiast zadbać o siebie, wysyłam pieniądze studiującym dzieciom. A najgorsze sceny urządzał za to, że ja lub córka nie lubimy jakichś potraw. Córki wręcz nienawidził, wybuchał ciągle - gdy byliśmy sami- że źle wychowałam, wyzywał od daunów, debili, wynalazków... Częściowo przyznawałam mu rację - córka jest rozpieszczona, niesamodzielna, kiepsko się uczy i kompletnie go nie znosiła... Robiła wrogie miny i w ogóle, ech totalna katastrofa...
Ciągle mnie i moje dzieci krytykował, ciągle był niezadowolony, doszło do tego, że w jego obecności zaczęłam się źle czuć, było mi ciągle niedobrze, nie mogłam jeść..

Z jednej strony niby mnie kochał, a z drugiej nie rozumiał, że tak ostro krytykując sprawia mi ból. Ja tak samo - kocham go, ale nie akceptuję jego zachowania..
Więc zerwałam z nim, a teraz cierpię
Wiem, że dobrze zrobiłam. Czuję, że to jakiś toksyczny facet - uważa siebie za genialnego, dobrze wychowanego, potrafiącego robić pieniądze...
Z opowiadań wiem, że od dzieciństwa zarabiał kasę i był wychowywany w dyscyplinie, do tego ma żal do matki, ojca i nie wiadomo kogo..
Chwalił się, jak to w różny sposób zarabiał kasę, jak wszystko potrafił zorganizować, ale pieniądze przepuszczał, dziś mieszka w wynajętym mieszkaniu/ pokoju i nie ma nic. żyje z dnia na dzień, tylko zaspokajając swoje zachcianki, nadużywa alkoholu - jest wtedy wulgarny..
Uważa siebie za kulturalnego (bekanie przy stole, przepłukiwanie wodą ust przy stole, przekleństa itd..)
Najpierw był uroczy, rozkochał w sobie.... a potem pokazał drugie oblicze..
Do tego nie mogłam pozwolić sobie na najmniejszą krytykę -od razu był wielki wybych gniewu i odwet, atak na mnie...
Nie mieszkaliśmy razem.. ale gdy pisał potem smsy, to .. raz był miły, pisał że mnie lubi, kocha...że nie ma żalu, że dobra ze mnie kobieta itd. i czułam, że może jestem mu bliska, a za kilka godzin pisał, że "dauny (dzieci) decydują o moim życiu i nazywa je bredzącymi penerami itd.
Ostatni raz przyjechał pijany i pił jeszcze, chociaż wie, że tego nie akceptuję. Kazałam mu wyjechać, czułam że on cierpi, ja cierpiałam. Niby mnie kochał, ale nie liczył się z moim zdaniem. Czułam miłość, ale też niepokojącą dominację, której chciałam uniknąć.
Zerwałam, bo tak kazał mi rozsądek.
ale teraz cierpię, czuję wielki żal, za tym uczuciem, ktore pojawiło się po 10 latach samotności.. Za tym żarem i namiętnością.
Pewnie posypią się na mnie gromy, pewnie jestem głupia, dałam się nabrać na miłe słówka jakiemuś babiarzowi
Okazał się chamem, pewnie jest jakimś psychopatą, albo alkoholikiem (może stąd te wybuchy gniewu? - nie znam się na tym)
Właściwie to już nie ma znaczenia, bo nie wrócę do niego.
Ale dlaczego tak cierpię i ciągle płaczę i kiedy to przestanie boleć?
Właśnie dostałam kolejnego smsa: "Daunek wydawał i będzie wydawał tobie polecenia (najmlodsza córka) Ten następny też: mamo kasa! Zostałaś prymitywnym robotem od spełaniania prymitywnych poleceń, prymitywnych osobników (córki na studiach..)Normalną rzeczą jest, że owi osobnicy zrobili z ciebie kolejny raz ofiarę, mamo nie! Prymitywne, egoistyczne , małe móżdżki. Ty jesteś na ostatnim miejscu na liście osób szanowanych " i następny jeszcze gorszy. O co mu chodzi? Dlaczego nie da mispokoju i dlaczego nie potrafię tego przerwać?

Uuu. Odejście od niego to chyba najlepsze, co w życiu zrobiłaś Pachnie to niezłą patologią. Ciekawe, że w twoich dzieciach widzi to, co jego chyba też najbardziej interesuje - kasę.

Czemu za nim tęsknisz to nie wiem. Prawdopodobnie rzeczywiście jest to tęsknota za minionym uczuciem, za obietnicą tego, że miało być tak pięknie, że już znalazłaś tę drugą osobę..

Ten człowiek jest tak straszny, że nawet nie wiesz, jak się cieszę, że od niego odeszłaś

sekretarka,podjęłaś jedyną słuszną decyzję rozstając się z tym człowiekiem/mam nadzieję,że Twoją dobroć docenią też Twoje dzieci,a los wynagrodzi wszystko,co przeżyłaś z tym okrutnym krwiopijcą,zbrodniarzem i draniem...

