samotność w małżeństwie, rozwód po 10 latach - Netkobiety.pl

Niby podjęłam decyzję, ale gdzieś tam głęboko w głowie plącze się myśl, że może jeszcze uda się to jakoś uratować... Najbardziej boli mnie, że co bym nie zrobiła cierpią nasze dzieci... Jest mi strasznie ciężko, boję się czy dam sobie radę. Z jednej srtony zastanawiam się czy już nic nie da się zrobić, a z drugiej, znam męża i wiem, że prędzej czy później znowu stanę w takiej sytuacji...
Te lata samotności w związku zabiły we mnie siłę i pewność siebie, teraz potrafię tylko milczeć i płakać cichutko jak dzieci śpią, mojego męża nie wzruszają moje łzy...

Witaj..niestety to jest choroba...i chodz boli ..to jednak choroba..
będzie ci bardzo trudno zacząć na nowo zycie...ale tak myślę iż to jedyny sposób..by życ normalnie a może nawet..uratowac wasz związek...
Powodzenia...

Dzięki za odpowiedź! Zastanawiałam się ze to po prostu nałóg jak każdy inny, i że w końcu zrujnuje naszą rodzinę.

Jolu, to jest nałóg taki sam jak inne - jeśli on się nie będzie leczył, to niestety czeka go równia pochyła.
Proponuję jasne i uczciwe postawienie sprawy - że odejdziesz z dziećmi, jeśli nie podejmie terapii. Proponuję tez, żebyś Ty udała się po poradę do fachowca - jak ma sobie radzić osoba współuzależniona.
I proszę Cię - bądź konsekwentna. Jeśli się nie zmieni - odejdź. Jedyna szansa dla niego - że przejrzy na oczy, co straci.
Jeśli chcesz poczytać dobrą książkę - polecam "Koniec współuzależnienia". Jeśli chcesz, to mogę Ci przesłać skany tej książki.
W tej sprawie odezwij się na mojego mail'a.

Przeprowadziłam długą rozmowę z mężem, powiedziałam że chcę odejść, on na to , że uszanuje moją decyzję, ale chciałby jakoś postarać się jeszcze o nas powalczyć, wspomniałam mu, że powinien się udać do specjalisty od uzależnień żeby pomóc sam sobie, on uznał, że może zrobić to jedynie dla mnie nie dla siebie, czyli uważam, że nadal nie widzi problemu...Zaproponował wizytę w poradni małżeńskiej i w ogóle wszystko, żebym tylko znowu wybaczyła... A ja mam nieodparte wrażenie, że za jakiś czas znowu staniemy w tym samym punkcie. Przez te lata kiedy się oddalaliśmy od siebie, kiedy to komputer był najważniejszym członkiem rodziny, oduczyłam się kochać męża, tzn. kocham go nadal w jakiś tam sposób, ale nie potrafiłabym , tak jak on uważa, zacząć wszystko od nowa, coś we mnie pękło, nie potrafię uwierzyć, że kiedykolwiek moglibyśmy żyć razem a nie obok siebie, nie wiem czy mogłaby się we mnie obudzić namiętność, pożądanie potrzeba miłośći, oduczał mnie tego tak długo, że nie wiem czy potrafię kochać go innaczej niż na odległość. Nie wiem co robić czy znowu wybaczyć, iść w niepewne,czy zacząć w końcu żyć własnym życiem, nie oglądać się za siebie i spełnić swoje dawno odkładane marzenia. Wydaje mi się że byłabym w stanie spróbować pokochać kogoś innego, niż własnego męża... Mam mentlik w głowie, nie wiem co robic... Nie widzę dla nas przyszłości, a może powinnam?

Mieszają mi się w głowie rożne myśli, nie wiem czy mam jeszcze w sobie na tyle siły by podołać nałogowi męża, czasem wcześniej udawało mi się go odciągnąć od maszyn w salonach gier, ale od kompa nigdy na dłużej niż dwa tygodnie, raz zamienił komputer na czytanie książek, a i tak nie zaczął szukać pracy czy poświecać nam więcej czasu. Nie zapomnę dnia kiedy odwoził naszą córkę do szkoły, nie było go ponad godzinę, długo, aż wrócił ze łzami w oczach ze szcześcia, po drodze znalazł klub gier i wygrała 3000 zł, na prawdę miał łzy szczęścia w oczach, a ja myślałam że umrę z nieszcześcia... Wydaj mi się, że zbyt wiele się między nami zdarzyło lub nie zdarzało żeby dało się to jakoś sensownie sposkładać... Z drugiej strony , nawet z pierwszej najpierwszejszej mamy dzieci! I może to zabrzmi banalnie ale może dla nich powinnam się przełamać i spróbować?.... Nie wiem co robić.