Właśnie odkryłam, że byłam w czteroletnim związku z psychopatą. Doprowadził mnie do całkowitego roztroju nerwowego, próby samobójczej, depresji i ataków paniki. A najlepsze jest w tym to, że przez cały czas przekonywał mnie, że ze mną jest coś nie tak, że jestem nienormalna, kłamał w żywe oczy, a jak mu to wypominałam to odwracał kota ogonem tak, że na koniec myślałam, że wszystko to moja wina i on miał prawo kłamać albo robił to dla mojego dobra. Praktycznie zniszczył moja karierę, za moimi plecami rozpowiadał o mnie obrzydliwe rzeczy (na szczęście większość ludzi, którzy go znają nie uwierzyła i mi o tym doniosła), a cały czas stawiał się w pozycji mojego obrońcy przed resztą świata. Na moje szczęście znudziłam mu się i ma teraz nową zabawkę (żal mi dziewczyny, szczególnie, że laska ma problemy osobowościowe i próbowała się zabić jako nastolatka, a on mi w twarz powiedział, że to dlatego się nią interesuje, mam nadzieję, że jej nie doprowadzi do samobójstwa albo psychiatryka). Najbardziej frustrujące jest to, że nie mogę nic zrobić, bo dziewczyna nikomu, a już szczególnie mnie nie uwierzy, a ten dupek jest najzwyczajniej niebezpieczny, ale będzie umiał przekonać każdego, że mam zwidy i jestem nienormalna (on jest zawsze zrównoważony, uprzejmy etc.). Ma świetne zdolności mimikry, mnie kupił opowieścią o swojej patologicznej rodzinie (największą patologią jest chyba on sam, choć ponoć ma dziadka pedofila, w to jestem w stanie uwierzyć, ale nie w to, że go ruszyło jakkolwiek, jak jego siostry były molestowane). Facet ma wszystkie cechy psychopaty jakie udało mi się znaleźć z wyjątkiem przemocy fizycznej (chociaż zdarzyło mu się mnie uderzyć, co było oczywiście moją winą), która go chyba nie kręci aż tak jak doprowadzanie kogoś do łez psychicznie, oraz impulsywność - on jest perfekcyjnie opanowany, tylko czasami, szczególnie po alkoholu się ujawnia i opowiada jaki to jest dumny z tego z iloma kobietami spał i jakie to ma powodzenie i jak potrafi prowokować ludzi i potem wzywać policję, kiedy ktoś nie wytrzyma i go uderzy etc. Poza tym na oko anioł, troskliwy, opiekuńczy, zainteresowany tobą, rozumie twoje potrzeby, dla każdego miły, nawet pomocny (jeśli to go nic nie kosztuje i nie musi zmieniać swoich planów). Do tej pory ciężko mi uwierzyć, że on to wszystko udawał, ale nie ma sensu się przekonywać, że jest inaczej, tylko się pogodzić z faktem, że dałam się omotać jak idiotka i zerwać kontakt...ufff musiałam to z siebie wyrzucić... A tak poza tym rada dla dziewczyn w związku z psychopatą - jeśli szukacie pomocy u lekarza/psychologa, nie zabierajcie go ze sobą, najlepiej niech o tym nie wie, bo jest szansa, że omota też jego - nawet ludzie z doświadczeniem w pracy z psychopatami czasem się dają omotać, a większość psychologów takiego doświadczenia nie ma. Psychopata tylko wam wmówi, że jesteście psychiczne i jeszcze wykorzysta profesjonalistę, żeby to wzmocnić. A przy okazji nauczy się lepszej mimikry i będzie bardziej niebezpieczny dla ciebie i każdej następnej ofiary.

To jest nieco straszne, jak sobie uświadomię, ale prawie od początku. Ja tylko to ignorowałam (zauważyłam od razu, że jest draniem, ale jak idiotka wmówiłam sobie, że tak naprawdę mu na mnie zależy, bo przecież po co spędzałby na mnie tyle czasu i energii). Kiedy zwierzałam się mojej przyjaciółce ona mi od razu powiedziała, że jak dla niej to psychopata, ale ja potrzebowałam czterech lat (i tego, żeby on się mną znudził i zdjął maskę), żeby się opamiętać. Tak jak teraz na to patrzę to było trochę jak w baśniach gdzie bohater wypija jakiś eliksir albo coś zjada i przestaje widzieć świat jaki jest naprawdę, ale wierzy ślepo czarownikowi. Wiem, że to brzmi idiotycznie, ale jak teraz sobie uświadomię co ten facet ze mną wyprawiał i na co się zgadzałam, to mój mózg był albo na wakacjach albo wziął sobie wolne. Najlepsza porada jest chyba taka: jeśli zaufany przyjaciel, a szczególnie większa ich liczba mówią, że z twoim lubym jest coś nie teges to prawdopodobnie mają rację.

Myślę, że powinnaś z tym uważać - nie ma sensu popadać w paranoię i doszukiwać się psychopaty w każdym, kto czasem zachowa się jak świnia albo jest za miły. Tak naprawdę psychopatę najlepiej można poznać po rozbieżności między tym co mówi i robi, szczególnie jeśli przedstawia się jako dobra osoba a działa inaczej. Ale nie ma prostego przepisu niestety, oni potrafię utrzymywać maskę przez długi czas. Generalnie większość ludzi świetnie rozpoznaje psychopatów na intulicję, problem pojawia się, kiedy taki typek cię wybierze na ofiarę. Nie umiem ci powiedzieć jak uniknąć czegoś takiego, nie wiem nawet gdybym wiedziała wcześniej o tym jak typowo on się zachował czy by mi to jakkolwiek pomogło. Najgorsze w tym wszystkim jest, że tak naprawdę umiejętność wczuwania się w uczucia innych jest ważna i większość ludzi, których spotykasz jest całkiem normalna, a te typy to tylko pasożyty przystosowane do wykorzystywania cechy, która zwykle jest pozytywna. Myślę, że najlepsza bronią jest po prostu wiedzieć, że psychopatia jest dużo bardziej rozpowszechniona niż się to wydaje i jeśli twoja intulicja mówi ci, że coś jest nie tak - uciekaj.