Mąż mój pochodzi z małego miasteczka, skończył ekonomik, pracował w policji w Szczecinie i tam się poznaliśmy, długo nie wyobrażałam go sobie jako mojego partnera, aje jego upór i wytwałośc sparawiły ze po prawie dwóch latach luźnej znajomości zostaliśmy parą.Pracę w policji stracił przez głupotę, trudno. Rodzice pomogli mu podjąć pracę w jednostce wojskowej w jego miejscowości, z czasem stwierdziłam ze nie umiem żyć bez niego i opuściłam Szczecin w pogoni za miłością. Tu urodziła się nasza córeczka, mąż stracił pracę przez przekręty, nie wiem o co dokładie chodziło ale brał pieniądze "łapówki" od zołnierzy żeby puszczec ich do domu na przepustkę coś w tym stylu, miał sprawę w śądzie o łapówkarstwo, w owym czasie nie mam pojęcia co działo się z naszymi pieniędzmi, ale wciąż brakowało nam na chleb... Pociągnęłam go za sobą do Szczecina, znalazlam jako taką pracę a mój chłop siedział w domu, bo nigdy sam sobie pracy nie umiał znaleźć, pewnego dnia wróciłam do domu z wyborczą i zakreśliłam mu wszystkie ogłoszenia na jakie miał odpowiedzieći huuraaa dostał pracę, ale nadal nie mieliśmy pieniędzy nawet na mleko dla CÓRKI, kiedyś nawet w tym czase dostał b. niską wypłatę powiedziasł mi że bank mu kasę zabrał bo miał debet, zadzwoniłam do banku, bo nir ufałąm wtedy mężowi za grosz, i dowiedziałm się że to oczywiście nie prawda, kłamał nadal choć był przy rozmowie, opkazało się ze odciągneli mu za telefon firmowy, ale gdzie i z kim wtedy rozmawiał do dziś nie wiem. Ciągły głód brak kasy, zdecydowalam się odejść... No i to był najlepszy okres w moim życiu, byłam spokojna, wiedziałam na czym stoję i po prostu mogłam się spełniać, w tym czasie dokończyłam naukę, bo przy mężu nie było mnie na to stac... Sepracja trwała 1,5 roku potem jakoś po malutku przekonał mnie do siebie, powiedział że wyjedziemy za granicę żeby spłacić długi, a było ich sporo, zgodziłam się. Z czasem podjęliśmy decyzję o drugim dziecki, miałam wtedy na prawdę godne warunki, żeby podjąć taką decyzję. Synek urodził  się poza granicami kraju, nie było mi tam łatwo, mąż dużo pracował a jak przychodził, pomasgał mi w kąpieli synka i komputer zajmował resztę jego czasu. Gdy staracił tą pracę poszedł na zasiłek i grał, grał i grał... Kiedy jak zwykle zaczeło brakować nam kasy, a nasze stosunki były nie najlepsze, częścieł spał z laptopem w łóżku niż ze mną, postanowiłam wrócić do POlski do mamy. Wtedy przeżyłm najgorsze chwile w miom życiu, okazało się, że nasza córcia ma padaczkę, sama musiałam przez to wszystko przejść, bo on był daleko, ale jak w końcu przyleciał na dłużej oczywiście z komputerem spędził cały urlkop, z małymi wyjątkami jak się wściakałam i zmuszałam go do wyjścia z dziećmi na plac zabaw. Niedługo potem wrócił do kraju, mieliśmy trochę kasy z odszkodowania, mąż uległ wypadkowi w pracy za granicą, mieliśmy spełnić za to nasze marzenie o miejscu na ziemi dla nas, ale moj chłop zamiast szukać pracy siedzieł przed komputrem, musieliśmy wycofać wkład od dewelopera bo byśmy głodem przymierali. Ale i te pieniądze zaczeły się kończyć wtedy zauważyłam że mąż znowu chodzi do klubów gier i gra już nie tylko w komp ale i na żywą gotówkę, której nam brakowała. Pokłóciłam się z nim wtedy okrutnie, byłam gotowa znowu odejść, ale obiecał, że się zmieni, fakt na kasę już nie grał ale komputer musiał poczekać na koleją walkę, odbyła się i wtedy to mąż zamienił komp na czytanie książek, nadal z tyłu mają co robi reszta rodziny. Smutne to ale nie oglądamy razem telewizji, nie pamiętam kiedy wspólnie wypiliśmy kawę... Mąż nadal nie pracuje i powrócił do swojego wirtualnego świata i niestety zaczeły mu się oczka swiecić do tych maszy co stoją w każdym sklepie niemal. A ja mam dość słuchania, że się zmieni uważam, że nas tak na prawdę łączy przyzwyczajenie i dzieci, lub on boi się zostać sam...

Napiszę szybko wrażenia na gorąco, bo muszę kończyć pisanie na dzisiaj. Choć takie decyzje warto podejmować jak najbardziej na chłodno - na ile to możliwe.

Wygląda mi na to, że Twój mąż po prostu nie chce stracić utrzymania, które mu dajesz. Wybacz - ale tak to wygląda: najzwyczajniej w świecie utrzymujesz darmozjada, który oprócz tego co zje, jeszcze zaczyna rujnować Cię hazardem. Chyba, że ma jakiś swój dochód, o którym nie wiem?

Pomożesz mu separacją (albo rozwodem), z ewentualną furtką w postaci:

1) Musi sam się utrzymać plus mieć coś na dzieci,

2) Musi podjąć autentyczne leczenie.

Ta "furtka" to właściwie Twoja ewentualna dobra wola, ale przecież po rozwodzie jesteś wolna. Tylko, że jeżeli masz skłonności do akceptowania powrotów marnotrawnych mężów, to przeanalizuj co się stanie, kiedy po rozwodzie się zakochasz, a nagle Twój ex "dla dobra dzieci" pojawi się na horyzoncie z propozycją powrotu. Tutaj musisz być zdecydowana i stanowcza, a z tym masz problem.

Dlatego rozważ sobie to wszystko na chłodno, może wyjedź gdzieś na chwilę i spójrz na to z dystansu.

Wszystkim Wam pomoże Twoja zdecydowana postawa - wóz albo przewóz. I potem musisz się tego trzymać - dla dobra wszystkich zainteresowanych, a w tym szczególnie wrażliwych: dzieci. Spróbuj to sobie zrobić na kartce i po podjęciu decyzji powieś ją sobie nad łóżkiem.

Spójrz przy tym na wątek tutaj - o tym, jak sobie radzić z reakcją rodziny na rozwód. Niekochana72 pisze b. ważne rzeczy dotyczące dzieci.

Teraz niestety trzymam już kciuki bardziej za Ciebie niż za Was. Weź pod uwagę, że od Twojego zdecydowania - i konsekwencji! - zależą w dużym stopniu emocje dzieci.

kochana wiem co czujesz.Mojego M tez nie wzruszja moje lzy.Musisz byc dzielna by sie nie zalamac calkowicie

a co pwiecie kobietki 20 lat mija a dla meża jestem pasozytem to jego słowa

własnie często tak jest że my kobiety w oczach naszych mężów narzeczonych czy poprostu facetów przestajemy byc atrakcyjne a dla obcych wręcz przeciwnie. czyżby wieloletni związek przyczyniał sie do tego że powszedniejemy, że przestajemy byc ciekawe, atrkacyjne, tajemnicze. faceci to z reguły dzieci, lubia co jakis czas dostawac nowa zabawkę. Bo stara juz brzydka i nudna. Nie potrafia na nowo patrzec na swoja kobięte jako kobiete piekna i atrakcyjna. szczerze współczuje Ci że Twój mąż ma nałóg w postaci hazardu. Z tego co piszesz Twój mąż zachowuje sie jak typowy samiec. Potrzebuje od Ciebie wikt i opierunek a w zamian daję Ci brak poczucia bezpieczeństwa, brak miłości,brak pieniedzy i długi. Zastanawiam sie czy w psychice kobiety jest coś takiego że same pozwalamy na im na złe traktowanie nas a do tego jak męczęnnice staramy sie wszystko ratowac i do tego jeszcze wychowujemy dzieci. Dalczego my kobiety godzimy sie na taki los, dlaczego pozwalamy mężczyznom na to wszystko. Nie mam dla Ciebie rad wsłuchaj sie w siebie i podejmij decyzje taka jaka wydaje ci sie słuszna , zyj w zgodzie ze swoim sercem i posłuchaj rozumu. Miłośc to nie zycie pod jednym dachem z facetem, który cie tak traktuje. Kochasz Go? Pewnie odp. że tak,  A siebie ?? ??